Λέλα Καραγιάννη: Η μάνα της Αντίστασης

 

Η μεγάλη ηρωίδα, πολύτεκνη μητέρα, της Εθνικής Αντίστασης κατά της Γερμανικής Κατοχής, εκτελέσθηκε από τους Ναζί την αυγή της 8ης Σεπτεμβρίου 1944, ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο και χορεύοντας τον χορό του Ζαλόγγου, εμψυχώνοντας μέχρι την τελευταία στιγμή τους υπόλοιπους μελλοθανάτους πατριώτες. 

 

Όπως διηγείται ο Βύρων Καραγιάννης (γιος της Λέλας Καραγιάννη):
 

Ήταν Άνοιξη του 1941, όταν μετά από σκληρή πάλη έξι μηνών, έπεσαν τα μαύρα πέπλα του Ναζισμού και του Φασισμού πάνω στην γαλάζια μας χώρα... Ακολούθησαν σε λίγο: πείνα, βία, τρομοκρατία, εκτελέσεις, θάνατος. O λαός μας υπέφερε, δυστυχούσε και έμοιαζε να έχει χάσει κάθε ελπίδα. 

 

Τότε άρχισε να γεννιέται, σε μερικές γενναίες και αδάμαστες ψυχές, η ανάγκη της αντίστασης, ανάγκη για την δημιουργία ομάδων από ψυχωμένους πατριώτες, που θα αναπτέρωναν το κλονισμένο φρόνημα του ελληνικού λαού και θα τον ωθούσαν σε πράξεις αντίστασης κατά των κατακτητών. 

 

Με βαθιά συγκίνηση σάς γνωρίζω ότι η πρώτη που οργάνωσε μια τέτοια ομάδα αντίστασης ήταν η αξέχαστη μάνα μας, η Λέλα Καραγιάννη. Είχε επτά παιδιά να φροντίσει, να θρέψει, να μεγαλώσει. Όμως ήταν τόση η αγάπη της για την πατρίδα που έβαλε την οικογένεια σε δεύτερη μοίρα. Υπεράνω όλων η Πατρίδα! Ακριβώς όπως δίδασκαν οι πρόγονοί μας. 

Φοβού τους προσκυνημένους Έλληνες…

skal 

Κρινιώ Καλογερίδου

Είχε βρέξει πολύ εκείνη τη μέρα κι ο δρόμος ήταν γεμάτος νερόλακκους καθ’ οδόν προς την Τρίπολη. Ένα αγόρι 12-13 χρονών, πάνω κάτω, περπατούσε βαριά πάνω στο λασπωμένο χώμα σέρνοντας πίσω του ένα γαϊδουράκι σκελετωμένο, φορτωμένο με ξύλα, που βαρυγκομούσε μαζί του σε κάθε περπατησιά.

Με το βλέμμα χαμένο στον γκρίζο ουρανό που σκέπαζε τον ορίζοντα, ούτε που είδε τη λακούβα με τα νερά μπροστά του και παραπάτησε πιτσιλώντας τα ρούχα ενός εκ των δύο διερχόμενων Τούρκων.

Το αγόρι αναπήδησε αλαφιασμένο απ’ το ένα πόδι στο άλλο, για να προλάβει το κακό αλλάζοντας τη ρότα του ζώου, όμως δεν πρόλαβε να απομακρυνθεί κι έκανε χειρότερα τα πράγματα, καθώς οι σβώλοι της λάσπης των τσαρουχιών του λέρωσαν και τον δεύτερο Τούρκο.

Ο πρώτος απ’ τους παθόντες τον πλησίασε αγριεμένος και του άστραψε ένα χαστούκι στο μάγουλο, που λίγο έλειψε να τον ρίξει. Οι δυο άντρες

Η κυβέρνηση της Ελλάδας επικηρύσσει τον Οδυσσέα Ανδρούτσο

3 Ιουνίου 1822.
Το Εκτελεστικό,η Κυβέρνηση της Ελλάδας στην πρώτη της μορφή με Πρόεδρο τον Αλέξανδρο Μαυροκορδατο, καθαιρεί από όλα τα στρατιωτικά αξιώματα τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τον επικηρύσσει για 5.000 γρόσια.

Η εποχή ήταν κρίσιμη αλλά ο Α.Μαυροκορδατος ήταν σε πλήρη σύμπλευση με τον Κωλλετη.
Ο Κωλλετης ήθελε οπωσδήποτε την φυσική εξόντωση του Ο.Ανδρουτσου.

Από τήν Εθνοσυνέλευση τής Επιδαύρου προέκυψαν δύο σώματα: τό Βουλευτικό Σώμα τό οποίο θά ψήφιζε τούς νόμους καί τό Εκτελεστικό Σώμα τό οποίο θά τούς εκτελούσε.

Ο... μούλος!

