Ο Σοσιαλισμός αντιπαθεί την ελεημοσύνη…Δεν θα υπήρχαν καλοί Σαμαρείτες, αν δεν υπήρχαν ληστές”
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαρξισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαρξισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 30 Μαρτίου 2019
Τρίτη 15 Μαΐου 2018
O καλός μαρξιστής
Ναπολέων Λιναρδάτος
Αν θέλεις να είσαι ένας καλός μαρξιστής, θα πρέπει να γνωρίζεις ότι η μεγαλύτερη αδυναμία του ανθρώπινου είδους είναι η ανικανότητά του να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες που του έχει θέσει ο μαρξισμός. Μπορεί μία από τις βασικές αρχές του μαρξισμού να είναι ότι η ανθρώπινη φύση είναι τελειοποιήσιμη, αλλά το πρόβλημα του μαρξισμού είναι ότι για την επιτυχημένη εφαρμογή του χρειάζεται να προϋπάρχει ο «νέος άνθρωπος» που μόνο ο μαρξισμός μπορεί να δημιουργήσει και, επομένως, στο συγκεκριμένο σημείο παρουσιάζεται ένα αντίστροφο «έκανε η κότα το αβγό ή το αβγό την κότα».
Και μια και αναφέραμε κάτι για αβγά, να σημειώσουμε ότι έγιναν υπέρογκες προσπάθειες σε όλα τα μαρξιστικά καθεστώτα ώστε να παραχθούν «ομελέτες», πολιτικά μιλώντας πάντοτε. Εσπασαν περί τα 100.000.000 αβγά, αλλά τα
Δευτέρα 1 Μαΐου 2017
Οι «εισβολές» αλλοδαπών είναι «διαιώνιση της δουλείας»…
Το κείμενο αυτό του Μαρξ ("Μια προειδοποίηση") καλό είναι να το υπενθυμίζουμε συνεχώς, διότι οι σημερινές ποικιλίες της «αριστεράς», χαρακτηρίζουν τέτοιες απόψεις «ρατσιστικές». Φυσικά θα έπρεπε πρώτα, αν είχαν τη στοιχειώδη εντιμότητα να απορρίψουν τις ιδέες του Μαρξ και του Ένγκελς και να χαρακτηρίσουν αυτούς πρώτους «ρατσιστές»…
Βεβαίως για τους επαγγελματίες «αντιρατσιστές» και τους ενσωματωμένους «αριστερούς», κάθε ταξική ανάλυση είναι «ρατσιστική» και κάθε ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στους σχεδιασμούς του ΥΠΕΡ-ΕΘΝΙΚΟΥ κεφαλαίου (και οι λαθρομεταναστευτικές εισβολές είναι μέσα σ’ αυτούς τους σχεδιασμούς), αποτελεί (η αντίσταση) «εθνικισμό» και «ρατσισμό»!!!
Γι αυτό κείμενα σαν και αυτό του Μαρξ πρέπει να επαναλαμβάνονται διαρκώς.
Θα πρέπει, ωστόσο, να θυμίσουμε ότι το ΡΕΣΑΛΤΟ έχει καταπιαστεί διεξοδικώς με αυτά τα ζητήματα και έχει δημοσιεύει αυτά τα κείμενα των κλασσικών του μαρξισμού πολλές φορές και από το 2007.
Ενδεικτικά εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=1682&highlight=%CA%E1%F1%EB+%CC%E1%F1%EE
και εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3472&highlight=%CA%E1%F1%EB+%CC%E1%F1%EE
Θα αναδημοσιεύσουμε το πλέον πρόσφατο και τον πιο συγκεντρωτικό, το οποίο βρίσκεται εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=6679&highlight=%CA%E1%F1%EB+%CC%E1%F1%EE
Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν κατά της μετανάστευσης
Σημείωση ΡΕΣΑΛΤΟ:
«Ο σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών από τους εργοδότες είναι η διαιώνιση της σκλαβιάς» (Μαρξ).
Το ΡΕΣΑΛΤΟ από την πρώτη μέρα της έκδοσής του έκανε σημαία του το παραπάνω, δραματικά επίκαιρο, σύνθημα του Μαρξ, καθώς και τη ρήση του Λένιν:
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς, είτε είναι απραγματοποίητες, είτε είναι αντιδραστικές».
