Οι πλούσιοι γίνονται πιο "Πράσινοι" (πλούσιοι) και οι φτωχοί πιο γτωχοί

 

Μετάφραση: Απολλόδωρος

1 Αυγούστου 2024 | Green Leap Forward | Διαβάστε το εδώ
 

Οι οπαδοί της καταστροφολογίας της κλιματικής αλλαγής απαιτούν από τον παγκόσμιο πληθυσμό να αλλάξει δραστικά τον τρόπο ζωής του για να καταπολεμήσει αυτό που πιστεύουν ότι θα φέρει τον θάνατο του πλανήτη και της ανθρωπότητας και μάλιστα με αυτή τη σειρά. Μεγάλο μέρος της απαίτησης αυτών των αλλαγών στον τρόπο ζωής προέρχεται από τη μεσαία τάξη και τις πλούσιες ελίτ της "σκεπτόμενης τάξης [1]"/"τάξης των φορητών υπολογιστών [2]" στον ανεπτυγμένο κόσμο. Αυτές οι ιδέες συχνά προκαλούν ζημιά στους φτωχούς και τους ανθρώπους της εργατικής τάξης τόσο σε αυτές τις ανεπτυγμένες χώρες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες.

 

Με άλλα λόγια, αυτή η ώθηση για δραστικές αλλαγές στην κατανάλωση ενέργειας και στον τρόπο ζωής για την καταπολέμηση της κλιματικής κρίσης αντανακλά μια μορφή "πεποιθήσεων πολυτελείας", έναν όρο που επινόησε ο συγγραφέας Rob Henderson ως "ιδέες και απόψεις που προσδίδουν κύρος στην ανώτερη τάξη με πολύ μικρό κόστος, ενώ συχνά προκαλούν κόστος στις κατώτερες τάξεις".

Δεν πρόκειται πλέον για "ενεργειακή κρίση", αλλά για μια "νέα κανονικότητα" "πράσινης" ακρίβειας παντού.

 

Είναι επικίνδυνοι, ως πότε θα τους ανεχόμαστε; 

 

Απ' τις 15/1/2022 ο Glenn Youngkin ανέλαβε καθήκοντα του 74ου κυβερνήτη στην Πολιτεία της Βιρτζίνια των ΗΠΑ κι απ' τις πρώτες του ενέργειες, την ίδια μέρα που ανέλαβε καθήκοντα, ήταν η απόσυρση της Βιρτζίνια απ' το Regional Greenhouse Gas Initiative, ένα διαπολιτειακό σχήμα επιβολής φόρου "αερίων του θερμοκηπίου". Ο φόρος θα επιβάρυνε τους λογαριασμούς ηλεκτρισμού με περίπου 1-1,2 δισ. δολάρια στην τετραετία.

Κυβέρνηση: «Δώστε τα αυτοκίνητα και πάρτε πατίνια» - Mε έκτακτο τέλος 3.000€ στα μεταχειρισμένα «τσακίζουν» τους Έλληνες

Μετά το σοκ στα καύσιμα, ένας ακόμα βραχνάς για τους Έλληνες λόγω... «πράσινης ανάπτυξης»



Αποφασισμένη να επιβάλλει με κάθε μέσο και κάθε τρόπο την λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη» είναι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, καθώς την ώρα που οι Έλληνες βλέπουν την τιμή των καυσίμων να σπάει κάθε ρεκόρ, το βράδυ της Δευτέρας κατατέθηκε εν κρυπτώ μια τροπολογία-σοκ.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με όσα προβλέπει η τροπολογία του υπουργείου

Όχι στους «πράσινους» φόρους!

Έχω έναν λογαριασμό της ΔΕΗ μπροστά μου και τον κοιτάζω με δέος (δείτε τη σχετική Εικόνα 1).

Εικόνα 1. Ενδεικτικός λογαριασμός ΔΕΗ

Το Συνολικό Ποσό Πληρωμής είναι 319 ευρώ.

Εκ των οποίων:

Το κόστος για τη ΔΕΗ (δηλαδή το καθαρό κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος που καταναλώθηκε) είναι 178,25 ευρώ.

Το κόστος ΕΤΜΕΑΡ (δηλαδή για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας) είναι 151,53ευρώ.

Δηλαδή το συνολικό ποσό που πλήρωσε ο συγκεκριμένος καταναλωτής για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας αποτελεί το 47,5% του συνολικού ποσού! Τα μισά χρήματα που πληρώνουμε για να φωτίσουμε τα σπίτια μας, για να μαγειρέψουμε, για να ζεσταθούμε αφορούν τις επιδοτήσεις για τις

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!!!ΤΟ 2014 ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΠΟΧΗ ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ!!!Μας περιμένει η έναρξη μίας νέας εποχής των παγετώνων!!!!

Έρχεται νέα εποχή παγετώνων το 2014, σύμφωνα με όσα ισχυρίζονται Ρώσοι επιστήμονες που φέρνουν τα πάνω κάτω, μιλώντας για την επέλαση μίας μικρής εποχής των παγετώνων το 2014 και αμφιστητούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. 

Η άποψη Έλληνα επιστήμονα. Η αύξηση της θερμοκρασίας είναι όντως γεγονός. Η Γη άρχισε να θερμαίνεται από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα – στην αρχή της βιομηχανικής επανάστασης. Αυτός είναι και ο λόγος, για τον οποίον πιστεύεται ότι η διαδικασία της θέρμανσης σχετίζεται με ανθρωπογενή επίδραση. Η ανθρωπότητα αυξάνει τις εκπομπές CO2, που προκαλεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου.


Ο Ρώσος επιστήμονας Βλαντίμιρ Μπάσκιν είναι κατηγορηματικά αντίθετος με αυτήν την άποψη.

Ισχυρίζεται ότι οι αλλαγές του κλίματος έχουν κυκλικό χαρακτήρα και δεν συνδέονται καθόλου με τη δραστηριότητα των ανθρώπων. Μαζί με τον συνάδελφό του Ραούφ Γκαλιούλιν αποδεικνύουν, ότι η σημερινή υπερθέρμανση είναι ο απόηχος της εξόδου του πλανήτη από μία «μικρή εποχή των παγετώνων» και σύντομα – σε γεωλογική κλίμακα,

Μας περιμένει η έναρξη μίας νέας εποχής των παγετώνων:

Οικολογία, πράσινος καπιταλισμός και εθνική ταυτότητα – εισαγωγικό

Ένα από τα «τέκνα» του Μάη του ’68 υπήρξε και το οικολογικό κίνημα. Παράλληλα, δηλαδή, με την κριτική της εκμετάλλευσης, του καταναλωτισμού, της διαίρεσης της εργασίας, της αποικιοκρατίας, του σεξισμού, της ψυχιατρικοποίησης της κοινωνίας, εμφανίστηκε και ένα καινοφανές κίνημα που διακήρυττε πως η αλόγιστη εκμετάλλευση της φύσης από τον άνθρωπο και το σύστημα του κέρδους οδηγούν ή θα οδηγήσουν σε καθολικό αδιέξοδο τις βιομηχανικές κοινωνίες.
Από τότε πέρασαν σαράντα χρόνια. Και όχι μόνο επιβεβαιώθηκε το καθολικό αδιέξοδο, αλλά και οι πρώτοι εκφραστές αυτής της πρωτόγνωρης οικολογικής ευαισθησίας έχουν πολλαπλασιαστεί τόσο πολύ, ώστε να φαντάζει πως οι πάντες είναι, λίγο-πολύ, «οικολόγοι».