(για να μαθαίνουν Ιστορία, τα τσουτσέκια της "επιτροπής 2021")
Του Κώστα Γιαννιώτη

Πριν απ` όλα να εξηγήσουμε ότι η λέξη τσουτσέκι είναι τούρκικη και τους ταιριάζει... γάντι. (Cüce = νάνος, έχει και την έννοια του προπέτη και του θρασύ)!
Τόλμησαν λοιπόν τα τσουτσέκια της "επιτροπής 2021" να ανοίξουν το στόμα τους και να μας... ‘’διδάξουν’’ Ιστορία!Αντ` αυτού ξαμόλησαν το βόρβορό τους, πασχίζοντας να μολύνουν αμόλυντες μορφές του 1821!

Πριν λύσουμε τις διαφορές μας, με τους τζουτζέδες αυτούς, ας ‘’ακούσουμε’’ την εισαγωγή από ένα ιστορικό μεγαλούργημα με την υπογραφή του Δημήτρη Φωτιάδη!

‘’ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟΥΤΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ.
Στο κεφαλοχώρι του Ροδοβιτσιού της Άρτας,τη Σκουληκαριά, ζούσε(...) μια θεληματικιά κοπέλα,η Ζωή Ντιμισκή, αδερφή του κλέφτη Κώστα

Βρε Γιαννούλα το μαντήλι σου !!!!!

dimokratianews.gr

ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ Ο ΞΕΠΕΣΜΟΣ;

(δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "εστία" στις 28.05.2020)
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Θα ήλπιζε κανείς ότι μετά τον σάλο που προκλήθηκε εξαιτίας των προσβλητικών χαρακτηρισμών, εναντίον του πρώτου τη τάξει Έλληνα όλων των εποχών, του Καποδίστρια, δεν θα είχε συνέχεια η επιχείρηση αποδόμησης των ηρώων του ’21. Ωστόσο, η καταρχήν εύλογη αυτή υπόθεση διαψεύστηκε παταγωδώς, με το δεύτερο κρούσμα, αυτό, εναντίον του Καραϊσκάκη, που με τη σειρά του υπέστη εξευτελισμούς και απρέπειες, από το ίδιο πάντοτε μέλος της επιτροπής Ελλάδα ’21. Την φορά αυτή, παρότι δεν ακούστηκε βέβαια καμιάς μορφής καταδίκη, ούτε από την επιτροπή Ελλάδα ’21, αλλά ούτε και από την Κυβέρνηση, υπήρξε ωστόσο μια μάλλον ακατανόητου περιεχομένου δήλωση της Ελλάδα ’21, που ισχυρίστηκε ότι ….συνέβη κάτι το «αλλόκοτο», και ότι η ανάρτηση του δεύτερου αυτού λιβέλου εναντίον της Επανάστασης, δεν ήταν δικό της έργο, παρότι

Ο μαρτυρικός θάνατος του Αθανασίου Διάκου στις 24 Απριλίου του 1821

Στις 24 Απριλίου 1821 έφυγε από τη ζωή ο Αθανάσιος Διάκος, ένας από τους πλέον ένδοξους ήρωες της Επανάστασης του 1821, το ατρόμητο παλικάρι που με το βασανιστικό τέλος του συγκλόνισε αλλά και συνήγειρε τους συμπατριώτες του.

Γεννημένος το 1788 ή το 1791 στην καρδιά της Ρούμελης (στην Άνω Μουσουνίτσα ή, σύμφωνα με άλλη εκδοχή, στην Αρτοτίνα), ανάμεσα στα Βαρδούσια, την Γκιώνα και την Οίτη, ο Αθανάσιος Γραμματικός (έτσι ονομαζόταν στην πραγματικότητα), γιος του Νικολάου Γραμματικού και εγγονός του

Δυναμώνουμε από την πίστη μας, από τους Αγίους μας και από τους ήρωες μας.

Είναι βαθιά η παρακαταθήκη που μας άφησαν οι Άγιοι και οι ήρωες της χώρας μας, 

Ας πάρουμε δύναμη από όλους αυτούς που πάλεψαν καθαρά για την πατρίδα και την πίστη  μας.

Εστάλη από φίλο αναγνώστη του ιστολογίου ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Σε τούτα τα αγιασμένα χώματα μάθαμε να κάνουμε υπακοή στους αγίους και τους ήρωές μας.

Οι καμπάνες και τα σήμαντρα να μην χτυπούν, τα μεγάφωνα για να ακούν οι ενορίτες κλειστά. Μες στο ναό μόνο ο παπάς και ο ψάλτης. Η Θεία Κοινωνία εστία μετάδοσης της ασθένειας. Αστυνομία και συλλήψεις. Πρόστιμα και φυλάκιση. Όπως τα παραθέτω νομίζεις ότι διαβάζεις εικόνες από την εποχή της Τουρκοκρατίας ή της κομμουνιστικής Σοβιετίας και τις διώξεις του Χριστιανισμού. Αντίσταση καμμία. «Τώρα να υπακούσουμε στο κράτος και μετά …χαρές και πανηγύρια». Μάλιστα. Βγαίνει ο Ναυπάκτου ως κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο Πέτσας ως εκπρόσωπος της Ιεραρχίας. Ούτε ένα όχι δεν ακούστηκε. Παραπέμπουν στους Πατέρες-οι οποίοι τους διαψεύδουν και τους ελέγχουν- ψάχνουν εναγωνίως κείμενα υποστηρικτικά του προσκυνήματος στους εφήμερους άρχοντες. 

