Πόση Αξία έχει για τον Καθένα μας η Ανθρώπινη Ζωή;

Ο 46χρονος Ανδρέας Θάνος από τη Ζαχάρω, στην προσπάθειά του να κολλήσει μια αφίσα σε κολόνα στον κόμβο του αεροδρομίου, στην Ανδραβίδα, κατέληξε νεκρός. Τι έχει γίνει από τότε με τις περισσότερες κολώνες ηλεκτροφωτισμού κατά μήκος του οδικού δικτύου αλλά και μέσα στις πόλεις; Διαβάζω:  δεν έχουν καπάκια και τα καλώδια, ενίοτε «γεφυρωμένα» με μονωτική ταινία, κρέμονται έξω ακάλυπτα περιμένοντας… το επόμενο θύμα τους!

Δύο Γαλλιδούλες, κοριτσάκια, αδερφάκια, πνίγηκαν στην πισίνα πεντάστερου ξενοδοχείου της Ρόδου.

Ένας 50άχρονος στην Χρυσούπολη (Καβάλα) σκοτώνει δύο συμπολίτες του (μια μητέρα και τον γιο της) πάνω στην διαμάχη για το που θα πάρκαρε την νταλίκα αλλά και εξαιτίας της έντασης της μουσικής.

Ένα νέο παιδί στην Χίο καρφώνει σε μπασκέτα και η μπασκέτα του παίρνει την ζωή. Οι  μπασκέτες είχαν τοποθετηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το 2002 πάρθηκε η απόφαση της αντικατάστασής τους, που όμως δεν εφαρμόστηκε ποτέ, παρότι είχε ψηφιστεί και σχετικό κονδύλι.

Γράφει ο Δρ Θεοφάνης Α. Τσαπικούνης

Πόσους χάνουμε κάθε χρόνο από πνιγμούς;

Πόσους χάνουμε κάθε χρόνο από πινακίδες που κρέμονται σαν δήμιοι;

Πόσους χάνουμε κάθε χρόνο από τροχαία;

Πόσους ανάπηρους έχουμε κάθε χρόνο από τροχαία;

Πόσους χάνουμε κάθε χρόνο από καρκίνους από τα καμένα πλαστικά;

Πόσους χάνουμε κάθε χρόνο από καρκίνους που προκύπτουν από τις αφλατοξίνες στο γάλα λόγο μουχλιασμένων ζωοτροφών αλλά και μουχλιασμένων ξηρών καρπών;

Πόσες χάνουμε κάθε χρόνο από καρκίνους που προκύπτουν από τις φυλές του ιού των κονδυλωμάτων  που μεταδίδονται σεξουαλικώς και που προκαλούν τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας;

Πρόσφατα η απροσεξία του οδηγού που επιχείρησε να περάσει τις γραμμές  του τραίνου στα Διαβατά στοίχισε την ζωή στην σύζυγο του και το αγέννητο παιδί τους. Επίσης πρόσφατα και έξω από την οικία μου η απροσεξία ενός οδηγού που επιχείρησε να κάνει αναστροφή πάνω σε κεντρικό δρόμο παραλίγο να στοιχίσει την ζωή στην αναβάτρια που οδηγούσε ένα παπάκι.  Εκείνες τις στιγμές διαπίστωσα ότι ένα νέο παιδί περνούσε κάθετα την Αγίου Νικόλαου χωρίς να ελέγχει. Όταν τον ερώτησα γιατί το έκανε μου απάντησε ότι στηρίζεται στην ακοή. Το ίδιο έκανα και εγώ πριν 2 δεκαετές όταν περνούσα ένα σημείο σε αγροτικό δρόμο απ οπού διέρχονται σιδηροδρομικές ράγες. Μέχρι που μια μέρα 4-5 δευτερόλεπτα αφότου πέρασα άκουγα με τρόμο την διέλευση αμαξοστοιχίας η οποία περνούσε με 90-100 χιλιόμετρα ανά ώρα.

Νεαρής ηλικίας αναβάτες με καφέδες στο ένα χέρι

Κάθε μέρα, όλη μέρα, θα διαπιστώσουμε ότι στους δρόμους της Βάρδας νεαρής ηλικίας αναβάτες με καφέδες στο ένα χέρι και το άλλο στο τιμόνι να τρέχουν με μεγάλη μερικές φόρες ταχύτητα με μηχανάκια ( παπάκια) για να κάνουν ντελιβερυ (διανομή) τις παραγγελίες των καφέδων ακόμα και στα Κασταναίικα ακόμα και στο Νησί (Μαλίκι). Αν είναι δυνατόν. Δεν μπορούν να φτιάξουν έναν καφέ και τον παραγγέλλουν οκτώ χιλιόμετρα μακριά;

Το χειρότερο όμως είναι η αδιαφορία όλων απέναντι στα νέα παιδιά.

Όλοι υπήρξαμε νέοι και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι στην ηλικία μεταξύ των 15 και 25 ετών κυριαρχεί ανωριμότητα και παντελή έλλειψη της αίσθησης του κινδύνου. Συνέπεια αυτών είναι οι τρομακτικά μεγάλες απώλειες λόγο τροχαίων εγκλημάτων. Έχοντας αυτή την εμπειρία και γνώση εμείς οι μεγαλύτεροι αδιαφορούμε σε εγκληματικό βαθμό για την υγεία και σωματική ακεραιότητα των νέων. Και φυσικά ανάμεσα στους αδιαφορούντες είναι και το Αστυνομικό Τμήμα αλλά και οι ιδιόκτητες των καφέ. Οι αστυνομικοί – προφανώς – φοβούμενοι αντιδράσεις αναβατών και γονέων και μισούντες τον γραφειοκρατικό φόρτο αδιαφορούν εντελώς  ενώ οι ιδιοκτήτες των καφέ χωρίς λόγο. Τον ιδιόκτητη του καφέ τον συμφέρει η προστασία του εργαζομένου με κράνος και τα δυο χέρια στο τιμόνι. Τι συμφέρον μπορεί να έχει ένας ιδιοκτήτης καφέ από ένα ατύχημα του εργαζομένου όταν βρίσκεται χωρίς προστασία σε διανομή καφέ;

Και οι μεγαλύτεροι που ανεκαθεν είχαν πάντα ρόλο διαπαιδαγώγησης στην κοινωνία, τι κάνουν οι μεγαλύτεροι; τι κάνει η γένια των πενηντάρηδων που αποτελεί πλέον την ραχοκοκαλιά τη κοινωνίας μας; Αρκείτε σε ανούσιες πολίτικες συζητήσεις και βόλτες σε παράλιες, καφέδες και εξόδους για ποτό.  Πως μπορεί και δείχνει μια ολόκληρη γενιά αδιάφορη για μια γενοκτονία που συντελείται μπροστά της;

Και βεβαίως εκτός της συνεχούς έκθεσης σε κίνδυνο των ντελιβεράδων διαπιστώνω υψηλές ταχύτητες στην Αγίου Νικολάου που κάποιες φορές αγγίζουν τα 130 χιλ ανα ώρα.

Παρατηρώ κάθε φορά που οδηγώ, έλλειψη πεζοδρομίων και φωτιστικών, οδηγούς να αδιαφορούν για το κόκκινο και να περνούν παράνομα, να πετάγονται από διασταυρώσεις, να οδηγούν με υπερβολική ταχύτητα, να οδηγούν με επικινδύνους ελιγμούς, να προσπερνούν από δεξιά, να μην βγάζουν φλας.