Κυριακή 26 Ιουλίου 2015
«ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣ ΘΑ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ»*
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ 1848 ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑΣ*ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ
(ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ»* ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ)
*Οι τίτλοι και υπότιτλοι είναι της ΙΣΚΡΑ για το συγκεκριμένο απόσπασμα
ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ
Τίποτα, ίσως, δεν είναι πιο επίκαιρο στις μέρες μας από τα έργα και την επαναστατική σκέψη του Μαρξ και πρώτα απ' όλα το ανεπανάληπτο έργο του το τρίτομο «ΚΕΦΑΛΑΙΟ», μαζί με τους τόμους των «Θεωριών για την Υπεραξία» και το «Grundrisse».
Όσοι έχουν την τύχη αυτή την περίοδο, κατά την οποία διανύουμε μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές καπιταλιστικές κρίσεις, ίσως τη μεγαλύτερη και τη συνθετότερη, να προστρέξουν ή να ανατρέξουν στα αυθεντικά γραπτά της οικονομικής σκέψης του Μαρξ, θα νιώσουν, με τρομερή έκπληξη μαζί και ειλικρινή απορία, ότι οι αναλύσεις αυτές μοιάζουν τόσο σύγχρονες και τόσο διεισδυτικές στο σήμερα, λες και γράφτηκαν ειδικά για την περίοδο που ζούμε και ειδικότερα για να προβληματίσουν και να παρακινήσουν σε επαναστατικούς δρόμους διεξόδου από τη σημερινή κρίση.
Στο φόντο αυτό είναι εξαιρετική η επιλογή της «ΙΣΚΡΑ» να παραθέσει ένα
Όσοι έχουν την τύχη αυτή την περίοδο, κατά την οποία διανύουμε μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές καπιταλιστικές κρίσεις, ίσως τη μεγαλύτερη και τη συνθετότερη, να προστρέξουν ή να ανατρέξουν στα αυθεντικά γραπτά της οικονομικής σκέψης του Μαρξ, θα νιώσουν, με τρομερή έκπληξη μαζί και ειλικρινή απορία, ότι οι αναλύσεις αυτές μοιάζουν τόσο σύγχρονες και τόσο διεισδυτικές στο σήμερα, λες και γράφτηκαν ειδικά για την περίοδο που ζούμε και ειδικότερα για να προβληματίσουν και να παρακινήσουν σε επαναστατικούς δρόμους διεξόδου από τη σημερινή κρίση.
Στο φόντο αυτό είναι εξαιρετική η επιλογή της «ΙΣΚΡΑ» να παραθέσει ένα
Τρίτη 26 Μαρτίου 2013
Πολιτιστικός Μαρξισμός... Η ιστορία της πολιτικής ορθότητας...
Από τον β ΄ παγκόσμιο πόλεμο και μετά και ειδικότερα τις τελευταίες δεκαετίες οι Ευρωπαϊκοί λαοί βιώνουν ένα καθεστώς πολιτιστικής τρομοκρατίας. Μια ιδιόμορφη αντιστροφή αξιών κυριάρχησε παντού. Ότι εθεωρείτο καλό, παραδοσιακές αξίες που ίσχυαν για αιώνες τώρα αναθεωρούνται η ακυρώνονται. Ήθη, έθιμα και θεσμοί που χρειάστηκαν αιώνες για να πάρουν μορφή, τώρα γελοιοποιούνται και ανατρέπονται κάτω από αυτή την ιδιότυπη πολιτιστική τρομοκρατία που έχει επιβληθεί στην Λευκή χριστιανική Ευρώπη. Ο Δυτικός πολιτισμός και η χριστιανική ηθική θεωρούνται το απόλυτο κακό .Ο Λευκός χριστιανός άνδρας της δύσης μισείται ως η εικόνα που ενσαρκώνει το απόλυτο κακό .
Κάθε κριτική σε αυτή την νέου τύπου ιερά εξέταση αντιμετωπίζεται με ψυχιατρικούς όρους. Όποιος αμφισβητεί τις καινοφανείς και αντιφυσικές αξίες της πολιτικής ορθότητας θεωρείται ομοφοβικός, ξενοφοβικός ρατσιστής, φασίστας…, ανάλογα την περίπτωση.
Κάθε τι το παραδοσιακό, κάθε τι που καθρεφτίζει τις αξίες του Δυτικού πολιτισμού πρέπει ΝΑ ΑΠΟΡΡΙΦΘΕΙ. Αυτή είναι η πολιτική ορθότητα. Είναι ένας πολιτιστικός μαρξιστικός αυταρχισμός που έχει εκ των άνωθεν επιβληθεί στην Ευρώπη και που για να τον νικήσουμε πρέπει να βρούμε την άκρη του νήματος ...
