ΑΤΖΕΝΤΑ 21 - ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΒΑΖΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ: ΟΛΟ ΤΟ ΝΕΡΟ ΘΑ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

H Δημοκράτης γερουσιαστής Fran Pavley που αντιπροσωπεύει σήμερα την 27η συνοικία κράτος της Καλιφόρνια , συμπεριλαμβανομένων των τμημάτων του Λος Άντζελες και τις κομητείες Ventura, έχει ένα νομοσχέδιο που δίνει στο κράτος την ευθύνη της "διαχείρισης" σε όλα τα υπόγεια ύδατα.

Επιμέλεια άρθρου: Vagedim Φωτογραφία: Vagedim

Αυτό σημαίνει ότι τα προγράμματα για το νερό και τα υπόγεια ύδατα θα ελέγχονται από την κυβέρνηση που θα επιλέγει τους νικητές και τους ηττημένους.
Η Κυβέρνηση θα αποφασίζει εάν θα μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για το ιδιωτικό σας ακίνητο νερό-να καλλιεργήσετε. Θέλουν να καταρρεύσει η γεωργία κυριολεκτικά εν μία νυκτί, και να δωθεί ο έλεγχος του νερού στην κυβέρνηση.
Τώρα, το δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει για το θέμα, κατά της ελεύθερης αγοράς, και ενάντια στην ατομική ιδιοκτησία και διατάζει έναν νομό για να αναλάβει τον έλεγχο του νερού στην περιοχή.
Αυτό είναι σαν να παρακολουθείτε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα σε αργή κίνηση- που μπορείτε να το δείτε, αλλά αισθάνεστε ανίσχυροι να το σταματήσετε.
Αυτό σημαίνει ότι το νερό που χρησιμοποιείται σήμερα κυρίως από τους αγρότες θα πρέπει επίσης να μοιραστεί μεταξύ των των εμπόρων αλιείας, για χρήση Καγιάκ, τις ινδικές φυλές και τα συμφέροντα τουριστικών ξενοδοχείων.
Το αποτέλεσμα θα είναι περισσότερη λειψυδρία με περιορισμένο ανεφοδιασμό.

ksipnistere.blogspot

Agenda 21 ΦΟΡΟΙ και ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ( Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ)

Uploaded on Dec 27, 2010

Agenda 21 Φόροι και διατάξεις. Απόσπασμα απο το βιβλίο ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ.

Ατζέντα 21

Ατζέντα 21 είναι ένα αναλυτικό σχέδιο δράσης που πρέπει να ληφθει σε παγκόσμιο επίπεδο, εθνικό και τοπικό , από τους οργανισμούς του συστήματος των Ηνωμένων Εθνών, τις κυβερνήσεις, και σημαντικές ομάδες ανθρωπων σε κάθε περιοχή στην οποία ο άνθρωπος επιδρά στο περιβάλλον.
Ατζέντα 21, η Διακήρυξη του Ρίο για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, και η Δήλωση των αρχών για τη βιώσιμη διαχείριση των δασών εγκρίθηκε από περισσότερες από 178 κυβερνήσεις στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη (UNCED) που πραγματοποιήθηκε στο Ρίο ντε Janerio, τη Βραζιλία,την περιοδο: 3 έως τις 14 Ιουνίου 1992.
Η Επιτροπή για την Βιωσιμη Ανάπτυξη (CSD) δημιουργήθηκε το Δεκέμβριο του 1992 για να διασφαλισει την αποτελεσματικοτητα στην παρακολούθηση της UNCED και να και να αναφέρει τις πληροφοριες σχετικά με την εφαρμογή των συμφωνιών σε τοπικό, εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο. Συμφωνήθηκε ότι μετα πέντε χρόνια ανασκόπησης της προόδου, θα γίνε και παλιι το 1997 από τον ΟΗΕ συνεδρίαση της Γενικής Συνέλευσης σε έκτακτη σύνοδο.
Η πλήρης εφαρμογή της Ατζέντας 21, το πρόγραμμα για την περαιτέρω εφαρμογή της Agenda 21 και των υποχρεώσεων προς τις αρχές του Ρίο, επιβεβαιώθηκαν με ιδιαίτερη έμφαση στην Παγκόσμια Διάσκεψη Κορυφής για την Βιωσιμη (Αειφόρο) Ανάπτυξη (WSSD) που πραγματοποιήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ, Νότια Αφρική από 26 Αυγούστου έως 4 Σεπτεμβρίου 2002.