Η απροσεξία στοιχίζει ζωές και παράγει ανάπηρους.

Εκτός της απροσεξίας έχουμε και τις σκόπιμες ενέργειες και τις ενέργειες λόγω αδιαφορίας. Σε ένα κοντινό χωριό μου έλεγαν για κάποιον που έχει προκαλέσει κατ επανάληψη ατυχήματα σε μηχανάκια και πεζούς και κυκλοφορεί ελεύθερος. Σε διάφορα σαιτ διαβάζουμε για τροχαία που ουσιαστικά δεν ήταν ατυχήματα άλλα εγκλήματα και που οι οδηγοί κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Και δεν είναι μόνο η απώλεια της ζωής ή η αναπηρία μετά από ένα τροχαίο. Δίτροχα και τετράτροχα μπορούν να βλάψουν την ζωή όχι μόνο μέσω ενός ατυχήματος άλλα και μέσω του θορύβου. Μικροί και μεγάλοι με μηχανές και μηχανάκια από τις 06.00 το πρωί έως και τις 02.00 την νύχτα κρατούν ξάγρυπνους την νύχτα και σε διέγερση αδρεναλίνης την ημέρα το 10-20% των παρακείμενα διαβιούντων σε κεντρικούς δρόμους προκαλώντας τους στρες, συνεχόμενο στρες και αυτό με την σειρά του υποβοηθούμενο και από άλλους παράγοντες (πχ ένα πρόβλημα υγείας ή οικονομικό ή συναισθηματικό) μπορεί να οδηγήσει σε διαβήτη ή πίεση ή ακόμα και σε σοβαρό καρδιολογικό πρόβλημα ή ακόμα και σε καρκίνο. Ακριβώς επειδή το στρες ‘ρίχνει’ το αμυντικό σύστημα.

Η Απροσεξία και η Αδιαφορία στοιχίζουν ζωές και παράγουν ανάπηρους.

Επίλογος

Αυτοί που ψηφίζουμε και μας εκπροσωπούν στο κοινοβούλιο και που είναι επιφορτισμένοι με το να παίρνουν μέτρα για την ανθρωπινή αξιοπρέπεια και ζωή, για την ποιότητα ζωής και την υγεία, προέρχονται από εμάς. Εμείς στην καθημερινότητα μας αδιαφορούμε για την ζωή και την ποιότητα ζωής του διπλανού μας και καθώς οι πατέρες του έθνους προέρχονται από εμάς, γιατί αγανακτούμε με την δίκη τους αδιαφορία; Υποκρισία απεριόριστη και αχανής.

Πόση Αξία έχει για τον Καθένα μας η Ανθρώπινη Ζωή;

epanastasiskepsis.blogspot

(Φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Κύριε Απόστολε Βακάκη πόσο κοστολογείτε την ανθρώπινη ζωή;

Κώστας Τσιτούνας

Newsbomb.gr

Τροχαίο Πόρσε - Μr Jumbo: Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένεται η απόφαση του Πρωτοδικείου της Αθήνας επί της αγωγής του Υπάτιου Πατμάνογλου σε βάρος της οικογένειας Βακάκη – ιδιοκτητών της αλυσίδας Jumbo – και της ασφαλιστικής εταιρίας της μοιραίας Porsche - Ο Κώστας Τσιτούνας γράφει για τις «φθηνές» λαμπάδες και τις «ακριβές» ανθρώπινες ζωές - Η απόφαση που αναμένεται να βγει το προσεχές διάστημα έχει σημαντική βαρύτητα τόσο από τους συγγενείς της άτυχης Αποστολίας Πατμάνογλου και του μικρού Παύλου, όσο και από την κοινή γνώμη που συγκλονισμένη είδε

Η ζωή σου, η τιμή σου

Αν η ζωή μας είχε αξία θα το είχαμε ήδη αποδείξει πολεμώντας με νύχια και με δόντια για να την διατηρήσουμε έστω και ακρωτηριασμένη.
Αναρωτιόμαστε, γράφουμε και προσπαθούμε να αναλύσουμε τι πάει στραβά σε αυτόν τον τόπο και μένουμε άπραγοι στην κατακρεούργηση της θεωρητικής αξιοπρέπειας μας. Θεωρητικής, διότι δεν έχουμε αξιοπρέπεια εφόσον δεν έχουμε αξία ως ζωές. Έχουμε τιμή.
Κοστολογηθήκαμε για την εκπαίδευσή μας, την εργασία μας, για την υγεία μας, για την ψήφο μας, για τον φόρο μας, την κηδεία μας, κι εμείς αυτή την στιγμή δεν παλεύουμε για την υποτίμηση της αξίας μας παρά μόνο για την έκπτωση του κόστους ζωής μας απέναντι στο κράτος.
Παλεύουμε για να μην πέσει κι άλλο η τιμή μας. Αυτό είναι το μέλημά μας: Ένα νομοσχέδιο και ένα μνημόνιο. Πουθενά ανάμεσα στις χιλιάδες σελίδες των

Το φατσοβιβλίο είναι ένας ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ!

Βάσια Ζαριφοπούλου • Νίκος Γεωργαντζάς

Πρόσφατα, ο Eric-Régis Fiorile, ο Γάλλος δημιουργός του κινήματος της δημοσοφίας ή ‘démosophie’, που γέννησε το απελευθερωτικό κίνημα της 14^ης Ιουλίου ή ‘Mouvement du 14 juillet’, όπως και το "Conseil National de Transition de France", στο προφίλ του στο φατσοβιβλίο ανάρτησε το εξής σχόλιο:

«Το Facebook είναι ένας ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ!

Ακόμη χειρότερο από το να είναι το τέλειο εργαλείο κατασκοπείας του λαού, το να δημιουργεί ένα κόσμο που εξουσιάζεται από την απατηλή παραπληροφόρηση, το Facebook είναι ο δολοφόνος της εποχής μας, ένας δολοφόνος της πραγματικής ζωής.

Χωρίς να το συνειδητοποιώ, απλά περνώντας εκεί λίγα λεπτά της ώρας, αυτά μετατρέπονται γρήγορα σε 1/4 της ώρας, ακόμη και σε 1/2 της ώρας, και αυτό 2 ή 3 φορές την ημέρα. Έχασα πάνω από μια ώρα της ζωής μου σε μια ημέρα, ή μια μέρα από τη ζωή μου κάθε μήνα (και περισσότερο για ορισμένες αναρτήσεις ή σχόλια).

Ωστόσο, σε μια ημέρα, οποιαδήποτε μικρή εργασία θα μου απέφερε μερικά χρήματα, αλλά κυρίως αληθινές επαφές με πραγματικούς ανθρώπους, θα είχα

Με ποιο δικαίωμα, ρε άθλιοι, πετάτε στη φωτιά και στα αγριεμένα .. παγωμένα .. κύματα την ανθρώπινη ζωή;

  ΠΟΠΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ

Ξημέρωσε Πρωτοχρονιά, μέρα γιορτινή για όλες τις ελπίδες, που κρατούν τους ανθρώπους όρθιους κι έτοιμους να δώσουν μάχες για την αξιοπρέπεια, την περηφάνεια και την ψυχή τους, που ολοκάθαρη συνεχίζει…

Όμως, κάποιοι άνθρωποι συμπατριώτες μας και συνάνθρωποι μας από άλλες χώρες δεν θα γυρίσουν σπίτια τους… Κάποια σπίτια μαυροφορέθηκαν…Και κάποια μάτια κλαίνε ασταμάτητα και θρηνούν…
Αυτοί, που επέζησαν από το Norman Atlantic έχουν στα μάτια τους καπνούς και φλόγες ακόμα.. Και στην καρδιά τους μια παγωνιά ανείπωτη για αυτούς, που δεν τα κατάφεραν…Και ή πνίγηκαν ή κάηκαν και αγνοούνται …
Για τους εφοπλιστές και για τον υπουργό Ναυτιλίας δεν τρέχει τίποτα. Έτσι κι

Η βαρβαρότητα του … δήθεν Πολιτισμένου Κόσμου!!!

