Ο πατριωτισμός είναι σήμερα όρος ύπαρξης για τους Έλληνες

Καραμπελιάς Γιώργος

Στην εποχή μας έχει νόημα ο πατριωτισμός; Μήπως αποτελεί κάτι ιστορικά ξεπερασμένο, μια απλή ιδεολογία δεμένη με το παρελθόν, ιδιαίτερα σε μία εποχή όπου η ιστορία έχει καταστεί παγκόσμια; Πολλές φορές, όσοι ιδιαίτερα προερχόμαστε από την Αριστερά και έχουμε αναφορές σε μια ιδεολογία οικουμενικών και πλανητικών διαστάσεων, έχουμε αναρωτηθεί μήπως έχουμε πάρει λάθος δρόμο. Μήπως τελικώς έχουν δίκιο οι εθνομηδενιστές που διακηρύσσουν την ιστορική υπέρβαση της εποχής των εθνών και την μετάβαση σε μια εποχή μεταεθνικών ενοτήτων, στις οποίες ο πατριωτισμός είναι παρωχημένος;

Γ. Καραμπελιάς : Γιατί «βαφτίζουν» δικτάτορα τον Καποδίστρια

Ο ιστορικός ερευνητής , συγγραφέας και συνιδρυτής του «Άρδην» Γιώργος Καραμπελιάς, μιλώντας στον 98.4 με αφορμή τις επίσημες απόψεις μέλους της επιτροπής για τον εορτασμό από τα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης , ότι ο Καποδίστριας ήταν δικτάτορας, σημείωσε ότι παρά τα αντίθετα στοιχεία, ο στόχος είναι προφανής. 

Η πλήρης αλλοίωση της ιστορικής αλήθειας, για όσους πιστεύουν ότι το ελληνικό έθνος «γεννήθηκε» μετά την Επανάσταση του 21 . 

Το πρόβλημα όμως είναι πως όλα αυτά γίνονται και επίσημη ανάρτηση από την ίδια την Επιτροπή και όπως είπε , κάποιοι πιστεύουν ότι με τις εθνο-μηδενιστικές τους προσεγγίσεις θα περάσουν το νόημα που θέλουν ως επίσημη άποψη για την Επανάσταση του 1821 , διακόσια χρόνια μετά.

Καραμπελιάς: Ύστατο σωσίβιο ο Μητσοτάκης

Όπως έχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές, με τον Καραμπελιά δεν μας εκπλήσσει τίποτα. Είναι άπειρα τα τυχοδιωκτικά ζικ-ζακ, οι καιροσκοπισμοί του και η σκόπιμη φλυαρία των σύνθετων σοφιστικών τεχνασμάτων του…. 
Λέμε σκόπιμη φλυαρία, διότι αυτό αποτελεί συνειδητή ΕΠΙΛΟΓΗ των «αναλύσεων» του Καραμπελιά. Μια επιλογή που συσκοτίζει τους αναγνώστες με τις φλύαρες αφαιρέσεις του και τις σοφιστείες του… 
Ταυτόχρονα είναι μια επιλογή του Καραμπελιά, που μέσω αυτής, αυτοπροβάλλεται στους αδαείς, σαν σοφός, «πολυεδρικός» και επιστημονικός αναλυτής. 

Τα φλύαρα και συχνά ασυνάρτητα σεντόνια των «αναλύσεων»προσδίδουν στις μπουρδολογίες και στις σοφιστείες το κύρος της «επιστημονικής» τεκμηρίωσης. Γι αυτό όλοι οι «απατεώνες» του γραφτού λόγου και της «πολιτικής ανάλυσης» φλυαρούν ακατάπαυστα, συσκοτίζουν με «πνευματικά γυμνάσματα» και λεκτικές αφαιρέσεις:Έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο με τη ΣΑΦΗΝΕΙΑ, την ΑΚΡΙΒΕΙΑ και την καθαρότητα των νοημάτων… 

6/5/19 | Αθήνα | Εκδήλωση: «Η Αθήνα και το μεταναστευτικό ζήτημα»

