Η Σχολή του Σικάγο και οι Άνθρωποι σε σκυλοποιήση

ΙΝΚΑ ΚΡΗΤΗΣ ΔΤ 590 08.06.2016

 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ !? [λήμμα από ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΗΓΕΣΙΩΝ Πρ. Παυλόπουλος]

Η ιδιοσυστασία του χρηματοπιστωτικού αυτού πυλώνα, και ειδικότερα η φυσική του ροπή να υπακούει μόνο σε δικούς του κανόνες, αμιγώς οικονομικού περιεχομέ­νου, συνεπάγονται την υπέρβαση των εθνικών συνόρων και των αντίστοιχων πολιτικών και θεσμικών τους συνιστω­σών, και μπορεί να εξηγήσει τεκμηριωμένα γιατί η οικονομική παγκοσμιοποίηση και οι ενδογενείς ηγεσίες που εκτρέφει τε­λούν σε κατάσταση διαρκούς αντιπαλότητας -σχεδόν μέχρι τελικής πτώσεως- με τις πολιτικές ηγεσίες των επιμέρους κρατών. Και μάλιστα η αντιπαλότητα αυτή γίνεται τόσο περισ­σότερο έντονη, όσο το μέγεθος και η ισχύς του κράτους είναι μεγαλύτερη.

Με άλλες λέξεις: Οι ηγεσίες του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος αποστρέφονται τις πολιτικές ηγεσίες, θεωρώντας τες εξ ορισμού εμπόδιο στην διεθνή προέλασή τους. Στόχος τους δεν είναι τα πρόσωπα των ηγετών αλλά το παραδοσιακό τους κύρος, όπως αυτό χτίσθηκε διαχρονικός ιδίως μέσα από τους διαύλους της δημοκρατικής τους νομιμοποίησης.

Λόγω των διαστάσεων αυτής της διαμάχης, με την υφέρπουσα βεβαίως πλην όμως άκρως διαβρωτική επενέργειά της στους εθνικούς θεσμούς και τις πολίτικες ηγεσίες τους, δεν θα ήταν υπερβολή να γίνει λόγος για ένα ιδιότυπο πολιτικοοικονομικό παγκόσμιο πόλεμο. Με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται στο μέλλον, άμε­σο και απώτερο.

     I. Η προτεραιότητα της οικονομίας: Οικονομία versus Πολίτικης.

Η κυρίως φάση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης περνά, όπως ήταν αναμενόμενο, μέσα από την ανάδειξη της προτε­ραιότητας -και, γιατί όχι, της κυριαρχίας- της οικονομίας και των οικονομολόγων, ως βασικών παραγόντων και στυλοβατών κατά την οικοδόμησή του οράματος μιας γενικευμένης και βι­ώσιμης κοινωνικής ευημερίας. Τι πιο τυπικό παράδειγμα αυ­τής της προτεραιότητας από το προεκλογικό σύνθημα, κατά τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 1993, του επιτελείου του Β. Clinton: «It is the economy stupid»!

Και να σκεφθεί κανείς ότι ο μελλοντικός Πρόεδρος των ΗΠΑ κάθε άλλο παρά οπαδός της Σχολής του Σικάγο και του δόγματος Μ. Friedman μπορούσε να θεωρηθεί, με βάση μάλι­στα και το κοινωνικώς ευαίσθητο πρόγραμμά του. Βεβαίως τούτο αποδεικνύει ότι η επικράτηση, σε μεγάλο τουλάχιστον βαθμό, των ιδεών της Σχολής του Σικάγο και του ιδρυτή της ήταν πραγματικότητα, ακόμη και αν ο Β. Clinton και οι περί αυτόν το αγνοούσαν!

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΛΕΒΙΑΘΑΝ; 103 Α. Το «καρότο» πριν το «μαστίγιο».

Αυτή λοιπόν η προτεραιότητα του «οικονομικού» έναντι του «πο­­λιτικού» στηρίχθηκε στο -με ιδιαίτερη φροντίδα και πειθώ καλ­λιεργημένο από τη Σχολή του Σικάγο- «καρότο» ενός πραγματι­κά εξουθενωμένου συστήματος διασφάλισης μιας μακροχρό­νιας και βιώσιμης κοινωνικής ευημερίας. Φυσικά έλειπαν μέσα από την αντίστοιχη προπαγάνδα αναφορές στην κοινωνική δι­καιοσύνη, ως συστατικού στοιχείου μιας τέτοιας πορείας προς την ευημερία. Και πως θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά όταν ο νεοφιλελευθερισμός βρίσκεται σε κατάσταση «αντίστιξης και φυγής» -με μουσικούς όρους- έναντι του γνήσιου φιλελευθε­ρισμού, όπως θεμελιώθηκε κυρίως από τον Adam Smith;

1. Ο μύθος της ελεύθερης αγοράς.

«Φυγή και αντίστιξη» συνεπώς από τις ρίζες του παραδοσιακού φιλελευθερισμού, με βάση τη θεωρία του Μ. Friedman της Σχολής του Σικάγο. Μια θεωρία αυστηρώς μονεταριστική, η οποία αγιοποιεί τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς στην πιο ακραία έκφαν­σή της. Δηλαδή την αγορά η οποία αντιμετωπίζεται ως ένα ιδεατό σύστημα, που αυτορρυθμίζεται και ισορροπεί με αποκλειστικώς δικούς του μηχανισμούς πάνω στη βάση της προσφοράς και της ζήτησης, χωρίς έξωθεν περιορισμούς και επεμβάσεις. Πάντα σύμφωνα με τη θεωρία του Μ. Friedman, οι ως άνω μηχανισμοί είναι σε θέση, κατά συνέπεια, να εξα­φανίσουν κάθε είδους εντροπία του οικονομικού συστήμα­τος η οποία θα έθετε σε κίνδυνο τη μελλοντική του επιβίω­ση και αποτελεσματικότητα.