Πολιτιστικός Μαρξισμός
Η ιστορία του πολιτιστικού μαρξισμού πάει πίσω στα 1919. Η κλασική Μαρξιστική θεωρία ήθελε τους εργάτες έτοιμους να ξεσηκωθούν και να διώξουν τους αστούς με το που θα ξεσπάσει πόλεμος στην Ευρώπη. Οι εργάτες όμως, αντιθέτως με τις προβλέψεις του Μαρξ, συντάχθηκαν πίσω από τις σημαίες των χωρών τους και πολέμησαν στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο. Στα 1919 ο πόλεμος ήδη είχε τελειώσει και κομμουνιστική επανάσταση υπήρχε μόνο στην Ρωσία,μια χώρα καθυστερημένη και εκτός Μαρξιστικών προβλέψεων...
Αυτό ήταν κάτι που προβλημάτισε έντονα τους Μαρξιστές διανοούμενους. Δύο κυρίως από αυτούς ο Ιταλός Αντόνιο Γκράμσι και ο Ουγγροεβραίος Λούκατς σχημάτισαν την πεποίθηση ότι το κυριότερο εμπόδιο για να κατακτηθεί η εξουσία από την εργατική τάξη ήταν ο Δυτικός πολιτισμός και η χριστιανική θρησκεία. Για τον Γκράμσι η πορεία προς την εξουσία έπρεπε να είναι μια μακριά πορεία κατάκτησης της κοινωνίας εκ των έσω και άλωσης όλων των θεσμών της, μέσα από την εκπαίδευση κυρίως.
Ο Γκράμσι ήταν στην πραγματικότητα ο εισηγητής της θεωρίας του πολιτιστικού μαρξισμού. Ο Λούκατς όμως έβαλε πρώτος σε εφαρμογή τα σχέδια αυτά. Έγινε υπουργός πολιτισμού στην κομμουνιστική κυβέρνηση του Μπέλα Κούν στην Ουγγαρία και εφάρμοσε ένα σχέδιο απελευθέρωσης των σεξουαλικών ηθών μέσα από τα σχολεία. Οι Ούγγροι εργάτες όμως δεν βοήθησαν καθόλου τα σχέδια των μαρξιστών και ο Λούκατς κατέφυγε στην Γερμανία. Εκεί, στην Γερμανία, ο Λούκατς μαζί με κάποιον εκατομμυριούχο Γερμανοεβραίο ονόματι Weil δημιουργούν στην Φραγκφούρτη ένα Τhik tank, ένα ινστιτούτο κοινωνικών ερευνών, το οποίο έμελλε να γίνει γνωστό ως ''Η σχολή της Φρανκφούρτης ''
Η σχολή της Φρανκφούρτης
Το μεγάλο Μπαμ της σχολής γίνεται λίγα χρόνια αργότερα. Συγκεκριμένα από το 1930 και μέχρι το 1934, όπου ο Χίτλερ τους έδιωξε από την Γερμανία. Στα 1930 έρχεται στην σχολή κάποιος σκηνοθέτης ονόματι Χορκχάιμερ, αυτός φέρνει μαζί του τον φέρελπι Αντόρνο και τους Εριχ Φρόμ Βίλχεμ Ράιχ και Χέρμπερτ Μάρκούζε.
Το κοινό στοιχείο όλων ήταν η Ιουδαϊκή καταγωγή και η μαρξιστική κουλτούρα. Αυτοί είχαν την αντίληψη ότι έπρεπε ο Μαρξισμός να συνδυαστεί με τον φροϋδισμό για να επιτευχθεί η πλήρης κοινωνική απελευθέρωση.
Η σχολή της Φραγκφούρτης κάτω από την διέυθυνση του Χορκχάιμερ ήρθε σε σύγκρουση με παραδοσιακές αντιλήψεις της Μαρξιστικής σκέψης. Ο Χορκχάιμερ είπε ότι το πολιτιστικό εποικοδόμημα είναι ανεξάρτητο και πολύ πιο σημαντικό από ότι πίστευε ο Μάρξ και ότι στο μέλλον οι εργάτες δεν θα είναι αυτοί που θα κάνουν την επανάσταση.