Ο δημοτικός συνδυασμός «Αθήνα για την Ελλάδα» διοργανώνει την Δευτέρα 6 Μαΐου 2019 και ώρα 19.30 εκδήλωση με θέμα:

«Η Αθήνα και το μεταναστευτικό ζήτημα«

Θα μιλήσουν:

Γιώργος Καραμπελιάς, υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων

Έφη Λαμπροπούλου, καθηγήτρια Εγκληματολογίας Παντείου Πανεπιστημίου

Σταύρος Λυγερός, δημοσιογράφος – slpress.gr

Συντονιστής: Λεωνίδας Αποσκίτης, δημοσιογράφος – υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό «Αθήνα για την Ελλάδα».

στον χώρο πολιτικής και πολιτισμού, «Ρήγας Βελεστινλής«, Ξενοφώντος 4, πλ. Συντάγματος.

Το μεταναστευτικό ζήτημα στην Ελλάδα, μια χώρα που βρίσκεται στα σύνορα Ανατολής και Δύσης και απειλείται από μία ανοιχτά ισλαμική χώρα, όπως η Τουρκία, δεν αποτελεί, απλά ανθρωπιστικό ζήτημα, σα να επρόκειτο για τη Γαλλία ή την… Ουγγαρία. Αποτελεί και πρόβλημα εθνικής συνοχής ενώ έχει και

Η μεγάλη αντικατάσταση; Αυτήν την αλήθεια θα βρούμε το θάρρος να τη δούμε κατάματα;

Tου Γιώργου Καραμπελιά*

Όταν, πριν από χρόνια, τονίζαμε ότι το μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα στην Ελλάδα αποτελεί μια θρυαλλίδα στα θεμέλια της χώρας, όλοι οι χαβιαροαριστεροί αλλά και οι δικαιωματιστές της κεντροδεξιάς, χαρακτήριζαν μια τέτοια τοποθέτηση ως «ακροδεξιά». Μια πρόσφατη περιήγησή μου στο κέντρο της Αθήνας, επί δύο ημέρες, από την Ομόνοια μέχρι τον Άγιο Ελευθέριο και η επαφή μου με εκατοντάδες κατοίκους της περιοχής, με έπεισε πως η πραγματικότητα ξεπερνάει κάθε περιγραφή και ότι τα πράγματα έχουν ήδη ξεφύγει σε βαθμό που είναι άδηλο αν μπορεί να υπάρξει επιστροφή.

Κατ’ αρχάς θα πρέπει να τονίσουμε πως το μεταναστευτικό ζήτημα στην Ελλάδα, μια χώρα που βρίσκεται στα σύνορα Ανατολής και Δύσης και απειλείται από μία ισλαμική αναθεωρητική δύναμη, όπως η Τουρκία, δεν αποτελεί, δυστυχώς, απλά ανθρωπιστικό ζήτημα, σα να επρόκειτο για τη Γαλλία ή την… Ουγγαρία. Αποτελεί και πρόβλημα εθνικής συνοχής ενώ έχει και γεωπολιτικές διαστάσεις. Αυτό το καταλαβαίνουν και τα μικρά παιδιά όταν γνωρίζουμε ότι η Τουρκία, εδώ και δεκαετίες, πολύ πριν την προσφυγική κρίση, προωθεί και συντονίζει την παράνομη μετανάστευση προς την Ελλάδα. 

“ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ”, το έσχατο σύνορο της ελληνικής ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ…

Όσοι προερχόμαστε από την ελληνική Αριστερά είμαστε υποχρεωμένοι να διατρέξουμε έναν μακρύ και δύσβατο δρόμο για να απελευθερωθούμε από τις ιδεοληψίες και το βάρος λέξεων και ιδεολογημάτων που είχαν καθορίσει τόσο την ιστορική Αριστερά όσο και τον μαρξισμό στην ηγεμονική του εκδοχή. Και αυτό γιατί θα έπρεπε να αποτινάξουμε από πάνω μας ένα διπλό βάρος.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ

Αρχικώς, το βάρος του μαρξιστικού μονοδιάστατου σύμπαντος –όλες οι αντιθέσεις, άνθρωπος-φύση, ανθρώπινη φύση-κοινωνία, άνδρας-γυναίκα, εθνικές και εθνοτικές ταυτότητες κλπ κλπ, ανάγονται τελικώς σε μία και μοναδική αντίθεση, την ταξική και αποτελούν απλώς υποπαράγωγά της.