Πηγη:www.un.org(επισημη ηλεκτρονικη σελιδα του ΟΗΕ)
Πως θα μπορούσε η σύγχρονη μορφή φασισμού που ζει η δυτική κοινωνία να είναι τμήμα της ατζέντας 21;
Πως θα μπορούσε ο κορπορατισμος και ο νεοφιλελευθερισμός που είναι οι κυρίαρχες τάσεις στον δυτικό κόσμο σήμερα να συνδέονται με την ατζέντα 21;

Ας δούμε αναλυτικά τι ειναι η βιώσιμη ανάπτυξη.
Η αειφόρος ανάπτυξη ή βιώσιμη ανάπτυξη αναφέρεται στην οικονομική ανάπτυξη που σχεδιάζεται και υλοποιείται λαμβάνοντας υπόψη την προστασία του περιβάλλοντος και τη βιωσιμότητα. Γνώμονας της αειφορίας είναι η μέγιστη δυνατή απολαβή αγαθών από το περιβάλλον, χωρίς όμως να διακόπτεται η φυσική παραγωγή αυτών των προϊόντων σε ικανοποιητική ποσότητα και στο μέλλον. Η βιώσιμη ανάπτυξη προϋποθέτει ανάπτυξη των παραγωγικών δομών της οικονομίας παράλληλα με τη δημιουργία υποδομών για μία ευαίσθητη στάση απέναντι στο φυσικό περιβάλλον και στα οικολογικά προβλήματα (όπως ορίζουν παραδοσιακές επιστήμες σαν τη γεωγραφία). Η βιωσιμότητα υπονοεί ότι οι φυσικοί πόροι υφίστανται εκμετάλλευση με ρυθμό μικρότερο από αυτόν με τον οποίον ανανεώνονται, διαφορετικά λαμβάνει χώρα περιβαλλοντική υποβάθμιση. Θεωρητικά, το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα της περιβαλλοντικής υποβάθμισης είναι η ανικανότητα του γήινου οικοσυστήματος να υποστηρίξει την ανθρώπινη ζωή (οικολογική κρίση).
Σημείο αναφοράς για τις εξελίξεις στη μελέτη της οικολογικά ευαίσθητης ανάπτυξης αποτελεί το πρωτόκολλο του Κιότο, που υπογράφηκε το 1997 (ως συμπλήρωμα της Σύμβασης-Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Μεταβολές του 1992) και τέθηκε μερικώς σε ισχύ από το 2005. Ορισμένες από τις τάσεις και τα ζητήματα που απασχολούν τη βιώσιμη ανάπτυξη στην Ευρώπη από τη δεκαετία του 1990 είναι: η προώθηση χρήσης «ενεργειακά καθαρών» μορφών μετακίνησης (π.χ. ηλεκτρικά αυτοκίνητα), η «βιωσιμότερη» αναθεώρηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, ο οικολογικός χαρακτηρισμός καταναλωτικών προϊόντων, η βιοτεχνολογία, η εξάλειψηφυλετικών και σεξιστικών διακρίσεων στον εργασιακό τομέα κλπ.