Επί πλέον, στην πολιτική σκηνή έχουν εμφανιστεί μια σειρά από οικολογικά κόμματα, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, τα οποία διεκδικούν την εκπροσώπηση των οικολογικών ιδεών. Πολλοί από τους πιο γνωστούς Οικολόγους, όπως ο Γιόσκα Φίσερ στη Γερμανία, ή οι «Πράσινοι» της Ιταλίας και της Γαλλίας, έχουν βρεθεί σε θέσεις κυβερνητικής ευθύνης στις χώρες τους, ενώ, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, συγκροτούν μια αναγνωρισμένη κοινοβουλευτική ομάδα, που συμμετέχει στον σκληρό πυρήνα εκείνων που διαμορφώνουν την ευρω-ατλαντική γραμμή της Ε.Ε.

Αυτή η άνοδος των «Πράσινων» και η ταχύτατη ένταξή τους στο σύστημα αντιστοιχεί  σε τρεις ταυτόχρονες εξελίξεις:
1ον, στην ανάδειξη του οικολογικού ζητήματος ως του σημαντικότερου πλανητικού ζητήματος της εποχής μας, το οποίο  θα  σφραγίσει τον 21ο αιώνα∙
2ον, στην ταχύτατη ανάπτυξη ενός «πράσινου» τομέα της οικονομίας, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ευρώπη, όπου η βιομηχανία της απορρύπανσης, της ανακύκλωσης, των εναλλακτικών πηγών ενέργειας, έχει ήδη καταστεί ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος τομέας. κατά συνέπεια, οι Πράσινοι εμφανίζονται ως οι πολιτικοί εκφραστές αυτού του προοδευτικού «πρασινίσματος» του ευρωπαϊκού καπιταλισμού και εισπράττουν την πολιτική «υπεραξία» αυτού του φαινομένου∙
3ον, στη σταδιακή διαμόρφωση μιας οικολογικής ελίτ, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, αλλά και παγκόσμια, από μια αλυσίδα μη κυβερνητικών οργανώσεων, και τη συμμετοχή χιλιάδων οικολογικών και περιβαλλοντικών στελεχών, ιδιαίτερα στα διεθνή κέντρα λήψης των αποφάσεων ­­– κατ’ εξοχήν στις Βρυξέλλες, τη Παγκόσμια Τράπεζα, τους οργανισμούς του ΟΗΕ κ.λπ.­ Τα στελέχη της πράσινης ελίτ αποτελούν την πιο υπερεθνική ομάδα της παγκόσμιας ελίτ, που απορρίπτει κάθε αναφορά σε εθνικές ή περιφερειακές ταυτότητες, και επομένως ήταν ιδιαίτερα προσαρμοσμένη στην περίοδο της παγκοσμιοποίησης. Θα μπορούσαμε να πούμε, μάλιστα, πως, παράλληλα με τους επιχειρηματίες και τα στελέχη των πολυεθνικών, η πράσινη ελίτ υπήρξε το πιο παγκοσμιοποιημένο τμήμα της υπερεθνικής ελίτ. Και η παγκοσμιότητα της οικολογικής κρίσης επιτρέπει εύκολα την αλλοίωση του οικολογικού συνθήματος, από «Σκέψου συνολικά, δράσε τοπικά», σύμφωνα δηλαδή με τις ανάγκες και τις πραγματικότητες τις τοπικής κοινωνίας, σε «Σκέψου δυτικοκεντρικά και εφάρμοσε τις δυτικές αξίες στον υπόλοιπο κόσμο».

Απόψεις όπως εκείνες του Άρδην και της Ρήξης, που παλιότερα είχε συμμετάσχει καθοριστικά στη συγκρότηση των «Οικολόγων-Εναλλακτικών», στα τέλη της δεκαετίας του 1980, δεν χωρούσαν στο πλαίσιο των Ευρωπαίων Πρασίνων, ιδιαίτερα στην περίοδο της ακραίας και χυδαίας παγκοσμιοποίησης και ΝΑΤΟποίησής τους, που ακολούθησε τη γιουγκοσλαβική κρίση. Και παρότι οργανωτικά είχαμε κυριαρχήσει στους «Οικολόγους-Εναλλακτικούς», αποφασίσαμε ότι για μια ολόκληρη περίοδο δεν είχε νόημα  η ενασχόληση με τους μηχανισμούς των Ευρωπαίων Πρασίνων και τους εγκαταλείψαμε στους Τρεμόπουλους και τους Χρυσόγελους, επαγγελματίες των περιβαλλοντικών οργανώσεων και υπαλλήλους, μέσω των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, των Βρυξελλών και της ελληνικής κυβέρνησης.

Ενσωμάτωση και  αντιπαγκοσμιοποίηση
Για μια ολόκληρη ιστορική περίοδο, από την πτώση του τείχους του Βερολίνου έως τη μεγάλη οικονομική κρίση της παγκοσμιοποίησης του 2008, η οικολογία, ως πολιτικό αίτημα στην Ευρώπη, ταυτίστηκε με τις αθλιότητες ενός Κον-Μπεντίτ και ενός Φίσερ και κατέστη αποκρουστική για όλους τους ανθρώπους που αγαπάνε τον τόπο τους, ακόμα και εκείνους που έχουν οικολογικές ευαισθησίες ή οικολογική οπτική.
Επί πλέον, δεδομένου ότι ταυτίστηκε με τις πιο συντηρητικές εκδοχές του οικολογικού κινήματος, εκείνες του «πρασινίσματος» του υπαρκτού καπιταλισμού και όχι της ριζικής ανατροπής ενός απάνθρωπου και αντιφυσικού κοινωνικού και αναπτυξιακού μοντέλου, αποκόπηκε σταδιακά και από τα μεγάλα αντι-παγκοσμιοποιητικά κινήματα που συντάραξαν τον δυτικό κόσμο για αρκετά χρόνια. Οι «Πράσινοι» ήταν ουσιαστικά οι κομπάρσοι του αντι-παγκοσμιοποιητικού κινήματος, ενώ, στο θεωρητικό πεδίο, αποκόπηκαν από κάθε ριζική κριτική του συστήματος, που αρχικώς, στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, είχε τροφοδοτήσει την οικολογική σκέψη και κίνημα, δηλαδή τον Αντρέ Γκορζ, τον Γκεοργκέσκου-Ρέγκεν κ.ά. Οι «Πράσινοι» μεταβλήθηκαν απλώς στους υπευθύνους των Υπουργείων Περιβάλλοντος ενός συστήματος που καθημερινά-αδιάκοπα αναπαράγει τους όρους της καταστροφής του πλανήτη, ανοίγοντας απλώς ένα νέο πεδίο στην καπιταλιστική ανάπτυξη, εκείνο της απορρύπανσης.