Ως Έλληνες αριστεροί, επικαθοριζόμενοι από την κυρίαρχη στην ελληνική Αριστερά κομμουνιστική παράδοση, θα έπρεπε να απαλλαγούμε από μια βαθιά

O Κ. Κατσίφας, οι Βορειοηπειρώτες και η μοίρα του ελληνισμού

Tου Γιώργου Καραμπελιά
Η εν ψυχρώ εκτέλεση του Κωσταντίνου Κατσίφα, ενός παιδιού από φτωχή λαϊκή οικογένεια, όπως συνέβη σχεδόν πριν είκοσι χρόνια με τον Σολωμό Σολωμού, στην Κύπρο συνιστά και μια ζωντανή καταγγελία για την ένοχη συνείδησή μας. Αυτός, τη στιγμή που σύσσωμες οι ελληνικές ελίτ και το ελληνικό κράτος, έχουν εγκαταλείψει τη ελληνική μειονότητα στη μοίρα της, θυσίασε κυριολεκτικά τη ζωή του, μια και δεν έβλεπε πλέον καμιά δυνατότητα για να κρατήσει την αξιοπρέπεια και τον εθνισμό του.
Η Βόρειος Ήπειρος, όπως όλα τα ακριτικά σημεία του ελληνισμού, κατοικείται από έναν λαό, κυριολεκτικά μαρτυρικό, που άντεξε επί εκατοντάδες χρόνια τους χειρότερους διωγμούς, τις γενοκτονίες, τους βίαιους εξισλαμισμούς, τις

Όχι στην έξωση του Άρδην!

Η βίαιη και αιφνιδιαστική έξωση του Άρδην, του Νέου Λόγιου Ερμή, της Ρήξης, από τα γραφεία τους απέτυχε. Παρότι μόλις χθες βγήκε η απορριπτική απόφαση για αναστολή εκτέλεσης της έξωσης και η δίκη των ασφαλιστικών μέτρων ορίστηκε για τις 6 Αυγούστου 2018, σήμερα το πρωί,  ο ιδιοκτήτης κ. Νικόλαος Παράσχης, ζήτησε αιφνιδιαστικά με δικαστικούς επιμελητές να εκκενώσουμε μέσα σε δύο ώρες τον χώρο. Έναν πολιτικό χώρο 350 τ.μ. με χιλιάδες βιβλία, προκηρύξεις, εκατοντάδες καθίσματα, εξοπλισμό εκδηλώσεων και γενικώς τον καρπό μιας πολιτικής και πνευματικής παραγωγής 50 χρόνων. Η άμεση κινητοποίηση δεκάδων μελών του Άρδην και άλλων αλληλέγγυων φίλων, όπως του Βαγγέλη Πισσία, του σκιτσογράφου Στάθη Σταυρόπουλου,  των φίλων από την ΚΟΕ και της πρώην βουλευτού Ελένης Σωτηρίου, δημοσιογράφων και άλλων πολλών, που τώρα είναι δύσκολο να αναφερθούν, απέτρεψε  την έξωση, έστω προσωρινά.

