ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ ΤΗΣ «ΑΝΟΡΘΩΣΗΣ ΕΠ΄ΑΚΡΩΝ ΟΝΥΧΩΝ » ΤΟΥ ΝΑΝΟΥ (ΥΠΑΡΞΙΑΚΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ) ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

 ΟΙ ΗΜΕΤΕΡΟΙ «ΓΡΑΙΚΥΛΟΙ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΟΝ» ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

 «Τούτ’ η χώρα που ανεμίζει τους αμέτρητους γραικύλους»

Νίκος Καρούζος

Διαβάζω και παρακολουθώ όσα ψελλίζει αυτός ο αμετανόητα εκκλησιομάχος Π. Τατσόπουλος. Προσπαθεί με άνοστα καρυκεύματα και στρεψοδικίες, να καλύψει την δυσφορία του για τον σεβασμό και την ευλάβεια, που νιώθει ο λαός μας για τον άγιο Γέροντα Παΐσιο.

Κλασική περίπτωση «γραικύλου της σήμερον», όπως αριστοτεχνικά έλεγε ο Παπαδιαμάντης, ο οποίος «θέλει να κάμει δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην», νόσημα ανίατο της εγχώριας ψευτοδιανόησης, απορρέον από αίσθημα μειονεξίας έναντι της Δύσης, συνοδευόμενο από παντελή άγνοια της Ορθοδοξίας και απροκάλυπτη αφιλοπατρία.

«Σήμερα χώρισε ένα αντρόγυνο, σαν να γκρεμίστηκε μια εκκλησιά»

 

«Δεν ζει χωρίς πατρίδα, η ανθρώπινη ψυχή»

του Δημήτρη Νατσιού*

Στα χρόνια του Σταλινισμού, ο οποίος είχε μετατρέψει την σοβιετική χώρα σε απέραντο εργοτάξιο κνουτοκρατούμενων μυρμηγκιών (κνούτο=μαστίγιο) ή σε στρατόπεδο εξοντώσεως αντιφρονούντων, χιλιάδες φυλακισμένοι είχαν επισκεπτήριο μία φορά τον χρόνο, για δεκαπέντε λεπτά. Οι γυναίκες τους – όπως μας το διηγείται ο Σολζενίτσιν στο «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ – που συχνά ζούσαν χιλιάδες μίλια μακριά, μάζευαν καπίκι-καπίκι τα ναύλα τους, όλο το χρόνο, για να ταξιδέψουν την ορισμένη ημερομηνία, που μπορούσαν να αντικρίσουν το πρόσωπο του συζύγου τους, μόλις για 15 λεπτά, και μάλιστα πίσω από ένα αγκαθωτό πλέγμα.

Κι ενώ «ζούσαν» γι’ αυτήν την στιγμή και ετοίμαζαν τα λόγια, που θα τους έλεγαν μες στα λίγα αυτά λεπτά, τις πιο πολλές φορές δεν άνοιγαν καθόλου το στόμα, μόνο κοιτάζονταν με πόνο όλη την ώρα, ώσπου να τις απομακρύνουν οι δεσμοφύλακες. Κι αυτό γινόταν για 10, 15 και 25 χρόνια.

Η ΕΡΧΟΜΕΝΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ...

 ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ; ΤΑ "ΟΠΛΑ", ΣΤΙΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ…

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Η πιο άχαρη σχολική χρονιά πλησιάζει. Είναι η πρώτη φορά, μετά από τρεις δεκαετίες διδασκαλίας, που νιώθω, και πολλοί συνάδελφοι το συμμερίζονται, αγωνία, ακεφιά, «ακηδία» θα την ονόμαζα, χρησιμοποιώντας μια λέξη της νηπτικής θεολογίας. ( Η λέξη ακηδία παράγεται από το άλφα το στερητικό και το ρήμα κήδω-κήδομαι, που σημαίνει φροντίζω, μεριμνώ. 

Από δω και ο κηδεμών και η κηδεία. Ακηδία σημαίνει αμέλεια, αφροντισία. Κατά την «Κλίμακα» του αγίου Ιωάννου του Σιναϊτου, «ακηδία εστί πάρεσις ψυχής και νοός έκλυσις, ολιγωρία ασκήσεως, μίσος του επαγγέλματος…». Δηλαδή, παράλυση της ψυχής και ατονία του νου, αδιαφορία για την άσκηση και μίσος για τις υποσχέσεις που έδωσες…).

Από την μια το πυρίκαυστο καλοκαίρι. Οι φωτιές που «μαύρισαν» και τον τόπο και τις ψυχές μας. Μόνο αυτό έλειπε εν μέσω της φοβερής οικονομικής κρίσης. Και η καταστροφή χτυπάει και πονά τον απλό λαό, που το μέλλον του έγινε τέφρα και αποκαϊδια...

Το ράσο δεν πρέπει να απειλεί, αλλά να θυσιάζεται .

 

30 Αυγούστου του 1907. Δράμα. Χιλιάδες λαού συγκεντρώνονται στο σταθμό, για να ξεπροβοδίσουν τον Μητροπολίτη τους. «Δέσποτα μάς παρέλαβες λαγούς και μας έκανες λιοντάρια! Μένε ήσυχος. Θα γίνει το θέλημά σου», ακούγεται η κραυγή του δημογέροντα Νίκα. Με δάκρυα στα μάτια αποχαιρετά ο λαός της Δράμας τον εθνοϊερομάρτυρα επίσκοπό του, Χρυσόστομο. Έφυγε ο φρυκτωρός του Γένους, πορευθείς στην Σμύρνη «για να σμίξει  λεβεντιές με ράσα Γαβριήλ και Παπαφλέσσα», όπως έψαλλε ο Σουρής στον «Ρωμηό» του. (π. Θεοδώρου Ζήση, «Εθνάρχες Ιεράρχες», σελ. 77).

