Μια αγκαλιά δεν υπάρχει για να μου διώξει τον πόνο.
Τι ανθρώπους μου άφησες εδώ για ν’ αγαπήσω;
Τι όνειρα μου άφησες να πραγματοποιήσω;
αλλά να σαι στο Θεό καλά είναι το τάμα μου []
Αναπνέουμε στο όνομα της Ελλάδας και της Ελευθερίας. Όπλα μας η Αρετή, η Τόλμη και η Αυτοθυσία, προστάτης μας ο Θεός. Στον πόλεμο που έχουμε φωνάζουμε μεσ’απ’τα στήθια: Ταν ή επί Τας.
Από το βιβλίο του Frank Schaeffer *«Χορεύοντας μόνος» (Dancing Alone), εκδόσεις Μακρυγιάννης, Μετάφραση Αρχιμ. Αυγουστίνου Μύρου
Στον δικό μας αιώνα, τον αιώνα της ανομίας και της πλήρους αδιαφορίας για τη λογική, για να μην αναφέρουμε την πνευματική υγεία, πολλοί άνθρωποι που αμαρτάνουν επιβαρύνουν τον εαυτό τους ονομάζοντας την αμαρτία «καλοσύνη». Αυτό έκαναν στις μέρες μας οι «φεμινιστές» και οι «φιλελεύθεροι» (ένας παράξενος όρος για να περιγραφούν οι άνθρωποι, που ανανεώνουν το πρόγραμμα ευγονικής των Ναζί) με το να εξυμνούν τα «ευεργετήματα» των εκτρώσεων, μετανομάζοντας συμβατικά αυτό, που αυταπόδεικτα είναι φρικτό, σε «συνταγματικό δικαίωμα» ή μία απλή κλινική «επιλογή». Νομίζω ότι ενεργώντας έτσι κατόρθωσαν να μεταμφιέσουν την έσχατη υποτίμηση της γυναίκας σε «φιλελευθερισμό».
Aπό τo 1973, τότε που η έκτρωση ύστερα από αίτηση στην Αμερική - για κάθε λόγο, για κάθε πρόσωπο, για βρέφη κάθε περιόδου κύησης - νομιμοποιήθηκε, κάθε αμερόληπτος παρατηρητής της κοινωνίας μας γνωρίζει ότι οι μόνοι άνθρωποι, που αληθινά «απελευθερώθηκαν» με το εμπόριο των εκτρώσεων, υπήρξαν οι ανεύθυνοι άνδρες· αυτοί που αρνούνται να αναλάβουν την ευθύνη για τη σεξουαλική τους δραστηριότητα.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πρώτοι, που υποστηρίζουν την έκτρωση ύστερα από αίτηση στην Αμερική, είναι οι εκδότες και οι ιδιοκτήτες των μεγαλύτερων πορνογραφικών περιοδικών.