Το κλείσιμο ενός πολιτιστικού και πολιτικού χώρου από τους ελάχιστους που επιβιώνουν στην Ελλάδα της παρακμής είναι κάτι πολύ βαρύ για να το ανεχθεί η ελληνική κοινωνία. Και μάλιστα έναν χώρο από τον οποίο έχουν περάσει

Η σημαία και οι ασήμαντοι

Του Γιώργου Καραμπελιά

Ήρκεσε η πράξη των τριών νέων που σήκωσαν την ελληνική σημαία στα νησιά που οι ίδιοι κατοικούν –ζουν στους Φούρνους, ένα νησιωτικό σύμπλεγμα από αρκετά νησιά– για να αποκαλυφθεί όλη η σαπίλα, η γελοιότητα και ο ενδοτισμός των ελληνικών ψευδοελίτ. Ενώ κατά την προηγούμενη περίοδο καιρό ένα μέρος τους, µε επικεφαλής τη γελοιογραφική φιγούρα του υπουργού Άμυνας, επιδίδονταν σε ανέξοδους λεονταρισμούς και «τσάμπα μαγκιές», όταν βρέθηκαν μπροστά σε ένα γεγονός αποφασιστικής σημασίας, το οποίο μπορεί να κρίνει ακόμα και την πρόκληση ενός θερμού επεισοδίου, ή ακόμα και πολέμου µε την Τουρκία, έσπευσαν να δείξουν τα νώτα τους, καλώντας στην ουσία τους Τούρκους να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο.

Καταρχάς, το νησιωτικό σύµπλεγμα των Φούρνων βρίσκεται μόλις είκοσι τρία

Η άνοδος της γελοιότητας

Του Γιώργου Καραμπελιά*

Κάποτε υπήρχε ένα έθνος. Ένα έθνος που, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές της παρακμής του, μπορούσε να προτάσσει αναστήματα σαν τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Πλήθωνα Γεμιστό, τον Μάρκο Ευγενικό, τον Γεννάδιο. Γι' αυτό και μετά την ήττα, που έμοιαζε καθολική και τελεσίδικη, μπόρεσε να ξανασηκωθεί, όπως σηκώθηκε τόσες και τόσες φορές από τότε που, με την ρωμαιοκρατία, αρχίζει η μακρά καθοδική πορεία του ελληνισμού. Γραικύλους, καραγκιόζηδες και τσανακογλύφτες γνώρισε πολλούς ο ελληνισμός, τόσο στη ρωμαιοκρατία –όταν και εφευρέθηκε και ο όρος γραικύλος (Graeculus) – όσο και σε άλλες ιστορικές στιγμές. Ωστόσο διέθετε πάντοτε εκείνα τα αναστήματα που ανέκοπταν τις καταβαραθρώσεις και έδιναν και πάλι δύναμη στο γένος να συνεχίσει: Βασίλειος Βουλγαροκτόνος, Βασίλειος Διγενής Ακρίτης, Ιωάννης Βατάτζης, Κύριλλος Λούκαρις, Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, Ευγένιος Βούλγαρις, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Διονύσιος Σολωμός, Ιωάννης Καποδίστριας, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ελευθέριος Βενιζέλος, Ίων Δραγούμης, Κωνσταντίνος Καβάφης, Άρης Βελουχιώτης, Γιώργος Σεφέρης, Ευαγόρας Παλληκαρίδης, Μάνος Χατζηδάκης...

Ακόμα και πιο πρόσφατα, μετά τη μεγάλη καταστροφή του 1922, μπορέσαμε και πάλι να ξανασηκωθούμε. Ακόμα και μετά τον εμφύλιο.

«Ταξικά πρόστιμα» ή η πάλη των τάξεων αλά ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Του Γιώργου Καραμπελιά πρωτοδημοσιεύτηκε στο liberal.gr

Το εφεύρημα του υφυπουργού Μαυραγάνη, προερχόμενου από τους ΑΝΕΛ, για την πληρωμή των προστίμων της τροχαίας με ποσά που θα παραλλάσσουν ανάλογα με την εισοδηματική δυνατότητα του παραβάτη (!), φάνηκε σε πολλούς σαν μια ακόμα από τις γνωστές μπαρούφες των κυβερνητικών αξιωματούχων. Στην πραγματικότητα, όμως, εκφράζει μια βαθύτερη λογική της πολιτικής της κυβέρνησης.