20 Μαϊου 1825. Μοριάς. Ο Ηλίας Φλέσσας και ο Παναγιώτης Κεφάλας  προτείνουν στον Παπαφλέσσα, τον «μπουρλοτιέρη των ψυχών», να αφήσει το Μανιάκι και να ταμπουρωθεί ψηλότερα στο βουνό, για να υπάρχει οδός διαφυγής, αν δυσκολέψουν τα πράγματα. Απαντά: « Εγώ δεν ήρθα εδώ να μετρήσω τον στρατό του Μπραϊμη, πόσος είναι, από τα ψηλώματα. Ήρθα να πολεμήσω. Ούτε τρελάθηκε ο Μπραϊμης να χασομεράει, εκεί που ελπίζει να κερδίσει νίκη, μα θα τραβήξει ίσια στην Τριπολιτσά κι εγώ τότε θα μείνω, να μετράω τα καρφοπέταλά του. Αν όμως τον κρατήσω εδώ στο Μανιάκι, γλιτώνω τον Μοριά, γιατί θα τον κάμω να πληρώσει ακριβά το αίμα μου και θα συλλογιστεί καλά ύστερα να μπει στην καρδιά του Μοριά. Καθίστε εδώ να πεθάνουμε σαν αρχαίοι Έλληνες». (Κ. Παπαδημητρίου, «Τελευταίες ώρες, τελευταία λόγια των Αγωνιστών το ‘21», σελ. !59).

 Πάρος, περίοδο Γερμανικής Κατοχής. Μετά από δολιοφθορά Ελλήνων εναντίον

Μετά τους ναούς, κλειδώνουν και τις θύρες της ιστορίας

«Στου Κιλκίς την ολόμαυρη ράχη

περπατώντας η Δόξα μονάχη

μελετά τα λαμπρά παλληκάρια

και στην κόμη στεφάνι φορεί

γινωμένο απ’ ολίγα χορτάρια

πού ‘χαν μείνη στην έρημη γη».

Διαβάζω από το βιβλίο “Αθάνατη Ελλάς” του Δ Καλλιμάχου, αυτόπτου μάρτυρος και “εθελοντού ιεροκήρυκος της Ε’ Μεραρχίας”, για την ένδοξη μάχη του Κιλκίς: ” Εκεί προς τα χαρακώματα ένας φαντάρος μας βαρέως πληγωμένος, ο οποίος μετ’ ολίγον δεν θα διέφευγε το μοιραίον, από τας φλόγας των καιομένων σπαρτών που ολονέν τον επλησίαζαν, λέγει προς τον συνάδελφόν του που επήγε να τον βοηθήση:

-Άφησέ με, δεν θέλω τίποτε. Εγώ τώρα θα λέγω νυν απολύεις…απάνω τους.

Ἡ Μάχη τοῦ Κιλκίς

Τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ, Δασκάλου – Θεολόγου

Σάν σήμερα ξεκινοῦσε ἡ μάχη τοῦ Κιλκίς....
«Ὅλα τά εἶχα προβλέψει, τά εἶχα σκεφθεῖ, ὅλα ἐκτός ἀπό τήν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων». Εἶναι λόγια τοῦ Νικολάου Ἰβανώφ, ἀντιστρατήγου, διοικητῆ τῆς 2ης Βουλγαρικῆς Στρατιᾶς, μετά τήν ἥττα του στό Κιλκίς. Χωρίς νά τό γνωρίζει ὁ Βούλγαρος στρατηγός ἐπαναλαμβάνει τά λόγια τοῦ θρυλικοῦ Γέρου τοῦ Μοριά, τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, πού ἔλεγε λίγα χρόνια μετά τήν ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ ’21: «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελλούς. Ἠμεῖς, ἄν δέν ἤμεθα τρελλοί, δέν ἐκάναμεν τήν ἐπανάστασιν, διατί ἠθέλαμεν συλλογισθῆ πρῶτον διά πολεμοφόδιαν, καβαλλαρία μας, πυροβολικό μας, πυροτοθῆκες μας, τά μαγαζιά μας, ἠθέλαμεν λογαριάσει τήν δύναμιν τῆν ἐδικήν μας, τήν τούρκικη δύναμη.
Τώρα ὅπου ἐνικήσαμεν, ὅπου ἐτελιώσαμεν μέ καλό τόν πόλεμό μας,

Δημήτριος Νατσιός: Η άλωση της Πόλης: Προσέγγιση στο χθες και στο σήμερα

Ομιλία του δάσκαλου Δημητρίου Νατσιού, για την μαύρη επέτειος της Άλωσης της Πόλης.