Οικονομική ανάπτυξη
Η έννοια της σταθερής ανάπτυξης δεν υπήρχε από τις πρώτες ιστορικές περιόδους, αλλά διαμορφώθηκε σταδιακά μέσα από το πέρασμα διαφόρων πολιτισμών. Οι πρώτες ιδέες περί «προόδου», συναφείς με την ιδέα της ανάπτυξης, διαμορφώθηκαν κατά τηνκλασσική Αρχαιότητα, αλλά ήταν η εβραϊκή και η χριστιανική θεολογία η οποία, δίνοντας έκφραση στη γραμμική αντίληψη του χρόνου ως μία κατευθυνόμενη διαδοχή γεγονότων (π.χ. προς τα γεγονότα που προφητεύει η χριστιανική Αποκάλυψη του Ιωάννη), άλλαξε τον τρόπο σκέψης σχετικά με την ιστορία και την πρόοδο (Du Pisani, 2006). Χρησιμοποιώντας ένα σχήμα έξι σταδίων της ανθρώπινης ιστορίας ο Αυγουστίνος(στην «Πόλη του Θεού») παρουσίασε την πρόοδο του ανθρώπινου είδους με όρους διαδοχικών, αναδυόμενων σταδίων.
Η χριστιανική φιλοσοφία συνέβαλε στην ιδέα της προόδου την αντίληψη της σταδιακής αποκάλυψης ενός σχεδιαστικού προτύπου από το ξεκίνημα της ανθρώπινης ιστορίας, καθώς και τη γενική ιδέα της ενδεχόμενης τελειότητας της Ανθρωπότητας στον επόμενο κόσμο. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο η χριστιανική αντίληψη της προόδου συμπεριέλαβεχιλιαστικές, ουτοπικές ιδέες, αλλά και μία αίσθηση της σημασίας της βελτίωσης σε αυτόν τον κόσμο στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τον επόμενο. Κατά τον 13ο αιώνα εδραιώθηκαν δύο κρίσιμα νήματα της ευρωπαϊκής αντίληψης για την ανθρώπινη πρόοδο: επίγνωση της σωρευτικής προόδου του πολιτισμού και η πίστη σε μία μελλοντική χρυσή εποχή αρετής σε αυτήν τη γη (Du Pisani, 2006).
Στη συνέχεια, κατά τη μερκαντιλιστική φάση του πρώιμου καπιταλισμού, ωρίμασε η «υλιστική» αντίληψη της προόδου ως σταδιακής διαδικασίας οικονομικής μεγέθυνσης, κατά την οποία αυξάνονται στο εσωτερικό μίας κοινωνίας τα διαθέσιμα προς κατανάλωση αγαθά. Εκείνη την περίοδο η εν λόγω μεγέθυνση θεωρούνταν πως αντικατοπτριζόταν στην αύξηση της ποσότητας του χρήματος που κυκλοφορούσε υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης. Η αντίληψη αυτή, η οποία νομιμοποιούσε αλλά και καθοδηγούσε την ευρωπαϊκήαποικιοκρατία, βασίστηκε στη συνειδητοποίηση πως μία οικονομία μπορούσε να παράγει πλεόνασμα αγαθών, που ήταν δυνατό να αξιοποιηθεί για σκοπούς διαφορετικούς από την απλή επιβίωση. Ως τότε πιστευόταν πως το μόνο που μπορούσε να γίνει, μέσω αύξησης του πληθυσμού ή της φορολογίας, ήταν να προστεθεί πλεόνασμα χρημάτων στο βασιλικό ταμείο.
Περί τα τέλη του 18ου αιώνα, η ανάδυση της οικονομικής επιστήμης είχε ως αποτέλεσμα την αντικατάσταση του μερκαντιλισμού από τη σχολή των κλασικών φιλελεύθερων οικονομικών και την έμφαση στα πλεονεκτήματα του ελεύθερου εμπορίου. Από εκεί κι έπειτα η έννοια της ανάπτυξης, συνδεόμενη ρητά πλέον με την «ιστορική πρόοδο», αποκρυσταλλώθηκε στην αύξηση της δυνατότητας ικανοποίησης των ατομικών και κοινωνικών αναγκών, με την πάροδο του χρόνου, στο εσωτερικό μίας οικονομίας. Δεν περιοριζόταν επομένως σε μια ποσοτική μεγέθυνση του συσσωρευμένου πλούτου, αλλά μεταφραζόταν σε συνεχή και καθολική αύξηση των ρυθμών παραγωγής και κατανάλωσης αγαθών, καθώς και σε ποιοτική μεταστροφή των κοινωνικών δομών και τεχνικών υποδομών προς αυτή την κατεύθυνση, με γνώμονα την «ευημερία».
Η πετρελαϊκή κρίση του 1973 και ηοικονομική ύφεση της δεκαετίας του ’70 δημιούργησαν στην ουσία τις πρώτες σοβαρές αμφιβολίες για δυνατότητα των οικονομιών να μεγεθύνονται απεριόριστα, θέτοντας έτσι επί τάπητος το θέμα της σπανιότητας των φυσικών πόρων.
Το 1972 η Ομάδα της Ρώμης (Club of Rome) εξέδωσε την αναφορά «Τα Όρια της Μεγέθυνσης» (The Limits to Growth) για την κατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος του πλανήτη. Η αναφορά ενστερνιζόταν ότι η άσχημη κατάσταση των πεπερασμένων πόρων ήταν αποτέλεσμα της εκθετικής μεγέθυνσης του παγκόσμιου πληθυσμού, της εξάντλησης των φυσικών πόρων, και τηςπεριβαλλοντικής ρύπανσης (Mikolajuk and Gar-On Yeh, 2000). Την ίδια χρονιά, στη Σύνοδο της ∆ιεθνούς Ένωσης για τη ∆ιατήρηση της Φύσης και των Φυσικών Πόρων (IUCN) δινόταν έμφαση σε θέματα διατήρησης και ανάπτυξης. Η ∆ιεθνής Ένωση σε συνεργασία με το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNEP) και το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF) είχε αρχίσει να διαμορφώνει την ιδέα μίας στρατηγικής προσέγγισης για τη διατήρηση του περιβάλλοντος από το 1975.
Το 1972 το συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών (ΗΕ) για το Ανθρώπινο Περιβάλλον αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα στην ανάπτυξη της έννοιας της βιώσιμης ανάπτυξης. Αν και η σύνδεση ανάμεσα στα περιβαλλοντικά και στα αναπτυξιακά θέματα δεν ήταν ισχυρή, υπήρξαν ενδείξεις ότι η μορφή της οικονομικής ανάπτυξης θα έπρεπε να μεταβληθεί ή να αλλάξει. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η ορολογία εξελίχθηκε σε έννοιες όπως περιβάλλον και ανάπτυξη, ανάπτυξη χωρίς καταστροφή, και περιβαλλοντικά υγιής ανάπτυξη. Τελικά, ο όρος οίκο-ανάπτυξη εμφανίστηκε στην επιθεώρηση του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των ΗΕ το 1978. Μέχρι τότε, είχε αναγνωριστεί παγκόσμια ότι οι περιβαλλοντικές και οι αναπτυξιακές ιδέες έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη παράλληλα (Mebratu, 1998).