Τι διαβάζουμε όμως στην Ιερά Ιστορία; Τι έπρατταν οι άγιοι όταν η εξουσία αυθαιρετούσε εις βάρος της Πίστεως;

Ο Μέγας Βασίλειος αποστόμωσε με την ανδρεία και την ορθόδοξη αρχοντιά του τον ιταμό ύπαρχο Μόδεστο και τις απειλές του: «Την δε βασιλέως φιλίαν μέγα μεν ηγούμαι μετ’ ευσεβείας, άνευ δε ταύτης ολεθρίαν αποκαλώ». (Αναφερόταν στον αυτοκράτορα Ουάλη, ο οποίος ταχθείς υπέρ των αιρετικών Αρειανών, ήθελε να καταβάλει κάθε αντίσταση).  

Ο άγιος Αμβρόσιος, επίσκοπος Μεδιολάνων, ήλεγξε δριμύτατα και απαγόρευσε στον Μέγα Θεοδόσιο την είσοδο στον ναό, λέγοντάς του ότι επιβάλλεται, όπως μιμήθηκε τον Δαυίδ στο αποτρόπαιο έγκλημά του, να τον μιμηθεί και στην υψοποιό μετάνοια. Και ο αυτοκράτορας αναγκάστηκε, μετά της συνοδείας του, να αποχωρήσει συντετριμμένος και να υποβληθεί σε οκτάμηνο μετάνοια για την σφαγή των αθώων στον ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης.

Ο στύλος και πρόμαχος της Ορθοδοξίας άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, όταν σχεδόν όλη η αντιπροσωπεία, που συνόδευε τον αυτοκράτορα Ιωάννη Η’ τον Παλαιολόγο, στην ψευτοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, κραύγαζε «στέργομεν, καλόν εστίν η ένωσις», αρνήθηκε ο άγιος να υπακούσει στις οργισμένες προτροπές του Ιωάννη. Επιτίμησε μάλιστα και τον θλιβερό λατινόφρονα Βησσαρίωνα, το παπικό «κοπέλι». Η υπερήφανη και αγέρωχη στάση του αγίου προκάλεσε τον σεβασμό του αυτοκράτορα, που τον διαβεβαίωσε ότι θα του εξασφαλίσει ανενόχλητη παλιννόστηση. (Και η επηρμένη και αταπείνωτη παπική οφρύς ομολόγησε το περίφημο «ουδέν εποιήσαμεν», θρίαμβος της Ορθοδοξίας και του Γένους μας. Φοβάμαι ότι αυτό το μεγαλοπρεπές «ουδέν» της παπικής αποτυχίας, κινδυνεύει σήμερα να διαγραφεί και να παραμείνει μόνο του το κακοφοβερόν «εποιήσαμεν»).

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, με υπέροχη παρρησία και ακατάβλητη τόλμη, στηλίτευσε την αυτοκράτειρα Ευδοξία, για την ανέγερση, επί πορφυρού κίονος, ανδριάντα της, έξω από τον ναό της του Θεού Σοφίας. Αντηχεί στους αιώνες η ανδροκάρδιος φράση του: «Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται, πάλιν ορχείται, πάλιν επί πίνακι την κεφαλήν του Ιωάννου ζητεί λαβείν». Για ένα άγαλμα έξωθεν του ναού αντέδρασε έτσι ο άγιος. Σήμερα που οι ποικιλώνυμοι εκκλησιομάχοι διασύρουν την πίστη, τους επαινούν και σκύβουν το κεφάλι στα εντάλματά τους. (Πόσοι από τους σημερινούς «άρχοντες» του λαού, ανταποκρίνονται στις… προδιαγραφές που θέτει ο άγιος Χρυσόστομος: «Τον γαρ άρχοντα παντός λαμπτήρος λαμπρότερον είναι δει και βίον έχειν ακηλίδωτον, ώστε πάντας προς εκείνον οράν και προς τον αυτού βίον τον οικείον χαρακτηρίζει». Ποιoς από τους σημερινούς  έχει «βίον ακηλίδωτον» και αποτελεί παράδειγμα- «οικείον»- προς μίμηση;). 