Γράφει ο Γιάννης Πρεβενιός

e-mail: prevejohn@yahoo.gr

Παρακολουθώ τα διεθνή δυσάρεστα γεγονότα των τελευταίων μηνών και αναρωτιέμαι αν η ανθρώπινη λογική και ο λεγόμενος ανθρώπινος πολιτισμός για τον οποίο καυχιόμαστε είναι πλέον σε ταχεία οπισθοδρόμηση. 

Μια οπισθοδρόμηση που μας οδηγεί σε καταστάσεις του Μεσαίωνα αλλά και σε παλιότερες όπου η ανθρώπινη ζωή και η αξιοπρέπεια δεν είχαν καμία μα καμία σημασία. 

Ρισκάρισε… αξίζει!

Θα σου δώσω τη διαβεβαίωση αυτή: όταν θα πλησιάζει το τέλος, στο λυκόφως της ζωής σου, αυτό που περισσότερο θα μετανιώνεις δεν θα είναι τα ρίσκα που πήρες. Αντίθετα, αυτό που θα κατακλύσει την καρδιά σου με τη μεγαλύτερη πικρία και θλίψη θα είναι τα ρίσκα που δεν πήρες. Όλες εκείνες οι ευκαιρίες που δεν άρπαξες και οι φόβοι που δεν αντιμετώπισες. Θυμήσου ότι στην αντικρινή όχθη του φόβου βρίσκεται η ελευθερία. Και μείνε εστιασμένος στην ακόλουθη διαχρονική και δοκιμασμένη αρχή: «Η ζωή δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παιχνίδι στοιχημάτων – όσο περισσότερα είναι τα ρίσκα που θα πάρεις τόσο περισσότερες θα είναι και οι ανταμοιβές». Ή τα λόγια του Σοφοκλή: «Με τους λιγόψυχους δεν είναι οι θεοί».

Για να ζήσεις μια όσο το δυνατόν πληρέστερη ζωή, άρχισε να παίρνεις περισσότερα ρίσκα καινά κάνεις όλα εκείνα που φοβάσαι να κάνεις. Μάθε να αποφεύγεις το «βόλεμα». Μη βαδίζεις στο μονοπάτι το πιο περπατημένο. Σίγουρα είναι πολύ πιο πιθανό να πληγώσεις τα πόδια σου όταν περπατάς στον λιγότερο ταξιδεμένο δρόμο, αλλά αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να φτάσεις κάπου. Όπως μου έλεγε πάντα η σοφή μητέρα μου: «Δεν μπορείς να φτάσεις στο τρίτο σκαλοπάτι, αν δεν τολμήσεις να ξεκολλήσεις το πόδι σου από το δεύτερο». Και όπως είχε παρατηρήσει ο Αντρέ Ζιντ: «Δεν μπορείς να ανακαλύψεις καινούριες στεριές, αν δεν αποδεχτείς ότι νια πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα δεν θα βλέπεις την ακτή».

Το αληθινό μυστικό για μια ουσιαστική ζωή είναι να πάψεις να περνάς τις μέρες σου αναζητώντας την ασφάλεια και να αρχίσεις να επενδύεις το χρόνο σου στην αναζήτηση ευκαιριών. Σίγουρα θα γνωρίσεις κι εσύ αποτυχίες, αν αρχίσεις να ζεις πιο συνειδητά και παθιασμένα. Αλλά η αποτυχία είναι το μέσο που σε μαθαίνει πώς να νικάς. Ή όπως μου είπε κάποτε ο πατέρας μου: « Ρόμπιν, είναι επικίνδυνο να ίσο ρ ροπείς πάνω σε ένα κλαδί. Αλλά εκεί βρίσκονται όλοι οι καρποί».

Όπως είχα γράψει σε κάποιο προηγούμενο μάθημα, η ζωή είναι ζήτημα επιλογών. Οι άνθρωποι που έχουν κατακτήσει την εσωτερική πληρότητα κι έχουν εκπληρώσει τους στόχους τους, απλώς κάνουν σοφότερες επιλογές από τους άλλους. Μπορείς να επιλέξεις να περάσεις τις υπόλοιπες μέρες σου καθισμένος απόλυτα ασφαλής στην όχθη της ζωής ή μπορείς να πάρεις κάποια ρίσκα, να καταδυθείς σε βαθιά νερά και να ανακαλύψεις τα μαργαριτάρια που περιμένουν στο βυθό τους αληθινά τολμηρούς. Για να εμπνέομαι και να θυμάμαι ότι πρέπει να υπερβαίνω διαρκώς τα προσωπικά μου όρια, τοιχοκόλλησα στο γραφείο μου, εκεί όπου γράφω, τα ακόλουθα λόγια του Θίοντορ Ρούζβελτ:

«Αυτός που έχει μεγαλύτερη αξία δεν είναι ο επικριτής, ούτε ο άνθρωπος που επισημαίνει πώς σκόνταψε εκείνος που προχωρά με σθένος ή πώς θα μπορούσε να έχει ενεργήσει καλύτερα αυτός που αληθινά ενεργεί. Η δόξα ανήκει στον άνθρωπο που είναι πραγματικά στο στίβο, σε αυτόν που το πρόσωπο του είναι σκαμμένο από τον ιδρώτα και τη σκόνη και το αίμα, που μάχεται γενναία, που κάνει λάθη και γνωρίζει τη ματαίωση ξανά και ξανά, αλλά και που γνωρίζει τους μεγάλους ενθουσιασμούς, τη βαθιά αφοσίωση, και αναλώνει τον εαυτό του σε έναν άξιο σκοπό· σε αυτόν που γνωρίζει στο τέλος το θρίαμβο των μεγάλων κατορθωμάτων και που, ακόμη κι αν αποτύχει, τουλάχιστον αποτυγχάνει έχοντας τολμήσει, έτσι ώστε ποτέ η θέση του δεν θα είναι δίπλα σε εκείνες τις ψυχρές και άτολμες ψυχές που δεν γνωρίζουν ούτε τη νίκη ούτε την ήττα».

Robin Sharma – Ποιος θα κλάψει όταν πεθάνεις; Εκδόσεις Διόπτρα

 enallaktikidrasi.com

Έρευνα του Πανεπιστημίου Stanford: Το καθισιό ευθύνεται για την παχυσαρκία

Το νήμα που συνδέει την έλλειψη σωματικής άσκησης με την παχυσαρκία επιβεβαιώνουν οι ερευνητές, μέσα από νέα μελέτη που είδε το φως της δημοσιότητας. Η έρευνα του πανεπιστημίου του Stanford, που δημοσιεύτηκε στο American Journal of Medicine, υπογραμμίζει τη συνταγή της …αποτυχίας, η οποία έχει οδηγήσει τους Αμερικανούς σε αύξηση των ποσοστών παχυσαρκίας την περίοδο 1988-2010: διατήρηση της καθημερινής πρόσληψης θερμίδων από τη διατροφή και ταυτόχρονη μείωση της σωματικής δραστηριότητας. Αποτέλεσμα; Τα ποσοστά της παχυσαρκίας στις γυναίκες αυξήθηκαν μεταξύ 1988 και 2010 από 25% σε 35% και από 20 σε 35% στους άνδρες.