Δεν είναι αγράμματοι οι δάσκαλοι. Αγράμματοι είναι οι συνδικαλιστές και το κράτος

«Όταν οι εχθροί σου θα έχουν ξεμάθει την ορθογραφία τους, να ξέρεις ότι η νίκη πλησιάζει»  

Βλαντιμίρ Βολκόφ, Ρώσος λογοτέχνης

Εντόπισαν οι δημοσιογραφικές κάμερες δύο ορθογραφικά λάθη σε συνδικαλιστικές πορείες εκπαιδευτικών -σε πανό- και, κατά το συνήθειό τους, στα πρωτοσέλιδα των τηλεφημερίδων κυρίως και σε  πηχυαίους τίτλους, διαβάζουμε: “αγράμματοι οι δάσκαλοι”. “Εκπαιδευτικοί για κλάματα”. “Κόλαση στο τουίτερ για τους αγράμματους δασκάλους”. Το τίμιο και σωστό θα ήταν να γραφεί “αγράμματοι συνδικαλιστές”, όμως στην χώρα μας επιβιώνει ο λεγόμενος αυριανισμός, συνώνυμο του κιτρινισμού, φαινόμενο που πρωτοφανερώθηκε την μαύρη δεκαετία του “80. Στην τότε εφ. “Αυριανή”- μακαρίτισσα πια- ναυαρχίδα του ΠΑΣΟΚ, ποδοπατήθηκαν οι όποιες αξίες, τσαλακώθηκε ανεπανόρθωτα η πολιτική, καταρρακώθηκαν λειτουργήματα. “Κλεφταράδες δικαστές”,  διάβαζες στο πρωτοσέλιδο και από κάτω, στην ακριβή περιγραφή του γεγονότος, διαπίστωνες ότι πρόκειται για ένα ή δύο πρόσωπα. Όμως η ζημιά γινόταν. Η πηχυαία διατύπωση συμπαρέσυρε στην απαξίωση τρόπον τινά και το ίδιο το κύρος του θεσμού.  (“Όπου γενικότης εκεί επιπολαιότης” έλεγε ο Παπαδιαμάντης).

Κάτι παρόμοιο ισχύει και με τα προαναφερόμενα πανό των συνδικαλιστών. Το τέχνασμα πέτυχε. Τσίμπησαν οι αφελείς, οι επιπόλαιοι. 

Γονείς: προστατέψτε τα παιδιά σας από την «ηλεκτρονική ηρωίνη»

«Ουδέν καινόν όλα κενά»

Μ. Χάκκας

Ως γνωστόν κάθε νέος υπουργός Παιδείας μας απειλεί, έχει δυστυχώς και ένα «νέο όραμα» για την Παιδεία. Και υποστυλώνει το «όραμα» του με μια εμβληματική λέξη, μια λέξη – σύνθημα, που σαν αφηρημένο αναφορικό υποκατάστατο σημαίνει δυνητικά τα πάντα, χωρίς στην πραγματικότητα να περιέχει τίποτε. Ας δούμε κάποιες λέξεις – καραμέλες, που αναθρώσκουν ανάλαφρες σαν φυσαλίδες αέρος, «κελύφη έρημα εννοίας» όπως θα έλεγε κι ο Ροΐδης. Πλην της χιλιομασημένης «μεταρρύθμισης» σ’ αυτόν τον τομέα διαπρέπουν λέξεις που έχουν πρώτο συνθετικό την πρόθεση «ανά». Ανανέωση, ανασυγκρότηση, αναγέννηση, ανακαίνιση, αναδόμηση, όλες γενικές και αόριστες, γι’ αυτό και μεγάλης εμβέλειας, όπως διδάσκει η κοινωνική ψυχολογία

Τώρα με την γρίπη και τον αναγκαστικό εγκλεισμό μας, παρουσιάστηκε η λαμπρή ευκαιρία για εξάπλωση των νέων τεχνολογιών και  πάνδημο «συγχρωτισμό» με αυτές. Και από μικρά παιδιά. Συμμετοχή εξ απαλών ονύχων. Από το νηπιαγωγείο άπαντες καλωδιωμένοι. Η παραδοσιακή διδασκαλία, μες στην αίθουσα,

Tα τσοπανόσκυλα του συστήματος (Γράφει ο Δ. Νατσιός)

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς
Κανάλια τηλεοπτικά κλείνουν, ξανανοίγουν, καινούργια εμφανίζονται και το μόνο που δεν αλλάζει, είναι τα σκύβαλα της δημοσιογραφίας. Κλείνει ο σταθμός, υποθέτεις ότι γλιτώσαμε από έναν βάτραχο της παραπληροφόρησης και, αίφνης, ξετρυπώθηκε, τον αντικρίζεις να καμαρώνει κάποια ημέρα ως παρουσιαστής ενημερωτικής εκπομπής. Και παραμένει ο ίδιος, η κόπρος του Αυγεία επανήλθε.

Ο αυλοκόλακας γελωτοποιός στη θέση του. Η ημιμαθής αναξιοπρέπεια στο πόστο της. (Αναρωτιόταν ο Ιγνάσιο Ραμονέ δημοσιογράφος και πανεπιστημιακός στο περισπούδαστο βιβλίο του «Η τυραννία των ΜΜΕ», σελίδα 84: «Για ποιο λόγο

Νέο χτύπημα: σεξουαλική αγωγή ή βάρβαρη επίθεση κατά… «νηπίων»;

«Ανάθεμα την ώρα ποιος ορίζει εδώ 

 το ανάποδο βαφτίζει και το λέει σωστό»

Οδ. Ελύτης, «ο Ήλιος ο Ηλιάτορας»

«Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται, πάλιν ορχείται, πάλιν την κεφαλήν Ιωάννου ζητεί λαβείν επί πίνακι». Θέλω να ρωτήσω; Ποτέ στα τριάντα χρόνια που είμαι δάσκαλος, κυρίως Ε’ και Στ’ δημοτικού, δεν άκουσα γονέα να αναφέρει κάτι, να διαμαρτύρεται, για απουσία της σεξουαλικής αγωγής στο δημοτικό σχολείο. Ποτέ! Μάλιστα, όταν στις ενημερώσεις γονέων γινόταν συζήτηση γι’ αυτό το τόσο λεπτό θέμα, όλοι οι γονείς συμφωνούσαν ότι οι μόνοι αρμόδιοι να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους είναι οι ίδιοι και δεν έχει καμμιά δουλειά το υπουργείο να εμπλέκεται σ’ αυτήν την κρίσιμη  διαδικασία. Γιατί λοιπόν και πάλιν «η Ηρωδιάδα», ή καλύτερα ο Ηρώδης, ταράσσεται; Το 2008, η απόπειρα εισαγωγής του μαγαρισμού αγνών ψυχών που ονομάζεται «Σεξουαλική Αγωγή» απέτυχε, χάρις στην σθεναρή αντίσταση Συλλόγων Γονέων, της Ομοσπονδίας Πολυτέκνων, της Εκκλησίας. Τώρα τι άλλαξε; Μας ταλαιπώρησαν οι προηγούμενοι, οι εθνομηδενιστές, πολέμιοι της οικογένειας με τις «θεματικές-(εμετικές)- «εβδομάδες» τους, με τις «διαφορετικότητες» και όλες τις διαστροφές της οικουμένης, τώρα γιατί «οι νοικοκυραίοι της Νέας Δημοκρατίας» επανέρχονται; 

Σε τούτα τα αγιασμένα χώματα μάθαμε να κάνουμε υπακοή στους αγίους και τους ήρωές μας.

Οι καμπάνες και τα σήμαντρα να μην χτυπούν, τα μεγάφωνα για να ακούν οι ενορίτες κλειστά. Μες στο ναό μόνο ο παπάς και ο ψάλτης. Η Θεία Κοινωνία εστία μετάδοσης της ασθένειας. Αστυνομία και συλλήψεις. Πρόστιμα και φυλάκιση. Όπως τα παραθέτω νομίζεις ότι διαβάζεις εικόνες από την εποχή της Τουρκοκρατίας ή της κομμουνιστικής Σοβιετίας και τις διώξεις του Χριστιανισμού. Αντίσταση καμμία. «Τώρα να υπακούσουμε στο κράτος και μετά …χαρές και πανηγύρια». Μάλιστα. Βγαίνει ο Ναυπάκτου ως κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο Πέτσας ως εκπρόσωπος της Ιεραρχίας. Ούτε ένα όχι δεν ακούστηκε. Παραπέμπουν στους Πατέρες-οι οποίοι τους διαψεύδουν και τους ελέγχουν- ψάχνουν εναγωνίως κείμενα υποστηρικτικά του προσκυνήματος στους εφήμερους άρχοντες. 

Τι διαβάζουμε όμως στην Ιερά Ιστορία; Τι έπρατταν οι άγιοι όταν η εξουσία αυθαιρετούσε εις βάρος της Πίστεως;

Ο Μέγας Βασίλειος αποστόμωσε με την ανδρεία και την ορθόδοξη αρχοντιά του τον ιταμό ύπαρχο Μόδεστο και τις απειλές του: «Την δε βασιλέως φιλίαν μέγα μεν ηγούμαι μετ’ ευσεβείας, άνευ δε ταύτης ολεθρίαν αποκαλώ». (Αναφερόταν στον αυτοκράτορα Ουάλη, ο οποίος ταχθείς υπέρ των αιρετικών Αρειανών, ήθελε να καταβάλει κάθε αντίσταση).  

Ο άγιος Αμβρόσιος, επίσκοπος Μεδιολάνων, ήλεγξε δριμύτατα και απαγόρευσε στον Μέγα Θεοδόσιο την είσοδο στον ναό, λέγοντάς του ότι επιβάλλεται, όπως μιμήθηκε τον Δαυίδ στο αποτρόπαιο έγκλημά του, να τον μιμηθεί και στην υψοποιό μετάνοια. Και ο αυτοκράτορας αναγκάστηκε, μετά της συνοδείας του, να αποχωρήσει συντετριμμένος και να υποβληθεί σε οκτάμηνο μετάνοια για την σφαγή των αθώων στον ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης.

Ο στύλος και πρόμαχος της Ορθοδοξίας άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, όταν σχεδόν όλη η αντιπροσωπεία, που συνόδευε τον αυτοκράτορα Ιωάννη Η’ τον Παλαιολόγο, στην ψευτοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, κραύγαζε «στέργομεν, καλόν εστίν η ένωσις», αρνήθηκε ο άγιος να υπακούσει στις οργισμένες προτροπές του Ιωάννη. Επιτίμησε μάλιστα και τον θλιβερό λατινόφρονα Βησσαρίωνα, το παπικό «κοπέλι». Η υπερήφανη και αγέρωχη στάση του αγίου προκάλεσε τον σεβασμό του αυτοκράτορα, που τον διαβεβαίωσε ότι θα του εξασφαλίσει ανενόχλητη παλιννόστηση. (Και η επηρμένη και αταπείνωτη παπική οφρύς ομολόγησε το περίφημο «ουδέν εποιήσαμεν», θρίαμβος της Ορθοδοξίας και του Γένους μας. Φοβάμαι ότι αυτό το μεγαλοπρεπές «ουδέν» της παπικής αποτυχίας, κινδυνεύει σήμερα να διαγραφεί και να παραμείνει μόνο του το κακοφοβερόν «εποιήσαμεν»).

