Η αποφυγή της Άλωσης το 1453 & η αποφυγή της Άλωσης σήμερα

Τι έπρεπε να κάνουμε ως έθνος για να ακυρώσουμε την καταστροφή του 1453; Τι έπρεπε να κάνουν οι άρχοντές μας; Τι έπρεπε να κάνει ο λαός; Ποια εξωτερική και εσωτερική πολιτική έπρεπε να ακολουθήσουμε; Πως έπρεπε να είναι η παιδεία μας, ο στρατός και η κοινωνία μας;

Ισλάμ η θρησκεία που ταχύτατα πεθαίνει

Η ομολογία του Σείχη Αχμάντ Αλ Κατάνι για τους Ισλαμιστές που γίνονται Χριστιανοί.
Φανταστείτε δε αν δεν τιμωρούνταν με θάνατο κατά τον Μωάμεθ όποιοι άλλαζαν θρησκεία κανείς δεν θα ακολουθούσε το Ισλάμ αλλά την θρησκεία της αγάπης και της ειρήνης.

Βίντεο: Οι Τούρκοι φοβούνται τους 15.000.000 κρυπτοχριστιανούς

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

Oι Τούρκοι φοβούνται δύο πράγματα: Τις υψηλές πωλήσεις της Αγίας Γραφής στην Τουρκία και την ύπαρξη 15.000.000 Αλεβιτών (σιιτική αίρεση με χριστιανικές προεκτάσεις) οι οποίοι θεωρούνται εν δυνάμει Χριστιανοί σε κάποια μελλοντική συγκυρία.

Στην Τουρκία ανησύχησαν σφόδρα όταν τα προγούμενα αχρόνια πωλήθηκαν 8.000.000 αντίτυπα της Αγίας Γραφής προκαλώντας φόβο ότι κάποιοι έψαχναν τις ρίζες τους και ήταν πάρα πολλοί αυτοί.

Απίστευτο και όμως αληθινό - Η Τουρκία θα γίνει Ελληνική και Ορθόδοξη (ΒΙΝΤΕΟ)

Οι Κρυπτοχριστιανοί της Τουρκίας. Οι τουρκόφωνοι Ελληνες που βαπτίζονται Ορθόδοξοι!!!!
Το παιδομάζωμα των Τούρκων επί Οθωμανών που θα διαλύσει την Τουρκία σήμερα.

Εκπομπή της τηλεόρασης Όλυμπος καλεσμένος ο Ησαίας Κωνσταντινίδης μιλά για

Ψηλαφείται ο Θεός και το σχέδιό Του με την ύπαρξη εκατομμυρίων κρυπτοχριστιανών στην Τουρκία [ομιλία]

Τι Θεός Μέγας, ο Θεός ημών των Ελλήνων Ρωμιών!

Ο από καταβολής κόσμου σωτηριολογικός ψιθυρισμός του Τριαδικού ημών Θεού στα πνευματικά ώτα των Ελλήνων (αρχαίων και νέων), έως και τις μέρες μας, αποδεικνύει το ακατάλυτο σχέδιο του Δημιουργού, ν’αναδειχθεί το γένος ημών των Ελλήνων Ρωμιών, διδάσκαλος του επανευαγγελισμού της ανθρωπότητος, όταν σε λίγο έρθει το πλήρωμα του χρόνου της ΑΝΑΛΑΜΠΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ!

Η ύπαρξη εκατομμυρίων κρυπτοχριστιανών στις σκλαβωμένες πατρίδες του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Καππαδοκίας, και ο πόθος στις καρδιές των να λατρεύσουν ελεύθερα το Χριστό μας, αλλά και η οσονούπω απελευθέρωση της Κύπρου μας και της Βορείου Ηπείρου μας, αποδεικνύουν το μυστήριο Του Θείου ψιθυρισμού στα πνευματικά αυτιά των σκλαβωμένων.

Ακούγοντας την από καρδιάς και διανοίας τεκμηρίωση της κ.Ζωής Γκενάκου (επικούρου καθηγητρίας της Φιλοσοφικής Σχολής στο πανεπιστήμιο της Κρήτης) με θέμα «Κρυπτοχριστιανοί - Το Θαύμα Της Πίστεως στις Αλησμόνητες Πατρίδες» κι έχοντας υπόψιν την παρακαταθήκη που μας άφησε ο θεολογικότατος νους του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως (την έχω αναρτήσει στο παρόν blog, την έχω αναφέρει στα κηρύγματά μου στη Γερμανία και στην Αμερική, ενώ ένα μικρό μέρος είναι δημοσιευμένο στο περιοδικό «Αθωνίτης» τεύχος 91), εβεβαιώθη στην καρδιά μου του λόγου και του γεγονότος το αληθές.