Η έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης πρωτοεμφανίστηκε το 1980 στην πρώτη Παγκόσμια Στρατηγική για την Διατήρηση η οποία δημοσιεύτηκε από την Παγκόσμια Ένωση Διατήρησης (World Conservation Union) και η οποία αναγνώριζε ως στόχους τη διατήρηση των βασικών οικολογικών διαδικασιών, τη διαφύλαξη της γενετικής ποικιλότητας και βιώσιμη χρήση των πόρων (Adams, 1996). Σύμφωνα με αυτό τον ορισμό, βιώσιμη ανάπτυξη είναι η διατήρηση των απαραίτητων οικολογικών διαδικασιών και συστημάτων υποστήριξης της ζωής, η διατήρηση της βιοποικιλότητας και η βιώσιμη εκμετάλλευση των ειδών και των οικοσυστημάτων (European Commission Secretariat General, 2004). Όπως είναι προφανές ο ορισμός αυτός έδινε έμφαση στην ανάγκη διατήρησης ενός κρίσιμου φυσικού κεφαλαίου και στην διατήρηση της βιοποικιλότητας.
Αργότερα, η Παγκόσμια Επιτροπή για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη όρισε πως βιώσιμη ανάπτυξη είναι αυτή που ικανοποιεί τις ανάγκες του παρόντος χωρίς να κάνει συμβιβασμούς ως προς την ικανότητα των μελλοντικών γενεών να ικανοποιήσουν τις δικές τους (World Commission on Environment and Development, 1987). Ο ορισμός αυτός είναι περισσότερο ανθρωποκεντρικός καθώς αναφέρεται στην ικανοποίηση των ανθρωπίνων αναγκών, χωρίς να γίνεται σαφής αναφορά στην προστασία του περιβάλλοντος και προσπαθεί να ξεπεράσει την παλιά διχογνωμία ανάμεσα στους υποστηρικτές της ανάπτυξης και στους υποστηρικτές της περιβαλλοντικής προστασίας. Σύμφωνα με τον ορισμό αυτό η βιώσιμη ανάπτυξη παρέχει ένα πλαίσιο για την ενσωμάτωση των περιβαλλοντικών πολιτικών στις αναπτυξιακές στρατηγικές ξεπερνώντας με αυτό τον τρόπο την αντίληψη πως η περιβαλλοντική διατήρηση μπορεί να επιτευχθεί μόνο σε βάρος της οικονομικής ανάπτυξης. Ο ορισμός αυτός σηματοδοτεί την πολιτική απαρχή της έννοιας της βιώσιμης ανάπτυξης.
Ως τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και άλλες τροποποιήσεις που αφορούσαν στον ορισμό της βιώσιμης ανάπτυξης πραγματοποιήθηκαν, με αυξανόμενη εστίαση σε κοινωνικά θέματα και απαίτηση για ταυτόχρονη επίτευξη οικονομικών («οικονομική βιωσιμότητα»), κοινωνικών («κοινωνικοπολιτική βιωσιμότητα») και περιβαλλοντικών («περιβαλλοντική βιωσιμότητα») αντικειμενικών στόχων. Αυτές οι τροποποιήσεις εκφράστηκαν επίσημα στην Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στο Ρίο το 1992, στην οποία πάνω από 170 χώρες δεσμεύτηκαν πως η έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης αποτελεί τη βασική ιδέα για τη μελλοντική τους ανάπτυξη, υπογράφοντας την «Agenda 21» και τη Διακήρυξη του Ρίο για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη. Η Agenda 21 ήταν αποτέλεσμα μίας εκτενούς ανάλυσης του τι χρειάζεται για να επιτευχθεί η βιώσιμη ανάπτυξη. Τα 40 κεφάλαιά της πάνω σε περιβαλλοντικά, οικονομικά, κοινωνικά θέματα και θέματα οργάνωσης περιέχουν οδηγίες για την ανάπτυξη διαδικασιών λήψης αποφάσεων με στόχο τη βιωσιμότητα.
Όσον αφορά στην υιοθέτηση της βιώσιμης ανάπτυξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, υπήρξε επίσης μία «εξελικτική» πορεία της έννοιας. Το περιβάλλον απέκτησε αυτοτελή νομική κατοχύρωση το 1987 με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη και συγκεκριμένα με την προσθήκη των Άρθρων 130Π, 130Ρ και 130Σ (Κορκοβέλος, 1997). Στο Άρθρο 2 της Συνθήκης του Μάαστριχτ (1992) περιγράφεται ως κύρια αποστολή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας η προαγωγή της «αρμονικής» και «ισόρροπης» ανάπτυξης των οικονομικών δραστηριοτήτων. Μπορεί η αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης να μην αναφέρεται ρητά αλλά σαφώς περιγράφεται. Ωστόσο πρέπει να αναφερθεί πως δεν υπήρξε συσχέτιση της έννοιας της βιώσιμης ανάπτυξης με την κοινωνική διάσταση.
Στο Άρθρο 2 της Συνθήκης του Άμστερνταμ (1997) γίνεται λόγος για «αρμονική ισόρροπο και αειφόρο ανάπτυξη των οικονομικών δραστηριοτήτων» (European Communities, 1999). Έτσι η βιώσιμη ανάπτυξη έπαψε να θεωρείται αποκλειστικά περιβαλλοντική έννοια και αναγνωρίστηκε πως πρέπει να υπάρξει στενή συσχέτιση ανάμεσα στην οικονομική ανάπτυξη, στην κοινωνική συνοχή και στην περιβαλλοντική προστασία στα πλαίσια της στρατηγικής της ΕΕ για τη βιώσιμη ανάπτυξη (Commission of the European Communities, 2001). Από την πλευρά των οικονομικών του περιβάλλοντος, το περιβάλλον και οι φυσικοί πόροι τους οποίους αυτό περιλαμβάνει μπορεί να θεωρηθούν ως απόθεμα φυσικού κεφαλαίου. Το απόθεμα αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να αποσπασθεί.
Η αειφόρος ανάπτυξη – ή βιώσιμη ανάπτυξη – μπορεί να περιγραφεί σαν μία θεωρία «επανενσωμάτωσης του ανθρώπου στη φύση» και ακολουθεί έναν αιώνα όπου επικράτησε η αντίληψη ότι η οικονομική πρόοδος επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την έντονη βιομηχανοποίηση, το εμπόριο και την αστικοποίηση. Αντιλαμβάνεται τις φυσικές πρώτες ύλες – συμπεριλαμβανομένου και του συστήματος διατήρησης ζωής του πλανήτη – σαν σημαντικά κεφάλαια, των οποίων η ποσότητα και παραγωγικότητα πρέπει να διατηρηθούν ως θεμελιώδης συνθήκη για την ανθρώπινη πρόοδο και ανάπτυξη. Με δεδομένα τα οικολογικά προβλήματα που η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει ήδη προκαλέσει στα γήινα οικοσυστήματα, η τεχνολογία καλείται πλέον σήμερα όχι να οδηγήσει στην εντατική αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, αλλά στην περιβαλλοντική βελτίωση μέσα από «καθαρότερες» παραγωγικές διαδικασίες, καθώς και «καθαρότερη» κατανάλωση από τον τελικό χρήστη των παραγόμενων από αυτές προϊόντων.

