Η Ελλάς στα πρόθυρα πείνας

Γράφει ο Χρήστος Μαντζιάρης

Κάτι πολύ περίεργο συμβαίνει με την εφετινή εσοδεία του σιταριού στην Ελλάδα. Κάτι το οποίο αν μελετηθεί προσεκτικά θα βγει το συμπέρασμα ότι κάποιοι οδηγούν την Ελλάδα στην πείνα, ή προτού αρχίσει η Ελλάς να πεινά, θα προηγηθούν απίστευτες για την ώρα αυξήσεις των τιμών των τροφίμων έως του να εξαφανισθούν τα τρόφιμα από τα ράφια των υπεραγορών (σούπερ-μάρκετ), κατάσταση που οδηγεί στο πλιάτσικο. Αλλά είναι και το άλλο, το πιο σατανικό. Θα υπάρχουν προϊόντα, αλλά θα μπορούν να τα αγοράσουν λίγοι. Τι να το κάνεις να υπάρχουν προϊόντα στα ράφια όταν οι πλείστοι δεν θα μπορούν να τα αγοράσουν; Κάποιοι «μεγάλοι» κάτι γνωρίζουν και μας το κρύβουν.

Ας δούμε τι συνέβη ή και συμβαίνει τώρα, σχετικά με το σιτάρι. Κάθε χρόνο οι τιμές του σιταριού που επωλείτο από τον παραγωγό απ’ ευθείας από το χωράφι του στους εμπόρους ήταν περίπου σταθερές κατά τα τελευταία χρόνια. Το σιτάρι επωλείτο 17-18 λεπτά το κιλό. Αν και οι αρχικές τιμές δεν ήταν και τόσο

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΩΣΙΛΟΓΟΥΣ, ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ!

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΙΔΟΥ ΠΩΣ 4 ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΘΑ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το σχέδιο McKinsey ψηφίστηκε στο Eurogroup το Μάη του 2014

Πάντα είχα την απορία γιατί τον Ιούλιο του 2015 η κυβέρνηση "έδωσε" τον αγροτικό τομέα. Το ρεπορτάζ με οδηγούσε στη μελέτη της McKinsey, αλλά και τη μελέτη της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ. Οι εμπορικοί μας ακόλουθοι στις πρεσβείες θεωρούν πως το επόμενο succes story για την Ελλάδα, είναι η αντιγραφή του μοντέλου της Ιταλίας.

Δηλαδή μπορούμε να εξάγουμε ελληνικό γιαούρτι τώρα που έχει γίνει της μόδας και κάνει θραύση στις δυτικές αγορές, αλλά όχι με ελληνικό γάλα, αγελαδινό, αυτό είναι πλέον ακριβό, όπως εκτοξεύθηκε το κόστος παραγωγής παντού στα χρόνια των μνημονίων, αλλά με εισαγόμενο φθηνό, από γειτονικές βαλκανικές χώρες, ή ακόμη και από την Αυστρία, όπου αρμέγεται το βράδυ και το μεθεπόμενο πρωί είναι στην πόρτα του ελληνικού εργοστασίοιυ, με 33 λεπτά το κιλό, όταν το κόστος στον Έλληνα αγελαδοτρόφο είναι 38 λεπτά! 

Αποκτούμε λοιπόν ελληνικό branding, άρα καιρός να το εκμταλλευτούμε με τη βιομηχανοποίηση της γεωργίας.. Κι όσο για τους Έλληνες γεωργούς και κτηνοτρόφου, ας πρόσεχαν , ας είχαν φροντίσει να συνεταιριστούν σωστά και να αναλάβουν αυτοί το ρόλο της.. ιδιωτικής βιομηχανίας τροφίμων.

Έτσι δεν κάνουν και οι Ιταλοί, παίρνουν το θεσσαλικό σιμιγδάλι και φτιάχνουνε σπαγγέτι ή το ελληνικό λάδι και το συσκευάζουν σε ωραία μπουκαλάκια, ενώ οι Ισπανοί μας πήραν και την πανάρχαια ποικιλία της κορωνέϊκης λαδοελιάς, την πατεντάρισαν, την εξέλιξαν και την παρουσιάζουν και σε κοντή ελιά...

Μόνο που σε Ιταλία και Ισπανία, οι συνεταιρισμοί καθορίζουν την παραγωγή και την κουλτούρα της διατροφής και για αυτό διατηρούν κάποιες προδιαγραφές κι έχουν και σημαντική εγχώρια αγροτο-κτηνοτροφική παραγωγή, όχι για "βιτρίνα", αλλά ως παραγωγή αιχμής... 

Ετσι θα γίνει και με τη φέτα, αφού θα αντικαθίσταται το ελληνικό πρόβειο γάλα, από Βουλγάρικο ή Ρουμάνικο. Ήδη αυτά γίνονται από τις μεγάλες εταιρείες, που λόγω του ανταγωνισμού οδηγούνται σε αθρόες εισαγωγές, όχι μόνο φρέσκου - νωπού γαλακτος αλλά και σκονόγαλα. 

Έτσι εξηγείται πως φθάνει να πουλιέται ελληνική φέτα στα 5,5 ευρώ το κιλό στα Γερμανικά σούπερ- μάρκετ, όταν το κόστος της δεν μπορεί να πέσει κάτω από τα 6 ευρώ, αν φτιάχνεται με 4,5 κιλά πρόβειο γάλα, προς 1 ευρώ το λίτρο στον παραγωγό.

Φέτα η οποία υποτίθεται ότι είναι ακόμη ΠΟΠ, με γεωγραφική προέλευση, αλλά

Πώς καταστρέψαμε την πρωτογενή μας παραγωγή και πώς θα αναστήσουμε το ελληνικό brand name

Του Δημήτρη Κουρέτα*

Το 1980 το ποσοστό της πρωτογενούς παραγωγής στο ΑΕΠ ήταν 25% και της μεταποίησης 15%. Το 1983 τα ποσοστά έγιναν 19% και 14% αντίστοιχα. Το 1987, 11% και 15% αντίστοιχα. Εκεί παρέμειναν μέχρι το 2000. Μετά σιγά-σιγά άλλαξαν και σήμερα είναι πρωτογενής 3% και μεταποίηση 6%. Δηλαδή, τη δεκαετία 1981-1990 σημειώθηκε ραγδαία πτώση του ΑΕΠ της γεωργίας με μέσο ετήσιο ρυθμό -7,8%, τάση που αναστράφηκε μερικά την περίοδο 1991-1999, οπότε σημειώθηκε μέση ετήσια αύξηση 2,6%. Συνολικά όμως, για τη 19ετία ‘80-’99, η μέση ετήσια μεταβολή του ΑΕΠ του πρωτογενούς τομέα κινήθηκε στα επίπεδα του -3,0%, καθορίζοντας την πτωτική τάση του τομέα.

Λένε πολλοί σήμερα: E και; Και τι έγινε;

Διαβάστε χαρακτηριστικά από μια ομιλία του υπουργού Γεωργίας Στέφανου Τζουμάκα στο ΙΣΤΑΜΕ το 1998: Έλεγε ο Τζουμάκας: «Φέτος ο προϋπολογισμός είναι 15 τρισεκατομμύρια. Απ' αυτά έχουμε τα δέκα. Τα δέκα θα τα διαθέσουμε ως εξής: τρία τρισεκατομμύρια για χρεολύσια από τα προη­γούμενα δάνεια του κράτους, τρία τρισεκατομμύρια για τόκους των δάνειων αυτών. Έξι, λοιπόν, τρις για χρεολύσια και τόκους, που δανείζονταν οι προηγούμενες κυβερνή­σεις και