Διαβάσαμε και είδαμε τούτες τις ημέρες για ελάφια και αρκούδες, ζώα μικρά μετά μεγάλων, που σεργιανίζουν ξεφρόντιστα στις έρημες πόλεις της τρομοκρατημένης Ευρώπης. Θυμήθηκα ένα κείμενο του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς. Περιέχεται στο εκπληκτικό βιβλίο, το οποίο εξέδωσαν οι θαυμάσιες εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»- πολύ σπουδαίο το έργο τους, έργο αποστολικό, το οποίο δροσίζει και αναπαύει πολλές ψυχές. Το βιβλίο τιτλοφορείται: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής, μηνύματα στο λαό».  Πόνημα περισπούδαστο, «κάθε του λόγος είναι Ευαγγέλιο, κάθε λέξη του ένα μικρό Ευαγγέλιο», όπως γράφει στον πρόλογο ο έτερος Σέρβος άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Ο άγιος Νικόλαος, το 1944, μεταφέρθηκε στο γνωστό κολαστήριο του Νταχάου, όπου και συνέγραψε τα κείμενα του βιβλίου. 

Στο πόνημά του ακτινοσκοπεί με ακρίβεια τον λεγόμενο ευρωπαϊκό πολιτισμό, τον άθεο πολιτισμό του Πάπα και του Λούθηρου.  

Γράφε στη σελίδα 108: « Στενοχωριέμαι για την Ευρώπη, γιατί θα καταστραφεί όπως η Καπερναούμ. Οι περήφανοι πύργοι της θα καταστραφούν και οι λεωφόροι της θα μετατραπούν σε τόπους που θα φυτρώσουν θάμνοι με αγκάθια, όπου θα κάνουν τη φωλιά τους τα φίδια. Στον τόπο που τώρα ακούγονται φωνές εναντίον του Χριστού, θα ακούγονται κραυγές από κουκουβάγιες και τσακάλια.

Τη στιγμή που η Ευρώπη νόμισε γα τον εαυτό της πως εκπολιτίστηκε, τότε ήταν που αγρίεψε. Τη στιγμή που νόμισε πως τα ήξερε όλα, τότε ήταν που παραφρόνησε. Τη στιγμή που νόμισε ότι απέκτησε μεγάλη δύναμη, τότε ήταν που έχασε όλη της τη δύναμη».

Την Μεγάλη Εβδομάδα δεν θα ακούμε ψαλμωδίες και καμπάνες στις πόλεις, αλλά σκυλιά να γαβγίζουν και τσακάλια να ουρλιάζουν. Θα μας απαντήσουν ποτέ γιατί απαγορεύτηκαν αυτά; Αν αυτό δεν είναι πόλεμος κατά της Εκκλησίας του Χριστού τότε τι είναι; Και σε τούτα τα αγιασμένα χώματα μάθαμε να κάνουμε  υπακοή στους αγίους και στους ήρωές μας. «Όταν μου πειράζουν την Πατρίδα και Θρησκεία μου, θα μιλήσω. θα ΄νεργήσω κι ότι θέλουν ας μου κάμουν».

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-θεολόγος

Κιλκίς Μέλος ΙΗΑ

INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Η μάνα του Ευαγόρα:

«Χαλάλι της πατρίδας μου, το αίμα του παιδιού μου».

Εν μέσω της πάνδημης τρομοκρατίας δημοσιεύω, ως χρέος τιμής και σεβασμού, το παρόν κείμενο, που το είχα συντάξει παλαιότερα. Οι ήρωες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου μας, ήταν όλοι τους πλασμένοι από οικογένειες χριστιανικές και γαλουχημένοι από τα κατηχητικά της Εκκλησίας. Μια παρένθεση.

 Άκουγα τις προάλλες των κυβερνητικό εκπρόσωπο, με βλοσυρό ύφος, να λέει για τα αρνιά του Πάσχα -τα Χριστούγεννα δώρα και το Πάσχα αρνί, τα πανηγύρια της Ορθοδοξίας σ’ αυτό περιορίζονται- το οποίο θα γιορτάσουμε στο σπίτι μας. Αν κατάλαβα καλά πλέον η Ιερά Σύνοδος, υποκαταστάθηκε από το υπουργικό συμβούλιο. Τις μέρες του Πάσχα σίγουρα θα τρίζουν τα δόντια τους τα τσιράκια της Νέας Τάξης. Θα υπάρξει καθολική απαγόρευση κινήσεων, με βαρύτατα πρόστιμα. Το κλίμα καλλιεργείται από τα ξεπουλημένα, αντίχριστα κανάλια. Η αρχή έγινε με την Θεία Κοινωνία. Πού να καταλάβουν οι υλοχαρείς ότι χωρίς τον Άρτο της Ζωής, η ζωή των χριστιανών είναι απαρήγορη και ματαία. Γιατί να μην γίνουν λειτουργίες σε γήπεδα, 30 μέτρα ο ένας από τον άλλο, αν το θέλουν έτσι, όπως πολλοί ιερείς, προτείνουν; Δίνουμε εξετάσεις όλοι μας αυτές τις ημέρες και κάποιοι που έπρεπε να αριστεύουν, βαθμολογούνται με μηδέν. Kαι ας σταματήσουν επιτέλους τα «ιερά νανουρίσματα» ότι ο Χριστός εξαιτίας  των αμαρτιών μας επέτρεψε το κλείσιμο των ναών. Είναι βλασφημία αυτό. Ο Κύριος δεν ακυρώνει το έργο του. Αν σκέφτονταν έτσι οι πρόγονοί μας θα ήμασταν ακόμη σκλάβοι των Τούρκων, γιατί θα ήταν θέλημα Θεού και ατέλειωτο επιτίμιο η Τουρκοκρατία. Με την αντίχριστη πολεμική κατά της Θείας Κοινωνίας, που πέρασε σχεδόν αντουφέκιστη από την ΔΙΣ, ήδη πολλοί πτοήθηκαν και αμφιβάλλω αν θα επιστρέψουν σύντομα στο κοινόν ποτήριον. Και να ακούς και κάτι αερογεμείς, μεγαλόσχημες, προτάσεις  προφεσόρων για κουταλάκια μιας χρήσεως λες και μιλάνε για γλυκό κουταλιού ή ρυζόγαλο. «Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως» κατά τον απ. Παύλο… Ας γυρίσουμε όμως στα λαμπρά κα ατρόμητα παλληκάρια της Κύπρου