Κάνοντας όλη την παραπάνω ερεύνα και διαβάζοντας ώρες ατελειωτες απο διαφορές πηγές την ιδέα της βιώσιμης ανάπτυξης, μπορώ ασφαλώς και χωρίς καμιά συνωμοτική διάθεση να καταλήξω στο συμπέρασμα πως η δημιουργημένη και κατασκευασμένη απο την οικονομική ολιγαρχία του πλανήτη οικονομική κρίση,εχει ως στόχο την δυνατών μεγαλύτερη δέσμευση πόρων και περιούσιων, μέσω των εξοντωτικών μέτρων που επιβάλλονται στους πολίτες του δυτικού κόσμου και βαφτίζονται απο τις μαριονέτες πολιτικούς μέτρα οικονομικής βιωσιμότητας.

Ο τελικός στόχος είναι ,στον παγκοσμιοποιημένο πλανήτη να υπάρξει η αναβίωση του σταλινικού μοντέλου με την μεταλαξη του σε νεοφιλελεύθερο κορπορατισμο(εδω οι οροι )που όλα θα ανήκουν σε μια ολιγαρχική κάστα και οι κολιγοι θα ζουν εξαθλιωμένοι σε ζώνες φύλακες οπού δεν θα τους ανήκει τίποτα.Το νέο μοντέλο εξαπλώνεται τάχιστα στον πλανήτη με τις οικονομικές δολοφονίες κρατών και εθνών και στην Ε.Ε. Ξεκίνησε απο την Ελλάδα….

eleytheriahthanatos.blogspot

ΑΤΖΕΝΤΑ 21

ΠΑΝΕΠΟΠΤΗΣ ή ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗΣ;

(ΠΡΟΣ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ)

ΑΤΖΕΝΤΑ  21

            Η Ατζέντα  21 αφορά το «Σχέδιο» μέσω του οποίου καλούνται οι καλοπροαίρετοι, και με αγαθές προθέσεις πολίτες των κρατών μελών της Ε.Ε. (και όχι μόνο) να προστατεύσουν τον πλανήτη Γή, από την οικολογική καταστροφή που προκύπτει ως συνέπεια της «ασυνειδησίας» των λαών κρατών που την κατοικούν.