Όμως, έτσι, η διεθνής τους ακτινοβολία έπεσε κατακόρυφα, την ίδια στιγμή που οι οικολογικές ιδέες ξαπλώνονταν σε μια χωρίς προηγούμενο κλίμακα. Επί πλέον, μέσα από το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα, άρχισαν σταδιακώς να αναδύονται νέες δυνάμεις στο προσκήνιο του παγκόσμιου κινήματος. Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, από τους Ζαπατίστας έως τον Τσάβες, η Νοτιο-ανατολική Ασία, το Παλαιστινιακό κίνημα, άρχισαν σταδιακά να περνούν στο προσκήνιο των αντιπαγκοσμιοποιητικών κινητοποιήσεων και συρρικνώθηκε σταδιακώς η λογική και η δυναμική των φιλοπαγκοσμιοποιητικών δυνάμεων της «εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης», που, με έδρα το Παρίσι, προσπαθούσαν να ελέγξουν ένα κίνημα κατ’ εξοχήν αντιπαγκοσμιοποιητικό. Διότι, βέβαια, οι λαοί του Τρίτου Κόσμου έχουν ως εχθρό τους την παγκοσμιοποίηση, άσχετα με το χρώμα της.
Η παγκοσμιοποίηση ξεριζώνει τους λαούς, προκαλεί τους πολέμους και την περιβαλλοντική καταστροφή. Η «εναλλακτική παγκοσμιοποίηση» είναι η προσπάθεια των δυτικών παγκοσμιοποιημένων ελίτ να ελέγξουν αυτό το κίνημα. Στο παρελθόν, το σοσιαλιστικό κίνημα, παρά τις προσπάθειες της γερμανικής και ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας να το ελέγξουν, μέσα από έναν αφηρημένο και αντεθνικό «διεθνισμό», ξαπλώθηκε στον υπόλοιπο πλανήτη και ρίζωσε στις τοπικές πραγματικότητες με τις ιδιαίτερες μορφές του, πήρε σάρκα και οστά στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα από τον Γκάντι και τον Μάο Τσε-τουνγκ έως τον Γκεβάρα και το Βιετνάμ. Κάτι ανάλογο διαγράφεται και σήμερα: Οι προσπάθειες της παριζιάνικης και βερολινέζικης ελίτ για τον έλεγχο του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος οδηγούνται στο τέλος τους. Το επίκεντρο του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος δεν βρίσκεται πλέον στο Παρίσι, αλλά στη… Γάζα.

Οικολογία και ταυτότητα
Η μεγάλη κρίση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, που εκδηλώνεται με την ταυτόχρονη οικονομική και οικολογική κρίση, θα ολοκληρώσει τη μετάβαση σε μια νέα ιδεολογική και πολιτική συγκυρία. μια συγκυρία κατά την οποία η οικολογική διάσταση θα διαπλακεί με την τοπική πραγματικότητα και τα τοπικά αιτήματα, και θα μεταβληθεί σε αυτό που είναι κατά βάθος, ένα κίνημα της βιοποικιλότητας, όχι μόνον της χλωρίδας και της πανίδας, αλλά και των ανθρώπινων κοινωνιών, απέναντι σε μια ομοιομορφοποιητική και γενοκτόνα παγκοσμιοποίηση.
Το κυριότερο οικολογικό αίτημα είναι εκείνο της αναζήτησης και της ανάδειξης της εθνικής και περιφερειακής ταυτότητας, σε ό,τι αφορά στη συγκρότηση των ανθρωπίνων κοινωνιών. Διότι, όπως τόσες και τόσες φορές έχουμε δείξει σε αυτό το περιοδικό, η εθνική ταυτότητα, ιδιαίτερα των μικρών λαών, δεν μπορεί να επιβιώσει σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και επέκτασης ενός ενιαίου «πολυπολιτισμικού» παγκόσμιου μοντέλου, κατά τον ίδιο τρόπο που δεν μπορούν να επιβιώσουν οι τοπικές ποικιλίες και σπόροι από την επίθεση της Μονσάντο. Ταυτόχρονα δε, για χρόνια επαναλαμβάνουμε στους φίλους μας του «πατριωτικού χώρου», πως η αδυναμία υιοθέτησης μιας οικολογικής οπτικής τον καταδικάζει στον γεροντικό ή παρελθοντολογικό μαρασμό και επιτρέπει σε φορείς της παγκοσμιοποίησης και τυχάρπαστους να εκμεταλλεύονται τις ιδέες της οικολογίας.
Εθνική ταυτότητα και οικολογία είναι έννοιες αν όχι ταυτόσημες, πάντως απολύτως ομόλογες. Γι’ αυτό και οι αποεθνικοποιημένοι ­–ή μάλλον εξαιρετικά δυτικο-ευρωπαίοι εθνικιστές– «Πράσινοι», εγκαταλείποντας την έννοια της εθνικής ταυτότητας (των άλλων), προς όφελος της παγκοσμιοποίησης, όπως κι αν τη βαφτίζουν, αναπόφευκτα εγκαταλείπουν και την ίδια την οικολογική λογική και απλώς συντάσσονται με τον πράσινο καπιταλισμό. Διότι η οικολογική οπτική σημαίνει ρίζωμα στον τόπο σου, ρίζωμα στην ταυτότητά σου, άρνηση των μεγαμεγεθών, άρνηση της προτεραιότητας της «ανάπτυξης» και των πολυεθνικών, σημαίνει άρνηση της λογικής των ανοικτών συνόρων και της ψευδο-πολυπολιτισμικότητας. Η οικολογική λογική σημαίνει έδαφος και όχι απο-εδαφικοποίηση.