Με τους Χορκχάιμερ, Αντόρνο Φρόμ και Μαρκούζε θεμελιώνεται η αρχική ιδέα του πολιτιστικού Μαρξισμού και μετασχηματίζεται σε θεωρία. Η θεωρία αυτή λέει ότι όπως οι εργάτες καταπιέζονται στον καπιταλισμό, έτσι όλοι οι άνθρωποι καταπιέζονται κάτω από τον χριστιανικό, πατριαρχικό πολιτισμό της Δύσης. Συνεπώς πρέπει να αποδομηθεί ο δυτικός πολιτισμός για να υπάρξει απελευθέρωση. Απελευθέρωση θρησκευτική, ηθική, σεξουαλική, κάθε είδους...
Χρόνια μετά γύρω στα μέσα του 60 τα κείμενα του Μαρκούζε διαβάζονταν από πανεπιστημιακούς καθηγητές μέχρι χίπηδες και όλα μιλούσαν για την περίφημη απελευθέρωση. Η αρχή είχε γίνει στην Φρανκφούρτη την δεκαετία του 30....
Η σχολή μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ μετά την εκδίωξη της από την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία. Με τον Αντόρνο στις ΗΠΑ έγινε προσπάθεια για πρώτη φορά στην ιστορία να καθοριστεί το πόσο φασίστας είναι καποιος. Η κλίμακα f του Αντόρνο (f από το facism) ψυχιατρικοποιούσε ορισμένα παραδοσιακά χαρακτηρηστικά.
Σήμερα όποιος διαφωνεί με την πολιτική ορθότητα είναι φασίστας...
Στις ΗΠΑ με τον Μαρκούζε πλέον επικεφαλής η σχολή απάντησε στο ερώτημα του ποιό θα είναι το επαναστατικό υποκείμενο του μέλλοντος. Ο Μαρκούζε ισχυρίστηκε ότι θα είναι ένας συνασπισμός όλων των ομάδων που καταπιέζονται από τον χριστιανικό πατριαρχικό πολιτισμό της Δύσης. Ένας συνασπισμός ομοφυλόφιλων, λεσβιών, Μαύρων, γυναικών και φοιτητών θα ξεθεμελίωνε εκ των έσω τον Δυτικό πολιτισμό. Αυτός ο συνασπισμός Μαύρων, ομοφυλόφιλων, γυναικών και φοιτητών υπήρξε και ο πυρήνας της εξέγερσης των φοιτητών της δεκαετίας του 60 και ο πυρήνας του κινήματος των χίπυς. Το Γούντστοκ έγινε κάτω από την επιρροή των «απελευθερωτικών» ιδεών του Μαρκούζε. Χιλιάδες κορμιά αναζήτησαν την απελευθέρωση από τα δεσμά της πατριαρχίας σε μια μαζική συνουσία. Το βιβλίο του Μαρκούζε «Ερως και πολιτισμός» πραγματευόταν την απελευθέρωση του μή παραγωγικού έρωτα και μιλούσε για «πολύμορφη διαστροφή». Σήμερα οι προστατευόμενοι της θολοκουλτούρας και των επαγγελματιών επαναστατών της πορτοκαλί Αριστεράς είναι ακριβώς αυτές οι ομάδες «θύματα», οι καταπιεσμένοι από τον ΔΥΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, γκέι γυναίκες, Μαύροι κ.λ.π... το επαναστατικό υποκείμενο κατά Χέρμπερτ Μαρκούζε...
Από το Γούντστοκ και τις φοιτητικές εξεγέρσεις της δεκαετίας του 60 ξεπηδάει η Νέα Αριστερά. Είναι η πορτοκαλί Αριστερά που πλέον βάζει πρώτη προτεραιότητά της τα διάφορα ποικιλόχρωμά κοινωνικά κινήματα με αίτημα την απελευθέρωση (π.χ. γκέι) και θέτει σε δεύτερη μοίρα τα παραδοσιακά εργατικά αιτήματα.
Αυτή η Νέα Αριστερά δραστηριοποιείται και στην χώρα μας φυσικά. Αρχικώς εκπροσωπήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ εντάχθηκαν και παλαιο-κομμουνιστικά στοιχεία και αρκετό λαΪκοπατριωτικό κέντρο, έτσι συνεπέστερος εκπρόσωπος του πολιτικού Μαρξισμού και της πολιτικής ορθότητας είναι στην χώρα μας η ΔΗΜΑΡ. Η ΔΗΜΑΡ είναι ο το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα νεοταξικής Αριστεράς στην χώρα μας γιατί εμπεριέχει όλα τα στοιχεία της μαγικής νεοταξικής εξίσωσης...