Η Ρωµιοσύνη εν’ φυλή συνότζιαιρη του κόσµου

Κανένας δεν ευρέθηκεν γιά να την ηξηλείψει,

Οφείλουμε ένα συγγνώμη στους ήρωες του 1821

 

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

15 Νοεμβρίου 2019

Η επέτειος των 200 χρόνων από την έναρξη της επανάστασης του 1821 βρίσκει, δυστυχώς, την Ελλάδα σε μια από τις δραματικότερες φάσεις της ιστορικής της διαδρομής. Μετά από μία μακρά, σχετικά, περίοδο αξιόλογων επιτευγμάτων, σε όλους τους τομείς της εθνικής της υπόστασης, της κοινωνικής ανέλιξης, της προόδου των γραμμάτων και των τεχνών, αλλά και της οικονομικής της ανάπτυξης, η πατρίδα μας βρέθηκε στη δίνη μιας απύθμενης παρακμής.

Δεν αναφέρομαι, κυρίως και αποκλειστικά, σε αυτό καθεαυτό το έλλειμμα-χρέος, των οποίων ο σπασμωδικός τρόπος με τον οποίον σύρθηκαν και διαπομπεύθηκαν στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, και κυρίως οι αλλεπάλληλοι και σαφώς ανορθόδοξοι χειρισμοί αντιμετώπισής τους εγείρουν πολυάριθμα όσο και αναπάντητα ερωτηματικά (με τα οποία προβληματίστηκα, εκτενώς, όλα αυτά τα χρόνια, σε προφορικό και γραπτό λόγο μου, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό).

Στο σύντομο αυτό σημείωμά μου αισθάνομαι την ανάγκη να επικοινωνήσω με κάθε προβληματιζόμενο Έλληνα, εκφράζοντας την απορία μου, για το πώς και το γιατί ο ελληνικός λαός παρέμεινε σε κατάσταση, περίπου, χειμερίας νάρκης, και δεν

Νέα πρόκληση Ρεπούση: «Εξοργίζομαι με τους αγιασμούς και τις εικόνες των ηρώων του ’21 στα σχολεία!»

Ρεπούση: Η Μαρία Ρεπούση τάχθηκε κατά και του σχολικού αγιασμού, αλλά και των εικόνων Αγίων και ηρώων του 1821 στις σχολικές αίθουσες. «Είμαστε ένα δυτικού τύπου φονταμενταλιστικό κράτος», έγραψε στο facebook.

Του Ηλια Καλλιωρα

Η θεωρητικός του «συνωστισμού» των Ελλήνων στο λιμάνι της Σμύρνης κατά την Μικρασιατική Καταστροφή, εκφράζει τη δυσαρέσκειά της σχετικά με την

22 Μαΐου 1825: Δολοφονείται η Μπουμπουλίνα…

Η Μπουμπουλίνα μαζί με την Μαντώ Μαυρογένους, οι δύο κορυφαίες γυναικείες μορφές της Επανάστασης του ’21.

Κόρη του υδραίου πλοιάρχου Σταυριανού Πινότση και της επίσης υδραίας Σκεύως Κοκκίνη, που καταγόταν από εφοπλιστική οικογένεια, γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1771 στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης, όπου ο πατέρας της εκρατείτο για συμμετοχή στα Ορλοφικά.
Στα 17 της παντρεύτηκε τον σπετσιώτη πλοίαρχο Δημήτριο Γιάννουζα, από τον οποίο ονομάζετο και Δημητράκαινα. Το 1797ο σύζυγός της σκοτώθηκε σε συμπλοκή με αλγερινούς πειρατές και η Λασκαρίνα σε ηλικία 26 ετών μένει χήρα με τρία παιδιά, τον Ιωάννη, τον Γεώργιο και την Μαρία.
Το 1801 παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον σπετσιώτη πάμπλουτο εφοπλιστή Δημήτριο Μπούμπουλη, από τον οποίο έλαβε το όνομα Μπουμπουλίνα, με το οποίο έγινε γνωστή.