Οι πράσινες πολυεθνικές
Σήμερα, μπροστά στην επιδείνωση της οικολογικής κρίσης, την άνοδο της τιμής του πετρελαίου και της ενέργειας, καθώς και την εμφάνιση νέων ανταγωνιστών της Δύσης στο παγκόσμιο στερέωμα, όπως η Κίνα και η Ινδία, που απειλούν την παγκόσμια οικονομική ισορροπία, το πολυεθνικό κεφάλαιο γίνεται «οικολογικό». Μόνο μια οικολογική «ανάπτυξη» εναλλακτικών πηγών ενέργειας μπορεί να απαντήσει στην άνοδο της τιμής του πετρελαίου και να περιορίσει την ισχύ των χωρών-παραγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου· μόνον ισχυροί περιβαλλοντικοί κανονισμοί μπορούν να καθυστερήσουν την ανάδυση χωρών όπως η Κίνα και η Ινδία. Κατά συνέπεια, η «πράσινη ανάπτυξη» καθίσταται προτεραιότητα για την ίδια τη διαιώνιση του συστήματος. Γι’ αυτό και ο Ομπάμα, η Μέρκελ, ο Σαρκοζύ με την «πράσινη Γκρενέλ», και στα καθ’ ημάς ακόμα και ο Γιωργάκης, πλειοδοτούν προς την κατεύθυνση του «πράσινου καπιταλισμού».
Στην Ελλάδα, όπου η περιβαλλοντική πολιτική είναι ιδιαίτερα καθυστερημένη, το σύστημα χρειάζεται και ένα περιβαλλοντικό κόμμα, που θα ενισχύσει το λόμπυ της οικολογίας, χωρίς ταυτόχρονα να υπερβαίνει τα όρια του συστήματος. Και το τοπικό παράρτημα των Πρασίνων, το οποίο φυτοζωούσε για χρόνια ως μια τοπική απόφυσή τους, ήταν καιρός να ενεργοποιηθεί. Ο Σκάι και η Καθημερινή γίνονται οι νέοι σπόνσορες της οικολογίας. μιας οικολογίας που παραμένει εγκλωβισμένη στη φενάκη της «βιώσιμης ανάπτυξης» και ταυτοχρόνως είναι απολύτως απο-εθνικοποιημένη και πειθήνια στις Βρυξέλλες και τα κελεύσματα των ποικιλώνυμων διεθνών ΜΚΟ.

Μια αυθεντική οικολογική στρατηγική
Ωστόσο, ακόμα και αυτή η απόπειρα στροφής των Γάλλων και των Ευρωπαίων Πρασίνων γενικότερα, καθώς και η προσπάθεια για ένα εθνομηδενιστικό καπέλωμα της Οικολογίας στην Ελλάδα, δεν μπορεί να εμποδίσει τους νέους προσανατολισμούς του οικολογικού κινήματος σε όλο τον κόσμο, και, έστω έμμεσα, υποχρεώνεται να τους ενισχύσει, διά της πανουργίας της ιστορίας και της ετερονομίας στόχων και αποτελέσματος. Αυτοί οι προσανατολισμοί αφορούν σε δύο βασικές κατευθύνσεις:

Πρώτον, την προβολή του αιτήματος της αποανάπτυξης ως της μοναδικής απάντησης στην οικολογική και οικονομική κρίση. Όλα τα υπόλοιπα, δηλαδή ο «πράσινος καπιταλισμός» και η «βιώσιμη ανάπτυξη» των Πρασίνων, θα αποτύχουν· και αυτό όχι διότι δεν μας αρέσουν με βάση μια ιδεολογική προκατάληψη, αλλά απλούστατα διότι δεν είναι πλέον εφικτά. Η «βιώσιμη ανάπτυξη» ίσως να είχε κάποια τύχη το 1970-72, όταν το «Κλάμπ της Ρώμης» εξέπεμψε το πρώτο σήμα κινδύνου με την έκθεσή του για τα «όρια της ανάπτυξης». Σήμερα, με έναν πλανήτη που περιλαμβάνει διπλάσιο πληθυσμό από τότε, και με το φαινόμενο του θερμοκηπίου να έχει αρχίσει να λειτουργεί με αυξανόμενη επιτάχυνση, η απο-ανάπτυξη είναι η μοναδική απάντηση. Μείωση της κατανάλωσης, μείωση της παραγωγής σε βασικούς τομείς, περιστολή της επέκτασης του παγκόσμιου πληθυσμού, μετάβαση σε ένα νέο πιο εξισωτικό μοντέλο οργάνωσης των κοινωνιών, αποφασιστικό φραγμό στην παγκοσμιοποίηση. Όμως, το σύστημα του κέρδους δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τη διαρκή μεγέθυνση. Μοιάζει με έναν ποδηλάτη που, αν σταματήσει  να κινείται, απλούστατα θα πέσει κάτω.

Δεύτερον, στη σύνδεση του οικολογικού αιτήματος με τα ταυτοτικά και εθνικά κινήματα σε όλο τον κόσμο, τα οποία είναι υποχρεωμένα να έλθουν σε επαφή με τις οικολογικές και αντιπαγκοσμιοποιητικές ιδέες, για να διαμορφώσουν ένα νέο κοινωνικό και παραγωγικό πρότυπο, επικεντρωμένο στη συρρίκνωση της αγοραίας οικονομίας, την παραγωγική επανατοπικοποίηση με τη χρήση των νέων τεχνολογιών, την πολυκαλλιέργεια, την κοινωνική αλληλεγγύη, τον πλανητικό και εθνικό «πατριωτισμό».

Οι μέρες της «οικολογίας των πλουσίων», δηλαδή μιας οικολογίας που περιορίζεται στην ανακύκλωση, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τον καθαρισμό των παραλιών –που παραμένουν εν τούτοις απαραίτητα αλλά εντελώς ανεπαρκή– έχουν παρέλθει. Πλέον, τα πράγματα έχουν φθάσει στο απροχώρητο και οι λύσεις πρέπει να είναι ριζικές και αληθινά επαναστατικές.
Μια απόπειρα επαναριζοσπαστικοποίησης;

Στην Ευρώπη, επειδή οι Πράσινοι είχαν ιδιαίτερα απαξιωθεί τα προηγούμενα χρόνια, ως το πράσινο σκυλάκι του συστήματος, και ενώ η παγκοσμιοποίηση έχει μπει στη θανάσιμη αγωνία της, είναι ανάγκη να επανενεργοποιηθούν, μπροστά στον κίνδυνο να αναδυθούν ισχυρά αντιπαγκοσμιοποιητικά και ταυτοτικά ρεύματα, όπως φάνηκε και με τα δημοψηφίσματα στη Γαλλία, την Ολλανδία και την Ιρλανδία. Γι’ αυτό και ο Κον-Μπεντίτ, ο υπ’ αριθμόν ένα πολιτικάντης των Ευρωπαίων Πρασίνων, που, πριν μερικά χρόνια, συνέπραττε με τον κεντρώο Μπαϋρού στη Γαλλία, σκυλοβρίζεται χυδαία μαζί του στη γαλλική τηλεόραση, ενώ κάποιες στιγμές χρησιμοποιεί και τον όρο «απο-ανάπτυξη», προσπαθώντας να επαναριζοσπαστικοποιήσει την απαξιωμένη «οικολογία» των Πρασίνων. Γι’ αυτό και κατέφυγε και σε μια φιγούρα του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος της Ευρώπης, τον Ζοζέ Μποβέ, ο οποίος, μετά την παταγώδη αποτυχία του στις εθνικές εκλογές της Γαλλίας, αποφάσισε να κερδίσει τουλάχιστον κάποια έδρα (έδρες) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, προσφέροντας στον Κον Μπεντίτ και τους γερασμένους Πράσινους γραφειοκράτες των Βρυξελλών την κινηματική επανανομιμοποίηση που χρειαζόταν. Ο Μποβέ μάς θυμίζει, στη συγκεκριμένη περίπτωση, κάποιους άλλους αγωνιστές της πατριωτικής Αριστεράς στην Ελλάδα που προσέφεραν το όνομά τους και το κύρος τους στην εθνομηδενιστική απόπειρα του ΣΥΡΙΖΑ. Σε μια πρώτη φάση, απεδείχθη πως το εγχείρημα έπιασε, τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ελλάδα. όμως, δεν θα κρατήσει για πολύ, διότι οι αντιθέσεις μεταξύ των διαφορετικών συνιστωσών είναι τόσο μεγάλες ώστε αργά η γρήγορα θα εκδηλωθούν.

