Τον ταπεινό «Υψώνει» και δοξάζει ο Θεός

Του Αγίου Ισαάκ του Σύρου
Ποιος έχει δει άνθρωπο πού να λάμπει με τις αρετές του, αλλά να φαίνεται ευκαταφρόνητος στους ανθρώπους;

Πού η ζωή του να είναι φωτεινή και να είναι σοφός στη γνώση, αλλά να έχει ταπεινό φρόνημα; Μακάριος είναι όποιος κατά Θεόν ταπεινώνει τον εαυτό του σε όλες τις περιστάσεις και μπροστά σε όλους τους ανθρώπους, γιατί αυτός θα δοξαστεί γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος, πού ταπεινώνει τον εαυτό του και τον μικραίνει, από το Θεό δοξάζεται. Και αν κανείς υπομένει και πείνα και δίψα για την αγάπη του Θεού, όπως οι Απόστολοι και οι Μάρτυρες, θα τον μεθύσει ο Θεός με τα επουράνια αγαθά του.
Και όποιος δεν έχει να ντυθεί για την αγάπη του Θεού, τον ντύνει ο Θεός με τη στολή της αφθαρσίας και της δόξας.
Και όποιος ζει στη φτώχεια για την αγάπη του Θεού, ο Θεός τον παρηγορεί με τον αληθινό του πλούτο. Ταπείνωσε τον εαυτό σου για την αγάπη του Θεού,

Η Οδός της Ταπείνωσης και της Συγχώρεση | Ο δρόμος και το παράδειγμα Του

Ή ύπερηφάνεια, όπως καί η επιθυμία γιά τά δημιουργήματα,
Διασπά τήν Πρωταρχική Αρμονία, τήν Πρωταρχική Απλότητα.
Κάνει διακρίσεις στή φύση,
Υποτιμώντας ορισμένα πλάσματα.
Όλα τά φυσικά τά μεταχειρίζεται παρά φύση,
Ώστε νά καταστρέφει μέ αυτή τήν κακή χρήση τήν ώραιότητα τής φύσεως.
Όπως αυτός πού έχει έπιθυμία γιά τά δημιουργήματα είναι σκλάβος τών αισθήσεων,
Τό ίδιο καί αυτός πού έχει κενοδοξία.
Γιατί ο άνθρωπος τής έπιθυμίας έλκύεται από τούς άλλους μέ τ' αυτιά καί τά μάτια του,
Ενώ ο άνθρωπος τής κενοδοξίας προσπαθεί νά έλκύσει πάνω του τ' αυτιά καί τά μάτια τών άλλων.
Μέ ο,τι φαίνεται καί άκούγεται, γοητεύει καί έντυπωσιάζει Αυτούς πού κρίνουν τήν άρετή μόνο μέ τίς αισθήσεις τους.
Έτσι, είπε ο Αρχαίος Σοφός:
«Όποιος στέκεται στίς μύτες τών ποδιών δέ στέκεται γερά.
Όποιος κάνει μεγάλες δρασκελιές δέν πάει μακριά.
Όποιος προβάλλει τόν έαυτό του δέν λάμπει.
Όποιος καυχιέται δέν πετυχαίνει.
Όποιος είναι άλαζονικός δέν γίνεται άρχηγός.
Από τήν άποψη τής Όδοΰ αυτά είναι σάν περιττά φαγητά, ή σάν άποβράσματα τής άρετής.
Όποιοι κατέχουν τήν Όδό δέν μένουν σ' αυτά.»

Ποιά είναι ή διαφορά ανάμεσα στην ταπεινοφροσύνη και την ταπείνωση;

ΓΕΡ.: Ή ταπεινοφροσύνη, το ταπεινό φρόνημα, είναι τρόπος σκέψεως πού δανείζεται κανείς εξολοκλήρου από το Ευαγγέλιο, από τον Χριστό. Ή ταπείνωση είναι καρδιακό αίσθημα πού αντιστοιχεί στην ταπεινοφροσύνη. Ή ψυχή πρέπει πρώτα να ασκηθεί στην ταπεινοφροσύνη, για ν' αποκτήσει έπειτα, ανάλογα με το μέτρο αυτής της ασκήσεως, την ταπείνωση. Γιατί ή κατάσταση της καρδιάς εξαρτάται πάντοτε από τις σκέψεις πού αφομοιώθηκαν από τον νου.

Όταν ή πνευματική εργασία τού άνθρωπου ελκύσει τη θεία χάρη, τότε ή ταπεινοφροσύνη και ή ταπείνωση αρχίζουν να αυξάνονται πληθωρικά, γεννώντας ή μία την άλλη, με την αρωγή και τη συνδρομή της προσευχής και τού πένθους.

ΥΠ.: Εξήγησε μου από εμπειρίες, με ποιό τρόπο γεννιέται από την ταπεινοφροσύνη ή ταπείνωση και αντίστροφα.

Αν ταπεινωθείς.

...Όλα είναι δώρο. Αν ταπεινωθείς θα χαριτωθείς. Αν ταπεινωθείς, δεν θα ζητάς. Και αν δεν ζητάς θα στα δώσει όλα Αυτός που ήρθε και είναι το παν! Ο Χριστός είναι το παν. Αν ταπεινωθείς θα έρθει κοντά σου αυτός που είναι το παν. Και άμα έρθει το παν, θα γεμίσει η ψυχή σου και μπορεί και το κορμί σου με πολλή χάρη, με πολλή αγάπη και πολλή αλήθεια από το Χριστό!

Περί Ταπεινοφροσύνης.

Εκ των αγίων Πατέρων

Πώς αποκτάται η ταπεινοφροσύνη

ίναι δύσκολο να αποκτήση κανείς την ταπεινοφροσύνη. Διότι αν δεν απομακρυνθή από κάθε είδους δόξα, δεν θα μπορέση να αποκτήση αυτόν τον θησαυρό. Είναι δε τόσο μεγάλη η ταπεινοφροσύνη, ώστε, ενώ ο διάβολος φαίνεται ότι μιμήται όλες τις αρετές, γι? αυτήν ούτε καν γνωρίζει τί τέλος πάντων είναι. Και ο Απόστολος, γνωρίζοντας την ασφάλεια και την σταθερότητά της, μας προστάζει να την ενστερνισθούμε και όλους όσους ασκούν τις αρετές να είναι ντυμένοι μ? αυτήν. Και αν νηστεύης, και αν ελεής, και αν διδάσκης, και αν είσαι σώφρων και συνετός, πάλι αυτήν να έχης σάν τείχος απρόσβλητο για τον εαυτό σου. Ας συσφίγγη και ας συγκρατή τις αρετές σου η ωραιότερη απ? όλες τις αρετές, η ταπεινοφροσύνη. Βλέπεις και στον ύμνο των αγίων Τριών Παίδων, πώς, ενώ καθόλου δεν έκαναν μνεία των άλλων αρετών, συγκατέλεξαν τους ταπεινούς μαζί με τους υμνούντες, χωρίς ν? αναφερθούν σε σώφρονες η ακτήμονες. Διότι όπως είναι αδύνατο να κατασκευασθή ένα πλοίο χωρίς καρφιά, έτσι είναι αδύνατο και να σωθή κανείς χωρίς ταπεινοφροσύνη.