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, με υπέροχη παρρησία και ακατάβλητη τόλμη, στηλίτευσε την αυτοκράτειρα Ευδοξία, για την ανέγερση, επί πορφυρού κίονος, ανδριάντα της, έξω από τον ναό της του Θεού Σοφίας. Αντηχεί στους αιώνες η ανδροκάρδιος φράση του: «Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται, πάλιν ορχείται, πάλιν επί πίνακι την κεφαλήν του Ιωάννου ζητεί λαβείν». Για ένα άγαλμα έξωθεν του ναού αντέδρασε έτσι ο άγιος. Σήμερα που οι ποικιλώνυμοι εκκλησιομάχοι διασύρουν την πίστη, τους επαινούν και σκύβουν το κεφάλι στα εντάλματά τους. (Πόσοι από τους σημερινούς «άρχοντες» του λαού, ανταποκρίνονται στις… προδιαγραφές που θέτει ο άγιος Χρυσόστομος: «Τον γαρ άρχοντα παντός λαμπτήρος λαμπρότερον είναι δει και βίον έχειν ακηλίδωτον, ώστε πάντας προς εκείνον οράν και προς τον αυτού βίον τον οικείον χαρακτηρίζει». Ποιoς από τους σημερινούς  έχει «βίον ακηλίδωτον» και αποτελεί παράδειγμα- «οικείον»- προς μίμηση;). 

Διαβάσαμε και είδαμε τούτες τις ημέρες για ελάφια και αρκούδες, ζώα μικρά μετά μεγάλων, που σεργιανίζουν ξεφρόντιστα στις έρημες πόλεις της τρομοκρατημένης Ευρώπης. Θυμήθηκα ένα κείμενο του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς. Περιέχεται στο εκπληκτικό βιβλίο, το οποίο εξέδωσαν οι θαυμάσιες εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»- πολύ σπουδαίο το έργο τους, έργο αποστολικό, το οποίο δροσίζει και αναπαύει πολλές ψυχές. Το βιβλίο τιτλοφορείται: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής, μηνύματα στο λαό».  Πόνημα περισπούδαστο, «κάθε του λόγος είναι Ευαγγέλιο, κάθε λέξη του ένα μικρό Ευαγγέλιο», όπως γράφει στον πρόλογο ο έτερος Σέρβος άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Ο άγιος Νικόλαος, το 1944, μεταφέρθηκε στο γνωστό κολαστήριο του Νταχάου, όπου και συνέγραψε τα κείμενα του βιβλίου. 

Στο πόνημά του ακτινοσκοπεί με ακρίβεια τον λεγόμενο ευρωπαϊκό πολιτισμό, τον άθεο πολιτισμό του Πάπα και του Λούθηρου.  

Γράφε στη σελίδα 108: « Στενοχωριέμαι για την Ευρώπη, γιατί θα καταστραφεί όπως η Καπερναούμ. Οι περήφανοι πύργοι της θα καταστραφούν και οι λεωφόροι της θα μετατραπούν σε τόπους που θα φυτρώσουν θάμνοι με αγκάθια, όπου θα κάνουν τη φωλιά τους τα φίδια. Στον τόπο που τώρα ακούγονται φωνές εναντίον του Χριστού, θα ακούγονται κραυγές από κουκουβάγιες και τσακάλια.

Τη στιγμή που η Ευρώπη νόμισε γα τον εαυτό της πως εκπολιτίστηκε, τότε ήταν που αγρίεψε. Τη στιγμή που νόμισε πως τα ήξερε όλα, τότε ήταν που παραφρόνησε. Τη στιγμή που νόμισε ότι απέκτησε μεγάλη δύναμη, τότε ήταν που έχασε όλη της τη δύναμη».

Την Μεγάλη Εβδομάδα δεν θα ακούμε ψαλμωδίες και καμπάνες στις πόλεις, αλλά σκυλιά να γαβγίζουν και τσακάλια να ουρλιάζουν. Θα μας απαντήσουν ποτέ γιατί απαγορεύτηκαν αυτά; Αν αυτό δεν είναι πόλεμος κατά της Εκκλησίας του Χριστού τότε τι είναι; Και σε τούτα τα αγιασμένα χώματα μάθαμε να κάνουμε  υπακοή στους αγίους και στους ήρωές μας. «Όταν μου πειράζουν την Πατρίδα και Θρησκεία μου, θα μιλήσω. θα ΄νεργήσω κι ότι θέλουν ας μου κάμουν».

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-θεολόγος

Κιλκίς Μέλος ΙΗΑ

INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION

Η μάνα του Ευαγόρα:

«Χαλάλι της πατρίδας μου, το αίμα του παιδιού μου».

Εν μέσω της πάνδημης τρομοκρατίας δημοσιεύω, ως χρέος τιμής και σεβασμού, το παρόν κείμενο, που το είχα συντάξει παλαιότερα. Οι ήρωες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου μας, ήταν όλοι τους πλασμένοι από οικογένειες χριστιανικές και γαλουχημένοι από τα κατηχητικά της Εκκλησίας. Μια παρένθεση.