            Εθελοντές κυβερνήσεις και οργανώσεις επιστρατεύτηκαν για την διάσωση του πλανήτη. Για τον «οφελιμιστικό» αυτό σκοπό, ολόκληρος ο Ο.Η.Ε. συσσωρεύτηκε στο Rio de Janeiro προκειμένου να την υπογράψει. 178 πρωθυπουργοί και αρχηγοί κρατών, συμπεριλαμβανομένου και του Έλληνα πρωθυπουργού, συνυπέγραψαν την Agenta 21 στις 14 Ιουνίου 1992.

            Ονομάστηκε Agenta 21 γιατί αποτελεί μέρος της ολοκλήρωσης του σχεδίου που αφορά τον 21^ο αιώνα και εξυπηρετεί τα όργανα της νέας τάξης υποδεικνύοντας τρόπους για το πώς θα διαμορφώσουν την ανθρώπινη συνείδηση, με εύπιστα και καλοδεχούμενα επιχειρήματα, έτσι ώστε η αποδοχή της καθοδήγησης να επιτυγχάνεται χωρίς διαμαρτυρία αλλά αντίθετα με ηθελημένη συμμετοχή. Περιβαλλοντική συνείδηση ονομάζεται η εθελούσια προσφορά στο βωμό της παγκοσμιοποίησης, όσο αφορά την Agenta 21. Σ’ αυτήν περιλαμβάνεται και η διατροφική αλυσίδα (Condex Allimentarius)  όχι άστοχα βέβαια.    

Στις 351 σελίδες της περιέχει άρθρα τα οποία επιβάλλεται να εφαρμοστούν, και είναι τα εξής:

αρθ.  1)  Μια παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση.

αρθ.  2)  Κατάργηση της βιομηχανίας και εφαρμογή της πράσινης βιώσιμης ανάπτυξης.

αρθ.  3)  Υπερφορολόγηση των επιχειρήσεων μέχρι να κλείσουν.

αρθ.  4)  Υπερφορολόγηση ιδιωτικής περιουσίας ώστε να μην έχει κανείς δικό του σπίτι.

αρθ. 5) Υπερφορολόγηση των καυσίμων και των αυτοκινήτων ώστε να μην υπάρχουν αυτοκίνητα.

αρθ. 6) Περιορισμός των ανθρωπίνων όντων -(ερωτ: Εκείνοι είναι άλλα όντα;)- σε συγκεκριμένες περιοχές δηλ. γκετοποίηση και απόλυτος έλεγχος των εντόπιων αλλά και των μεταναστευόντων πληθυσμών.

αρθ. 7) Μετακινήσεις μόνο με ποδήλατα ή με κρατικά ηλεκτρικά τρένα. (Για να μην υπάρχει αυτονομία και ανεξαρτησία κίνησης)

αρθ. 8) Ολοήμερη δουλεία μόνο στο δημόσιο σε ελεγχόμενη πολυεθνική. (Από  5 εταιρείες που θα γίνουν 1)

αρθ. 9) Ολοήμερο σχολείο μέσα στο οποίο το κράτος θα εκπαιδεύει κι θα ελέγχει τα παιδιά. (Για την απαραίτητη προσαρμογή τους στον έλεγχο του νού \, της γνώσης, της καθοδήγησης και της παραχώρησης παντός ατομικού δικαιώματος), ώστε να γίνουν υπάκουοι και χρήσιμοι παγκόσμιοι πολίτες.  

αρθ. 10) Παγκόσμιος έλεγχος τεχνολογικής ανάπτυξης, που μόνο η παγκόσμια κυβέρνηση και τα τοπικά όργανα θα χρησιμοποιεί. (Για πλήρη καταγραφή των τοπικών πληθυσμών με μικροτσίπ)

αρθ.   11)  Μείωση του πληθυσμού των ανθρωπίνων όντων (?)

αρθ.   12)  Παραγωγή πολιτών με μειωμένη μόρφωση για χαμηλά εισοδήματα.

αρθ. 13) Για να επιτευχθούν όλα, θα παρασχεθεί κάθε δάνειο που θα κριθεί απαραίτητο, και μετά το χρέος θα χρησιμοποιηθεί, για να πιεστούν οι λαϊκές μάζες και τα κράτοι, ώστε να βρεθούν τετελεσμένα, στην ανάγκη και να αποποιηθούν την εθνική τους ανεξαρτησία. (Δ.Ν.Τ.)

