Η Ευρώπη και η Ελλάδα στην παγίδα του Ευρώ

Όλα τα προβλήματα, δυσλειτουργίες μέχρι το ενδεχόμενο κατάρρευσης που παρουσιάζει σήμερα η νομισματική περιοχή του ευρώ είχαν εγκαίρως επισημανθεί από το 1992, με αφορμή την Συνθήκη του Μάαστριχ και την ανακοίνωση των σταδίων που οδηγούσαν στην ίδρυση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος.

Ήδη από τότε είχε επισημανθεί ότι το κοινό νόμισμα θα χρειαζόταν και κοινό ευρωπαϊκό ταμείο, όπως επίσης ενιαίο τραπεζικό σύστημα και πάνω από όλα θεσμικά κατοχυρωμένη ευρωπαϊκή διαχείριση και όχι απλή διακρατική, όπως μέχρι σήμερα συμβαίνει, σύμφωνα με την οποία οι βασικές αποφάσεις και επιλογές στην διαχείριση του κοινού νομίσματος  υποβάλλονται προς έγκριση από τα εθνικά κοινοβούλια των χωρών μελών. Βασική κριτική που είχε τότε ασκηθεί έναντι του ευρώ ήταν ότι, με δεδομένο το επίπεδο της ανισότητας και ανισομερειας μεταξύ των χωρών της Ευρωζωνης, το οριστικό κλείδωμα το νομίσματος επέρριπτε ολόκληρο και συντριπτικό το βάρος για την προσαρμογή κάθε εθνικής οικονομίας στην

Japonica: Γιατί το ελληνικό χρέος είναι μόνο 18% του ΑΕΠ!

Με ποιον τρόπο το διεθνές fund τοποθετεί το καθαρό χρέος της Ελλάδα «πολύ χαμηλότερα» από το 60% του ΑΕΠ. Τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα του χρέους της χώρας μας

 

Μια διαφορετική προσέγγιση για το ελληνικό χρέος, το οποίο επισήμως τοποθετείται στο 175% πραγματοποιεί το διεθνές fund Japonica. Σε πρόσφατη παρουσίαση ο επικεφαλής του επενδυτικού οίκου, Paul Kazarian, υπολόγισε το καθαρό χρέος της Ελλάδας στο 18%, σε επίπεδα «πολύ χαμηλότερα» από το όριο του 60% που θέτει η Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Χρησιμοποιώντας τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα Δημοσίου Τομέα, ο μεγαλοεπενδυτής υποστηρίζει  ότι το ελληνικό χρέος είναι κατά πολύ χαμηλότερο από όσο υπολογίζεται από τους δανειστές της χώρας (ΕΚΤ,