Στην Ελλάδα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, αρχές του 1990, βάλαμε φραγμό στη διαμόρφωση ενός σχήματος υποταγμένου στους Ευρωπαίους Πράσινους, μέσα στους «Οικολόγους-Εναλλακτικούς». Βέβαια, το τίμημα ήταν μεγάλο, δεδομένου ότι, εξ αιτίας της λαίλαπας του εκσυγχρονισμού, που ενέσκηψε, και της ενίσχυσης της παγκοσμιοποίησης, δεν κατορθώσαμε να συγκροτήσουμε ένα ελληνικό εναλλακτικό και οικολογικό κίνημα, συνδεμένο με τις πραγματικότητες της χώρας μας. Ωστόσο, κατορθώσαμε να εμποδίσουμε για αρκετά χρόνια ένα εθνομηδενιστικό οικολογικό εγχείρημα από τους Τρεμόπουλους και Σία. Επί πλέον δε, υπήρχε ένα πολιτικό σχήμα που έπαιζε έναν ρόλο ανάλογο με τους Πράσινους στην Ελλάδα: Ήταν ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κόμματα της «εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης».

Σήμερα, όμως, η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να εξαντλείται, τόσο εξ αιτίας του εθνομηδενισμού, που δεν του επιτρέπει να μεταβληθεί σε κόμμα με πλειοψηφική απεύθυνση, όσο και του γεγονότος ότι κατέστη υπερβολικά «απαιτητικός», και επιχείρησε τον τετραγωνισμό του κύκλου, δηλαδή να εκφράσει, παράλληλα με τα βόρεια προάστεια, και τα «Εξάρχεια»! Έτσι όμως έπαψε να αποτελεί μια «προοδευτική λύση» στα πλαίσια του συστήματος, και σίγουρο συμπλήρωμα μιας οποιασδήποτε «προοδευτικής διακυβέρνησης».
Επομένως, δεδομένης της ενίσχυσης των οικολογικών ανησυχιών των πολιτών, και μάλιστα μετά τις τεράστιες πυρκαγιές του 2007, γινόταν αναγκαία η ανάδειξη ενός «ήπιου» οικολογικού σχήματος, έστω κι αν δεν διέθετε κανένα βάθος σε επίπεδο στελεχών. Και το φαινόμενο ξεπέρασε τις προσδοκίες των ίδιων των σπονσόρων του. Διότι η διαμόρφωση ενός κόμματος απαιτεί έναν στοιχειώδη μηχανισμό, και χρόνο για τη συγκρότησή του. Όμως, η κρίση του πολιτικού συστήματος και η καταβύθιση του ΣΥΡΙΖΑ εκτίναξαν ένα γκρουπούσκουλο σε ρόλο εθνικού κόμματος! Και άρχισε κιόλας η κρίση, παρά την επιτυχία, διότι η υπερβολική και εξαιρετικά ταχεία επιτυχία είναι πάντοτε επικίνδυνη. Είναι βέβαιο πως ο Τρεμόπουλος και η παρέα του, φορείς των πιο αντεθνικών και αντιπατριωτικών αντιλήψεων, θα ήθελαν αυτές να αναδειχθούν σταδιακά και να μην τους τοποθετήσουν από την αρχή στον χώρο του εθνομηδενισμού, στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων. Διότι η συνάφειά τους και οι σχέσεις τους με τους «μακεδονιστές» τύπου Βοσκόπουλου ήταν γνωστές στους  επαΐοντες αλλά άγνωστες στο ευρύτερο κοινό. Και όταν άρχισαν να γνωστοποιούνται, οδήγησαν σε μια σταδιακή καθίζηση του ποσοστού των Οικολόγων-Πράσινων, οι οποίοι μόλις και διεσώθησαν την τελευταία στιγμή, εξ αιτίας του υψηλού ποσοστού της αποχής.

Πάντως, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, το οικολογικό ζήτημα ξαναμπαίνει στην ελληνική κοινωνία είκοσι χρόνια μετά την πρώτη απόπειρα των «Οικολόγων Εναλλακτικών». Και σήμερα, δεν πρόκειται να φύγει πλέον από το προσκήνιο. Μπορούμε μάλιστα να προβλέψουμε πως ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την αποτυχία της εξαρχειοποίησής του, θα στραφεί προς τον κύριο Τρεμόπουλο. Το ερώτημα λοιπόν που θα τεθεί είναι σαφές: Θα έχουμε μια οικολογία εθνομηδενιστική, περιορισμένη σε ένα χαμηλό ποσοστό και απωθητική για την πλειοψηφία των πολιτών, και μάλιστα ενσωματωμένη στην επιχειρηματική και παγκοσμιοποιητική λογική, ή αντίθετα μια οικολογία επαναστατική, πλειοψηφική και συνδεδεμένη με την εθνική μας ταυτότητα;

http://ardin-rixi.gr/archives/1054

Agenda 21 ΦΟΡΟΙ και ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ( Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ)

Uploaded on Dec 27, 2010

Agenda 21 Φόροι και διατάξεις. Απόσπασμα απο το βιβλίο ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ.