αρθ. 14)    Απαγορεύονται οι μονοκατοικίες.

αρθ. 15) Επιβάλλεται ενεργειακός έλεγχος των κτιρίων. (Από πιστοποιημένους μηχανικούς για επιπρόσθετη επιβολή φόρων)

αρθ. 16) Απαγορεύονται οικονομικά συστήματα που δεν λαμβάνουν υπόψη το περιβάλλον.

αρθ.   17)   Ακατάλληλες κοινωνικές δομές. (Δεν μπορείς να ζεις όπου να ‘ναι)

αρθ.   18)   Απαγορεύεται η χρήση στερεών καυσίμων (καυσόξυλα).

αρθ.  19)   Απαγορεύεται να υπάρχουν αδυναμίες σε νομικά και θεσμικά ζητήματα. (Να λειτουργούμαι μόνο με κώδικες) – (Έτσι είπα, αυτό θα γίνει. ΤΕΛΟΣ!)

αρθ. 20) Ο Χριστιανισμός, ο Μωαμεθανισμός και ο Ιουδαϊσμός πρέπει να απαγορευτούν.

            Το φαινόμενο του θερμοκηπίου έχει διχάσει την επιστημονική κοινότητα, καθώς πολλοί γεωφυσικοί υποστηρίζουν ότι τέτοιο φαινόμενο δεν υφίσταται. 1.000 και πλέον email αυτών των καταθέσεων έχουν κατέβει ή κλαπεί από το διαδίκτυο.

Εξακολουθούν ωστόσο να υπάρχουν ορισμένα εξ΄ αυτών, στα οποία εκείνοι που δεν διαπραγματεύτηκαν την αλήθεια τους στο παζάρι της εξαγοράς συνειδήσεων, καταθέτουν την άποψή ότι ο πλανήτης μας ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ από το περιβάλλον. Ο υδροφόρος ορίζοντας δεν κινδυνεύει από την ηλιακή ακτινοβολία καθώς το διοξείδιο του άνθρακα μηδενίζεται από τα συστατικά της θάλασσας τα οποία ελευθερώνονται στην ατμόσφαιρα. Και η θάλασσα καλύπτει τα 3/5 της υδρογείου καθώς είναι γνωστό. Ολόκληρη λοιπόν η κατάπτυστη Agenta 21, βασίζεται σε ένα επαίσχυντο ψέμα.

            Ο Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. Ban Κi Moon διατύπωσε ότι η ολοκλήρωση του προγράμματος της Agenta 21 θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί το 2005. Και ότι θα πρέπει να επισπευσθεί το πρόγραμμα γιατί πρέπει (καθώς είπε) να: «Κρατήσουμε την υπόσχεσή μας»! –(Σε ποιους; ή σε ποιόν κε Γ.Γ. δώσατε την υπόσχεση σας;)-

Η επιτάχυνση ωστόσο δεν βρίσκει ανταπόκριση. Η γνωστοποίηση της Agenta 21 και το περιεχόμενο της, έφεραν στο φώς τις πραγματικές προθέσεις των εμπνευστών της. Η ανάλυση του περιεχομένου, καταγράφει τους πραγματικούς σκοπούς της ανίερης συμμαχίας που επιδιώκει τον αφανισμό του ανθρωπίνου γένους και την παράδοση όσων απομείνουν στην απόλυτη κυριαρχία των ιδρυτών της νέας παγκόσμιας τάξης.

            Σε ανάλυση του άρθρου 6: Είναι γνωστές οι κάθετα τοποθετημένες πλάκες από γρανίτη στην περιοχή Γεωργία των Η.Π.Α. στις οποίες αναφέρεται ότι ο πληθυσμός της γης δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα 500.000.000. Κανένας δεν γνωρίζει τους δημιουργούς ή τον δημιουργό αυτών των εντολών που είναι όμως για τους Σιωνιστές – τέκτονες νόμοι απαράβατοι. ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ: ταφόπλακες της ανθρωπότητας.

            Το άρθρο 11:  Καθορίζεται η εξάλειψη του ανθρωπίνου γένους μέσω της διατροφικής αλυσίδας, και του θανάτου που επιδιώκεται από την μειωμένη σε αξία ποιοτική παροχή τροφίμων, παράλληλα με την έλλειψη βιταμινών.

Η πανθρησκεία που επιχειρείται με το άρθρο 20 απορρίπτεται ως άκουσμα και μόνο.    