Η νέα μελέτη, που αφορά στις ΗΠΑ, μία γεωγραφική περιοχή του πλανήτη, η οποία κάνει …πρωταθλητισμό στην παχυσαρκία, δείχνει ότι -το εξεταζόμενο διάστημα- οι Αμερικανοί δεν αύξησαν τις συνολικές θερμίδες που "τρώνε".

Αυτό που άλλαξε στην πορεία των 22 ετών, που καλύπτει η μελέτη, είναι η σωματική αδράνεια και η έλλειψη άσκησης. Για την ακρίβεια τα ποσοστά των «ανενεργών» σωματικά Αμερικανών αυξήθηκαν, συμπαρασύροντας, κατά την έρευνα, και τα ποσοστά της παχυσαρκίας.

 

Η γλώσσα των αριθμών

Οι αριθμοί αποτυπώνουν εύγλωττα του λόγου το αληθές: το 1988 το 19% των γυναικών απείχαν παντελώς από τη σωματική άσκηση, ποσοστό που εκτινάχθηκε στο 52% το 2010. Για τους άνδρες τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν 11% και 43%, ενώ και στις δυο περιπτώσεις ο αριθμός των προσλαμβανόμενων θερμίδων παρέμεινε σταθερός, γεγονός που επιτρέπει στους ερευνητές να μιλούν για σύνδεση της παχυσαρκίας με την έλλειψη σωματικής δραστηριότητας και τη καθιστική ζωή.

Βέβαια, όπως διευκρινίζει ο Dr. Uri Ladabaum, ιατρός στο Stanford University Medical Center και επικεφαλής της έρευνας αυτό δεν σημαίνει ότι οι καταναλωτές πρέπει να αποσυνδέσουν την παχυσαρκία από τη διατροφή, αλλά ότι πρέπει να δίνουν αντίστοιχη προτεραιότητα και στο κομμάτι της σωματικής δραστηριότητας.

 

Γιάννης Γεωργίου

Το καθισιό σκοτώνει-3,3 εκατομμύρια θανάτους ετησίως προκαλεί η σωματική αδράνεια

Βαρύ "φόρο τιμής" στον ...καναπέ πληρώνει ο σύγχρονος άνθρωπος, με τη σωματική αδράνεια να ευθύνεται για 3,3 εκατομμύρια θανάτους σε ετήσια βάση. Μπορεί τα νούμερα να ακούγονται υπερβολικά, ωστόσο, τα στοιχεία, που προέρχονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, αναγορεύουν τη σωματική αδράνεια ως την τέταρτη συνηθέστερη αιτία θανάτων παγκοσμίως. 

Σύμφωνα με άρθρο, που δημοσιεύεται στο περιοδικό "British Journal of Sports Medicine" η σωματική αδράνεια είναι ασθένεια και το χειρότερο θανατηφόρα. Μάλιστα, όπως επισημαίνεται στο εν λόγω άρθρο, η σωματική αδράνεια, πέραν από το προφανές κόστος σε ανθρώπινες ζωές, έχει βαρύτατες οικονομικές συνέπειες και μεγάλη επιβάρυνση στα ανά χώρα συστήματα υγείας. Το εν λόγω κόστος είναι ακόμη μεγαλύτερο ειδικά αν συνυπολογιστεί το γεγονός ότι η σωματική αδράνεια αυξάνει τον κίνδυνο για μια σειρά άλλων σοβαρών ασθενειών, όπως ο διαβήτης τύπου 2, τα καρδιακά επεισόδια, τα οικιακά ατυχήματα και η κατάθλιψη. 

Το Νόημα της Ζωής...! π.Κων.Στρατηγόπουλος

Η παραβολή του Σπορέως. Εικόνα δια χειρός Αντωνίου Φίκου

Ποια είναι η έννοια του σπόρου, της οδού και της πέτρας που αναφέρονται στην παραβολή; Ποια είναι η αιτία, που αποτυγχάνει ο άνθρωπος κάθε μέρα;

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του πρωτοπρεσβύτερου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, επάνω στο χωρίο του κατά Λουκάν Ευαγγελίου, κεφάλαιο 8ο, στίχοι 5 έως 15, στα πλαίσια της ερμηνείας του κηρύγματος της Κυριακής, που έγινε την Κυριακή Δ' Λουκά στις 13-10-2013. (floga.gr)

«Η παραβολή του σπορέως που ακούσαμε πριν από λίγο, πολύ γνωστή μεν, αλλά πάρα πολύ ουσιαστική. Και λίγο λέγω με τη λέξη ουσιαστική, γιατί χαρακτηρίζει πέρα από τις βαθιές θεραπευτικές ιδιότητές της για τη ζωή του ανθρώπου, δίνει, με τις λίγες προτάσεις που έχει, ακόμη και το νόημα της ζωής του ανθρώπου, ακόμη και την αιτία της αποτυχίας του. Και προσέξτε, πριν να προσεγγίσω εν ολίγοις την παραβολή αυτή να υπενθυμίσω που είναι από τα λίγα κείμενα τα οποία τα έχει ερμηνεύσει όχι απλώς μόνο η παράδοση της Εκκλησίας μας δια των θεοφόρων Πατέρων, αλλά ο ίδιος ο Χριστός.

Να δούμε για λίγο αυτήν την παραβολή. Έχουν σημασία ακόμη και τα εισαγωγικά λόγια της παραβολής που ακούσαμε.

"Και πιστεύεις πραγματικά σε μια ζωή μετά τη γέννηση;"

Άγνωστος συγγραφεύς

(Ένα κείμενο γραμμένο με πολύ χιούμορ, αγνώστου συντάκτη, προερχόμενο από τη Γερμανία.)

Στην κοιλιά της εγκύου δύο έμβρυα συνομιλούν. Το ένα είναι σκεπτικιστής, το άλλο, γεμάτο εμπιστοσύνη και πίστη.

Το γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ρωτάει: «Και πιστεύεις πραγματικά σε μια ζωή μετά τη γέννηση;»

Το έμβρυο που πιστεύει, απαντά: «Ασφαλώς, ναι. Για μένα είναι απόλυτα βέβαιο ότι υπάρχει ζωή μετά τη γέννησή μου. Η ζωή εδώ, είναι μόνο για να μας μεγαλώνει, ώστε να μπορούμε να προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας για τη ζωή μετά τη γέννησή μας, έτσι ώστε να είμαστε αρκετά δυνατά για ο,τι μας περιμένει μετά.»

Ο μικρός σκεπτικιστής έχει εκνευρισθεί: «Αυτό είναι αρκετά ανόητο. Δεν υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση. Πως θα έμοιαζε μια τέτοια ζωή, ούτως η άλλως;»

Ο μικρός πιστός όμως, υποστηρίζει: «Δε γνωρίζω. Αλλά σίγουρα θα έχει πολύ περισσότερο φως από εδώ. Και ίσως να στεκόμαστε στα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα μας!»

Το γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ξεσπάει: «Ένα μάτσο ανοησίες! Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το περπάτημα. Και φαγητό με το στόμα είναι πραγματικά μια εντελώς γελοία ιδέα – έχουμε τον ομφάλιο λώρο, που μας τροφοδοτεί αρκετά καλά, ήδη! Αυτό από μόνο του μας δείχνει ότι η ζωή μετά τη γέννηση είναι αδύνατη: ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός!»