Και ο δεύτερος σύζυγός της σκοτώθηκε σε σύγκρουση με αλγερινούς πειρατές το 1811, μεταξύ Μάλτας και Ισπανίας. Μαζί του απέκτησε τρία παιδιά, την Ελένη, την Σκεύω και τον Νικόλαο.

Με την περιουσία του συζύγου της, που ξεπερνούσε τα 300.000 τάλληρα, η Μπουμπουλίνα ασχολήθηκε με τα ναυτιλιακά κι έγινε μέτοχος σε διάφορα σπετσιώτικα πλοία. Όμως, το 1816 οι Οθωμανοί επεχείρησαν να κατάσχουν την περιουσία της, επειδή τα πλοία του συζύγου της μετείχαν υπό ρωσική σημαία

“Σαν τον Καραΐσκάκη καταντήσατε βρε…”!

Τα σκληρά παιδικά χρόνια του Καραΐσκάκη και η απόφασή του να βγει στο κλαρί!

Στις 23 Απρίλη 1827, ανήμερα της γιορτής του, ξεψυχάει λαβωμένος θανάσιμα από… “ύποπτο” βόλι που είχε δεχθεί προηγουμένως, ο Γιώργης Καραϊσκάκης πρώην οπλαρχηγός Αγράφων και μετέπειτα αρχιστράτηγος της Επανάστασης του ’21. Προτού ο Καραϊσκάκης παραδώσει την τελευταία του πνοή αφήνει στους συντρόφους του σαφείς υπόνοιες για το φονιά του και τους υποκινητές του.

 Διαβάστε γι’ αυτό σχετικό άρθρο του “Ευρυτάνα ιχνηλάτη” (κλικάροντας στον παρακάτω τίτλο):

Αρματωμένες μνήμες!

 Ο Γιώργης Καραϊσκάκης, ο λάτρης των αδούλωτων Αγράφων,ο πρωτοπόρος μαχητής της λευτεριάς που αγαπήθηκε από τη φτωχολογιά μα και μισήθηκε από τους προύχοντες τυράννους και τους σφουγγοκολάριους των ξένων δυναστών, δεν κατάγονταν από μεγάλα “τζάκια”.

 Ένα νόθο εγκαταλειμμένο και ορφανό παιδί ήταν, ο νόθος γιος μιας καλόγριας που μεγάλωσε κατατρεγμένος, μέσα στη μαύρη φτώχεια και την απόλυτη στέρηση, αντιμετωπίζοντας από τα μικρά του χρόνια τη σκληρότητα και την αδικία από την… ευυπόληπτη κοινωνία των “εχόντων και κατεχόντων”. Ο Καραϊσκάκης, όμως, δεν ξέχασε ποτέ τα όσα έζησε, κι αργότερα, φτασμένος πια καπετάνιος, ψυχοπονούσε και νοιάζονταν για τον αδύναμο, με τ’ άρματά του να βροντάνε πολλές φορές και για την υπεράσπιση των καταφρονεμένων! 

Κλέφτης βγήκε νωρίς, δεκαπεντάχρονο αμούστακο παιδί,φτιάχνοντας τη δική του συμμορία και βιώνοντας μέσα από την… ευεργετική “παραβατικότητα” έναν προσωπικό αδέσμευτο βίο. (Αργότερα, και μετά από πολλές περιπέτειες, θα ενταχθεί στο νταϊφά του θρυλικού Κατσαντώνη των Αγράφων!)

Στην πορεία και μέσα από σύνθετες διαδικασίες, που δεν είναι του παρόντος, θα μετεξελιχθεί στο φλογερό επαναστάτη μαχητή της Ανεξαρτησίας που θα γίνει ο φόβος και ο τρόμος των τούρκικων στρατευμάτων αλλά μαζί και το “κακό σπυρί” για τους αρχοντάδες, τους εγγλεζόδουλους Μαυροκορδάτους και τα τσιράκια τους που τον κυνήγησαν ανηλεώς (βλ. Η άγνωστη μάχη της Βράχας στην Ευρυτανία)

Τόσο οι “καθωσπρεπιστές” όσο και οι “παραχαράκτες” της ιστορικής αλήθειας σίγουρα νιώθουν άβολα όταν γίνεται η σχετική αναφορά για το ποιος ήταν πραγματικά ο Καραϊσκάκης, ποιες ήταν οι καταβολές του ή πόσο “παραβατικός” υπήρξε για την κατεστημένη τάξη πραγμάτων.

 Είτε το θέλουν όμως είτε όχι, την ιστορία των εξεγέρσεων τη γράφουν κάτι τέτοιοι “παρακατιανοί”, τ’ “αγρίμια”, οι “άνομοι”, οι “απείθαρχοι” στους ντόπιους και ξένους αφεντάδες, τα ψυχωμένα παλικάρια με αξιοπρέπεια και φιλότιμο που δεν ανέχονται να ζουν κάτω απ’ το μαστίγιο πάσης φύσης εξουσιαστών. Γιατί η Ιστορία γράφονταν και γράφεται με ανυπακοή!

Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του, διαλέξαμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το σπάνιο εμβληματικό βιβλίο του Δημήτρη Φωτιάδη με τίτλο: “ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ” (Βιβλιοεκδοτική, 1959) για να σας παρουσιάσουμε μια ειδικότερη αναφορά στα δύσκολα παιδικά χρόνια και το πρωτοξεκίνημα του “γιου της καλογριάς” στο “Κλέφτικο”! 

Ιδού:

==================

Φωτο “Ευρυτάνας ιχνηλάτης”: Η προτομή του Γ. Καραϊσκάκη στο μοναστήρι του Προυσού Ευρυτανίας που αποτέλεσε κρησφύγετό του (βλ. εδώ!)

-Ποιανού είναι τούτο το μούλικο;

Κι έπαιρναν την απόκριση:

-Ο γιος της καλογριάς.

Μεγάλωνε το παιδί ανάμεσα στους ξένους τρώγοντας ξύλο και

- Άμα ζήσω, θα τους γαμήσω. Άμα πεθάνω, θα μου κλάσουν τον πούτσο!

Σαν σήμερα πέθανε ο γιος της καλογριάς, ένας ήρωας με απίθανο στρατηγικό μυαλό και γενναία ψυχή

Τὸ ἄνωθι εἶναι ῥητὸν, λεχθὲν ὑπὸ τοῦ Ὑπερήρωος Γεωργίου Καραϊσκάκη, καὶ ἀναφερόμενον στην μιαρὴ τουρκοαλβανικὴ ὑπεράριθμη στρατιὰ τῶν Μπέηδων Κεχαγιὰ καὶ Μουσταφά, πρὶν ἀπὸ τὴν Μάχην τῆς Ἀράχωβας. Στη μάχη της Αράχωβας βρέθηκαν αντιμέτωποι οι πιο έμπειροι αξιωματικοί των Τούρκων και οι Έλληνες καπεταναίοι, που τους ένωσε και τους οδήγησε στο θρίαμβο ο Γ. Καραϊσκάκης, η εκπληκτική προσωπικότητα, η στρατηγική μεγαλοφυία που άλλαξε την πορεία της Εθνεγερσίας.
Η επιστολή του Ανδ. Ζαίμη προς τον Καραϊσκάκη είναι απόδειξη της ιστορικής

Οι αδικημένοι ήρωες του 1821 - Τα βασανιστήρια του Νικηταρά, η δολοφονία του Ανδρούτσου, η διαπόμπευση της Μαντώς Μαυρογένους στην ελεύθερη Ελλάδα

Οι αδικημένοι ήρωες του 1821 στη Μηχανή του χρόνου. Το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στις σκοτεινές στιγμές της ελληνικής επανάστασης του 1821 παρουσιάζει η «Μηχανή του Χρόνου».

Ο Νικηταράς, ο αποκαλούμενος Τουρκοφάγος, ήταν ο ανιψιός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και ο πιο τίμιος αγωνιστής της επανάστασης. Συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες μάχες του πολέμου και ξεχώρισε για την ανδρεία, αλλά και τη φιλευσπλαχνία του.

Στα χρόνια του Όθωνα, όμως, ο Νικηταράς φυλακίστηκε, δικάστηκε και βασανίστηκε σκληρά για συνωμοσία σε βάρος του βασιλιά. Οι κακουχίες επιδείνωσαν την κατάσταση της υγείας του και τυφλώθηκε. Δεν έλαβε πολεμική σύνταξη και έτσι κατέληξε να ζητιανεύει στον Πειραιά. Μάλιστα το σπίτι του βγήκε σε δημοπρασία. Η εκπομπή παρουσιάζει τις σκοτεινές στιγμές της

ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ! Η Πολιορκία και η Έξοδος του Μεσολογγίου σε ένα εξαιρετικό αφιέρωμα…

Μαζί με τη αναφορά προς τον Σουλτάνο, ο Ιμπραήμ και Κιουταχής έστειλαν δεκάδες κεφάλια επιφανών αγωνιστών και 3.500 αυτιά (έκοψαν τα αυτιά, μάζεψαν ζευγάρια αυτιών τα οποία τα πάστωσαν με αλάτι μέσα σε καλάθια…

και τα έστειλαν πεσκέσι στο Σουλτάνο) ως απόδειξη της νίκης τους. Αυτό ήταν αποτρόπαιο και φοβερό. Δείχνει μικρότητα, δείχνει μικροψυχία. Δεν έπρεπε να το κάνουν αυτό. Ήταν ένα μακάβριο έθιμο της τότε τουρκικής αυτοκρατορίας.