Αν μελετήσει κανείς την περίοδο των εμφυλίων πολέμων στην αρχαία Ρώμη, θα διαπιστώσει πως το «δημοκρατικό κόμμα», στο οποίο ανήκε ο Ιούλιος Καίσαρ, συγκέντρωνε κατά προτεραιότητα δύο κοινωνικές κατηγορίες: την πλουτοκρατία της Ρώμης, στην οποία ανήκε και ο Καίσαρας, και την πλέμπα των προλεταρίων, οι οποίοι ζούσαν από το δημόσιο ταμείο. Έτσι, οι ολιγάρχες του δημοκρατικού κόμματος εξασφάλιζαν την πλειοψηφία με τη γνωστή συνταγή «Άρτον και Θεάματα». Ανάλογη είναι η πολιτική την οποία εφαρμόζουν έκτοτε όλες οι «φιλολαϊκές» ολιγαρχίες. Χρησιμοποιούν τους φτωχούς για να διαιωνίζουν την κυριαρχία της κάστας τους. Και εάν δεν έχουμε φτωχούς στον απαραίτητο αριθμό, πρέπει να τους εφεύρουμε.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, –στην οποία προσχώρησαν, παραδόξως από πρώτη

Το λόμπι της δραχμής και οι «ελλείποντες κρίκοι»

Του Γιώργου Καραμπελιά* πρωτοδημοσιεύτηκε στο liberal.gr 

Ο αρθρογράφος του Βήματος, Παύλος Παπαδόπουλος, με ένα μακροσκελές πόνημα για την κυβέρνηση Τσίπρα και τα σχέδια περί δραχμής (βλ. Η σκευωρία του εθνικού νομίσματος και το σαμποτάζ στη Δημοκρατία), επισημαίνει ένα σύνολο από γεγονότα και παράγοντες που επιβεβαιώνουν όλα όσα –τουλάχιστον εμείς– τονίζουμε από τον Μάρτιο του 2015. Από τότε υποστηρίζαμε πως η κυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ, και στις δύο παραμέτρους της, κινούνταν εξαρχής με δύο εναλλακτικά σχέδια, είτε ρήξη και έξοδο από την Ευρωζώνη, εάν εξασφάλιζε τις απαραίτητες διεθνείς συμμαχίες και στηρίξεις, είτε υποταγή στις απαιτήσεις των εταίρων και υπογραφή νέου μνημονίου (βλέπε σχετικά τα βιβλία μου, 6 μήνες που συγκλόνισαν την Ελλάδα, Αύγουστος 2015, και Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς, Η υπέρβαση, Οκτώβριος 2016).

Μια ακόμα εξαπάτηση

Του Γιώργου Καραμπελιά πρωτοδημοσιεύτηκε στο liberal.gr 
Ο Τσίπρας παραμένει πιστός στη στρατηγική της αέναης εξαπάτησης. Μετά τη συντριπτική ήττα του Eurogroup -όπου, έναντι μιας μικρής μείωσης των επιτοκίων, με ορίζοντα το 2060, εισέπραξε ένα δρακόντειο πρόγραμμα πρωτογενών πλεονασμάτων 3,5% τον χρόνο (δηλαδή 6 δις ετησίως) τα οποία θα μεταφραστούν σε νέους φόρους και αναπόφευκτες περικοπές συντάξεων και μισθών για να μπορέσουν «να βγουν»- προχώρησε σε ένα νέο εγχείρημα.
Χρησιμοποιώντας ένα πλεόνασμα δημιουργημένο από την υπερφορολόγηση και την περικοπή των συντάξεων, αποφάσισε να επιστρέψει 630 εκατομμύρια ευρώ, υπό μορφή χριστουγεννιάτικου μπουναμά, στους συνταξιούχους -οι οποίοι, φέτος, είδαν τις συντάξεις τους να μειώνονται δραματικά- καθώς και να