Ο μικρός πιστός παραμένει ακλόνητος: «Είναι όντως δυνατή. Απλά μπορεί να είναι λίγο διαφορετική από ο,τι είμαστε εδώ.»

Ο μικρός σκεπτικιστής σιγά-σιγά χάνει την υπομονή του μπροστά σε τόση χαζομάρα: «Κανείς, και εννοώ ποτέ κανείς, δεν ήρθε πίσω μετά τη γέννηση! Ρίξε μια ματιά σε αυτό: η γέννηση είναι απλά το Τέλος της Ζωής. Τελεία και παύλα. Και κάτι ακόμα για σένα και τα τρελά όνειρά σου: Η ζωή είναι μια μεγάλη σκοτούρα μέσα στο σκοτάδι, αυτό είναι!»

Ο μικρός πιστός δεν το αφήνει έτσι: «Το παραδέχομαι ότι δεν γνωρίζω πως ακριβώς είναι η ζωή μετά τη γέννηση… αλλά σε κάθε περίπτωση εμείς θα δούμε τελικά τη μητέρα μας και αυτή θα μας φροντίσει.»

Ο σκεπτικιστής γούρλωσε τα μάτια του: «Μητέρα! Πιστεύεις στη μητέρα; Είναι γελοίο! Με συγχωρείς, αλλά… που είναι αυτή, θα ήθελα να σε ρωτήσω;»

Ο μικρός πιστός κάνει μια χειρονομία με το χέρι: «Αυτή είναι εδώ! Παντού γύρω μας. Ζούμε μέσα σ’ αυτήν, καθώς και μέσω αυτής. Χωρίς αυτήν εμείς δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρχουμε!»

Ο μικρός σκεπτικιστής δεν είναι δυνατόν τώρα να συγκρατηθεί: «Αυτό φτάνει πραγματικά το αποκορύφωμα της ανοησίας. Και για κανένα λόγο δεν μπορώ να δω πουθενά τη μητέρα σου. Ούτε ένα κομμάτι της – είναι αρκετά προφανές – διότι απλά-δεν-υπάρχει!»

Το μικρό, που πιστεύει, κουνάει το κεφάλι του και κλείνει τα μάτια: «Μερικές φορές, όταν είμαστε πολύ ήσυχα, την ακούω να τραγουδά. Η να χαϊδεύει τον κόσμο μας. Νιώθω και έχω την αίσθηση και πιστεύω σταθερά, ότι η γέννηση είναι ένα μεγάλο νέο ξεκίνημα!»

Εστάλη από τον φίλο του ιστολογίου μας Alexei Kyrilloff.

Πέντε μυστικά ζωής από τους ηλικιωμένους

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Cornell, Karl Pillemer, έκανε μια μελέτη στην οποία συμμετείχαν περίπου 1500 άτομα ηλικίας 70  έως 100+ ετών.  Τα ευρήματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο “30 Lessons for Living: Tried and True Advice from the Wisest Americans.”. Συνοψίζοντας το περιεχόμενο του βιβλίου, μπορούμε να κρατήσουμε τα εξής από την εμπειρία των ηλικιωμένων που πήραν μέρος στη μελέτη:

1) Να θυμάστε ότι η ζωή είναι σύντομη.

Η έρευνά ξεκίνησε με μια απλή ερώτηση: "Ποια είναι τα πιο σημαντικά μαθήματα που έχετε μάθει από τη ζωή σας;"

Οι ερωτηθέντες αναφέρθηκαν κυρίως σε θέματα που αφορούσαν το γάμο, τα παιδιά, τα χρήματα, την εργασία , τα γηρατειά  και την υγεία.

Όμως αυτό που όλοι τόνισαν και συμφώνησαν ομόφωνα, ήταν τέσσερις απλές λέξεις:

"Η ζωή είναι σύντομη."

 _____

2) Για την καριέρα; Κάντε αυτό που σας αρέσει.

Αν και πολλοί συμμετέχοντες στην έρευνα είχαν ζήσει κατά τη διάρκεια δύσκολων οικονομικών συγκυριών, αντί να παροτρύνουν τους νεότερους να κυνηγήσουν μια σταθερή και καλά αμειβόμενη θέση εργασίας, συμβούλεψαν:  "Κάντε κάτι που σας αρέσει."

"Έχοντας επίγνωση του πόσο σύντομη είναι η ζωή, όλοι υποστήριξαν ότι θα πρέπει να αναζητούμε τη δουλειά που αγαπάμε.  Η εργασία θα πρέπει να επιλέγεται με βάση την εγγενή αξία της για τον καθένα, καθώς και για την αίσθηση της απόλαυσης αλλά και την αίσθηση του σκοπού. Η ζωή είναι πάρα πολύ σύντομη για να την περνάμε κάνοντας κάτι που δεν μας αρέσει, έστω και για λίγα χρόνια. "

 

3) Υγιεινή Ζωή; "Αντιμετωπίστε το σώμα σας σαν να πρόκειται να το χρειαστείτε για 100 χρόνια."

Με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, η ανθυγιεινή διαβίωση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα πεθάνετε νωρίτερα. Σημαίνει όμως χαμηλότερη ποιότητας ζωής, όταν μεγαλώσετε.

Αντί να προσφέρουν συμβουλές όπως "τρώτε λαχανικά", "να κοιμάστε νωρίς," ή "μην καπνίζετε», οι συμμετέχοντες στην έρευνα απάντησαν όταν ρωτήθηκαν σχετικά με την υγεία:

«Αντιμετωπίστε το σώμα σας, σαν να έχετε την ευκαιρία να το χρειαστείτε για 100 χρόνια. Εμείς οι  ηλικιωμένοι κατανοούμε ότι σύγχρονη ιατρική τεχνολογία σημαίνει πως όσοι έχουν ανθυγιεινό τρόπο ζωής, καταδικάζουν τον εαυτό τους να πάσχει από χρόνιες ασθένειες τα 20 ή 30 ή 40 τελευταία χρόνια της ζωής τους ."

 _____

4) Τι μετάνιωσαν περισσότερο; Την άσκοπη ανησυχία.

Οι ερωτηθέντες εξέπληξαν τον Pillemer όταν τους ζήτησε να αναφέρουν τι είναι αυτό για το οποίο μετάνιωσαν περισσότερο. Αντί να αναφέρουν κάτι σχετικό με τις σχέσεις τους, πιθανούς εθισμούς ή λανθασμένες επιχειρηματικές κινήσεις,  σχεδόν ομόφωνα, απάντησαν:

«Μακάρι να μην είχαμε περάσει τόσο πολύ χρόνο ανησυχώντας."

 _____

5) Ευτυχία; Μην κάνετε την ευτυχία σας εξαρτώμενη. Να είστε ευτυχείς ακόμα και στις κακές στιγμές.

Ένα άλλο δίδαγμα από την έρευνα αφορούσε την αντίληψη ότι ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για την ευτυχία του.  Ενώ ακούγεται σαν κλισέ, εντούτοις το θεωρούσαν πολύ κρίσιμο, και το επιχείρημά τους ήταν το  εξής:

Οι νεότεροι άνθρωποι τείνουν να είναι ευτυχισμένοι «μόνο εάν». Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις όλο και περισσότερο ότι η ευτυχία σου πρέπει να μην εξαρτάται από τις συγκυρίες."