            Κατά την σύνταξη της Agenta 21 όλοι όσοι συνέβαλαν αλλά και εκείνοι που την υπέγραψαν, λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Η γκετοποίηση βέβαια είχε προηγηθεί με την Συνθήκη του Σένγκεν,  (Schengen acguis) στην οποία δεν είχε προσχωρήσει η Ρωσία. Πρόεδρος τότε ήταν ο Γκορμπατσόφ. Σύμμαχος της συμμορίας – συνωμοσίας με τον Αλ – Γκόρ, και τον Μόρις Στρόνγκ, στη δημιουργία της «πράσινης ανάπτυξης». Οι καιροί όμως άλλαξαν και ο επόμενος πρόεδρος, Βλαδίμηρος Πούτιν, είχε διαφορετική αντίληψη επί του θέματος. Το άρθρο 2 τον βρήκε κάθετα αντίθετο. Η μεταφορά της Ρωσικής βιομηχανίας σε τρίτες χώρες όπως Μπαγκλαντές, Lagos Νιγηρίαs, Ν. παράλια της Κίνας, ή την Ν. Ορλεάνη στο Νότο των Η.Π.Α. ήταν κάτι που ούτε καν το έβαλε στο τραπέζι για συζήτηση.

            Η άρνηση αυτή δυσαρέστησε τους «ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΟΥΣ». Και όχι μόνο, τους δυσαρέστησε, αλλά τους βρήκε ΑΠΕΝΑΝΤΙ. Οι πλωτές πολιτείες που ετοιμάζουν, οι «ενεργά αυτόνομες» προκειμένου σ’ αυτές να φυλακίσουν μακροπρόθεσμα όλους τους εναπομείναντες πληθυσμούς, κινδυνεύουν να μείνουν στα σχέδια όσο αφορά την ολοκλήρωσή τους. Η δική τους βέβαια η masdar έχει ολοκληρωθεί.  ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ: masdar.  Παρόμοια κατασκευή βρήκε απέναντι τον δήμαρχο Αλεξανδρούπολης που το εγχείρημα ξεκίνησε στην Ελλάδα από την περιοχή στην οποία δικαιωματικά μπορούσε να παρέμβει. Με μια επιστολή καταπέλτη ανέστειλε τη συνέχιση των έργων.

 

Ωστόσο εξακολουθούν να υπάρχουν υποστηρικτές της «πράσινης ανάπτυξης» ουσιαστικά της Agenta 21. Ίσως γιατί δεν γνωρίζουν. Ίσως γιατί δεν θέλουν να μάθουν. Ίσως γιατί η παραδοχή της αλήθειας αντιτίθεται σε καταστάσεις τις οποίες δεν θέλουν να αλλάξουν.

            Κανείς δεν βλέπει την αλήθεια όταν ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να τη δει. Και ίσως είναι το σημείο απ ‘όπου αποφαίνεται σιωπηλά η δομή του χαρακτήρα κάθε ανθρώπου, καθώς στο σύνολο τους οι άνθρωποι αγνοούν μόνο αυτά που δεν τολμούν να γνωρίσουν.

Η παγκοσμιοποίηση –στο πλαίσιο της οποίας κινείται η Agenta 21 είναι ένα κίνημα κατά της ανθρωπότητας.

Κάθε κίνημα έχει ένα κίνητρο.

Είναι απαραίτητο να ενστερνιστούμε ότι το κίνημα της παγκοσμιοποίησης είναι η επιθυμία κάποιων όντων για σάρωση και αφανισμό κάθε υλικής, ηθικής, και πνευματικής υπόστασης του ανθρώπου. 

Ερμηνεύοντας μεθολογικά αυτό το προκάλυμμα που λέγεται «Πράσινη ανάπτυξη» αντιλαμβανόμαστε ότι η προβολή του «καλού», προκειμένου πρακτικά να εφαρμοσθεί το «κακό», είναι μια από τις παγίδες που χρησιμοποιούνται και τις οποίες πρέπει να αποφεύγουμε.

Οι συνωμότες αυτοπροσδιορίζονται από την συμπεριφορά τους, και καθώς λέει μια ρήση:

 «Η συμπεριφορά του δολώματος,

     δύναται να αποκαλύψει τον ψαρά».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ……

ΣΗΜ:

Στον ΠΑΝΕΠΟΠΤΗ ή ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗ, θα περιέχονται πληροφορίες διαδοχικών αποκαλύψεων κατά τέτοιο τρόπο ώστε η πλήρη και ολοκληρωμένη εικόνα θα έχει διαμορφωθεί μετά την ολοκλήρωση αυτών των πληροφοριών.

Για το λόγο αυτό προτιμότερο θα ήταν η παρακολούθηση να έχει τον χαρακτήρα της καλοπροαίρετης δυσπιστίας (ίσως), από εκείνον της προκατειλημμένης καχυποψίας που ελοχεύει τον κίνδυνο της άρνησης ή της παραγνώρισης.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ ΑΝΘΗ