Τρία χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Μεσολογγίου από τους Κιουταχή και Ομέρ Βρυώνη, ο Σουλτάνος επανήλθε με νέο σχέδιο. Ανέθεσε και πάλι στον νικητή της Μάχης του Πέτα, Κιουταχή, να καταλάβει την πόλη, συνδυάζοντας αυτή τη φορά την επιχείρηση με την εκστρατεία του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Με μια πανίσχυρη στρατιά 20.000 ανδρών, ο Κιουταχής ξεκίνησε από τα Τρίκαλα στα τέλη Φεβρουαρίου του 1825 και στις 15 Απριλίου 1825 έφθασε προ του Μεσολογγίου.

Δείτε το εξαιρετικό αφιέρωμα της Μηχανής του Χρόνου στην πολιορκία και την έξοδο του Μεσολογγίου:

voicenews.gr

Την Επανάσταση δεν την έκαναν άθεοι ή θρησκευτικά αδιάφοροι, αλλά πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί

Είναι έξω από κάθε ιστορική αμφιβολία ότι το τρίπτυχο: Θρησκεία – Πίστη – Πατρίδα, υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος της Επαναστασεως του ’21.


Με όπλο την πίστη στη θρησκεία και την αγάπη στην πατρίδα και την ελευθερία, οι πρόγονοί μας αποδύθηκαν στην άνιση μάχη της εθνεγερσίας, για την οποία ο Α. Τσιριντάνης γράφει σχετικά:

»Η επανάσταση έγινε, μα χριστιανοί και όχι άθεοι ή θρησκευτικά αδιάφοροι την έκαμαν. Απ’ αύτή τη χριστιανική πίστη παίρναμε δύναμη αλλά και καρτερία…»

Και αυτή η Χριστιανική πίστη, αν δεν έσβηνε τις μικρότητες, δέν τις άφηνε όμως να σβήσουν την επανασταση… αυτή ετόνωσε το δούλο, αλλά επαναστατημένο

Η μάχη του 1821 που άλλαξε τις ισορροπίες - Η στρατηγική ιδιοφυΐα του Κολοκοτρώνη που προσυπέγραψε μια ολοκληρωτική καταστροφή του εχθρού

«Χαϊνί Ζορμπαλίκ» χαρακτήρισε η Υψηλή Πύλη τον ξεσηκωμό των Ελλήνων, «κακόπιστη αποστασία» δηλαδή, όπως περιγράφεται στα επίσημα έγγραφα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς δεν έμοιαζε και μεγάλη φοβέρα για τους Τούρκους.

Κι όμως, σύντομα οι αρχικές και απροσδόκητες επιτυχίες των Ελλήνων επαναστατών θα θορυβούσαν τον σουλτάνο, ο οποίος ξαπέστειλε την άνοιξη του 1822 στη Στερεά Ελλάδα το πρώτο ουσιαστικά σημαντικό απόσπασμα για την καταστολή της εξέγερσης.

Επικεφαλής ήταν κάποιος Μαχμούτ Πασάς της Λάρισας, γνωστός και ως Δράμαλης.

Γέννημα θρέμμα της Δράμας και ανδρείος πολεμιστής, όπως μας παραδίδεται, διακρίθηκε το 1820 στην πολιορκία εναντίον του Αλή Πασά και το 1821 έπληξε την εξέγερση των Αγράφων. Το 1822 τον βρήκε διοικητή της Λάρισας με τον βαθμό του σερασκέρη (ανώτατου στρατιωτικού αρχηγού), σωστός στρατηγός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με δυο λόγια.

Λένε πως κάλυπτε την έλλειψη στρατηγικού μυαλού με το θάρρος και την

Ο Έλληνας που ύψωσε ανάστημα στο ΝΑΤΟ & είπε «όχι» στον βομβαρδισμό της Σερβίας – Τον παρασημοφόρησε ο Ειρηναίος

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή οι Σέρβοι τιμούν τον Έλληνα στρατιωτικό, Μαρίνο Ριτσούδη, που αρνήθηκε να βομβαρδίσει την χώρα τους συμμετέχοντας στην επιχείρηση του ΝΑΤΟ..

Οπως αναφέρει σερβικό δημοσίευμα, κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της Σερβίας το 1999, η Ελλάδα, αν και μέλος του ΝΑΤΟ, αντιτάχθηκε σθεναρά σε μια τέτοια πράξη.

Εκείνη την εποχή, ο πλοίαρχος Μαρίνος Ριτσούδης έγινε ένας πραγματικός ήρωας στη Σερβία, αφού αποφάσισε να μην συμμετάσχει στη νατοϊκή επιχείρηση.

Έτσι, αρνήθηκε να πλεύσει με το πλοίο του στην Αδριατική θάλασσα και να βομβαρδίσει τη Σερβία.

Παρόλο που έγινε ήρωας στη Σερβία, στην Ελλάδα κατακρίθηκε και έλαβε ποινή φυλάκισης δύο ετών και απολύθηκε από την υπηρεσία.

Ο Μαρίνος Ριτσούδης, καταλήγει το δημοσίευμα, έλαβε τιμητικό βραβείο από τη Σερβία