Πράσινη ανάπτυξη: Ο ορισμός της διαπλοκής

• • Τον Μάρτη του 2009 ιδρύεται το fund (private equity για την ακρίβεια) “ethos”. Στον στρατηγικό σχεδιασμό βρίσκεται ο αδελφός του πρωθυπουργού, Ανδρίκος Παπανδρέου. Το fund αυτό επενδύει στην “Πράσινη Ανάπτυξη”.
    Λίγες ημέρες μετά, ο αδελφός του, Γιώργος Παπανδρέου σε μία ενθουσιώδη παρουσίαση, αποκαλύπτει το σχέδιο του για την ανάπτυξη της χώρας. Λέγεται “Πράσινη Ανάπτυξη” και το παρουσιάζει ως πανάκεια που θα δημιουργήσει εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας. Την μπίζνα του αδελφού του δηλαδή, την έκανε εθνική πολιτική.
    Τώρα ενημερωνόμαστε πως και ο άλλος αδελφός, ο Νίκος Παπανδρέου αμέσως μετά την εκλογή του ΠΑΣΟΚ το 2009 ενεπλάκει στην “πράσινη ανάπτυξη” μέσω εταιρειών που σάρωσαν τα πάντα στο πέρασμα τους.
    Πακτωλοί χρημάτων άρχισαν να ρέουν με διαδικασίες fast track στις λεγόμενες “πράσινες επενδύσεις” την ίδια στιγμή που η αγορά καταστρεφόταν από την έλλειψη ρευστότητας. Για κάθε μία θέση εργασίας της “πράσινης ανάπτυξης”, χάνονταν 99 (!!) θέσεις από την πραγματική αγορά.
    Ανεμογεννήτριες άρχισαν να φυτρώνουν ακόμα και σε μέρη που είχαν κριθεί αναδασωτέα. Χωρίς κανείς από τους “ευαίσθητους” να αρθρώσει λέξη.
    Τα τιμολόγια της ΔΕΗ άρχισαν να καλπάζουν αφού η εταιρεία υποχρεούτο να αγοράζει ρεύμα από τους νεόκοπους επενδυτές εως και 5 φορές ακριβότερα! Μετακυλίοντας το κόστος εκβιαστικά στα νοικοκυριά.
  Εάν υπήρχε η έννοια “πολιτικός βαμπιρισμός” θα ταίριαζε ξεκάθαρα στην περίπτωση της “πράσινης ανάπτυξης”. Έπεσαν σε μία χώρα και αφαίμαξαν αναιδώς κάθε σταγόνα που θα μπορούσαν να αφαιμάξουν. Επειδή ο όρος είναι αδόκιμος, θα πούμε απλώς ότι έχουμε τον ορισμό της”διαπλοκής”.

Γράφαμε:

Κανείς δεν καταλάβαινε τι μύγα τσίμπησε τον Γιώργο Παπανδρέου και το 2009 τον Μάρτιο έκανε αυτό  το “πράσινη ανάπτυξη” κεντρικό πυλώνα της πολιτικής του. Κανείς δεν κατάλαβε πως είναι δυνατόν να συναντιέσαι με τον Πούτιν και αντί να μιλάς για την χώρα σου, να προσπαθείς να του πλασάρεις την πράσινη ανάπτυξη. Κανείς δεν καταλάβαινε πως είναι δυνατόν να δολοφονείται η πραγματική οικονομία λόγω έλλειψης ρευστότητας, ενώ την ίδια στιγμή να δίνονται δις με διαδικασίες εξπρες σε επενδύσεις πράσινης ανάπτυξης. Κανείς δεν καταλάβαινε πως είναι δυνατόν να υποχρεώνεται η ΔΕΗ να αγοράζει ρεύμα από “επενδυτες” πράσινης ανάπτυξης σε πολλαπλάσιες τιμές. Κανείς δεν κατάλαβε γιατί οι λογαριασμοί της ΔΕΗ αυξήθηκαν ραγδαία και όλοι πληρώναμε την “πράσινη ανάπτυξη” από το υστέρημα μας.

Όταν αποκαλύφθηκε ότι τον Φεβρουάριο του 2009 ιδρύθηκε το περιβόητο Private Equity που επένδυσε εκατομμύρια στην “πράσινη ανάπτυξη”, στον στρατηγικό σχεδιασμό του οποίου συμμετείχε ο κύριος Ανδρέας Παπανδρέου, αδελφός του πρώην πρωθυπουργού και τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όλοι καταλάβαμε… Η δικαιοσύνη πότε;

Εδώ και δύο χρόνια, είμασταν μεταξύ των ελαχίστων (όπως ο συμπολεμιστής Αρχαιοπτέρυγας) που αποκαλύπταμε την πράσινη απάτη. Το μέγα σκάνδαλο, εφάμιλλο του μνημονίου. Σκάνδαλο θεσμοθετημένο, με νομική κάλυψη που αποτελεί την μεγαλύτερη ληστεία του Ελληνικού λαού προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων με την άμεση εμπλοκή της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Και εδώ η φρέσκια είδηση για τον Νίκο Παπανδρέου από το Moneypro.

Πολλά έχουν γραφτεί για τις δουλειές του Νίκου Παπανδρέου στην περίοδο πρωθυπουργίας του αδελφού του Γιώργου. Από το πουθενά, λίγους μήνες μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ το 2009, ο Νίκος Παπανδρέου παρουσίασε δια μέσω του στενού του φίλου Τζιώτη το think tank με την επωνυμία “Green Tank”. Σε αυτήν την παρουσίαση που πραγματοποιήθηκε στο εστιατόριο Αλάτσι πίσω από το Χίλτον, ο Νίκος Παπανδρέου είχε επιλέξει να μην παραβρεθεί. Κι αυτό διότι οι καλύτερες δουλειές γίνονται όταν κάποιος είναι στην αφάνεια. Όμως το περίγραμμα αυτής της προσπάθειας που αποδόθηκε από τον Τζιώτη – ένα …ελαφρύ στέλεχος της δημοκρατικής παράταξης που μάλιστα είχε θέσει και υποψηφιότητα για πρόεδρος του Κίνηματος!- υπήρξε αυτό που αργότερα είδαμε να υιοθετείται ως κυβερνητική πολιτική. Η περίφημη δηλαδή πράσινη ανάπτυξη του Γιώργου Παπανδρέου.

Από την παρουσίαση αυτή, πολύ νερό μπήκε στο αυλάκι. Τα αρχικά μέλη του Green Tank κατάλαβαν που πήγαινε η δουλειά (ή πιο σωστά οι δουλειές) και ο Νίκος Παπανδρέου ακολούθησε τον δικό του, μοναχικό δρόμο του κέρδους. Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς ο πολυτελής βίος του, με τις συνεχόμενες ολόκληρο το καλοκαίρι διακοπές στα νησιά της χώρας αλλά και η μετακόμιση του από τα φτωχά Βριλλήσια στην Εκάλη.

Μέσα από ένα πλέγμα συνεργαζόμενων με τον ίδιο εταιρειών, ο Νίκος Παπανδρέου αρχικά από ένα γραφειάκι στη Συγγρού και κατόπιν από την Κηφισιά όπου μετέφερε τις δραστηριότητες του, επιχείρησε να κάνει τις πράσινες δουλειές πραγματικότητα. Κύριο όχημα αυτής της προσπάθειας υπήρξε η εταιρεία Solar Cells του Δ. Παναγάκου. Μια εταιρεία με δραστηριότητα στην ηλιακή ενέργεια,  η οποία ξαφνικά βρέθηκε να σαρώνει στον διάβα της ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Πέντε σχήματα μπήκαν στο ενεργειακό fast truck με την εταιρεία Παναγάκου να σαρώνει. Την ίδια στιγμή πολλοί ήταν εκείνοι που έβλεπαν καθημερινά τον Νίκο Παπανδρέου να μπαίνει στα γραφεία της εν λόγω εταιρείας στην Κηφισιά και ακόμα περισσότεροι έχουν να λένε πως ο αδελφός του πρωθυπουργού ουσιαστικά εργαζόταν σε αυτήν την επιχείρηση. Άλλοι πιο καχύποπτοι ή υποψιασμένοι τον θεωρούσαν κι ως αφανή μέτοχο.