Ο Τραμπ, η Παγκοσμιοποίηση και η Ελλάδα

 Του Γιώργου Καραμπελιά, πρωτοδημοσιεύτηκε στον ιστότοπο www.huffingtonpost.gr

Η νίκη του Τραμπ εμφανίστηκε, και υπήρξε όντως, μία μεγάλη ήττα της παγκοσμιοποίησης· εξ ου και κάποιοι συνήγαγαν ότι αποτέλεσε και μία μεγάλη ήττα των πολυεθνικών επιχειρήσεων και του μεγάλου κεφαλαίου. Και όμως, αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται. Μία ήττα της παγκοσμιοποίησης μπορεί να σηματοδοτεί παράλληλα την ενίσχυση και όχι την αποδυνάμωση ενός τμήματος του πολυεθνικού κεφαλαίου και όχι μία νίκη των κατώτερων κοινωνικών ομάδων και τάξεωνm και προπαντός των πιο αδύνατων εθνών, όπως το δικό μας.

Η απρόσμενη άνοδος των χρηματιστηρίων

Κατά φαινομενικά παράδοξο τρόπο, η νίκη του Τραμπ δεν συνοδεύτηκε από κάποια πτώση των χρηματιστηρίων, παρά μόνο για μερικές… ώρες. Στην εβδομάδα που πέρασε, αντίθετα, ο δείκτης Dow Jones γνώρισε, μέσα σε τρεις ημέρες, μεταξύ Τετάρτης 9 Νοεμβρίου και Παρασκευής 12 Νοεμβρίου, τη μεγαλύτερη άνοδό του, μετά το 2011. Ο δείκτης Standard and Poors’ 500 ανέβηκε κατά 8% μέσα σε τρεις ημέρες, ανακτώντας τα επίπεδα του 2008! Οι τράπεζες, οι πολυεθνικές της υγείας, των φαρμάκων, της άμυνας και των κατασκευών γνώρισαν μία εκρηκτική άνοδο. Κατά τις 9-11 Νοεμβρίου, οι μετοχές της Goldman Sachs εκτινάχθηκαν κατά 12%, της Bank of America κατά 11,9% και της JP Morgan κατά 9,5%. Ο Τραμπ υποστηρίζει πως είναι ανάγκη να αφεθούν και πάλι ελεύθερες οι τράπεζες στις κερδοσκοπικές τους δραστηριότητες, ώστε να μπορούν να δανείζουν όποιον θέλουν – δεδομένου ότι, μετά το 2010, εισήχθησαν περιοριστικές διατάξεις ώστε να αντιμετωπισθεί η κρίση. Μεγάλη αύξηση γνώρισαν οι μετοχές της Pfizer, της Sanofi, της Caterpillar κ.λπ. Ανάλογη άνοδο γνώρισαν εν τέλει και τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, μετά από μερικές ώρες πτώσης και μόνο.

Η άνοδος στα χρηματιστήρια συνδέεται και με την εξαγγελία Τραμπ για μείωση των φόρων, ιδιαίτερα στα ανώτερα κλιμάκια που πλέον δεν θα ξεπερνούν το 33% από το 39,6% που ήταν μέχρι σήμερα. Συνολικά πρόκειται για ετήσιες μειώσεις της τάξης των 5 δισεκατομμυρίων $ κατά μέσον όρο. Γι’ αυτό

Η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί σε μονοπολικό σύστημα;

Η κατάρρευση του Σύριζα οδηγεί σε μονοπολικό σύστημα;

του Γιώργου Καραμπελιά
Η δημοσκόπηση της Public Issue,  που αποτυπώνει μάλλον τις τάσεις του εκλογικού σώματος (διότι παραμένει και ένα αδιευκρίνιστο 30% των ψηφοφόρων), αποδίδει την αίσθηση που έχουμε όλοι: Ο Τσίπρας συναγωνίζεται σε δημοτικότητα, πλέον, μόνο τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκο και η εικόνα του επιδεινώνεται ραγδαία. (Από θετικές γνώμες  23%, τον Σεπτέμβριο, έπεσε στο 21% μέσα σε ένα μήνα). Και όπως έχουμε τονίσει επανειλημμένα, όσο παραμένει στην εξουσία  τόσο θα πέφτουν τα ποσοστά του και θα ανεβαίνουν εκείνα της Νέας Δημοκρατίας.

