Όλα τελικά συγκλίνουν πως για να έχει πιθανότητες να γνωρίσει κάποιος από εμάς, έστω στα στενά ανθρώπινα μέτρα, Τον ακατάληπτο Θεό, Τον Θεό που στην πραγματικότητα δεν υπ-άρχει (το "υπάρχω" είναι για τη δική μας κοντή λογική, δεν γίνεται Ο Θεός να άρχει υπό κάποιου άλλου...), αλλά Είναι ("Εγώ ειμί Ο Ων...") πρέπει, μεταξύ άλλων, να καταφέρει απαραιτήτως κάτι απολύτως καθοριστικό:
Να αδειάσει από όλα τα ανθρώπινα, με τα οποία οι περισσότεροι από εμάς είμαστε κάτι παραπάνω από ασφυκτικά γεμάτοι...
Από τις έγνοιες, τις φροντίδες, τις μέριμνες, ακόμα κι από τις αγάπες με τις οποίες είμαστε καρφωμένοι κι εγκλωβισμένοι σ΄έναν άχαρο ρόλο "Μάρθας", που κινδυνεύει σοβαρά να μη δει ποτέ "Θεού πρόσωπο"...
Τόσο γεμάτοι, που εμείς οι ίδιοι δεν επιτρέπουμε στη Θεία Χάρη το παραμικρό περιθώριο, ακόμα κι αν δείχνουμε πως το θέλουμε, ούτε καν να μας πλησιάσει...