Μεγάλο στοίχημα πάντως τόσο της Solar Cells όσο και του Νίκου Παπανδρέου υπήρξε το project HELIOS. Η ενεργειακή διασύνδεση δηλαδή της Ελλάδας με τη Γερμανία . Με την ήττα του ΠΑΣΟΚ όμως το έργο ενταφιάστηκε. Βέβαια αυτό είχε ήδη γίνει κι από πριν καθώς ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου δεν εργάστηκε ως όφειλε με σοβαρότητα. Χαρακτηριστικό μάλιστα είναι το γεγονός πως σύμβουλοι σε τεχνικά ζητήματα για το εν λόγω έργο μπήκαν εταιρείες τις οποίες η ενεργειακή πιάτσα γνώριζε πως είχαν στενές σχέσεις με τον Νίκο Παπανδρέου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η γερμανική εταιρεία Fichtner. Μια εταιρεία που ο Νίκος Παπανδρέου συναντούσε συχνά σε διαμέρισμα που διατηρεί η οικογένεια του στο Λονδίνο και δει στην περιοχή Knightsbridge. Όμως αυτές οι συναντήσεις είναι ένα άλλο θέμα.Με αυτά και με άλλα πάντως τα ενεργειακά όνειρα του …πρίγκηπα Νικόλαου (ή Τρότσκι κατά τους φίλους του) ενταφιάστηκαν λόγω της πορείας του ΠΑΣΟΚ. Οι φίλοι όμως που ο Νίκος Παπανδρέου όπως ο Δημήτρης Παναγάκος παρέμειναν. Όπως στο υπουργείο Περιβάλλοτνος παρέμειναν πολλά στελέχη της πασοκικής περιόδου. Το θέμα τώρα είναι να δούμε εάν οι εκλεκτικές συγγένειες και σχέσεις θα οδηγήσουν τον κ. Παπανδρέου στην ανάκαμψη των επιχειρηματικών ενδιαφερόντων του. Όχι τίποτε άλλο αλλά να μην μείνει και άνεργος ο άνθρωπος. Εξάλλου και τα βιβλία δεν πουλάνε όπως παλιά…

Και τώρα διαβάστε κύριοι εισαγγελείς:

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Γέμισαν ανεμογεννήτριες τα καμμένα της Πάρνηθας! Ποιό fund “πράσινης ανάπτυξης” τις φύτεψε;

Η πράσινη απάτη: Εγκαταλείπονται οι ανεμογεννήτριες την ίδια στιγμή που ο ΓΑΠ έδωσε πακτωλούς χρημάτων στις “οικογενειακές” πράσινες Business οδηγώντας την πραγματική οικονομία στην αυτοκτονία.

Ο κύριος Μυτιληναίος, χορηγός στα συνέδρια του Ανδρίκου Παπανδρέου. Σύμπτωση θα είναι η προνομιακή του μεταχείριση…

Broker ή Dealer;

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: “Ποντάρισμα” μαμούθ 10 δις Ευρώ στην ισοτιμία του Ευρώ με διαχείριση της εταιρείας UNIGESTION στην οποία ο αδελφός του πρωθυπουργού βρίσκεται στον στρατηγικό σχεδιασμό.

Η απίστευτη εξαπάτηση του Ελληνικού λαού για τις “πράσινες θέσεις εργασίας”. Δείτε τα συντριπτικά στοιχεία…

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΗΣ “ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ”. Ο Φωτόπουλος “δίνει” τον αρχηγό του…

Τα καθάρματα της πράσινης απάτης: Εξαπάτησαν τον κόσμο με τα φωτοβολταϊκά την ώρα που οδεύουμε σε επισιτιστική κρίση.

http://olympia.gr/2012/09/05/papandreou-green-fraud/

Από το:http://justiceforgreece.wordpress.com

Απαραίτητα τα Πιστοποιητικά Ενεργειακής Απόδοσης

Σχόλιο ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ:
Ένας ακόμα τρόπος ελέγχου της ακίνητης περιουσία μας σε άμεση εφαρμογή. Για να πραγματοποιηθεί ο έλεγχος ενεργειακής απόδοσης ο επιθεωρητής θα του παρέχονται όλα τα σχέδια και μελέτες του κτηρίου, επίσης πρόσβαση σε όλους τους χώρους εσωτερικούς και εξωτερικούς και σε τυχών διαφοροποιήσεις από τα αρχικά σχέδια θα απαιτήσει καταγραφή ή αποτύπωση της γεωμετρίας του κτηρίου.   

Αναλυτικότερα ελέγχονται:

1. Γεωμετρία του κτιρίου

2. Θερμοφυσικές ιδιότητες δομικών στοιχείων κτιρίου

3. Αεροστεγανότητα κτιρίου

4. Συστήματα σκιασμού (εξωτερικοί χώροι)

5. Σύστημα θέρμανσης χώρων

6. Συστήματα ψύξης χώρων

7. Σύστημα παραγωγής ζεστού νερού χρήσης - ΖΝΧ

8. Σύστημα Φωτισμού

9. Διατάξεις αυτομάτου ελέγχου

10. Συστήματα συμπαραγωγής ηλεκτρισμού & θερμότητας - ΣΗΘ

11. Συστήματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας – Α.Π.Ε.

Όλα τα ανωτέρω καταγράφονται πλήρως και συγκρίνονται με τις ελάχιστες απαιτήσεις κτηρίων και το λογισμικό που θα χρησιμοποιηθεί θα παρέχει τη δυνατότητα ενεργειακής και οικονομικής αξιολόγησης διαφόρων σεναρίων: επεμβάσεις στο κέλυφος, στα κουφώματα, στις ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις (θέρμανσης, ψύξης, εξαερισμού, φωτισμού κλπ), εφαρμογή παθητικών συστημάτων και εναλλακτικών συστημάτων παραγωγής ενέργειας όπως ηλιακοί χώροι,

ηλιακοί συλλέκτες, φωτοβολταϊκά και συμπαραγωγή θερμικής & ηλεκτρικής ενέργειας.

Οι σύγχρονοι ρουφιάνοι θα ονομάζονται Ενεργειακοί επιθεωρητές, θα  τους πληρώνουμε για να στέλνουν απ' ευθείας τα αρχεία με τα δεδομένα και τα αποτελέσματα των υπολογισμών στο πληροφοριακό σύστημα που τηρείται από την Ε.Υ.ΕΠ.ΕΝ. Τα δεδομένα και τα αποτελέσματα καταχωρούνται αυτόματα στη βάση δεδομένων.

Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί και ιδιαίτερα τα κόκκινα γράμματα για το πως παραμυθιάζουν τον κόσμο, ένα κράτος που απειλεί να κόψει το ρεύμα για όποιον δεν πληρώσει το χαράτσι ζητά τώρα να εκτιμήσει την ακίνητη περιουσία του κάθε πολίτη ώστε να βγάλει νέα αντικειμενικά κριτήρια, νέους φόρους και να μας αρπάξει με βία ότι με κόπους φτιάξαμε. 

Όταν ο εχθρός της κοινωνίας μας είναι το ίδιο το κράτος, όταν μας απειλεί και καθημερινά μας φοβίζει, όταν η δικαιοσύνη είναι κατασκευασμένη στα μέτρα του, όταν παρανομεί, τι περιμένουν να μας πείσουν ότι σκέφτονται το καλό μας, εμείς με απλά λόγια θα πούμε να πάνε στον αγύριστο αυτοί και τα όργανα τους. 

Μάθετε ότι η πράσινη ενέργεια και όλα τα σχετικά με την διάσωση του πλανήτη είναι κατασκευάσματα για να πλουτίσουν κάποιοι, ο κόσμος μας είναι φτιαγμένος για τους λίγους και οι πολλοί να είναι δούλοι τους. 
Ο κόσμος της αδικίας και της ψευτιάς σας ζητά την ενεργειακή απόδοση της οικίας σας, έλυσαν όλα τα άλλα προβλήματα και έμεινε μόνο αυτό ...

Ολοκληρώθηκε, στις 9 Ιανουαρίου 2012, ένας χρόνος από την ημερομηνία που εφαρμόστηκε στη χώρα μας ο θεσμός των ενεργειακών επιθεωρήσεων και της έκδοσης Πιστοποιητικών Ενεργειακής Απόδοσης Κτιρίων (ΠΕΑ).

Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί περίπου 60.000 ΠΕΑ εκ των οποίων 35.000 αφορούν σε αγοραπωλησίες, 20.000 στο πρόγραμμα «Εξοικονόμηση Κατ΄ Οίκον», 2.000 σε μισθώσεις ακινήτων και 1.000 σε νέα κτίρια. Από αυτά, τα περισσότερα (περίπου 40.000) ανήκουν στη χειρότερη ενεργειακή κατηγορία (Η) ενώ τα υπόλοιπα ανήκουν κυρίως στις κατηγορίες Γ έως Ζ. Ενδεικτικό είναι ότι στην κατηγορία Β (η οποία αποτελεί και το όριο για τα νέα κτίρια) υπάρχουν μόλις 600 ΠΕΑ.

ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΤΕΛΗ (Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΩΣ ΦΟΡΟΕΠΙΔΡΟΜΗ ΚΑΙ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ)

(δημοσιεύτηκε στο «Παρόν»)

ΜΠΑΜΠΗΣ ΔΕΛΗΝΤΑΔΑΚΗΣ

ΜΕΛΟΣ ΔΣ ΙΝ.ΚΑ/ Γενική Ομοσπονδία Καταναλωτών  Ελλάδας

Θα χρειαστεί ανάρρωση των εννοιών και των λέξεων (Οικολογία, Πράσινος – Πράσινη-Πράσινο, Πράσινοι…) μέχρι τότε αξίζει να υπενθυμίσουμε το πραγματικό νόημα αυτών  των λέξεων, όπως διαμορφώνονταν στη δεκαετία του 1980, όταν η Οικολογία ήταν κίνημα πολιτών.

 Το βασικό σύνθημα της Οικολογίας τότε ήταν : «Να καταναλώνουμε λιγότερο να ζήσουμε περισσότερο». Ζητούσαν μείωση της υπερκατανάλωσης και μακροβιότερα προϊόντα. Πρωτού φτάσουμε στη λύση της Ανακύκλωσης (που μεγάλο κομμάτι της  στην γειτονική μας χώρα  διαχειρίζεται η Μαφία) οφείλουμε να έχουμε παράγει όσα ακριβώς χρειαζόμαστε και όχι περισσότερα.

 Ειδικότερα για τα αυτοκίνητα επέμεναν ότι ένας είναι ο τρόπος οικολογικής τους χρήσης : Να συντηρείς ένα αυτοκίνητο για πολλά, πολλά χρόνια. Η επιβάρυνση για την  κατασκευή  ενός νέου αυτοκινήτου στο περιβάλλον είναι ανυπολόγιστη, για παράδειγμα 200.000 (διακόσιες χιλιάδες) λίτρα νερού. Χωρίς να υπολογίσουμε τι κοστίζει στη γη και στη θάλασσα το «κουφάρι» ενός αυτοκινήτου που αποσύρεται : οι καταλύτες, ο ηλεκτρονικός του εξοπλισμός, τα νάιλον κομμάτια του …

Στις μέρες η υπερκαταναλωτική ιδεολογία αναβιώνει με οικολογικό περιτύλιγμα : «Αγόρασε το καινούργιο προϊόν που είναι οικολογικό, αντικατάστησε αυτό που έχεις γιατί μολύνει» και το επιχείρημα επαναλαμβάνεται ανά πενταετία. Είναι ο σίγουρος χρόνος που, σύμφωνα με τους ειδικούς του  μάρκετινγκ, επέρχεται η λήθη του προηγούμενου μηνύματος και συνεπώς μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί : «Αγόρασε το καινούργιο … ». Με αυτό τον τρόπο η υπερπαραγωγή – υπερκατανάλωση και τα υπερκέρδη  μετονομάζονται σε Οικολογία και η επιβάρυνση της φύσης σε προστασία της .

Το πονηρό Ελληνικό Κράτος ακολουθεί κατά πόδας αυτή την λογική (αν δεν υποστηρίζει ανοιχτά τα συμφέρονα των βιομηχανιών  του αυτοκινήτου): αν αποσύρεις το παλαιό αυτοκίνητο θα  πληρώσεις τους αυξημένους φόρους για την κτήση  νέου, αν το κρατήσεις θα πληρώνεις  τα αυξημένα τέλη. Ή όπως θα έλεγε ο Καραγκιόζης …

 Όλοι εισπράττουν, όλοι κερδίζουν από την Οικολογία. Εκτός από τον απλό καταναλωτή (υπερχρεωμένο και φτωχό), έναν τομέα μικρών επιχειρήσεων που συντηρούν το παλαιό αυτοκίνητο, και τη Φύση που είναι ο μεγάλος χαμένος.

Συμπέρασμα: Στο άκουσμα του σχετικού λεξιλογίου με την Οικολογία,  των επιθετικών προσδιορισμών του «Πράσινου» και του προθέματος «Περιβαλοντ-»  κρατάμε  σφικτά το πορτοφόλι μας  (με ότι έχει απομείνει) και  ετοιμαζόμαστε  να αποκρούσουμε ένα ακόμα κίνδυνο για τη Φύση !