Ο λόγος του Αγίου Νεκταρίου ότι «από καταβολής κόσμου ο Θεός εδημιούργησε το γένος των

ΒΑΠΤΙΣΤΗΚΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΣΚΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΣΦΑΞΟΥΝ

 
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Την καταπληκτική ιστορία μιας τουρκικής οικογένειας από την περιοχή Elazığ, ανατολικά της Άγκυρας, που τα μελη της αποφάσισαν να βαπτιστούν χριστιανοί και επειδή κινδύνευε άμεσα η ζωή τους και το έσκασαν στην Γερμανία, αποκαλύπτει η ίδια η τουρκική εφημερίδα Sabah. Για ευνόητους λόγους δεν αναφέρουν πολλά στοιχεία για αυτή την οικογένεια. Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμα και στην φωτογραφία που δημοσιεύει εικονίζονται με την πλάτη στον φακό.
Εκείνο που μαθαίνουμε είναι ότι όταν πήραν την απόφαση να βαπτιστούν χριστιανοί το έσκασαν από την Τουρκία και κατέφυγαν στην Γερμανία και στην μικρή πόλη του Luedenscheid, όπου ομολόγησαν πως η μουσουλμανική

ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΛΕΒΗΤΕΣ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΙΣΛΑΜΙΣΤΕΣ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Την άποψη ότι οι Αλεβήτες της Τουρκίας, (υπολογίζονται στα 20 εκατομμύρια), είναι πιο κοντά στον χριστιανισμό παρά στο Ισλάμ, προβάλλει δημόσια ο δημοσιογράφος-αρθρογράφος της γνωστής τουρκικής εφημερίδας, Sabah, Sevılay Yükselir, προκαλώντας για άλλη μια φορά ατέλειωτες συζητήσεις σχετικά με την πραγματική θρησκευτική ταυτότητα των Αλεβητών που θεωρούνται απόγονοι των χριστιανών της Μικράς Ασίας, ένα θέμα που κατά καιρούς απασχολεί έντονα την τουρκική επικαιρότητα με σαφής διαλυτικές τάσεις για την ίδια την Τουρκία.

Αλλά το πιο σημαντικό στους ισχυρισμούς του Τούρκου αρθρογράφου είναι η αποκάλυψη ότι πριν από λίγο καιρό στην Γερμανία όπου ζουν μεγάλες κοινότητες Τούρκων Αλεβητών, ιδρύθηκε ένα Ίδρυμα των Αλεβητών με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο : «Hıristiyan Alevilik Arkadaşlik Birliği», δηλαδή, «Ένωση

Υπό διωγμό οι χριστιανοί στο Ιράκ - καταφεύγουν στο Κουρδιστάν

Έληξε η προθεσμία που έδωσε το Ισλαμικό Χαλιφάτο στους χριστιανούς του Βορείου Ιράκ να αλλάξουν θρησκεία ή να εγκαταλείψουν τη γη που κατοικού για πάνω από 2000 χρόνια, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η ανασφάλεια για τον μέλλον τους.
Οι Τζιχαντιστές του χαλιφάτου εξέδωσαν την περασμένη εβδομάδα διάταγμα σύμφωνα  με το οποίο οι χριστιανοί είχαν τρεις επιλογές: να αλλάξουν θρησκεία,  να πληρώνουν ειδικό φόρο στο χαλιφάτο ή να εγκαταλείψουν την περιοχή. Το διάταγμα περιείχε την απειλή ότι αν δεν συμμορφωθούν μέχρι τις 19 Ιουλίου το μεσημέρι, "τότε δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο παρά το σπαθί".
Rudaw English @RudawEnglish Follow

#ISIS armed men issue an ultimatum to Christians in #Iraq's second largest city: convert to Islam, pay a religious tax or face death.