 Άκουγα τις προάλλες των κυβερνητικό εκπρόσωπο, με βλοσυρό ύφος, να λέει για τα αρνιά του Πάσχα -τα Χριστούγεννα δώρα και το Πάσχα αρνί, τα πανηγύρια της Ορθοδοξίας σ’ αυτό περιορίζονται- το οποίο θα γιορτάσουμε στο σπίτι μας. Αν κατάλαβα καλά πλέον η Ιερά Σύνοδος, υποκαταστάθηκε από το υπουργικό συμβούλιο. Τις μέρες του Πάσχα σίγουρα θα τρίζουν τα δόντια τους τα τσιράκια της Νέας Τάξης. Θα υπάρξει καθολική απαγόρευση κινήσεων, με βαρύτατα πρόστιμα. Το κλίμα καλλιεργείται από τα ξεπουλημένα, αντίχριστα κανάλια. Η αρχή έγινε με την Θεία Κοινωνία. Πού να καταλάβουν οι υλοχαρείς ότι χωρίς τον Άρτο της Ζωής, η ζωή των χριστιανών είναι απαρήγορη και ματαία. Γιατί να μην γίνουν λειτουργίες σε γήπεδα, 30 μέτρα ο ένας από τον άλλο, αν το θέλουν έτσι, όπως πολλοί ιερείς, προτείνουν; Δίνουμε εξετάσεις όλοι μας αυτές τις ημέρες και κάποιοι που έπρεπε να αριστεύουν, βαθμολογούνται με μηδέν. Kαι ας σταματήσουν επιτέλους τα «ιερά νανουρίσματα» ότι ο Χριστός εξαιτίας  των αμαρτιών μας επέτρεψε το κλείσιμο των ναών. Είναι βλασφημία αυτό. Ο Κύριος δεν ακυρώνει το έργο του. Αν σκέφτονταν έτσι οι πρόγονοί μας θα ήμασταν ακόμη σκλάβοι των Τούρκων, γιατί θα ήταν θέλημα Θεού και ατέλειωτο επιτίμιο η Τουρκοκρατία. Με την αντίχριστη πολεμική κατά της Θείας Κοινωνίας, που πέρασε σχεδόν αντουφέκιστη από την ΔΙΣ, ήδη πολλοί πτοήθηκαν και αμφιβάλλω αν θα επιστρέψουν σύντομα στο κοινόν ποτήριον. Και να ακούς και κάτι αερογεμείς, μεγαλόσχημες, προτάσεις  προφεσόρων για κουταλάκια μιας χρήσεως λες και μιλάνε για γλυκό κουταλιού ή ρυζόγαλο. «Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως» κατά τον απ. Παύλο… Ας γυρίσουμε όμως στα λαμπρά κα ατρόμητα παλληκάρια της Κύπρου

Η Ρωµιοσύνη εν’ φυλή συνότζιαιρη του κόσµου

Κανένας δεν ευρέθηκεν γιά να την ηξηλείψει,

Μένουμε σπίτι με τα παιδιά μας: μια πραγματική ευλογία

Τρία πράγματα μάς θυμίζουν τον χαμένο παράδεισο: το άρωμα των λουλουδιών, το κελάιδισμα των πουλιών και το γέλιο των παιδιών

Ντοστογιέφσκι

Ό,τι ακολουθεί γράφεται κυρίως για παιδιά του Δημοτικού σχολείου. Να σημειώσω κατ’ αρχάς αυτό το όμορφο που γράφει ο μέγας διδάσκαλος, ο άγιος Χρυσόστομος: τα παιδιά είναι χρυσά αγάλματα που στολίζουν το σπίτι∙ «Νόμισον αγάλματα χρυσά έχειν επί της οικίας τους παίδας». Τώρα βέβαια, λόγω συνθηκών, τα χρυσά μας αγάλματα καθηλώθηκαν «εις τας οικίας», τα σχολεία, τα φροντιστήρια έκλεισαν, οπότε το κοχλάζον νεανικό τους αίμα, απαιτεί τιθάσευση ή κάπου να διοχετευτεί. 

 Ο Αριστοτέλης στην «Ρητορική» σημειώνει τα εξής, διαχρονικώς εύστοχα, για τα νιάτα:  «Οι μεν ουν νέοι…. ευμετάβολοι δε και αψίκοροι προς τας επιθυμίας, και σφόδρα μεν επιθυμοῦσι ταχέως δε παύονται· οξείαι γαρ αι βουλήσεις και ου μεγάλαι, ώσπερ αι των καμνόντων δίψαι και πείναι. και θυμικοὶ και οξύθυμοι και οίοι ακολουθείν τη οργή. και ήττους εισὶ του θυμού· διὰ γαρ φιλοτιμίαν ουκ ανέχονται ολιγωρούμενοι, αλλά αγανακτούσιν αν οίωνται αδικείσθαι».  Και σε

ΜΗΤΡΟΣ ΤΕ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΟΝ ΕΣΤΙΝ Η ΠΑΤΡΙΣ

ΩΣΤΕ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η

ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑΣ;

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

«Ουδέν κακόν αμιγές καλού». Τώρα με την «πανδημία» -όπως όλος ο πλανήτης την ονομάζει προς δόξαν της «αειφεγγούς ημών γλώσσης»- η οποία τρομοκρατεί και πλουσίους του Βορρά και πένητες του Νότου, οι ηγέτες πολλών χωρών για να φιλοτιμήσουν τους λαούς τους και να επιδείξουν πειθαρχία και συνοχή, θυμήθηκαν, κατέβασαν από το σκονισμένο ράφι της ιστορίας τους, την λησμονημένη και περιφρονημένη αρετή, την φιλοπατρία. 

Οι ταλαίπωροι, πανικοβλημένοι Ιταλοί, ψάλλουν στα σφαλιστά πορτοπαράθυρά τους τον Εθνικό Ύμνο, Γάλλοι, Δανοί το ίδιο. Ξαφνικά η παγκοσμιοποίηση, η αερόφουσκα της πολυπολιτισμικότητας, από ευλογία, κατήντησε κατάρα. 

Τα σύνορα κλείνουν και τα κράτη ανακαλύπτουν ότι το μυστικό υφάδι που μπορεί να ενώσει το λαό τους είναι ο πατριωτισμός. 