Έτσι, δεδομένου ότι το ανάπηρο ΠΑΣΟΚ  –το μεγαλύτερο μέρος της βάσης του οποίου έχει μεταναστεύσει στον ΣΥΡΙΖΑ–  δεν φαίνεται ικανό να ανακάμψει  και να συγκροτήσει έναν δεύτερο πολιτικό πόλο, το πολιτικό σύστημα, μάλλον, κατά την αμέσως επόμενη περίοδο, θα τείνει να προσλάβει μονοπολικά

Η Φθινοπωρινή Σύναξις των Αθλίων.

του Γιώργου Καραμπελιά από το Άρδην Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σ’ ένα έθνος είναι η παρακμή διά του μιθριδατισμού, ή ίσως η παρακμή συνοδεύεται πάντοτε από αυτόν: Σιγά, σιγά συνηθίζεις το δηλητήριο και την έκπτωση.  Ίσως. Πάντως, οι Έλληνες και σε παρακμή βρίσκονται και την έχουν αποδεχθεί δια του μιθριδατισμού.

Καθημερινά, χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ και όχι πλέον αδιόρατα επιταχύνεται η πτώση και η κατάπτωση ενός έθνους που κάποτε έβγαζε Μακρυγιάννηδες και Καραολήδες. Ενός έθνους που σέρνεται πια σε βρώμικες πόλεις, σε θλιβερές πλατείες και εξαντλείται κάθε πρωί στα τουρκοσήριαλ .

Παρουσίαση του “1821, Η δυναμική της Παλιγγενεσίας” στον Πειραιά (5-10-16)

Ο Σύνδεσμος Επιστημόνων Πειραιώς και η Εναλλακτική Κοινοτική Πρωτοβουλία Πειραιά (μέλος του δικτύου του Κινήματος «Άρδην»), διοργανώνουν την Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2016, στις 19.30, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά, Ηρώων Πολυτεχνείου 47, 1ος όροφος, εκδήλωση -παρουσίαση του βιβλίου:

«1821: Η δυναμική της παλιγγενεσίας» του εκδότη και συγγραφέα Γιώργου Καραμπελιά.

Ο συγγραφέας ερευνά το αντιστασιακό ήθος και την πρακτική των Ελλήνων,

Η Διανόηση, ο Βασίλης Λεβέντης και ο…Αρτέμης Σώρρας

 Του Γιώργου Καραμπελιά δημοσιεύτηκε στην www.huffingtonpost.gr

Ο Αλέξης Τσίπρας συνταξιδεύει με τον Βασίλη Λεβέντη στις Ηνωμένες Πολιτείες για να συζητήσουν, υπό τη σκέπη του μεγάλου προστάτη, τα νέα σχέδια για το… κοινό πολιτικό τους μέλλον. Την ίδια στιγμή, οι περισσότερο ή λιγότερο ευτραφείς ολιγάρχες, κλεισμένοι σε ένα κτίριο υπό τη φύλαξη των ΜΑΤ, με ελικόπτερα της αστυνομίας να υπερίπτανται, «χτυπάνε», σε έναν τζόγο δίχως προηγούμενο, τις άδειες των τηλεοπτικών συχνοτήτων. Όπως δε δήλωσε απερίφραστα ο Ιάγος των τριόδων, Νίκος Παππάς, «άδεια θα πάρει όποιος έχει το πιο χοντρό πορτοφόλι». Την ίδια στιγμή, εξαπλώνεται σαν πυρκαγιά ένα νέο «κίνημα», -προερχόμενο από την… «έβδομη διάσταση», σύμφωνα με τα λεγόμενα του εμπνευστή του- το κίνημα του Αρτέμη Σώρρα, το οποίο έχει ανοίξει πάνω από εκατόν πενήντα γραφεία σε όλη την Ελλάδα. Τσίπρας, Καμμένος, Χρυσή Αυγή, Μαρινάκης, Καλογρίτσας, Λεβέντης, Σώρρας. Αυτή είναι η κλίμακα της ύστερης εξαχρείωσης του ελληνισμού.