Αλήθεια, πόσα από αυτά τα λάθη κάνετε εσείς;

   news.harvard.edu

  30 Lessons for Living: Tried and True Advice from the Wisest Americans

αντικλείδι

Μάνα, κάνει κρύο εδώ

Τι θα έλεγε ένα παιδί στη μάνα του αφότου έχει υποστεί έκτρωση; Ένα τραγούδι με εξαιρετική μουσική κι εύστοχους στίχους που χτυπά κατευθείαν στην καρδιά. Ακούστε το και διαδώστε το.

Κάνει κρύο εδώ, δεν αντέχω παγώνω.
Μια αγκαλιά δεν υπάρχει για να μου διώξει τον πόνο.
Τι ανθρώπους μου άφησες εδώ για ν’ αγαπήσω;
Τι όνειρα μου άφησες να πραγματοποιήσω;

[] Έχεις αναρωτηθεί εάν ο Θεός θα σου ξαναχαριστεί;

[] Ποτέ σου δε θ’ ακούσεις το κλάμα μου
αλλά να σαι στο Θεό καλά είναι το τάμα μου []

Στίχοι: ΟΛΓΑ ΜΑΝΕΤΑ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΟΥΡΝΑΡΗΣ

Εκτέλεση: ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΟΥΡΝΑΡΗΣ

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσες (θέλουν να) χαρίζουν τη ζωή και σκορπούν τη χαρά και την ελπίδα γύρω τους με καύσιμο την πίστη και την αγάπη.

Ζωντανό Ιστολόγιο 

Δώστε μας πίσω τη ζωή μας !

του Χρήστου Σακαρίκα*

Όχι, δε θα ζητήσω πίσω τα κλεμμένα.

Δώστε μου πίσω τη ζωή μου θα σας πω. 

Σε εσάς απάτριδες, της χώρας μου η ντροπή, σε εσάς απευθύνομαι.

Εσείς ρημάξατε τη χώρα μου, εσείς καταντήσατε τη χώρα μου σε μαύρο χάλι.

Αυτό μπορούσατε, αυτό ήσασταν ικανοί να κάνετε.

Αυτό κάνατε.

Το δικό σας χέρι σπρώχνει στην αυτοκτονία τους συμπατριώτες μου.

Το δικό σας χέρι κρατώντας ύπουλο νυστέρι θερίζει τα μωρά στη μήτρα των Ελληνίδων μανάδων.

Σκοτώνει τα μωρά που δε θα γεννηθούν.

Σκοτώνει κι εκείνα που δεν έχουν ακόμα συλληφθεί, γιατί εσείς εμποδίζετε το σμίξιμο των ζευγαριών σε γάμο.

Εσείς εμποδίζετε το στήσιμο του σπιτικού.

Γιατί οι νέοι μας δεν τολμούν να ανοίξουν σπίτι, δεν τολμούν να παντρευτούν, δεν τολμούν να γεννήσουν παιδιά.

Εσείς εμποδίζετε τη συνέχεια του γένους μου.

Με το δικό σας τρόπο. Εσείς εφαρμόζετε γενοκτονία.

Μια μέρα, όχι τόσο μακρινή, θα πληρώσετε γι’ αυτό.

Αν όχι από τους ανθρώπους, θα το πληρώσετε από τη θεία δίκη.

Γιατί υπάρχει θεία δίκη!

Εσείς στο εξής, όταν ξαπλώνετε θα ακούτε το κλάμα των αγέννητων παιδιών, θα ξυπνάτε λουσμένοι στον ιδρώτα, θα ακούτε και θα βλέπετε χιλιάδες μωρά να σας φωνάζουν..

«Δώστε μας πίσω τη ζωή μας!»

Γενοκτονία είναι ο οργανωμένος θάνατος ενός λαού.

Στο παρελθόν γινόταν από τους ισχυρούς με τα όπλα, άλλες πάλι φορές, τους ερχόνταν πιο οικονομικά με τη λιμοκτονία.

Σήμερα μας σκοτώνετε με τη στέρηση ελπίδας.

Γιατί η ιστορία και ο πολιτισμός του τόπου μας θέλει τη γέννηση να έρχεται μέσα από την οικογένεια. Γεννάς παιδιά όταν ελπίζεις, όταν μπορείς να θρέψεις, όταν βλέπεις στο γέννημά σου μέλλον.

Δε γεννάς όταν σε τιμωρούν που γέννησες παιδιά.

Στερήσατε τη χώρα μου από τους μελλοντικούς επιστήμονες που θα κάνουν έρευνα, από τους μελλοντικούς μηχανικούς που θα χτίζουν, από τους μελλοντικούς γιατρούς που θα θεραπεύουν, από τους μελλοντικούς στρατιώτες που θα προστατεύουν την πατρίδα μου.

Στερήσατε τη χώρα μου από τη μελλοντική γενιά των νέων γυναικών που είναι οι πιο όμορφες του κόσμου. 

Αυτές που θα γίνουν οι καλύτερες σύντροφοι, οι καλύτερες μανάδες.

Του τόπου μας, του στερήσατε το μέλλον.

Τέτοιοι ήσαστε, τέτοια μπορέσατε.
Δουλοπρεπείς ήσασταν οι ηγέτες μου.
Ποτέ σας δεν αντισταθήκατε στη βαρβαρότητα.

Υποταγμένοι και υπάκουοι στα ντόπια και ξένα αφεντικά σας.

Πάντα παίρνατε από μάς. Ότι έλλειπε το πληρώναμε εμείς.
Πάντα χαρίζατε σ’ αυτούς.
Μας αφαιρέσατε την ελπίδα.
Για το λαό μας η ελπίδα, είναι η ίδια του η ζωή.
«Δώστε μας πίσω τη ζωή μας!»

Σε λίγο έρχονται γιορτές.

Όμως δε θα είναι για όλους οι γιορτές. Εσείς θα τις περάσετε στα πλούσια σαλέ. Εμείς, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, εμείς που είμαστε πολλοί, ίσως και να μη βγούμε από το σπίτι. Ίσως τη νύχτα να κοιμόμαστε ντυμένοι με διπλή φορεσιά ρούχων.

Εμείς και τα παιδιά μας θα βγάλουμε τις νύχτες παγωμένοι.

Εσείς, να είσαστε άνετοι, να χαλαρώστε και πιείτε από το ποτήρι σας νωχελικά σαμπάνια.

Αναρωτιέμαι πώς το χαβιάρι κι η σαμπάνια στις γιορτινές σας ρεβεγιόν δε γίνονται δηλητήριο στο στόμα σας.

Πέστε μου πώς θα ζήσει ετούτη η χώρα, ύστερα από την πολλαπλή λεηλασία;

Πέστε μου πώς θα ζήσει ετούτος ο λαός που σπρώξατε στο χείλος του γκρεμού;

Δεν είναι που σκοτώνετε όποιον έμμεσα σπρώχνετε να πέσει από ψηλά, σκοτώνετε κι εκείνον που δεν έχει ακόμη γεννηθεί. Σκοτώνετε το μέλλον!

Για όσους δεν το άντεξαν κι έδωκαν στη ζωή τους τέλος, γι’ αυτούς θα γράψω:

«Δώστε τους πίσω τη ζωή τους!»

Χρόνια σπουδές, χρόνια αγωνία και ξενύχτια, χρόνια στο στομάχι το σφίξιμο κι οι αφόρητοι πόνοι στο έντερο. Χρόνια η αρρυθμία του έμμηνου κύκλου που είχε το άγχος για αιτία. Χρόνια οι ασταμάτητοι οι πονοκέφαλοι.