Το 1941, όταν οι Γερμανοί εισβάλουν στην τότε Σοβιετική Ένωση, ο Στάλιν, αφήνοντας κατά μέρος τις προλεταριακές ανοησίες, κήρυξε τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο και θυμήθηκε την διωκόμενη και κακουχούσα Ορθοδοξία της Ρωσίας. 

Ένα νέο είδος ανθρώπου έχει αναδυθεί τον τελευταίο καιρό: Ο μορφωμένος βάρβαρος

Σήμερα το σχολείο καλλιεργεί το μίσος για το παρελθόν μας

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκίς

«Στοιχεία σοκ», έγραφαν πριν από λίγο καιρό οι εφημερίδες. «Λειτουργικά αναλφάβητοι» οι μισοί μαθητές των Λυκείων. Και τι σημαίνει λειτουργικώς αναλφάβητοι; Παρένθεση: Το σωστό είναι λειτουργικώς» και όχι οι νεοφανείς σολοικισμοί του τύπου «ομολογουμένα» και «λειτουργικά» Πώς να εξηγήσεις στους ημιμαθείς κονδυλοφόρους ότι άλλο το επίρρημα αδιακρίτως (χωρίς διάκριση) και άλλο το αδιάκριτα (χωρίς διακριτικότητα, λεπτότητα). Άλλο το περιέργως (παραδόξως) και άλλο το περίεργα (παράξενα, ακατανόητα). Άλλο το τελείως (εντελώς, και είναι κυρίως ποσοτικό) και άλλο το τέλεια (με τελειότητα, και είναι ποιοτικό). Εδώ ισχύει το «ιατρέ, θεράπευσον σεαυτόν».

Λειτουργικώς αναλφάβητος είναι ο άνθρωπος που, με απλά λόγια, δυσκολεύεται στην ανάγνωση, στην γραφή και στο μέτρημα, στην αριθμητική.

Η Μάχη του Κιλκίς

Τοῦ  Δημήτρη Νατσιοῦ, Δασκάλου – Θεολόγου

Σάν σήμερα  ξεκινοῦσε   ἡ μάχη τοῦ Κιλκίς….

«Ὅλα τά εἶχα προβλέψει, τά εἶχα σκεφθεῖ, ὅλα ἐκτός ἀπό τήν τρέλλα τῶν Ἑλλήνων». Εἶναι λόγια τοῦ Νικολάου Ἰβανώφ, ἀντιστρατήγου, διοικητῆ τῆς 2ης Βουλγαρικῆς Στρατιᾶς, μετά τήν ἥττα του στό Κιλκίς. Χωρίς νά τό γνωρίζει ὁ Βούλγαρος στρατηγός ἐπαναλαμβάνει τά λόγια τοῦ θρυλικοῦ Γέρου τοῦ Μοριά, τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, πού ἔλεγε λίγα χρόνια μετά τήν ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ ’21: «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελλούς. Ἠμεῖς, ἄν δέν ἤμεθα τρελλοί, δέν ἐκάναμεν τήν ἐπανάστασιν, διατί ἠθέλαμεν συλλογισθῆ πρῶτον διά πολεμοφόδιαν, καβαλλαρία μας, πυροβολικό μας, πυροτοθῆκες μας, τά μαγαζιά μας, ἠθέλαμεν λογαριάσει τήν δύναμιν τῆν ἐδικήν μας, τήν τούρκικη δύναμη. Τώρα ὅπου ἐνικήσαμεν, ὅπου ἐτελιώσαμεν μέ καλό τόν πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, ἐπαινόμεθα. Ἄν δέν εὐτυχούσαμεν, ἠθέλαμεν τρώγει κατάρες ἀναθέματα…» («Ἅπαντα περί Κολοκοτρωναίων», ἐκ. «ΙΔΕΒ», σελ. 215) Ναί, ἡ ἴδια «τρέλλα», ὁ ἡρωισμός, ἡ «νηφάλιος μέθη» τῶν Ἑλλήνων, φανερώθηκε καί στή Σαλαμίνα καί στήν Πόλη καί στό Μεσολλόγι καί στό ἔνδοξο ’40.

Ἡ ελληνική ἱστορία ἔχει μία ἰδιοτυπία, μοναδική ἴσως στήν οἰκουμένη. Εἶναι ἱστορία ἀδιάλειπτων ἀγώνων γιά ἐπιβίωση. Μῆλον τῆς ἔριδος οἱ γεωγραφικές ἑστίες του στή συμβολή δύο ἠπείρων, ἀντιμετωπίζουν εἰσβολές, ἐπιθέσεις, κατοχές καί φρικτές σκλαβιές, ἐρημώσεις κατά τήν διάρκεια ἀδιάκοπων ἐπεκτατικῶν ἐξορμήσεων ἀπό ὅλα τά σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα. Ὅλοι τίς διεκδικοῦν, ὅλοι τίς ποδοπατοῦν μέ τά στίφη τους. Ἀλέθεται ὁ Ἑλληνισμός, ἡ «Πονεμένη Ρωμηοσύνη» στίς μυλόπετρες τῆς ἱστορίας, ἀλλά «… ἰδού ζῶμεν». Ή, ὅπως ὡραία τό διατύπωσε ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης στά «ἀπομνημονεύματά» του: «Ὅτι ἀρχή καί τέλος, παλαιόθεν καί ὡς τώρα, ὅλα τά θερία πολεμοῦν νά μᾶς φᾶνε καί δέν μποροῦνε· τρῶνε ἀπό μας καί μένει καί μαγιά…».