Η νεοταξική εξίσωση
Ελεύθερη οικονομία + πολιτιστικός μαρξισμός + πολιτική ορθότητα= Παγκοσμιοποίηση. Αυτή είναι η μαγική εξίσωση της Νέας τάξης. Με απλά λόγια η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης, η ιδεολογία του one world, είναι η ελεύθερη οικονομία (ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων, εμπορευμάτων και χρήματος), ο πολιτιστικός Μαρξισμός όπως τον εισηγήθηκε η σχολή της Φρανκφούρτης και η πολιτική ορθότητα που εκφράζεται με την Νέα Αριστερά.
Από αυτήν την εξίσωση διαπιστώνει κανείς και το πως προέκυψε η ανίερη συμμαχία κάποιων «δεξιών» ή νεοσυντηρητικών με την Αριστερά. Ο κόσμος που δεν γνωρίζει την ιστορία του πολιτιστικού Μαρξισμού δεν μπορεί να κατανοήσει πως γίνεται φιλελεύθεροι Δεξιοί και Αριστεριστές να έχουν ακριβώς τις ίδιες θέσεις στα κοινωνικά ζητήματα, να μιλάνε και οι δύο για «ανοχή» και «πολυμορφία».
Η Δεξιά με την υλιστική -οικονομικιστική της αντίληψη, όπως έλεγε ο Αλλαίν ντε Μπενουά, οδήγησε από μόνη της τις δυτικές κοινωνίες στην αγκαλιά του Μαρξισμού, αφού πρώτα απομυθοποίησε κάθε παραδοσιακή αξία... Καμία αντίσταση δεν μπορεί να προβάλει η φιλελεύθερη Δεξιά στην επέλαση του πολιτιστικού μαρξισμού που έχει αλώσει τις Δυτικές κοινωνίες, γιατί δεν έχει το απαιτούμενο ιδεολογικό βάθος, αντιθέτως έχει αποκηρύξει τις παραδοσιακές αξίες έχει αποδεχτεί τους όρους ψυχιατρικοποίησης της πολιτικής, όπως τους εισήγαγε η σχολή της Φρανκφούρτης..
Αντίσταση και ανακατάληψη των δυτικών κοινωνιών...
Η φάμπρικα έχει στηθεί πολύ καλά από τους αιώνιους εχθρούς της Λευκής χριστιανικής Δύσης. Μέσω της θεωρίας του πολιτιστικού Μαρξισμού που εισηγήθηκε η σχολή της Φρανκφούρτη έβγαλαν τον Μαρξισμό από τα Εργοστάσια και τον έβαλαν στα πανεπιστήμια και στα σχολεία και αργότερα μέσω της βιομηχανίας του θεάματος κατέστησαν τις αντιφυσικές τους ιδεοληψίες κυρίαρχο δόγμα...
Η ανακατάληψη των πανεπιστημίων και των σχολείων με σκοπό την επανεκπαίδευση των κοινωνιών μας φαντάζει αδύνατη. Επίσης το ίδιο τιτάνιο έργο φαντάζει και ο δημοκρατικός μετασχηματισμός μέσω εκλογών. Ίσως το μόνο που μπορεί να αποδώσει μακροπρόθεσμα είναι η δημιουργία παράλληλων θεσμών όπως το κίνημα του Home schooling στις ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει αποχωρισμό από τα επίσημα θεσμικά όργανα που είναι στα χέρια των πολιτιστικών Μαρξιστών.
Υπό αυτό το πρίσμα οι όποιες προσπάθειες για δημιουργία κρυφού σχολειού διάπλασης των παίδων η δημιουργίας ανοικτού εθνικιστικού πανεπιστημίου από συγκεκριμένο πολιτικό φορέα κρίνονται θετικές και είναι φυσικά αναμενόμενες οι αντιδράσεις Δεξιών και Αριστερών δημοκρατών...
Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012
Μαρξισμός - Καπιταλισμός. Συνδέονται;
Η δημιουργία του Μαρξισμού και οι συνδετικοί του κρίκοι με το κεφάλαιο. Ο ιδρυτής του μαρξισμού ήταν ο Κάρλ Μάρξ (το πραγματικό του όνομα ήταν Μαρδοχάϊ).