Το διάταγμα προκάλεσε τη μεγαλύτερη μαζική φυγή των χριστιανών στη Μέση Ανατολή, μετά τις σφαγές των Αμρενίων και την εκδίωξη των Χριστιανών από την Τουρκία κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αναφέρει δημοσίευμα του "Independent".
Η τζιχαντιστική οργάνωση ISIS έχει ήδη εκδιώξει τις χριστιανικές κοινότητες από την ανατολική Συρία, όπου δρούσε μέχρι πρόσφατα, πριν εξαπλωθεί στη Ιράκ.
Οι χριστιανοί που εγκαταλείπουν το βόρειο Ιράκ και κυρίως τη Μοσούλη, την οποία έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους οι τζιχανστιστές από τις 10 Ιουνίου, κατευθύνονται κυρίως προς το Κουρδιστάν. Οι Τζιχαντιστές τους απαγορεύουν να πάρουν οποιοδήποτε κινητό ή ακίνητο περιουσιακό τους στοιχείο, μαζί, εκτός από τα ρούχα που φοράνε. Στο Κουρδιστάν σύσσωμη η τοπική κυβέρνηση έχει εγγυηθεί την ασφάλειά τους, καθώς και την ειρηνική συνύπαρξη όλων των θρησκειών στο έδαφός τους.
Σύμφωνα με τον Κουρδικό Τύπο, οι αρχές του Ιρακινού Κουρδιστάν το οποίο διεκδικεί την πλήρη αυτονομία του, έχουν ζητήσει διεθνή υποστήριξη των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας τους των Peshmerga, προεκιμένου να αντιμετωπίσουν ενδεχόμενη επίθεση από τους τζιχαντιστές.

Σε μια επίδειξη δύναμης, χθες οι τζιχαντιστές του ISIS kατέλαβαν μια παλαιά μονή στο βόρειο Ιράκ και έδιωξαν τους μοναχούς, αναφέρει τηλεγράφημα του ΑΠΕ/ΜΠΕ.
Tο Παρίσι καταδίκασε τις "απαράδεκτες απειλές" του Ισλαμικού Κράτους εναντίον

Το φαινόμενο των κρυπτοχριστιανών στον Πόντο

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δράμας κ. Παύλος κάνει λόγο για τους κρυπτοχριστιανούς του Πόντου. Οι κρυπτοχριστιανοί σύμφωνα με την ποντιακή διάλεκτο ονομάζονται «κλωστοί», δηλ. γυριστοί.

pemptousia

Μαρία Παπαδοπούλου: ομιλία Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ : Χνάρια Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Ετήσιο συνέδριο του Μουσείου Προσφυγικού Ελληνισμού και της Μητρόπολης Νεαπόλεως -- Σταυρουπόλεως με θέμα ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ - ΧΝΑΡΙΑ EΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, Θεσσαλονίκη 24 - 25 Μαΐου 2013.

Η ελληνική καταγωγή των Ρωμιών της Συρίας που σήμερα σφαγιάζονται από τους μουσουλμάνους

Από τό ιστολόγιο

Ελληνικά Θέματα Hellenic Issues Греческая дела Affaires Helléniques

Κοιτάξτε τα μάτια, κοιτάξτε τα πρόσωπα αυτών των Ρωμιών της Συρίας, αυτών των Ελληνοσύρων, αυτών των Ορθοδόξων Ελλήνων της Αντιοχείας.

Κοιτάξτε τους γιατί είναι σαν τα αρνιά στο μαντρί που πάνε για σφάξιμο. Κοιτάξετε αυτούς τους Ελληνορθόδοξους Χριστιανούς που σκοτώνονται από τους μουσουλμάνους χωρίς να έχουν καμία βοήθεια από πουθενά. Ας τους κοιτάξουμε όλοι μας. Εμείς που γράφουμε για τους αγίους, εμείς που γεμίσαμε το διαδίκτυο με Ορθόδοξα ιστολόγια για να γράφουμε για σταρετς, για Φιλοκαλίες και Γεροντικά κι άλλα διάφορα Πατερικά βιβλία, για αδιάλειπτες προσευχές με κομποσκοίνια, και πέστε μου τί όφελος έχουν όλα αυτά όταν οι ομόθρησκοι μας στη Συρία κάθε μέρα σφαγιάζονται και μαρτυρούν για το Χριστό και εμείς τους αγνοούμε; Ας τους κοιτάξουν οι ιερείς και οι αρχιερείς της Εκκλησίας της Κύπρου και της Ελλάδος που εθελοτυφλούν και συμπεριφέρονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ας τους κοιτάξουμε όλοι μας και ας προσπαθήσουμε να τους βοηθήσουμε, ο καθένας όπως μπορεί, για να φέρουμε στην επιφάνεια αυτή τη σύγχρονη γενοκτονία που συμβαίνει καθημερινά μπροστά στα μάτια μας, αλλά που για διάφορους λόγους τα δικά μας μέσα ενημέρωσης στην Κύπρο και στην Ελλάδα κρύβουν από το κόσμο. Ας απαιτήσουμε από από την Εκκλησία της Κύπρου και της Ελλάδος να σταματήσει τους στρουθοκαμηλισμούς και να συμπεριφερθεί όπως αρμόζει. Ας βάλουμε όλοι στη πράξη τα λόγια του Χριστού και όχι μόνο να τα γράφουμε ή να τα διαβάζουμε.