Νά μήν χάσουμε τό ὄνομά μας

Το 2008 τον Αύγουστο δημοσίευσα το παρακάτω κείμενο στο πολυτονικό. Αυτά που σημείωνα, δυστυχώς τα βιώνουμε. Την Μακεδονία την πρόδωσαν. Οι προδότες-Τσίπρας, Κοτζιάς και όλη η ανθελληνική λέπρα που τους χειροκροτούσε- ήρθε η ώρα να εξαφανιστούν. Κανείς Έλληνας, με καρδιά και φιλότιμο, δεν πρέπει να ψηφίσει τους ολετήρες. 10.000 αξιωματικοί και στρατιώτες “έπεσαν” στην μάχη του Κιλκίς-Λαχανά για την ελευθερία της Μακεδονίας. Ακυρώνεται το αίμα τους με το μελάνι μιας υπογραφής; OXI. Οι επικείμενες εκλογές να λάβουν την μορφή δημοψηφίσματος για το έγκλημα των Πρεσπών. Να σώσουμε την Μακεδονία μας, μήπως και σωθούμε…

Μπαίνω ἀπευθείας στό θέμα, ἄνευ περιστροφῶν καί προλόγων. Ἄν βρεθεῖ, ἄν τολμήσει ἑλληνική κυβέρνηση νά ὑπογράψει τήν προδοσία, τήν μεγαλύτερη ἀπό καταβολῆς κράτους, πού λέγεται «Βόρεια» ἤ « Ἄνω Μακεδονία», θά πρέπει νά γνωρίζει ὅτι:

Πρώτον: τό πλέον εὐτελές καί ἀνάξιο λόγου. Δέν πρόκειται νά ξαναδεῖ ἐξουσία. Ὅπως στήν περίπτωση τοῦ ἱστορικοῦ κουρελουργήματος τῆς Ρεπούση, θά ὑπάρξει τέτοια κινητοποίηση ἀπό τόν πατριωτικό χῶρο, πού οἱ κυβερνῶντες – ὅποιοι κι ἄν εἶναι- θά τρίβουν κυριολεκτικά τά μάτια τους. Ἰδίως οἱ βουλευτές

Ευθυμογράφημα περί των προσεχών εκλογών

• 

«Την πλιατσικολογίαν διεδέχθη η φορολογία,

και έκτοτε όλος ο περιούσιος λαός εξακολουθεί να δουλεύη

διά την μεγάλην κεντρικήν, γαστέρα, την ώτα ουκ έχουσαν».

Παπαδιαμάντης «Φόνισσα»

Φαρμάκια καταπίνουμε νυχθημερόν. «Καπνίζουν τα μάτια μας» από οργή βλέποντας και ακούγοντας την περιρρέουσα ευήθεια. Δεν γίνεται έτσι. Ευτυχώς που μπαίνω καθημερινά στην αίθουσα και αντικρίζω την χαρά του παραδείσου, το γέλιο των μαθητών μου. Δημοσιεύω ένα ευθυμογράφημα, μην το πάρει κανείς στα σοβαρά, γιατί το θέμα είναι μεν πολύ σοβαρό, αλλά, ως συνήθως, στην χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» οι άνθρωποι που το υπηρετούν είναι σπουδαιογελοίοι. Υπακούω εξάλλου στην παρότρυνση του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, που συμβουλεύει υπέροχα: «Διεγέλα τα πάντα, γέλωτος ορών άξια τα τοις πολλοίς σπουδαζόμενα»  

Πώς κατορθώνουν οι πολιτικοί , αντί να ασχολούνται αυτοί με τα προβλήματα του λαού, να ασχολείται ο λαός με τα δικά τους, τα οποία βεβαίως είναι προβλήματα πολυτελείας, έναντι της τρομερής δυσπραγίας και φτώχειας που αντιμετωπίζει ο απλός πολίτης Πετυχαίνουν το ακατόρθωτο όντως.

Ο “σουλτάνος” και τα ημέτερα γιουσουφάκια του

Πριν από τον πόλεμο του 1940, δεν περνούσε μέρα που ο Μουσολίνι και όλος ο θλιβερός θίασος των κρανιοκενών δορυφόρων του-ο ΥΠΕΞ Τσιάνο ήταν γαμπρός του-να μην προκαλέσουν ποικιλοτρόπως την Ελλάδα. Και παράνομες υπερπτήσεις ιταλικών αεροπλάνων είχαμε και προκλητικές δηλώσεις του Μουσολίνι για την Μεσόγειο, για την οποία χρησιμοποιούσε την γνωστή λατινική φράση «mare nostrum», που σημαίνει «η θάλασσά μας» και θέμα Τσάμηδων ήγειραν οι Ιταλοί. Και ελληνικά νησιά απαιτούσε, φτάνοντας στην εξευτελιστική πράξη να βομβαρδίσει και να καταλάβει την Κέρκυρα στις 31 Αυγούστου του 1923. (Σκοτώθηκαν 15 άνθρωποι, κυρίως πρόσφυγες από την Μικρά Ασία. Όχι «πρόσφυγες και μετανάστες», αλλά δικοί μας  Έλληνες, ξεριζωμένοι και σφαγμένοι από τις ορδές του Κεμάλ). Αφορμή υπήρξε η σκηνοθετημένη δολοφονία του Ιταλού στρατηγού Τελίνι στις 27 Αυγούστου του 1923. Την δολοφονία είχαν διαπράξει Αλβανοί λήσταρχοι καθ’ υπόδειξιν του Μουσολίνι (το θερμό επεισόδιο της εποχής).