Ο Μάρξ γεννήθηκε στη Γερμανία το 1818. Πατέρας του ήταν ο Έρσχελ Μαρξ, Εβραίος δικηγόρος ενώ ο παππούς του ήταν ραββίνος. Η μητέρα του ήταν Εριέτα Πρεσμπούργκερ που είχε γεννηθεί στην Ολλανδία και ήταν επίσης Εβραία από οικογένεια ραββίνων μάλιστα.
Το 1874 με τον Ένγκελς μετέβησαν στο Λονδίνο και στη μητρόπολη του καπιταλισμού ο Μάρξ έγραψε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.
Ο Μαρξισμός:
- Καταστροφή του αστικού κράτους και των προνομιούχων τάξεων μέσω της λαϊκής βίας.
- Κατάργηση ατομικής ιδιοκτησίας γιατί παράγει την εκμετάλευση ανθρώπου από άνθρωπο και αντικατάστασή της με την κοινοκτημοσύνη
- Κατάργηση της μισθωτής εργασίας η οποία είναι σκλαβιά.
- Κατάργηση της οικογένειας σαν θεσμό του αστικού κράτους και επικράτηση της ελεύθερης συμβίωσης των δύο φύλων.
- Κατάργηση της έννοιας του έθνους.
- Κατάργηση της θρησκείας η οποία χρησιμοποιείται σαν το όπιο των λαών.
Ο Μάρξ το 1864 συλλαμβάνεται στις Βρυξέλλες και αποφυλακίζεται μέσα σε μία εβδομάδα. Μεταβαίνει στο Παρίσι όπου είχε κηρυχθεί επανάσταση για να την συντονίσει (Η Κομμούνα του Παρισιού).
Όταν και αυτή η επανάσταση απέτυχε πήγε να οργανώσει επαναστατικά την Γερμανία αλλά κατηγορήθηκε από συντρόφους του ως «μυστικό όργανο της κεφαλαιοκρατικής αριστοκρατίας».
Το 1864 συναντιέται ο Μάρξ με άλλους ομοϊδεάτες και σοσιαλιστές στο λίκνο του καπιταλισμού και της αστικής τάξης στο Λονδίνο. Εκεί ιδρύουν τη «Διεθνή Ένωση Εργατών».
Ο Μάρξ μεταφέρει την έδρα της διοίκησης της Ά Διεθνούς στην Νέα Υόρκη, άλλη μια πρωτεύουσα του καπιταλισμού.
Η Ά Διεθνής διαλύθηκε στη διάσκεψη της Φιλαδέλφειας.
Η διαφορά με την πρώτη ήταν η μη συμμετοχή μερικών μη Εβραίων όπως ο Μπακούνιν.
Η Γ΄Διεθνής έγινε στη Μόσχα το 1919.
Το 1903 διεξήχθει το 2ο συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Ρωσίας στο Λονδίνο. Απο το συνέδριο αυτό βγήκαν δύο τάσεις του Λένιν και του Μαρτώφ (μπολσεβίκοι και μενσεβίκοι).
Ο Λένιν το 1900 ξεφεύγει από την εξορία και μεταβαίνει στην Ελβετία με φανταστική ευκολία, όπου και βρίσκοταν η έδρα του κόμματος!
Κατά την επανάσταση στη Ρωσία το 1905 στην Αγία Πετρούπολη εμφανίζεται ως αρχηγός των σοβιέτ ο Λέων Δαυίδοβιτς Μπρονστάϊν (Εβραίος), ο επονομαζόμενος Τροτσκυ.
Όταν ο Λένιν έπρεπε να απελευθερωθεί από την Πολωνική αστυνομία τη λύση έδωσε ο Καγκελάριος της Αυστροουγγαρίας ο οποίος κανόνισε να μεταφερθεί ο Λένιν και η οικογένεια του με τρένο στην Ελβετία. Ο άνθρωπος που βρισκόταν πίσω από όλα αυτά ήταν ο Ίσραελ Γκέλφορντ (Εβραίος), ο επονομαζόμενος Πάρβους, που ένωνε τους αόρατους φρουρούς των Μπολσεβίκων με τους ίδιους. Ο «Πάρβους» αργότερα θα ήταν αυτός που θα προωθούσε το χρήμα των Σιωνιστών τραπεζιτών του καπιταλιστικού συστήματος στους μπολσεβίκους και θα έφερνε τους επαναστάτες από την Ελβετία στην Ρωσία μετά τη Φεβρουριανή επανάσταση.