Ποιοι είναι οι Έλληνες Αντιοχείας

Οι Έλληνες της Αντιοχείας αποτελούνται από ελληνικής καταγωγής αυτόχθονες πληθυσμούς, είναι  αραβόφωνοι,  διασκορπισμένοι σε όλη τη Μέση Ανατολή και ειδικότερα κατοικούν στην Τουρκία, το Λίβανο και τη Συρία. Μπορούν να θεωρηθούν σαν μια υποομάδα της ευρύτερης Ελληνό-Συρίακης ταυτότητας, η οποία περιλαμβάνει τμήματα του μουσουλμανικού πληθυσμού σε όλη τη Μέση Ανατολή. Οι σύγχρονοι Αντιοχείς είναι απόγονοι ενός μίγματος εξελληνισμένων Αραμαίων, Μακεδόνες  Έλληνες άποικοι από την αυτοκρατορία των Σελευκιδών, Έλληνες βυζαντινοί (Ρωμιοί), καθώς και ορισμένοι επιζώντες της Γενοκτονίας Ελλήνων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας [1]. Ο πραγματικός αριθμός των Ελλήνων της Αντιοχείας είναι άγνωστος καθώς οι περισσότεροι έχουν αραβοποιηθεί και εξισλαμισθεί, αν και εκείνοι που παρέμειναν Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι ανέρχονται συνολικά στους 1,1 εκατ. και εκείνοι που είναι Έλληνες Καθολικοί συνολικά ανέρχονται σε μερικούς  των 100.000 οι οποίοι εξακολουθούν να κατέχουν ένα κομμάτι των προγόνων τους πίσω από την Ελληνική τους καταγωγή.

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, εκείνοι που παρέμειναν Χριστιανοί ήταν μέλη της Μιλέτ των Ρωμιών (Rum Millet). Σήμερα, αυτοί χωρίζονται σε δύο διαφορετικές σχετικές κοινότητες της Ανατολικής Ρωμαϊκής ή Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αντιοχείας και της Μελχίτικης (Melkite) Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας, και οι δύο ορθόδοξες και καθολικές κοινότητες αναφέρονται στους εαυτούς τους ως Ρωμιοί (Rum), που σημαίνει «Ανατολικό Ρωμαϊκή" ή "Ασιατικό Ελληνική" στα τουρκικά και αραβικά. Η λέξη «Rum» προέρχεται από την ελληνική λέξη "Ρωμιοί", η οποία ήταν ο αυτο-προσδιορισμός των Ελλήνων του βυζάντιου.

Οι Έλληνες που ομιλούν παραδοσιακά, αναγνωρίζουν αυτά τα χαμένα αδέλφια απλά ως Ελληνορθόδοξους Άραβες. Μια θέση που έχει βοηθηθεί από τους Έλληνες διανοούμενους της Αντιόχειας όπου υποστηρίζουν παραδοσιακά «παν-αραβικές" και "παν-Συριακές" ιδεολογίες ως ένας τρόπος, για την προστασία των κοινοτήτων τους, από την ισλαμική μισαλλοδοξία. Αυτή η αποτυχημένη στρατηγική για επιβίωση, η οποία παίζει με τα όνειρα της Αραβικής αδελφοσύνης, έχει οδηγήσει σε μια προώθηση μιας αραβικής ταυτότητας και στις δύο κοινότητες και όχι την διατήρηση της ελληνικής τους ταυτότητας. Ωστόσο, πιστεύεται ότι ένα μεγάλο μέρος, εξακολουθεί να έχει κάποιο είδος Ελληνικής ταυτότητας.

