Ο ΓΕΡOΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΟΛΕΘΡΟ

Το «αποκαλυπτικό» πυρ, που είναι έτοιμο να καταβροχθίσει κάθε ζωή επί Γης και η συνάντηση με το άυλο πυρ της Θεότητος. Ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ δεν ήταν ο άνθρωπος που προσπαθούσε να φοβίσει τον λαό, προβλέποντας πολέμους ή άλλες καταστροφές.

Ήταν ένας βαθύς γνώστης της πνευματικής ιστορίας της ανθρωπότητας. Μία γνώση που προήλθε, όπως ο ίδιος έλεγε, μέσα από πύρινη προσευχή πολλών δεκαετιών για όλο τον κόσμο.

Στον επίλογο του βιβλίου του «Οψόμεθα τον Θεό καθώς εστίν», όπου περιγράφει όλη την πνευματική πορεία του και το οποίο αποτελεί την πολυτιμότερη παρακαταθήκη του, ο Γέροντας Σωφρόνιος μιλά για την «προετοιμασία του «αποκαλυπτικού» πυρός, που είναι έτοιμο να καταβροχθίσει κάθε ζωή επί της Γης».

Πράγματι, όπως δείχνει η κρίση της Κορεατικής Χερσονήσου, το αποκαλυπτικό πυρηνικό πυρ βρίσκεται στα χέρια παραφρόνων.

Έχει άραγε το Ευαγγέλιο «πολιτική διάσταση»; (Αγιορείτης Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ)

Κάθε διεθνής ή ταξική πάλη συνδέεται με τη βία: «Χτυπάτε τους εχθρούς». Η εντολή όμως του Χριστού λέει «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών» (Ματθ. 5,44). Η τελευταία δεν επιτρέπει καθόλου να υποβιβάσουμε το Ευαγγέλιο στο επίπεδο της αδελφοκτόνου διαιρέσεως των υλικών αγαθών. Όταν μπουν στις τάξεις των μαχητών οι επίσκοποι, οι θεολόγοι, οι πιστοί χριστιανοί γενικά, θεωρούν εκείνους που αποφεύγουν τη συμμετοχή στο είδος αυτό των δραστηριοτήτων ως μικρόψυχους και δειλούς. Όσο πιο επικίνδυνη είναι η συμπλοκή με τους καταπιεστές, τόσο περισσότερο θεωρείται η ανθρωπιστική αποστολή ως «μαρτύριο» για τον Χριστό.

Η αποφυγή μας υπαγορεύεται από τη συνείδηση ότι κάθε αλλαγή καταστάσεως στις κοινωνικές σχέσεις με επαναστατικό, δηλαδή εκβιαστικό τρόπο, θα

Τά παιδιά μας ἔγιναν ἀνίκανα γιά τήν πίστη ἐξ αἰτίας τῶν γονέων… (Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ)

- Τά παιδιά μας ἔγιναν ἀνίκανα γιά τήν πίστη ἐξ αἰτίας τῶν γονέων

- Πώς ή γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;

[...]Επειδή οι γυναίκες της εποχής μας έχασαν την υψηλή αυτή συνείδηση, άρχισαν να γεννούν προπαντός κατά σάρκα. Τα παιδιά μας έγιναν ανίκανα για την πίστη. Συχνά αδυνατούν να πιστέψουν ότι είναι εικόνα του Αιωνίου Θεού. Η μεγαλύτερη αμαρτία στις ήμερες μας έγκειται στο ότι οι άνθρωποι βυθίστηκαν στην απόγνωση και δεν πιστεύουν πια στην Ανάσταση.

 Ο θάνατος του ανθρώπου εκλαμβάνεται από αυτούς ως τελειωτικός θάνατος, ως εκμηδένιση, ενώ πρέπει να θεωρείται ως στιγμή αλλαγής της μορφής της υπάρξεώς μας ως ημέρα γεννήσεώς μας στην ανώτερη ζωή, σε ολόκληρο πλέον το πλήρωμα της ζωής που ανήκει στο Θεό. Αλήθεια, το Ευαγγέλιο λέει: «Ο πιστεύων εις τον Υιόν έχει ζωήν αιώνιον ο δε απειθών τω Υιώ ουκ όψεται ζωήν» (Ιωάν. 3,36). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν ότι… ο πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5,24). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, εάν τις τον λόγον τον εμόν τηρήση, θάνατον ου μη θεωρήση εις τον αιώνα» (Ιωάν. 8,51).