Κύριε Νεκτάριε,
Θὰ ἀρχίσω παραδόξως ἀπὸ τὸ
τέλος τοῦ κειμένου σας μὲ μία θετικὴ παρατήρηση. Λέτε Ἄλλωστε μέ τήν ἐπιστολή μου αὐτή σᾶς ἔδωσα τόσο πλούσιο ὑλικό γιά νά τό
ἐπεξεργασθεῖτε, νά ἀνακαλύψετε σέ κάθε λέξη τίς ἀντορθόδοξες ἥ φιλοπαπικές μου
θέσεις κλπ. Ἐπικροτῶ τὴν δημόσια παραδοχή σας, ὅτι δὲν χρειάζεται νὰ
ἀποδείξουμε τὴν ἀντιορθόδοξη καὶ ἀντιπατερικὴ στάση σας, ἀφοῦ τὸ παραδέχεσθε ὁ
ἴδιος. Διότι ἀκόμα καὶ ἂν εἰρωνεύεστε μὲ αὐτή σας τὴν ρήση, τὸ ἴδιο
ἀποδεικνύετε, μιᾶς καὶ ἡ εἰρωνεία δὲν ἁρμόζει σὲ ὀρθόδοξο ποιμενάρχη. Ἀντιθέτως,
ὅπως ἐσεῖς παραδέχεσθε, εἶναι χαρακτηριστικὸ αἱρετικοῦ. Τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς
αἵρεσης, ὅπως εἶναι γνωστὸ, εἶναι τὸ ψέμα, ἡ διαστροφὴ τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ, ὁ
χλευασμὸς καὶ ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὸ ποίμνιο Του, ἡ ἔπαρση, ἡ ἀσέβεια καὶ ὁ διωγμὸς
τῶν πιστῶν. Ἔτσι καὶ ἐσεῖς - πάντα σύμφωνα καὶ μὲ τὴν δική σας ὁμολογία –
Δέσποτα:
Ψεύδεσθε καὶ μάλιστα
συνειδητά, ὅταν λέτε, ὅτι ὁ γέρων Σάββας ἔχει ἐκδιωχθεῖ ἀπὸ τὴν μονὴ τῆς
μετανοίας του, ὅταν ἐδῶ καὶ μέρες ὁ γέρων Σάββας βρίσκεται στὴν ἱερὰ Μονὴ
Μεγίστης Λαύρας. Ψεύδεσθε καὶ μάλιστα συνειδητά, ὅταν λέτε, Πεῖτε μου ἕναν ποὺ κινδυνεύει ἀπό
τὸν παπικό προσηλυτισμό. Δὲν γνωρίζετε