Πόλεις και χωριά με πληθυσμούς Ελληνικής καταγωγής.
Aleppo [1], στο παρελθόν Βέροια (Beroea): Είναι η μεγαλύτερη πόλη στη Συρία. Υπήρξε ένας από τους κύριους χώρους της συνεχιζόμενης σύγκρουσης ενάντια στην κυβέρνηση του Μπάαθ (Ba’athist government).
Δαμασκός [1], παλαιότερα γνωστή ως Δημητριάδος (Demetrias): Είναι η πρωτεύουσα και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Συρία. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, η πόλη γνώρισε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και βία.
al-Hamidiyah [1] [2]: Είναι μια πόλη στις ακτές της Μεσογείου. Η πόλη ιδρύθηκε από τον Οθωμανό Σουλτάνο Abdu'I-Hamid II, από Μουσουλμάνους πρόσφυγες της Κρήτης μετά την ένωση της Ελλάδας με την Κρήτη.
Latakia, στο παρελθόν Λαοδίκεια (Laodicea): Ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα υπό την αυτοκρατορία των Σελευκιδών (Seleucid) και πήρε το όνομά του από τον Seleucus I Nicator  (Σέλευκος) προς τιμήν της μητέρας του. Η πόλη αποτελείται κυρίως από σουνίτες και Αλεβίτες, μια επίσης σημαντική Xριστιανική μειονότητα.

Tartus : είναι μια πόλη στις ακτές της Μεσογείου . Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι στη Συρία .
Χομς  (Homs), στο παρελθόν Emesa [ 3 ] : Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στη Συρία . Ο πληθυσμός της αποτελείται κυρίως από σουνίτες μουσουλμάνους , αλλά έχει μειονότητες Αλεβιτών και Χριστιανών. Υπήρξε ένας από τους κύριους χώρους της συνεχιζόμενης σύγκρουσης ενάντια στην κυβέρνηση του Μπάαθ .
Mhardeh : είναι μια πόλη στη βόρεια Συρία . Ήταν η σκηνή μιας βομβιστικής επίθεσης αυτοκτονίας στις 14 Ιουλίου 2012.
Al- Suqaylabiyah , προηγουμένως Σελεύκεια (Seleucia) ad Belum : Είναι μια ελληνική ορθόδοξη συριακή πόλη.
Hama , παλαιότερα γνωστή ως Επιφάνια [ 4 ] : είναι μια πόλη στη δυτική - κεντρική Συρία . Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι σουνίτες μουσουλμάνοι , αν και ορισμένες περιοχές είναι αποκλειστικά Χριστιανικές . Κατά τις τελευταίες δεκαετίες , η Hama έχει ένα παραδοσιακό κέντρο αντι - Μπάαθ αντιπολίτευσης . Η πόλη είναι μία από τις κύριες περιοχές της συνεχιζόμενης σύγκρουσης της Συρίας .
Καφρ (Kafr) Buhum : Είναι μια πόλη στην κεντρική Συρία . Οι κάτοικοί του είναι κυρίως Χριστιανοί.
Safita : είναι μια πόλη στη Συρία . Ο πληθυσμός της είναι χωρισμένηος μεταξύ Ορθοδόξων Ελλήνων και Αλεβίτων .
Wadi al - Nasara , που σημαίνει " Κοιλάδα των Χριστιανών " : είναι μια δημοφιλής περιοχή τουριστών στη δυτική Συρία . Κατοικείται ως επί το πλείστον από Χριστιανούς , ειδικότερα από Έλληνες Ορθόδοξους .
Al- Kafroun : είναι μια ελληνική ορθόδοξη πόλη .
Mashta al - Helu : είναι μια πόλη στη βορειοδυτική Συρία . Οι κάτοικοί του είναι κυρίως Χριστιανοί .
Maten al - Sahel: είναι ένα χωριό κοντά στην ακτή της Μεσογείου . Οι κάτοικοί του είναι κυρίως Αλεβίτες , αν και υπάρχει επίσης μια σουνιτική μουσουλμανική μειονότητα .
Marmarita : είναι ένα ελληνικό ορθόδοξο χωριό στη βορειοδυτική Συρία .
Al- Hwash : είναι μια ελληνική ορθόδοξη πόλη στη βορειοδυτική Συρία .
Rabah : είναι κατά κύριο λόγο Ελληνικό Ορθόδοξο χωριό στη βορειοδυτική Συρία .
Καφρ Ram : είναι ένα χωριό στην κεντρική Συρία .
Deir Mama : είναι ένα χωριό στη βορειοδυτική Συρία που αποτελείται κυρίως από Αλεβίτες.
Αλ Μπάιντα : είναι ένα χωριό στη βορειοδυτική Συρία .
Ma'loula : είναι ένα χωριό στη Συρία που μιλούν την αραμαϊκή γλώσσα. Ο πληθυσμός του αποτελείται από Χριστιανούς και Μουσουλμάνους .
Σεντνάγια : είναι μια πόλη στη Συρία που μιλούν την αραμαϊκή γλώσσα.
As-Suwayda, στο παρελθόν Dionysias : είναι κυρίως πόλη Δρούζων με μεγάλη Ελληνική Ορθόδοξη μειονότητα στη νοτιοδυτική Συρία .
Salkhad : είναι μια πόλη στη νότια Συρία .
Zuwaytini : είναι κυρίως Ελληνικό Ορθόδοξο χωριό στη δυτική Συρία .
Ayn al - Bardah : είναι ένα Ελληνικό ορθόδοξο χωριό στη Συρία .
Muqlus : είναι κατά κύριο λόγο Ελληνορθόδοξο και Αλεβίτικο  χωριό στη Συρία .