Το 1917 καταφθάνει στη Ρωσία εξ Αμερικής ο Τρότσκυ. Ο Τρότσκυ μετά την αποτυχία του 1905 διέμενε στην Νέα Υόρκη,αφού είχε και αυτός περάσει όλη την Ευρώπη ενώ είχε αποδράσει από τη Σιβηρία, εργαζόμενος στην εφημερίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος Αμερικής. Εργοδότης του ήταν ο καταγόμενος από τη Ρωσία, Εβραίος βιομήχανος και πολυεκατομμυριούχος Αρμάντ Χάμμερ, που ήταν και ο ιδρυτής του Κ.Κ της Αμερικής.
Μετά το Κόκκινο Οκτώβρη και την έφοδο στα ανάκτορα,στον ίδιο χώρο των Χειμερινών Ανακτόρων έγινε το δεύτερο πανρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ. Απο το συνέδριο αυτό αποφασίστηκε η νέα κυβέρνηση από «επιτρόπους του λαού».
Ο Ρωσικός Αντικομμουνιστικός Σύνδεσμος «Εδίνστβο Ρούς» κατήρτησε ένα πίνακα που ανέφερε όλα τα ονόματα των νέων κυβερνητών και τα ονόματά τους.
Παρακάτω βρίσκονται μόνο οι Λαϊκοί επίτροποι εξαιτίας του μεγέθους του πίνακα:
Συμβούλιο των λαϊκών επιτρόπωνΠρώτος πρόεδρος του σοβιέτ Ουλιάνωφ (Λένιν) εκ μητρός Εβραίος.
Επίτροπος των εξωτερικών Τσιτσερίν (Ρώσος).
Επίτροπος του ανωτάτου οικονομικού σοβιέτ Λουριέ (Λάριν) (Εβραίος)
Επίτροπος αποκαταστάσεως Σλίχτερ (Εβραίος)
Επίτροπος της γεωργίας Προτιάν (Αρμένιος)
Επίτροπος στρατιωτικών και ναυτικών Τροτσκυ (Λέον Δαυίδοβιτς Μπρονστάϊν) (Εβραίος)
Επίτροπος των γαιών του κράτους Κάουφμαν (Εβραίος)
Και συνεχίζεται η λίστα που λέει ότι από το συμβούλιο αυτό οι 2 είναι ρώσοι, ο Γεωργιανός είναι ένας και οι Εβραίοι 18.
Στο σύνολο από τους 554 της νέας κυβέρνησης είναι 30 Ρώσοι, 43 Λιθουανοί, 12 Γερμανοί,13 Αρμένιοι, 3 Φινλανδοί, 2 Πολωνοί, 2 Γεωργιανοί, 1 Τσέχος, 1 Ούγγρος και 447 Εβραίοι!
Η επανάσταση πέτυχε, που όμως θα έβρισκαν τα χρήματα όταν ο κόσμος θα άρχιζε να πεθαίνει; Εδω οι πάμπλουτοι καπιταλιστές Σιωνιστές της απέναντι μεριάς του Ατλαντικού έκαναν το «θαύμα» τους. Οι τρείς αδελφοί Warburg και ο Hammer. O Max Warburg εισοδηματίας καπιταλιστής της Φρανκφούρτης, ήταν σύμβουλος στο Καϊζερικό υπουργείο Εσωτερικών. Ο Paul Warburg, αντιπροσώπευε τους Ρόθτσιλντ στην Ουάσινγκτον. Ο Felix Warburg,είχε τραπεζικό γραφείο στη Νέα Υόρκη και ήταν νυμφευμένος με την κόρη του μεγαλοτραπεζίτη Jacob Shiff οικονομικού παράγοντος των ΗΠΑ, συνεταίρου στην Νέα Υόρκη Τραπέζης Kuhn en Loeb and Co, η οποία ανέλαβε την αντιπροσώπευση των οικονομικών συμφερόντων της μπολσεβικικής Ρωσίας στη Δύση εν συνεργασιά με την Τράπεζα J.P Morgan και τον Alfred Milner, συγγενή των Ρόθτσιλντ.
Πήραν βοήθεια και από άλλες τράπεζες, αλλά τα ονόματα των καπιταλιστών αυτών αρκούν για να καταλάβει κάποιος το πόσο στενά συνδεδεμένοι ήταν οι «επαναστάτες» μαρξιστές με τους μεγαλοεπιχειρηματίες και πλουτοκράτες που «έπιναν το αίμα του εργάτη».
Πνευματικό παιδί του «Πάρβους» ήταν και ο Αβραάμ Μπεναρόγια, ιδρυτής του ΣΕΚΕ (μετέπειτα ΚΚΕ).
Στη συνέχεια στην Τουρκία την εξουσία καταλαμβάνουν οι ντονμέδες (εξισλαμισθέντες Εβραίοι) του Κεμάλ που όλους τυχαίως λαμβάνουν βοήθεια σε όλους τους τομείς στο πόλεμο κατά της Ελλάδος,από τη μαρξιστική Ρωσία.
Πηγές: Κόκκινος Ιούδας-Ζαφειρόπουλος Δημήτριος, Περιοδικό Nexus, Βικιπαιδεία
ΠΗΓΗ:http://ethniki-paideia.blogspot.gr/2012/06/blog-post_03.html
Πέμπτη 5 Απριλίου 2012
Συντηρητικοί Μαρξιστές (Α' μέρος)
Μετά τους Δεσμευμένους Ελευθεριάζοντες και τους Συνθηκολογημένους Κευνσιανούς (βλ. εδώ για το Μέρος Β), σήμερα ήρθε η σειρά των εγχώριων μαρξιστών που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, θα έκαναν τον Καρλ Μαρξ να βγει από τα ρούχα του – ακριβώς όπως οι Δεσμευμένοι Ελευθεριάζοντες θα εκνεύριζαν τον γκουρού τους Friedrich von Hayek, και οι Συνθηκολογημένοι Κευνσιανοί τον John Maynard Keynes.
Πριν προχωρήσω, επιτρέψτε μου να θυμίσω τον σκοπό αυτών των τριών άρθρων: Να εξετάσουν κατά πόσον οι έλληνες διαμορφωτές της κοινής γνώμης (πολιτικοί, επιστήμονες, σχολιαστές) είναι συνεπείς με τις αρχές, και την ιδεολογία, που οι ίδιοι δηλώνουν ότι έχουν. Στόχος μου δεν είναι να αμφισβητήσω τον νεοφιλελευθερισμό, τον Κευνσιανισμό ή, σήμερα, τον Μαρξισμό. Στόχος μου είναι να καταδείξω τον τρόπο με τον οποίο οι κυρίαρχοι εκπρόσωποι, στην Ελλάδα, αυτών των τριών ιδεολογικών ρευμάτων πέφτουν σε αντιφάσεις με αυτά που οι ίδιοι λένε ότι πιστεύουν. Πολλοί μου λέτε: Και γιατί πρέπει κάποιος σώνει και καλά πρέπει να είναι «πιστός» στο ιδεολόγημά του; Γιατί να μην μπορεί κάποιος να δηλώνει επηρεασμένος από τον Hayek αλλά και να δέχεται κάποια από τα επιχειρήματα του Keynes, ή και του Μαρξ ακόμα, παρόλο που ο Hayek τα απέρριπτε; Συμφωνώ απόλυτα. Όμως, σε αυτή την περίπτωση πρέπει να απαιτήσουμε το εξής: Να μας εξηγήσουν επακριβώς σε ποιο σημείο της ανάλυσης του «γκουρού» τους διαφωνούν με αυτόν, τι αντιπροτείνουν οι ίδιοι, και με ποιο τρόπο εντάσσουν στην ιδεολογία τους τα επιχειρήματα της «άλλης» πλευράς. Από την ποιότητα αυτής της απάντησης εμείς, το «κοινό» τους, θα μπορέσουμε να κρίνουμε το κατά πόσον επρόκειτο για πραγματικά συνεκτική συνθετική σκέψη (που απαιτούν τα νέα δεδομένα και η νέα τους ανάλυση) ή για απλή ασυνέπεια (που επιβάλει το συμφέρον τους στην σημερινή συγκυρία). Ιδίως τώρα που πλησιάζουν εκλογές, εμείς οι εκλογείς έχουμε υποχρέωση να θέτουμε τέτοια αμείλικτα ερωτήματα σε εκείνους που θέλουν να μας εκπροσωπήσουν.
Η συνεισφορά του Μαρξ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)