Έλεος. Δείτε τι χρηματοδοτεί το ελληνικό κράτος ! ! !

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος είναι ίδρυμα που ως σκοπό έχει την παραγωγή και διάδοση του ελληνικού και παγκόσμιου κινηματογράφου.
Η Αθέατη γνώση, ετοίμασε ενα ρεπορτάζ για τους αναγνώστες της, το οποίο αποκαλύπτει την προώθηση της ομοφυλοφιλίας με την άδεια απο το Υπουργείο Πολιτισμού μέσω της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Άλμπερτ Κουράντ: Ο άνθρωπος που κινηματογράφησε το τανκ στο Πολυτεχνείο

Ο Άλμπερτ Κουράντ έχει γυρίσει το φιλμ που έχει προβληθεί τις περισσότερες φορές στην Ελλάδα, διαμορφώνοντας συνειδήσεις και την ιστορία. Χωρίς τις εικόνες από το φιλμ, η μεταπολιτευτική πορεία της χώρας ίσως ήταν διαφορετική: πρόκειται για τα 35 δευτερόλεπτα της εισβολής του τανκ στο Πολυτεχνείο, τον Νοέμβριο του 1973.

Γεννήθηκε το 1928 στο Άμστερνταμ και εργαζόταν ως δημοσιογράφος από το 1955. Παντρεμένος με την Ελένη Νικολοπούλου,το 1965 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και εργάστηκε ως ανταποκριτής στην Αθήνα για την ολλανδική και τη βελγική τηλεόραση καθώς και για ολλανδικές εφημερίδες.

Κατά την περίοδο της επταετίας, αντίθετα με πολλούς συναδέλφους του ξένους ανταποκριτές όπως ο διαβόητος Μαρκ Μαρσώ της Le Monde,όχι μόνο συνέχισε να καταγράφει τα βασανιστήρια και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά προσπάθησε να βοηθήσει την ελληνική αντίσταση. Η χούντα τον απέλασε δυο φορές από την Ελλάδα, για να επανέρχεται πάντα κάτω από κινηματογραφικές συνθήκες. Στην πρώτη από αυτές τις επιστροφές, μπόρεσε να καταγράψει την ιστορική στιγμή, από ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο Ακροπόλ.

Το “έντιμον οσπήτιον” των κυρίων Ιακώβου και Σαμψών Ρικάρδου και το “χαβιάρι” του Γιάννη Σμαραγδή

Πρόσφατα ο Γιάννης Σμαραγδής δήλωσε πως βρίσκεται στα πρόθυρα της οικονομικής καταστροφής, λόγω εισπρακτικής δυστοκίας στην τελευταία του ταινία “Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι”. Απέδωσε δε την κατάσταση αυτή σε μια γενικότερη κακόβουλη κριτική. Είναι αδύνατον να εκτιμήσουμε κατά πόσον η διανομή, η σκηνοθεσία, το σενάριο ή κάποιοι άλλοι λόγοι, κράτησαν θεατές μακριά από τις αίθουσες προβολής. Μπορούμε όμως να εκφράσουμε μια άποψη για την συγκεκριμένη τάση των κριτικών που έγινε αισθητή, μια και ήταν δημόσια. Η τάση αυτή αναδείκνυε το εξής νόημα: η ταινία υστερεί τόσο πολύ στα τεχνικά-αισθητικά στοιχεία, ώστε αυτόματα, αποκλείεται και το παραμικρό σχόλιο, σχετικά με το κορυφαίο ιστορικό γεγονός και την προβολή του στο σήμερα. Έτσι, ενώ θα περίμενε κάποιος μια κριτική από την ιστορική σκοπιά, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Σαν να ήταν το πιο γνωστό πρόσωπο της ιστορίας ο Βαρβάκης, σαν να ήταν πασίγνωστα τα του εμφυλίου πολέμου και του δανείου στην διάρκεια της Επανάστασης, η συζήτηση εγκλωβίστηκε στα “κινηματογραφικά”. Σ’ αυτό βέβαια βοήθησε και η στόχευση του Σμαραγδή ο οποίος δεν ακολούθησε την ιστορία αλλά τον ψυχισμό του Βαρβάκη, όμως και πάλι προκαλεί εντύπωση η απουσία σχολίων που συσχετίζουν τα θέματα της ταινίας με το σήμερα. Το καστ, η προφορά των ηθοποιών, το βεστιάριο, το σενάριο και ο “παλιομοδιτισμός” εμφανίστηκαν για κάποιους να είναι τα μόνα αξιοπρόσεκτα στοιχεία μιας ταινίας, που, ενώ επιλέγει να ακολουθήσει “την διαδρομή της ψυχής του Βαρβάκη”, τελικά σημαδεύεται, επειδή περνάει ξυστά από τα άγνωστα, κορυφαία ιστορικά γεγονότα, που σχετίζονται άμεσα και με την σημερινή πραγματικότητα.

Ο Γιάννης Σμαραγδής είπε σωστά ότι η ανάδειξη του Βαρβάκη σε “ευεργέτη” (ήδη από το 1824) υπαγορεύτηκε από την ανάγκη εξαφάνισης του Βαρβάκη-επαναστάτη. Η ταινία επικεντρώθηκε στον ευεργέτη, ασχολήθηκε ελάχιστα με τον επαναστάτη. Συνεπώς ο σκηνοθέτης ερμήνευσε τα εχθρικά σχόλια με βάση αυτό που ο ίδιος προσπάθησε να δώσει.  Ήταν όμως έτσι τα πράγματα; ή μήπως η στοχευμένα αρνητική κριτική είχε ως κίνητρο το φευγαλέα δοσμένο επαναστατικό στοιχείο;

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ Α ΛΑ ΤΟΥΡΚΑ

Στις 16 Φεβρουαρίου θα προβληθεί στη Γερμανία το το τουρκικό “πολεμικό – ιστορικό δράμα” για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 (http://www.imdb.com/title/tt1783232/) Πρόκειται για μια παραγωγή της Aksoy Film με εκτιμώμενο προϋπολογισμό 17.000.000 δολάρια. Για την ώρα το μόνο που έχουμε δει είναι το τρέιλερ της ταινίας:

Ασφαλώς δεν γνωρίζω πόσο πιστή στα ιστορικά γεγονότα θα είναι η ταινία αυτή. Για παράδειγμα, αναρωτιέμαι αν θα δείξει ή έστω θα πει ότι οι κατακτητές βασάνιζαν, βίαζαν και δολοφονούσαν παντοιοτρόπως τον πληθυσμό της Κωνσταντινούπολης τρεις μέρες και τρεις νύχτες… Αν κρίνουμε από τη “σύνοψη” που υπάρχει στο Internet Movie Database η Ιστορία θα παρουσιαστεί υπό το πρίσμα της ιδεολογίας που κυριαρχεί στη γειτονική χώρα:

Η Ισταμπούλ:  τότε Κωνσταντινούπολη, περιβάλλεται από νεαρούς Οθωμανούς, και το Βυζάντιο πάσχει από κακή διαχείριση. Η παράδοση στους Οθωμανούς ήταν μόνη σωτηρία. Αλλά η κακή και διεφθαρμένη διαχείριση του Βυζαντίου είχε επιλέξει να πολεμήσει. Στο τέλος έχασαν την πόλη από τους νόμιμους ιδιοκτήτες της καθώς ο τελευταίος προφήτης [ενν. ο Μωάμεθ] καλωσόρισε τον κατακτητή.