
Αναρίθμητες φορές στο παρελθόν υποστήριξα το αυτονόητο. Ότι, δηλαδή, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας απαγορεύεται δια ροπάλου να ανατίθενται στον ιδιωτικό τομέα και να αντιμετωπίζονται με γνώμονα το μέγιστο δυνατό κέρδος. Στην Ελλάδα, και σε αντίθεση με την υφήλιο όπου, μετά την υποχώρηση της παγκοσμιοποίησης, αλλά και του ακραίας μορφής φιλελευθερισμού, ο δημόσιος τομέας αναγνωρίζεται ως απολύτως αναγκαίο συμπλήρωμα του ιδιωτικού, εδώ σε εμάς επικρατεί η ξέφρενη ιδεολογική αμάθεια η οποία, ολοένα και συχνότερα, όπως είναι αναπόφευκτο, καταλήγει σε καταστροφές.






Τους αναζητεί το υπουργείο Παιδείας σε όλες τις υπηρεσίες