Για να βγει η ύλη, να περάσει το μάθημα, να φύγει κι αυτό το έτος, να φτάσουμε στο πτυχίο.

Μετά στο μεταπτυχιακό, τα ίδια κι εκεί, ίσως με πιο μεγάλη την ελπίδα.

Άιντε τελειώνουμε! Από τα 9 στην ξένη γλώσσα, από τα 12 στη δεύτερη.

Να έχουμε εφόδια, να κατακτήσουμε τη γνώση, να κατακτήσουμε μαζί της και τον κόσμο.

Τον μικρό, απλό, δικό μας κόσμο. Όχι εκείνον των άλλων. Εκείνος ο κόσμος είναι ξένος για εμάς.

Αν είσαι αγόρι, τότε υπηρέτησες και την πατρίδα, δεν το’ σκασες για το εξωτερικό όπως κάνουν των πλουσίων τα παιδιά. Τώρα είσαι έτοιμος, είσαι έτοιμη να ανταποδώσεις στην πατρίδα ότι έκανε για σένα.

Κι ηθελημένα αγνοείς το «δωρεάν παιδεία».

Παιδεία που για σένα δεν ήταν καθόλου δωρεάν!

Τώρα θέλεις να στύψεις την πέτρα.

Γιατί μπορείς, γιατί έχεις την ικανότητα να στύψεις την πέτρα.

Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να αρχίσεις τη δουλειά και να γευτείς τη χαρά της δημιουργίας.

Να χαρείς τον πρώτο σου μισθό και ας είναι λιγότερος από αυτό που αξίζεις.

Να πάς στο σπίτι ένα μπουκέτο με λουλούδια, να χωθείς στην αγκαλιά της μάνας.

Ένα μπουκέτο λουλούδια για τη μάνα κι ένα κουτί γλυκά.

Μικρή αμοιβή, πολύ μικρή, συμβολική, για όσα έκανε για σένα.

Να πάρεις την αγαπημένη ή τον αγαπημένο και να κεράσετε τους φίλους το βραδάκι.
Χαρείτε φίλοι, το κέρασμα είναι από τον πρώτο μου μισθό!

Είναι από κείνη τη δουλειά που προσδοκάς, που όμως δε βρίσκεται.

Από κείνον το πρώτο το μισθό, που όμως δεν έρχεται.
Απ’ το μισθό που είναι όνειρο. Κατάντησε για σένα όνειρο μακρινό.
Δε βρίσκεται για σένα μια δουλειά, που είναι δικαίωμά σου.
Γιατί στις μέρες μας καταπατήθηκαν τα δικαιώματα!
Δεν είσαι μόνο εσύ, είναι ο Νίκος κι η Ελένη, είναι η Μυρσίνη κι ο Αλέξανδρος,  είναι η Μαρία, είναι ο Βασίλης, είναι, είναι, είναι…είναι χιλιάδες!
Είσαστε όλοι εκείνοι που δεν αντέχεται να ζείτε από του πατέρα την κουτσουρεμένη σύνταξη.
Που δεν αντέχετε να απλώνετε το χέρι στη μάνα, για του λεωφορείου το εισιτήριο. Για έναν καφέ.
Όλους εσάς σας εξαπάτησαν.
Γι’ αυτό έχετε δικαίωμα και υποχρέωση να βροντοφωνάξετε:
«Δώστε μας πίσω τη ζωή μας!»

Ασφαλώς, αγέρωχοι του τόπου αφέντες, δεν θα μείνετε εδώ. Μια λιμουζίνα ίσως σας πάει στο αεροδρόμιο για να πετάξετε σε τόπους που είναι ντυμένοι γιορτινά.
Να πάψετε να αισθάνεστε τη διάχυτη λύπη των άλλων, την εμφανή κατήφεια την πείνα και την ανέχεια που σπείρατε.
Να ξεσκάσετε και λίγο βρε αδερφέ!
Τόση προσπάθεια χρειάστηκε για υπερασπιστείτε τα «συμφέροντά» σας.
Τόση προσπάθεια χρειάστηκε για να βουλιάξετε την πιο όμορφη πατρίδα.

Όχι τη δική σας, τη δική μας πατρίδα εννοώ. Εσείς δεν έχετε πατρίδα.

Κοιτάξτε λίγο δίπλα σας.
Θα δείτε νέους δίπλα σας.

Νέους με τη βαλίτσα στο ένα χέρι. Αυτοί δεν πάνε σε τόπους γιορτινούς.

Αυτοί ψάχνουν για να βρουν δουλειά. Είναι εκείνα τα παιδιά που έκαναν λαμπρές σπουδές, που έχουν κοφτερό μυαλό. Είναι εκείνα τα παιδιά που έδιωξες εσύ.

Είναι εκείνα τα παιδιά που έψαχναν δουλειά. Έψαχναν ασταμάτητα μήνες πολλούς. Όμως, όσο κι αν προσπάθησαν δε μπόρεσαν να βρουν.
Είναι τα παιδιά που κουβαλούν μαζί τους τόνους απογοήτευσης.
Τόνους απελπισίας και μια βαλίτσα στο ένα χέρι.
Να πάνε στο άγνωστο.
Εσύ είσαι που έκανες την πατρίδα εχθρική.
Εσύ τους έπεισες, πως όπου και να πάνε θα είναι καλύτερα από εδώ.
Άφησαν τον προορισμό, τώρα γυρίζουν προς τα πίσω.

Γιατί προορισμός των παιδιών με το κοφτερό μυαλό και τις λαμπρές σπουδές, είναι η πατρίδα. Προορισμός τους είναι ο τόπος μας.

Είναι ο ουρανός κι θάλασσά μας.
Είναι η δεμένη  Ελληνική οικογένεια.
Εδώ είναι ο προορισμός τους, εδώ είναι η θέση τους, εδώ είναι η ζωή τους.
Εδώ να ερωτευτούν, εδώ να κάνουνε παιδιά, εδώ να δημιουργήσουν.
Ρώτησες τη μάνα που τα γέννησε αν θέλει να τα αποχωριστεί;
Ρώτησες τον πατέρα με πόσες στερήσεις τα σπούδασε;
Όχι, δεν τον ρώτησες. Μόνο τους σκότωσες τα όνειρα.
Φυλάξου μη σε προσέξουν, γιατί θα σου φωνάξουν.
Δώσε μας πίσω τα σκοτωμένα όνειρα.
«Δώσε μας πίσω τη ζωή μας!»

Χάσαμε την ελπίδα για ζωή, μα θα παλέψουμε.
Μας κλέψαν την ελπίδα για ζωή, μα θα παλέψουμε.
Αυτός που είναι άρρωστος βαριά, αρχίζει να μη βρίσκει φάρμακο ζωής.
Γιατί πάνω στο φάρμακο στο άμεσο παρελθόν, έπεσαν οι γύπες και τα όρνια.
Ενώ του φάρμακου ο ετήσιος τζίρος το 2004 ήταν 3,9 δις, το 2009 έφτασε τα 9 δις.
Εμείς και τότε και τώρα, ήμασταν λίγο πολύ, ίσοι τον αριθμό.
Εμείς και τότε και τώρα, λίγο πολύ, το ίδιο αρρωσταίνουμε.
Που πήγαν λοιπόν τα 5,1 δις;
Σε ποιών αχρείων μπήκαν τις τσέπες;
Γιατί κανένας από αυτούς δεν πλήρωσε;

Γιατί όσοι λεηλάτησαν την υγεία μας, όσοι λεηλάτησαν τη ζωή μας, εξακολουθούν να τη λεηλατούν;

Αλλοίμονο σε όποιον πέσει στην ανάγκη της αρρώστιας, σε εκείνον που θα πέσει στην ανάγκη του κακού γιατρού, εκείνου που απαιτεί το φακελάκι.
Τιμή στον έντιμο γιατρό που ακόμα επιμένει να αντιστέκεται σε τούτη τη φθορά.
Όσοι επεδίωξαν να κλέψουν κι έκλεψαν, όσοι ασέλγησαν πάνω στο σώμα της υγείας, όλοι αυτοί μας κλέψαν και τη ζωή.
Μα εμείς θα το παλέψουμε. 