Δυστυχώς, στα έξι χρόνια της κρίσης, η αποσύνθεση μιας παρασιτικής κοινωνίας δεν παρήγαγε παρά ελάχιστα θετικά αντισώματα, αντίθετα, βιώνουμε έναν κατήφορο χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Ήδη από το 2010

H TV, oι Ευρωπαϊκοί Θεσμοί και ο «Πάμπλο Εσκομπάρ»

Του Γιώργου Καραμπελιά, πρώτη δημοσίευση στο liberal.gr 

Η τρέχουσα απόπειρα ελέγχου του τηλεοπτικού τοπίου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εντάσσεται προφανώς σε μια στρατηγική ολοκληρωτισμού η οποία, παραδόξως, από πρώτη άποψη, δεν συναντά κάποια ιδιαίτερη αντίδραση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους δανειστές, που συνήθως τόσο κόπτονται για την «πολυφωνία».

Τωόντι, ενώ αρκετοί ανέμεναν μια σθεναρή αντίδραση των ευρωπαϊκών οργάνων, και είχαν εναποθέσει πολλές ελπίδες στην «επέμβαση της Commission», ώστε να βάλει φραγμό στον αυταρχικό κατήφορο της κυβέρνησης, τέτοια αντίδραση δεν υπήρξε.

Και αυτό σε πλήρη αντίθεση με τη συμπεριφορά των ίδιων οργάνων απέναντι στην πολύ ηπιότερη προσπάθεια του Κώστα Καραμανλή, παλαιότερα, με τον «βασικό μέτοχο», να παρέμβει στο χάος της διαπλοκής κατασκευαστών, καναλαρχών και πολιτικής εξουσίας. Τότε, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αντέδρασαν με πρωτοφανή βιαιότητα και τελικώς εμπόδισαν οποιαδήποτε παρέμβαση.

Η διαλεκτική της καταστροφής, Β΄ Η «αντιμνημονιακή» φενάκη

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Το πρώτο μέρος αυτής της εκτενούς –νέας– αναφοράς μου στη θεματική «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», που παρατίθεται  σε δύο συνέχειες (βλέπε το Α΄ Μέρος, http://ardin-rixi.gr/archives/199851) εξέτασε κυρίως τους διεθνείς παράγοντες που οδήγησαν ση μνημονιακή κρίση. Εδώ,  στο δεύτερο μέρος, συνεχίζουμε με τους εσωτερικούς και βασικά με τον λεγόμενο αντιμνημονιακό χώρο.

Όμως, απέναντι σε μία κρίση τέτοιων διαστάσεων και με αντιπάλους «παίκτες» όπως η Γερμανία, το ΔΝΤ, οι ΗΠΑ, ο Σόιμπλε ή η Ντώυτσε Μπανκ, οι αντιδράσεις της ελληνικής κοινωνίας –κατ’ εξοχήν των ελίτ της χώρας, πολιτικών, οικονομικών και πνευματικών– υπήρξαν όχι απλώς αναντίστοιχες ως προς την πρόκληση που αντιμετώπιζε η χώρα αλλά κυριολεκτικώς παιδαριώδεις. Επί έξι χρόνια –και ήδη διανύουμε τον έβδομο ενιαυτό– η συζήτηση δεν προσανατολίστηκε, κυριολεκτικώς ποτέ, στα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και τις στρατηγικές αντιμετώπισής τους, αλλά εγκλωβίστηκε στα πλαίσια που επέβαλαν, μεθοδευμένα και μεθοδικά, οι μεγάλες δυνάμεις και η παρασιτική δομή της ελληνικής κοινωνίας.

Γ. Η αποτυχία του αντιμνημονιακού στρατοπέδου

Η αχίλλειος πτέρνα της ελληνικής οικονομίας, και της Ελλάδας συνολικότερα, ήταν και παραμένει η παρασιτική της μετεξέλιξη, στα πλαίσια της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας