Σαν σήμερα το 1456 οι Οθωμανοί Τούρκοι κυριεύουν την Αθήνα

Η Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς Τούρκους (29 Μαΐου 1453), βρήκε την Αθήνα υπό την κυριαρχία των Φράγκων και φόρου υποτελή στον Σουλτάνο.

Η άλλοτε κραταιά πόλη ήταν πρωτεύουσα του Δουκάτου των Αθηνών, με επικεφαλής των νεαρό Φλωρεντίνο Φράγκο Ατζαγιώλη (Francesco Acciaiuoli), τον οποίο επιτρόπευε η φιλόδοξη μητέρα του Κιάρα Τζώρτζη (Chiara Zorzi).

Η Τζώρτζη με σουλτανική έγκριση σφετερίστηκε την εξουσία έως το 1455, οπότε ο Μωάμεθ Β' διέταξε την απομάκρυνσή της από την Αθήνα μαζί με τον βενετσιάνο σύζυγό της Βαρθολομαίο Κονταρίνη (Bartolomeo Contarini). Ο Φράγκος επανήλθε στην εξουσία, φυλάκισε τη μητέρα του στα Μέγαρα και αργότερα τη φόνευσε.

Ο ψευτομουφτής Μέτιου Παδίνκοφ

Η διαχρονική, επεκτατική στρατηγική της σύγχρονης Τουρκίας που ονειρεύεται την ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας έχει στοχοποιήσει ολόκληρη την γεωγραφική περιοχή της Θράκης σκορπώντας στις εκτός Τουρκίας περιοχές εκατοντάδες «εργαζόμενους» της.

.

Αχμέτ Μετέ και Ρ. Τ. Ερτογάν

.

Η γειτονική Τουρκία στις μέρες μας γίνεται ολοένα και πιο νευρική, ολοένα και πιο επιθετική. Η συνεχιζόμενη μάχη εξουσίας, μπορεί να δείχνει ότι έχει κριθεί υπέρ του «σουλτάνου» ή «προφήτη» Ρ. Τ. Ερντογάν, οι απώλειες όμως είναι πολύ σοβαρές και η τελική έκβαση αβέβαιη.

Μέσα στην διαχρονική, συνολική επεκτατική στρατηγική της Τουρκίας απέναντι στον Ελληνισμό (Κύπρος, Αιγαίο) συμπεριλαμβάνεται και η μεθοδική οργάνωση μηχανισμών μέσα στα όρια της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Θράκης που, σύμφωνα με τον «σουλτάνο» Ρ. Τ. Ερντογάν, περιλαμβάνει εδάφη όχι μόνο της Τουρκίας ή της Ελλάδος, αλλά και της Βουλγαρίας, των Σκοπίων και της Βοσνίας!*

Η Θράκη, σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, ήταν κόρη του Ωκεανού και της Παρθενόπης με προπάτορα τον Θράκα, γιό του θεού του πολέμου Άρη, που διέμενε στην Θράκη.

Στην σύγχρονη εποχή ολόκληρη η περιοχή της Θράκης, η πατρίδα του Ορφέα, του Δημόκριτου, του Θουκιδίδη και εκατοντάδων άλλων διαχρονικών προσωπικοτήτων, ανήκει σε τρείς κυρίως χώρες: Βόρεια ανήκει στην Βουλγαρία,

Η άγρια φορολογία των Τούρκων: Οι Οθωμανοί φορολογούσαν ακόμη και το μήκος των μαλλιών

Ο Έλληνας είναι τόσο συνηθισμένος στη σκληρή φορολογία όσο και στη φοροδιαφυγή. Άλλωστε επί Τουρκοκρατίας πλήρωνε ακόμη και «τα μαλλιά της κεφαλής του».

Οι εκδοχές για το πώς βγήκε αυτή η έκφραση είναι πολλές και εξίσου πειστικές. Σύμφωνα με
την πρώτη εκδοχή, ο ραγιάς υποχρεωνόταν να πληρώσει ένα ευφάνταστο και υπερβολικό φόρο που σχετιζόταν με το μήκος των μαλλιών του. Όσο μακρύτερα τα μαλλιά, τόσο ψηλότερος λέγεται ότι ήταν ο φόρος. Έτσι συχνά, οι μακρυμάλληδες έπαιρναν τα βουνά για να γλιτώσουν το μαλλί και φυσικά την τσέπη τους.

Ο ιστορικός Χριστόφορος Άγγελος αναφέρει: «Οι επιβληθέντες φόροι ήσαν αναρίθμητοι, αλλά και άνισοι. Εκτός της δεκάτης, του εγγείου και της διακατοχής

Ε.Βενιζέλος σε τουρκικό κανάλι: "Οι τέσσερις αιώνες τουρκοκρατίας είναι για εμάς εθνική κληρονομιά"!

ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΥΠΕΞ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΗ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ 

"Εθνική κληρονομιά" χαρακτήρισε ο Ε.Βενιζέλος τους τέσσερις αιώνες τουρκικής κατοχής που παραλίγο να εξαφανίσου το ελληνικό Γένος από τις δέλτους της Ιστορίας.

" Όχι μόνο ένα τζαμί, αλλά και η οθωμανική κληρονομιά στην Ελλάδα είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς" ανέφερε ο Αντιπροέδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλος στη δημοσιογράφο Asligul Atasagun για το κανάλι Turkish TV- Cine5. 

Φυσικά πρόκειται περι δήλωσης υποταγής στην "Υψηλή Πύλη" του

«Οθωμανική πορνεία» και σύγχρονη υποκρισία των… «νεοθαυμαστών»

Η τουρκική κοινωνία υπήρξε ανέκαθεν εξαιρετικά υποκριτική, προβάλλοντας, επισήμως μια «βικτωριανού» τύπου ηθική, την ώρα που όλοι πρόσεχαν και προσέχουν, για καλό και για κακό, τα… νώτα τους.
Τυπικό πρόσφατο παράδειγμα τουρκικής υποκρισίας, όπως αυτό καταγράφηκε σε σχετικό άρθρο στον τουρκικό Τύπο, αποτελεί η απόφαση του Δήμου της Κωνσταντινούπολης να «αποκόψει» τα πόδια των γυναικών μοντέλων, από τις φωτογραφίες που υπάρχουν στις διαφημιστικές πινακίδες και στις αφίσες που αναρτούνται στην πόλη. Την ίδια ώρα η πορνεία στην Πόλη οργιάζει.

Στην πάλαι ποτέ Οθωμανική Αυτοκρατορία αλλά και σήμερα, εν πολλοίς, το ζήτημα της πορνείας ήταν ένα απαράβατο ταμπού, για το οποίο όλοι
γνώριζαν, αλλά ουδείς μιλούσε. Η πρώτη επίσημη αναφορά στην πορνεία γίνεται στα τέλη της βασιλείς του Σουλεϊμάν, του λεγόμενου μεγαλοπρεπή, στο δεύτερο ήμισυ του 16ου αιώνα.

Παρεμπιπτόντως, στο ομώνυμο

 τουρκικό σήριαλ, η μόνη αναγνωρίσιμη πόρνη που παρουσιαζόταν ήταν μια μη εξισλαμισμένη Ελληνίδα! Η επίσημη ιστορική καταγραφή, έγινε το 1565 και αφορούσε την περίπτωση πέντε γυναικών που ασκούσαν το αρχαιότερο επάγγελμα και διώχθηκαν για αυτό.

Δύο χρόνια μετά, ο γιος του Σουλεϊμάν, ο σουλτάνος Σελίμ Β’, ο πλέον

Η 100η επέτειος από τη Γενοκτονία του Θρακικού Ελληνισμού

Greek Translation provided by Eλεύθερη Ελληνίδα

6 Απριλίου 2014

Εκατό χρόνια πριν, οι πρόγονοί μας αναγκάστηκαν να υπομείνουν το πρώτο ολοκαύτωμα του 20ου αιώνα μαζί με τους Αρμένιους και Ασσύριους της Οθωμανικής Επικράτειας. Ενορχηστρωμένη από τον Otto Liman Von Sanders και την τζιχαντιστική Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Ελληνική Γενοκτονία είδε την εξόντωση των Θρακιωτών, Βιθυνών, Ιώνων, Καππαδόκων και Ποντίων. Η 6η Απριλίου, ή όπως αναφέρθηκε το 1914, “Μαύρο Πάσχα” τιμά τη μνήμη των εκτοπισμών και των σφαγών που ξεκίνησαν στη Θράκη και αργότερα εξαπλώθηκαν στη Μικρά Ασία και τον Πόντο. Αυτή η ξεχασμένη περίοδος της Ελληνικής Γενοκτονίας ονομάζεται από τους Θρακιώτες “Γενοκτονία του Θρακικού Ελληνισμού”. 

 

Σήμερα, η Πανθρακική Ένωση της Αμερικής “Ορφεύς” τιμά τη μνήμη όχι μόνο της Γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού αλλά και την αρχή της Ελληνικής Γενοκτονίας από τους Οθωμανούς στο σύνολό της. Τιμούμε τα θύματα από όλες τις περιοχές, τους πάνω από 1.4 εκατομμύριο άνδρες, γυναίκες και παιδιά οι οποίοι εξοντώθηκαν βάναυσα από τα χέρια Νεαρών Τούρκων. Αυτή τη μέρα μνήμης τιμούμε όλους όσους σφαγιάστηκαν στη Ραιδεστό, στην Ανδριανούπολη και σε όλη τη Θράκη και καλούμε τις Θρακικές Οργανώσεις από όλο τον κόσμο να ενωθούν και να ξεκινήσουν μια συντονισμένη προσπάθεια να αναγκάσουν το Ελληνικό Κράτος να αναγνωρίσει πλήρως την 6η Απριλίου με τον ίδιο σεβασμό όπως την 19η Μαΐου. 

 

Δε θα συγχωρήσουμε ποτέ

Δε θα ξεχάσουμε ποτέ

 

Με εκτίμηση
Ted Pastrinidis                          Ioannis Fidanakis
Πρόεδρος                                 Γραμματέας
tpastrinidis@hotmail.com          Fidanakis@gmail.com

 

http://operationantioch.blogspot.gr/2014/04/100.html
 

Η ΑΡΠΑΓΗ ΚΑΙ ΣΚΛΑΒΙΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ Η ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΟΘΩΜΑΝΙΚΑ ΧΑΡΕΜΙΑ

του Ραφαήλ Διαμαντή

Ο μη σεβασμός προς την γυναίκα ως ανθρώπινης υπάρξης πάει πολύ πίσω στην ιστορία. Ιδιαίτερα στα ολοκληρωτικά καθεστώτα ο ρόλος της ήταν περιορισμένος και τα καθήκοντά της στα στενά πλαίσια του «σκεύους ηδονής». Τέτοιο ήταν καιτο σύστημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, του πλέον απάνθρωπου και ολοκληρωτικού συστήματος πού βιαιοπράγησε τόσο στην Μικρά Ασία όσο και στην Ανατολική Ευρώπη και Ουκρανία.

Η αντίληψη των οθωμανών για τη γυναίκα ήταν ότι αυτή θα έπρεπε να αποτελεί το «κέφι» του (στρατιωτικού) άντρα και τίποτε άλλο. Αυτή «γέμιζε» την καθημερινότητα των οθωμανών αρρένων πού έπρεπε να τους υπηρετεί παντοίω τρόπω. Σανυπόδουλη ύπαρξη δεν ετύγχανε κανενός σεβασμού η «νομικής προστασίας» και ο «αφέντης» μπορούσε να την τιμωρήσει, κακοποιήσει χωρίς δισταγμό μόνο και μόνον για να «ξεσπάσει τα νεύρα του». Αυτό για τους οθωμανούς ήταν απολύτως φυσικό. Από τη μεριά τους οι υπόδουλες γυναίκες στα χαρέμια για να προστατευθούν συσπειρώθηκαν σε ίντριγκες και σκευωρίες συνεργαζόμενες με αντιπάλους του αφέντη (σουλτάνου, ή βεζύρη, ή πασά, κλπ). Το σουλτανικό χαρέμι συνεπώς ήταν εστία ίντριγκας, ανατροπής, αλλά και μέσον προαγωγής στη κοινωνική ζωή όποιου έκανε επίκληση σε αυτό και χαιρόταν της συμπάθειας του. Εκεί μέσα γίνονταν ταχέως γνωστά τα πάντα, οι δε «εντολές εκ των έσω» ήσαν αστραπιαίας εκτέλεσης! Μεσολαβητές αυτών των σχέσεων του χαρεμιού με τον έξω κόσμο ήσαν οι ευνούχοι του χαρεμιού.

Το Οθωμανικό Δουλεμπόριο των Γυναικών (τουρκιστί Cariyelik)

Το Τζαριγελίκι ή άλλως γυναικείο δουλεμπόριο ανάγεται πολύ πιό πίσω από την εποχή του Ισλάμ. Η Βαγδάτη αποτελούσε το πιό σημαντικό σκλαβοπάζαρο της εποχής των Αββασίδων. Μετά την επικράτηση του Ισλαμισμού αυτή η δραστηριότητα συνεχίστηκε λόγω κοινωνικών και οικονομικών παραγόντων. Η γυναικεία δουλεία ξεκίνησε στο Οθωμανικό Χαρέμι επί Ορχάν Μπέη, αλλά από τη περίοδο του σουλτάνου Μεχμέτ του Καταστροφέα («Πορθητή»!) ο αριθμός των σκλάβων γυναικών στο Χαρέμι αυξήθηκε τάχιστα. Ξεκινώντας από τα μέσα της περιόδου του Βαγιαζήτ του Β’, η παράδοση των σουλτάνων, να παντρεύονται τις κόρες των γειτονικών ηγεμονίσκων και ηγεμόνων, τερματίστηκε. Μετά από αυτή τη περίοδο, έγινε νέα παράδοση για τους σουλτάνους να παντρεύονται γυναίκες σκλάβες του Χαρεμιού. Από εκείνον τον αιώνα το Χαρέμι και το Σουλτανάτο βασίζονται πάνω στις σκλάβες γυναίκες. Οι Οθωμανοί προτιμούσαν να επιλέγουν Κιρκάσιες, Γεωργιανές και Ρωσσίδες κοπέλλες για το Χαρέμι τους. Ήδη από αιώνες, τα κορίτσια της Καυκασίας ήσαν ονομαστά για την ομορφιά τους στην Ανατολή. Γι αυτό το λόγο, το Χαρέμι λάμβανε τόσες πολλές Καυκασιανές σκλάβες αρχικά και αυτός ο αριθμός αυξήθηκε ταχέως ιδιαίτερα τον 17ο αιώνα. Τα κορίτσια πού αρπάζονταν αιχμάλωτα πολέμου στα πεδία της μάχης κατέληγαν στα Χαρέμια αρχικά για να γίνουν γυναίκες σκλάβες, όμως στους αιώνες παρακμής και οπισθοδρομικότητας οι οθωμανοί έχασαν αυτή τη πηγή. Έκτοτε ο Μέγας Βεζύρης, οι κυβερνήτες, οι πασάδες, οι επαρχιακοί κυβερνήτες και οι αδελφές των σουλτάνων τους προσέφεραν τις γυναίκες σκλάβες πού είχαν αναθρέψει. Μιά άλλη πηγή ήταν οι σκλάβες να έχουν αγοραστεί και μεταφερθεί στο Χαρέμι από τον θησαυροφύλακα του Τελωνείου. Τον 19ο αιώνα παρόλη την απαγόρευση της δουλείας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι καυκάσιοι συνήθιζαν να στέλνουν τις κόρες τους στο Οθωμανικό Χαρέμι ευχόμενοι να επιλεχθούν ως σύζυγοι του Σουλτάνου. Τις ανέτρεφαν ακόμα από πολύ μικρές και τις προετοίμαζαν για τέτοια ζωή στο Χαρέμιτραγουδώντας τους νανουρίσματα όπως «Ελπίζω να γίνεις σύζυγος του Σουλτάνου και να κάνεις ένδοξη ζωή μέσα στα διαμάντια»! Οι γυναίκες σκλάβες πού αγοράζονταν έξω από το Παλάτι σε ηλικία 5-7 ετών ανατρέφονταν έως ότου γίνονταν ώριμες αρκετά ώστε να προσφερθούν στον Σουλτάνο. Καθώς μεγάλωναν και γίνονταν πιό όμορφες κατατάσσονταν σε διάφορες δραστηριότητες όπως τη μουσική, τους αβρούς τρόπους, τις αδελφικές σχέσεις. 

ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΝΕΟΤΟΥΡΚΩΝ

Posted on Απριλίου 23rd, 2013

Ειρήνευση με την ιστορία μας

Δεν λεηλατήθηκαν μόνο οι περιουσίες της αρμενικής κοινότητας, αλλά ακόμη και τμήμα από τις γυναίκες και τα παιδιά τους, μοιράστηκαν μεταξύ των μουσουλμάνων Οθωμανών.

Αύριο είναι η 98η επέτειος από την μέρα κατά την οποία στην Κωνσταντινούπολη το 1915, συνελήφθησαν και στάλθηκαν σε εξορία στο Αγιάς και στο Τσανκίρι, σημαντικό τμήμα από Αρμένιους βουλευτές, συγγραφείς, δημοσιογράφους, δικηγόρους, μουσικούς, γιατρούς και επιστήμονες. Λόγω παρόμοιου ονόματος, μεταξύ των σταλθέντων στην εξορία, περιλαμβάνονταν και μικροί τεχνίτες και φτωχοί Αρμένιοι που δεν είχαν επιχειρήσεις. Μεγάλο τμήμα των εξορισθέντων είτε πέθαναν στην εξορία είτε μετά από την απόφαση για εξορία, δολοφονήθηκαν καθοδόν. Σε μικρό τμήμα τους επετράπη να γυρίσουν στην Κωνσταντινούπολη. Μερικοί κατόρθωσαν να βγούνε υγιείς από τις δολοφονίες που γινόταν στο ταξίδι για την εξορία, από τις ασθένειες και από την πείνα.

Η 24η Απριλίου 1915 ήταν η τροχιοδεικτική σφαίρα ενός ιδιαίτερα διευρυμένου σχεδίου πολιτικής, που θα άρχιζε ένα μήνα αργότερα με σκοπό να καταστήσει ασήμαντη και εντέλει να εξαφανίσει την αρμενική παρουσία πάνω στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν επρόκειτο μόνο για πληθυσμιακή πολιτική. Τμήμα αυτής της πολιτικής ήταν και η κατάσχεση των αρμενικών περιουσιών από το κράτος και από τους μουσουλμάνους Οθωμανούς. Ο ξαφνικός πλουτισμός σε αρκετές οικογένειες σε διάφορες πόλεις κατά την δεκαετία του 1920, δεν οφειλόταν σε ταχεία οικονομική ανάπτυξη. Δεν λεηλατήθηκαν μόνο οι περιουσίες της αρμενικής κοινότητας, αλλά ακόμη και τμήμα από τις γυναίκες και τα παιδιά τους, μοιράστηκαν μεταξύ των μουσουλμάνων Οθωμανών. Εξισλαμίστηκαν. Υπήρξαν Αρμένιοι που για να γλυτώσουν την εξορία επέλεξαν να γίνουν μουσουλμάνοι. Τελικά με σκοτωμούς, με εξορία στην συριακή έρημο, με εξισλαμισμούς, με δήμευση των εναπομεινάντων περιουσιών, αλλά και μετά την Δημοκρατία με τις πολιτικές εκφοβισμού και εξαναγκασμού σε φυγή, εντέλει η Αρμενική κοινότητα εξαφανίστηκε από την περιοχή της Ανατολίας. Αυτή κρατική πολιτική εξαφάνισης της χιλιάδων ετών παρουσίας αυτής της κοινότητας, συνεχίστηκε αδιάκοπα μέχρι τα τελευταία έτη.

Το 1915 πέρα από τους Αρμένιους, είναι επίσης η στιγμή μιας μεγάλης σφαγής των Ασσύριων στα ΝΑ της Ανατολίας. Η πολιτική μετεγκατάστασης που άρχισε πριν από το 1914 σε βάρος των ελλήνων του Αιγαίου, συνεχίστηκε με διάφορες σφαγές. Υπό το πρόσχημα της καταπολέμησης συμμοριών που αποτελούνταν από Έλληνες, σχεδόν όλη η περιοχή της μαύρης Θάλασσας μέχρι το 1923 είχε εκκαθαριστεί από τους Έλληνες κατοίκους της.

Η ηγεσία του Ένωση και Πρόοδος διέπραξε βαρύτατο αδίκημα και αν εκείνη την περίοδο χρησιμοποιούνταν ο όρος γενοκτονία, τότε ως τέτοιο θα ονομαζόταν και αυτά που έγιναν. Μόνοι ένοχοι δεν είναι μόνο η ηγεσία του Ένωση και Πρόοδος. Τούρκοι, Κούρδοι, Τσερκέζοι…μεγάλο τμήμα των Οθωμανών Μουσουλμάνων, στήριξαν την πολιτική της ηγεσίας του Ένωση και Πρόοδος για εκκαθάριση της Ανατολίας από χριστιανούς. Ακόμη και αν δεν μετείχαν στις σφαγές, ακόμη και αν δεν πήραν μερίδιο από τα δημευθέντα, ήταν στην πλειοψηφία που στήριξαν παρακολουθώντας αυτά που γίνονταν και παραμένοντας σιωπηλοί.

Όπως καίρια αναφέρει ο Τανέρ Ακσάμ, η παρουσία της νέας Τουρκίας καυτηριάστηκε με αυτήν την εξαφάνιση. Αυτό ήταν κάτι με πολύ σημαντικές τραυματικές επιπτώσεις στην κοινωνική συνείδηση, και οι εκφάνσεις του συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

Μεταξύ των Οθωμανών υπήρχαν και αυτοί που δεν ενέκριναν, δεν στήριξαν, αλλά και αγωνίστηκαν ενάντια σε αυτό το μεγάλο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Η ένωση Ανθρωπίνων δικαιωμάτων αύριο θα τιμήσει έναν από αυτούς τους ανθρώπους, τον κυβερνήτη Κιουτάχειας Φαίκ Αλή Μπέι (Οζανσόι), με τέλεση μνημόσυνου στον τάφο του στο χωριό Ζιντζιρλίκουγιού. Ακολούθως θα απλώσουν στην περιοχή Σουλταναχμέτ, ένα πανό με τις ονομασίες 2.300 χωριών και κωμοπόλεων όπου ζούσαν οι Αρμενικές κοινότητες.

………………

Εφ. Ραντικάλ 23/4/2013

Αχμέτ Ινσέλ

Σχ : Βλέπουμε πως αρκετοί πια Τούρκοι είναι πιο κοντά στις ελληνικές  (αληθινές) θέσεις παρά κάποιοι ελληνόφωνοι αριστερίζοντες…

Τουρκικά νέα

Η αδιάσπαστη ενότητα της Ιστορίας και της συλλογικής ταυτότητας των Ελλήνων και η σύγχρονη αμφισβήτηση τους

Εδώ και 2 δεκαετίες γίνεται μια συστηματική προσπάθεια και μια μαζική προπαγάνδα ώστε να επιβληθεί η αντίληψη ότι η εξέγερση του το 1821 ήταν ένα τεχνητό κατασκεύασμα που ήρθε από την αλλοδαπή και σχεδόν επιβλήθηκε !! στους αγράμματους χωρικούς από τους αστούς και τους Έλληνες λόγιους (Κοραής κτλ). Η προπαγάνδα αυτή περιλαμβάνει ρατσιστικές φαλμεραγιερικές αναλύσεις αίματος (είμαστε μείγμα Σλάβων και Αλβανών, αν και οι οπαδοί της θεωρίας αυτής την ίδια στιγμή αρνούνται και την ύπαρξη ξεχωριστών φυλών ως βιολογικών οντοτήτων), περιλαμβάνει την αντίθεση Έλληνα (ειδωλολάτρη)-Ορθοδόξου και τέλος, το εντυπωσιακότερο όλων, περιλαμβάνει θετικές αποτιμήσεις γα την σκοταδιστική Οθωμανική Αυτοκρατορία, σε σημείο να μπορούμε να ονομάσουμε το Ιστοριογραφικό αυτό ρεύμα ως "Οθωμανισμό".

Προφανώς υπάρχουν και μονόπλευρες υπερβολές στην διήγηση της Ελληνικής Ιστορίας όπως αυτή έχει αποτυπωθεί στο κοινωνικό υποσυνείδητο. Αλλά από εκεί ως το σημείο κάποιοι κρατικοδίαιτοι καθηγητές του Παντείου Πανεπιστημίου και καναλάρχες διαπλεκόμενοι να αναπολούν με λαγνεία τα καλά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να επιχειρούν την συνολική κατεδάφιση της Εθνικής Ελληνικής ταυτότητας υπάρχει πολύ δρόμος να διανυθεί. Θα επιχειρήσω μια μικρή ανάλυση και μια αντίκρουση των βασικών επιχειρημάτων των "Οθωμανιστών".


Η επανάσταση του 1821 επιβλήθηκε από το Εξωτερικό με τις Ιδέες περί Έθνους του Γαλλικού Διαφωτισμού και την προσπάθεια των αστών εμπόρων και των Ελλήνων λογίων

Αναμφίβολα οι προσπάθειες των Ελλήνων λογίων για την διάδοση των ιδεωδών του Έθνους ήταν σημαντικές και με προεκτάσεις τόσο για τον ξεσηκωμό όσο και για την διαμόρφωση της ιδεολογίας των Ελλήνων Επαναστατών. Είναι όμως ένα νοητικό άλμα στο κενό να ισχυριστούμε πως όσοι εξεγέρθηκαν δεν είχαν την παραμικρή θέληση η συνείδηση αλλά παρασύρθηκαν να επαναστατήσουν και να παίξουν το κεφάλι τους και τις οικογένειες τους κορώνα-γράμματα από τα...βιβλία του Κοραή και του Μοισιόδακα τα οποία εκτός του ότι κυκλοφορούσαν σε λίγα αντίτυπα, απευθύνονταν σε ένα κλειστό και περιορισμένο κύκλο γραμματιζούμενων που στον Ελλαδικό χώρο ήταν μερικές εκατοντάδες. Το κίνητρο λοιπόν πίσω από μια επανάσταση που αρχικώς φαινόταν καταδικασμένη σε αποτυχία (είχαν προηγηθεί τα "Ορλωφικά") δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι αποκλειστικά και μόνο οι ιδέες της Γαλλικής επανάστασης και η παρακίνηση των Ελλήνων εμπόρων. Βασικό κίνητρο των επαναστατών ήταν η αποτίναξη της καταπίεσης και της αυθαιρεσίας της Οθωμανικής εξουσίας, αλλά και η διαφοροποίηση της ταυτότητας τους σε σχέση με το Θρήσκευμα και την γλώσσα. 

Οι σημερινοί "Έλληνες" δεν έχουν στάλα αίμα Αρχαίων Ελλήνων αλλά είναι "μίξη" Αλβανών και Σλάβων, Αράβων κτλ

Ισοκράτης

Το επιχείρημα αυτό βέβαια προϋποθέτει την βιολογική διάκριση των φυλών, όπως και ότι οι θεωρίες περί "φυλετικής καθαρότητας" έχουν βάση. Περιέργως όμως οι υποστηρικτές του επιχειρήματος αυτού όχι μόνο καταδικάζουν απερίφραστα τις θεωρίες αυτές, αλλά κακοποιώντας ένα εδάφιο του Ισοκράτη υποστηρίζουν πως "Έλληνας είναι όποιος μετέχει της Ελληνικής παιδείας". Προφανώς θα εννοούν τους μετέχοντες μετά το 1950, αν και ο Ισοκράτης έγραψε τον "Πανηγυρικό" δυο χιλιετηρίδες παλαιότερα. Εδώ όμως υπάρχει σαφέστατα μια αντίφαση. Εμείς ως επίδοξοι "φιλίστωρες" δεν έχουμε την τεχνογνωσία να κάνουμε αναλύσεις αίματος και DNA στους σύγχρονους Έλληνες (άλλωστε δεν πιστεύω στην φυλετική καθαρότητα και στην καθαρότητα του αίματος έτσι η αλλιώς). Εγώ (και όχι μόνο εγώ) ανιχνεύω συστηματικά την αδιάσπαστη πολιτιστική συνέχεια του Ελληνισμού από την Αρχαιότητα ως σήμερα στην Γλώσσα, στα ήθη τα έθιμα και τον τρόπο ζωής, στην νοοτροπία, στην γεωγραφία των τόπων, στα ψυχικά γνωρίσματα των σημερινών Ελλήνων, αλλά και στην συνείδηση τους για κοινή καταγωγή. Τώρα αν ήρθαν Σλάβοι και έχτισαν σπίτια στην Πελοπόννησο τον 8ο αιώνα μ.Χ., η κάποιοι Αλβανοί εποίκισαν τα Σπάτα τον 13ο αιώνα μ.Χ.και πρέπει να ανιχνεύσουμε πόσο "αραίωσαν" το "καθαρό" Ελληνικό αίμα των κατοίκων της περιοχής, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό αλλά και κατά την γνώμη μας δεν έχει καμία σημασία.

"Ἡ τωρινὴ ἑλληνικὴ φυλὴ δὲν εἶναι ἴδια μὲ τὴν ἀρχαία… Μήπως καὶ οἱ Ἕλληνες τῆς ἐποχῆς τῶν περσομάχων ἦταν ἡ ἴδια ράτσα μὲ τοὺς Ἕλληνες τοὺς προομηρικούς;… Τὴν ψυχὴ τὴν ἑλληνική, μ’ ὅλα τὰ σμιξίματα, τὴ διατήρησαν ἀρκετὰ ὅμοια μὲ τὴν πρωτινή της μορφὴ τὰ χώματα τὰ ἑλληνικὰ καὶ τὰ κλίματα…"
Ίων Δραγούμης 

Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οι Χριστιανοί διαβιούσαν σχετικά καλά, δεν αντιμετώπιζαν διώξεις σε θέματα θρησκεύματος, γλώσσας και εκπαίδευσης και μάλιστα λίγα χρόνια πριν την επανάσταση είχε βελτιωθεί δραματικά το βιωτικό τους επίπεδο

Ο πλέον ανιστόρητος ισχυρισμός, κατά την γνώμη μου, είναι ο παραπάνω. Ειλικρινά μου προκαλεί μεγάλη εντύπωση ότι Έλληνες "επιστήμονες" (η "Ελληνόφωνους" σύμφωνα με έναν πρόσφατο αυτοπροσδιορισμό τους) θα υποστήριζαν ένα από τα θεοκρατικότερα και σκοταδιστικότερα καθεστώτα καταπίεσης που έχουν επιβληθεί ποτέ σε πληθυσμό. Στην πρώτη εκατονταετηρίδα της Τουρκοκρατίας οι Χριστιανοί πλήρωσαν μεγάλο φόρο αίματος με τους μαζικούς εξισλαμισμούς και το παιδομάζωμα, ενώ αυτά ελαττώθηκαν αργότερα, όχι λόγω κάποιας ανθρωπιστικής μεταστροφής των σουλτάνων, αλλά καθαρά για φορολογικούς λόγους (οι ραγιάδες πλήρωναν περισσότερους φόρους). Όσον αφορά την "καραμέλα" περί ελευθερίας της εκπαίδευσης στην Αυτοκρατορία, έχουμε να παρατηρήσουμε πως η Ελληνική Παιδεία ήταν ελεύθερη επί Τουρκοκρατίας γιατί επί 3 αιώνες στην κυριολεξία δεν υπήρχε. Οι Χριστιανοί ήταν θεωρητικά ελεύθεροι να ιδρύσουν σχολεία, αφού πρώτα είχαν φορολογηθεί και καταπιεστεί άγρια και τους είχαν μείνει μόνο τρόφιμα για να επιζήσουν. Σαν να αναρωτιόμαστε πως η Αφρική έχει μεγάλα ποσοστά αναλφαβητισμού, ενώ η Παιδεία είναι ελεύθερη!!

Η αντίθεση Έλληνα (ειδωλολάτρη) με Ορθόδοξο

Η αντινομία αυτή έχει καθιερωθεί από τον Κ. Θ Δημαρά και αναπαράγεται συνεχώς ως βασικό επιχείρημα της ασυνέχειας των Ελλήνων από την Αρχαιότητα ως σήμερα. Είναι όντως γεγονός πως ο κλήρος και η Εκκλησία τόσο στο Βυζάντιο όσο και μεταγενέστερα είχε καταφέρει νανοηματοδοτήσει το όνομα "Έλλην" ως ονομασία για τον μισητό ειδωλολάτρη, τον δωδεκαθεϊστή. Αυτή η "μετονομασία" όμως μπορεί να σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή σε μια συνιστώσα της συλλογικής ταυτότητας, δεν καταλαβαίνω όμως πως συνεπάγεται αυτόματα και την παντελή κατάργηση των υποκειμένων της (του λαού δηλαδή). Όπως όμως ξέρουμε το νόημα της λέξης "Έλλην" δεν ήταν προσδιορισμένο με αυτόν τον τρόπο από όλους και σε όλες τις περιόδους του Βυζαντίου. Στα τείχη της Βασιλεύουσας λίγο πριν την Άλωση, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος σύμφωνα με τον αυτόπτη μάρτυρα Φραντζή απευθύνθηκε στους "Έλληνες", παρακινώντας τους να αμυνθούν υπέρ πατρίδας τους. Την έννοια του "Έλληνα" με εθνικό περιεχόμενο την βρίσκουμε στο έργο του Ψελλού, του Πλήθωνα Γεμιστού, του Χαλκοκονδύλη, του Χωνιάτη. Επίσης πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι για τον απλό λαό επί Τουρκοκρατίας οι "Έλληνες" ήταν ένας λαός γιγάντων που ζούσαν στα μέρη εκείνα πριν πολλούς αιώνες, άρα η ανάμνηση του ονόματος είχε επιβίωσει δια μέσου των αιώνων.

Ταυτόχρονα πιστεύω πως η ακατάσχετη αυτή πάλη για την ονοματοδοσία ενός λαού, έχει την επιστημονική της σημασία της βέβαια, αλλά τελικώς έχει αποκτήσει περισσότερη βαρύτητα από αυτή που οφείλουμε να της αποδώσουμε. Αν ένας λαός στην μακρά πορεία του στην Ιστορία αυτοπροσδιορίζεται κατά καιρούς με άλλη ονομασία, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτοκαταργείται και ως λαός η ότι η Ιστορία του είναι ασυνεχής. Είναι φυσιολογικό σε μια πορεία χιλιάδων ετών οι ανάγκες και οι κοινωνικές προτεραιότητες να αλλάζουν και αυτό να επηρεάζει την εκάστοτε ονοματοδοσία. Τελικώς όμως οι μεταμορφώσεις και οι αλλαγές ενός ονόματος δεν απαλλοτριώνουν την ύπαρξη και την ουσία του υποκειμένου που περιγράφουν.

Όλες οι παραπάνω θέσεις είναι ακραίες και για ένα ακόμη σημαντικό λόγο: αναιρούν πλήρως όλα τα πορίσματα της επιστήμης της Ιστορίας και των μεγαλύτερων Ελλήνων Ιστορικών (Βακαλόπουλος,Σβορώνος) μέχρι και πριν 20 χρόνια. Η Ιστορική έρευνα εξελίσσεται αλλά ποτέ τα πορίσματα της δεν καταργούν τις θεμελιώδεις βάσεις της από τις οποία ξεκίνησε. Αυτό, στην περίπτωση που εξετάζουμε, συμβαίνει γιατί οι "Οθωμανιστές" "ερευνούν" έχοντας προειλημμένες ιδεολογικές θέσεις που καθορίζουν τις προτεραιότητες τους και διαμορφώνουν τα τελικά τους πορίσματα.

Ι. Β. Δ. 

Πηγές

Απόστολος Βακαλόπουλος, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, εκδόσεις Σταμούλη

Ι. Θ. Κακριδής, Οι Αρχαίοι Έλληνες στην νεοελληνική λαϊκή παράδοση

Θέματα Ελληνικής Ιστορίας