Έχουμε με το μέρος μας τον τίμιο γιατρό, έχουμε με το μέρος μας το συνάνθρωπο που δίνει ή μοιράζεται το φάρμακό του. Έχουμε με το μέρος μας την ελπίδα.

Σε όλους αυτούς τους άθλιους μου μας έφεραν στη μοίρα ετούτη, πρέπει να πούμε  με όση φωνή μας απόμεινε. Με όση φωνή διαθέτουμε.

«Δώστε μας πίσω τη ζωή μας!»

Για εσάς που βρίσκετε κλειστά νοσοκομεία, για όσους ψάχνετε ανύπαρκτο κρεβάτι εντατικής, για τα παιδιά που χάνονται, τις οικογένειες που ξεκληρίζονται στους άθλιους δρόμους. Αυτούς τους δρόμους που μας στοίχισαν δυόμιση φορές από όσο  στοιχίζουν οι ασφαλείς δρόμοι στην Ευρώπη. Αυτούς τους δρόμους που αντί για άσφαλτο ασφαλή, φτιάξατε ασφαλή σαλέ στα βουνά της Ελβετίας, αγοράσατε σπίτια ασφαλή στο σίτυ του Λονδίνου και βίλες ασφαλείς στου Αιγαίου τα νησιά.

Για τα παιδιά που δε σας νοιάζει αν ζεσταίνονται ή αν πεινάνε στο σχολείο.

Για τα άλλα τα παιδιά, τα εικοσάχρονα,  τα αμούστακα που πρέπει να εφαρμόσουν νόμους, να προστατέψουν τη δική σας περιουσία, γι αυτά που ανεξόπλιστα και απροστάτευτα γίνονται θύματα στο έγκλημα το οργανωμένο.

Δεν είδα κανέναν από εσάς να δώσει το ελάχιστο από τα πλούτη του για να τους πάρει σύγχρονα αλεξίσφαιρα γιλέκα.
Μόνο τις δυνάμεις καταστολής, αυτούς που τσακίζουν το διαμαρτυρόμενο κοσμάκη, αυτούς που τσακίζουν το διαμαρτυρόμενο φοιτητή,  αυτούς τους έχετε σαν αστακούς εξοπλισμένους.

Γιατί εχθρός σας βλέπετε το λαό.

Πάντα εχθρός σας ήταν ο λαός.

Για τα σχολεία που κλείνουν.

Κανένας δε σας έχει πει πως κλείνοντας ένα σχολείο, ανοίγετε μια φυλακή;

Για τα παιδιά που εγκαταλείπουν τις σπουδές τους, όχι επειδή το δίπλωμα δεν έχει πια αξία, αλλά γιατί δεν έχουν τραφούν και να πληρώσουν νοίκι. 

Για τους φαντάρους μας που φυλάνε σύνορα χωρίς νάχουν ζεστό κρεβάτι, τον αξιωματικό που ντρέπεται να μπει σε καφενείο γιατί δεν περισσεύουν για καφέ.
Για όλους που είναι απολυμένοι χωρίς να φταίνε, για όσους φέρνουν βόλτα με δυσκολία τη ζωή τους. Για όλους μας που το κατάστημα τροφίμων έχει τιμές που μας θυμίζουν φαρμακείο.
Για τα παιδιά που στο μάθημα λιποθυμούν.
Για όλους και για μένα το λέω, να το καταλάβουν οι αχρείοι.
Εμείς θα το παλέψουμε και θα νικήσουμε!
Αρπάξατε ότι μπορέσατε από εμάς, μα τώρα τέλειωσε.

Δεν θα σας επιτρέψουμε άλλα.

Δώστε μας όμως πίσω το πιο σημαντικό.
«Δώστε μας πίσω τη ζωή μας!»

Εσείς που τώρα κρύβεστε για να αποφύγετε του κόσμου το θυμό, εσείς που τώρα ξέρουμε καλά ποιοι είστε, εσείς που δεν τολμάτε να κοιτάξετε στα μάτια νηστικό, εσείς που κυκλοφορείτε πάντα με κουμπουροφόρα συνοδεία.
Εσείς οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, οι  νταβατζήδες που διαφεντεύετε τη χώρα ετούτη, εσείς που λέγεστε ελίτ και δεν αφήνετε τον τόπο να προκόψει, εσείς που αρνείστε να συμβάλετε στου τόπου τις ανάγκες κι όλο το σκυλολόι που σας ακολουθεί.
Εσείς να ξέρετε ότι, εμείς θα το παλέψουμε.
Εσείς κι ότι αντιπροσωπεύετε πεθαίνει. Μέσα από εμάς, τις μυριάδες νηστικούς, τις μυριάδες άνεργους, μέσα από εμάς θα γεννηθεί το νέο.
Εμείς είμαστε του τόπου η ελπίδα!
Γι’ αυτό μη νοιάζεστε τόσο πολύ για το τομάρι σας.
Δε θα λερώναμε τα χέρια ακουμπώντας σας.

Δε θα σας κάνουμε τέτοια τιμή.

Ούτε το σάλιο από το φτύσιμό μας δεν αξίζετε.

Ένα μονάχα θέλουμε από σας.

«Δώστε μας πίσω τη ζωή μας!»

Μας υποσχεθήκατε καλύτερη ζωή και σας πιστέψαμε.
Μας ζητήσατε στήριξη και σας τη δώσαμε.
Με την απληστία σας, μας καταστρέψατε τη ζωή.
Μας χρωστάτε μια ζωή.
«Δώστε μας πίσω τη ζωή μας!»

Υ.Γ.
Έφτιαξαν λίγο περισσότερο φαγητό.
Πήραν ένα μέρος και το πρόσφεραν με ευγένεια σε ζευγάρι άστεγων που βρίσκονταν στην εσοχή ενός κτιρίου.
«Ξέρετε, φτιάξαμε λίγο παραπάνω φαγητό, και είπαμε να σας φέρουμε.
Ελπίζουμε να μην σας προσβάλουμε!»
«Όχι, καλά κάνατε, δεν μας προσβάλατε καθόλου.
Αλλά ξέρετε, εμείς σήμερα φάγαμε μια φορά.

Λίγο πιο πέρα εκείνοι, ίσως να μην έχουν φάει καθόλου.

Δεν τους ρωτάτε;»

Πως είναι δυνατόν να χαθεί ο λαός που κρύβει στην ψυχή του τέτοιο μεγαλείο!

csakarikas@gmail.com

** Σπούδασε  Ηλεκτρονικά, Παιδαγωγικά, Πληροφορική, Ανάλυση Συστημάτων και έχει  μεταπτυχιακό στα Ένθετα Υπολογιστικά Συστήματα. Ειδικεύτηκε στις Ψηφιακές Τηλεπικοινωνίες (Μόναχο) και εργάστηκε στον ΟΤΕ και την εκπαίδευση.

http://justiceforgreece.wordpress.com