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους  Έλληνες της Αντιοχείας παρακαλούμε επισκεφθείτε:

• e-Epanastasi : The lost descendants of Hellenism: The Antiochian Greeks
• Hellenic Travels to the Past: Big Greek Hearts Beating Greek Rhythms: A Hellenic Identity in Beirut
• Hellenic Travels to the Past: Alexander's Cultural Success...a Greek village in Syria  
• Op-ed:  Levantine Christianity and Greece: Ending an Era of Indifference

Πηγές
[1] Maria.Arkouli. Greeks caught up in Syrian Civil war. 

[2] Roula Tsokalidou. Greek-Speaking Enclaves of Lebanon and Syria

[3] Vailhé, Siméon (1909). "Emesa". Catholic Encyclopedia. Robert Appleton Company

[4] Hawkins, J.D. "Hamath." Reallexikon der Assyriologie und Vorderasiatischen Archäologie, Vol. 4. Walter de Gruyter, 1975.

(Μετάφραση - επιμέλεια από ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ http://eleftheroiellines.blogspot.com/

από το ιστολόγιο:  http://operationantioch.blogspot.com/p/blog-page.html , φωτογραφία από: http://vripolidis.blogspot.com )

"Ρώτα την καρδιά σου"

"Ρώτα την καρδιά σου", μια τουρκική ταινία που παρουσιάζει το φαινόμενο του κρυπτοχριστιανισμού στον Πόντο μέσα από μια ερωτική περιπέτεια ενός κρυπτοχριστιανού και μιας μουσουλμάνας κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.

Πότε θα προβληθεί στην ελληνική τηλεόραση;

Οι εξισλαμισμένοι Έλληνες στη σημερινή Τουρκία

Ένα εκπληκτικό φαινόμενο που επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας

Του Βλάση Αγτζίδη

Η οριστική διαμόρφωση των πληθυσμών στην Ελλάδα και την Τουρκία καθορίστηκε από τη συνθήκη της Λωζάννης τον Ιoύλιο του 1923. Η συνθήκη πρόβλεπε την ανταλλαγή των πληθυσμών με βασικό κριτήριο κατάταξης τη ...

θρησκευτική πίστη. Έτσι οι χριστιανοί θα έπρεπε να εκδιωχθούν από την Τουρκία και οι μουσουλμάνοι από την Ελλάδα. Η επιλογή με βάση το θρήσκευμα οδήγησε αφένός στην εξαίρεση των ελληνικών πληθυσμών που είχαν εξισλαμιστεί ή βρισκόταν σε κρυπτοχριστιανική κατάσταση στην Τουρκία, ενώ εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα οι ελληνογενείς και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι.. Έτσι διαμορφώθηκε στη σημερινή Τουρκία ένας πολύμορφος μουσουλμανικός ελληνικός πληθυσμός που αποτελείται αφ' ενός από τους γηγενείς εξισλαμισμένους και κρυπτοχριστανούς του Πόντου και αφ' ετέρου από αυτούς που εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα.

Εξισλαμισμένοι Κρητικοί, Μακεδόνες και Κύπριοι

Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι μεγάλο μέρος των λεγόμενων τουρκοκρητικών είναι ελληνικής καταγωγής. Εξ άλλου το "κρητικό ζήτημα" στις αρχές του αιώνα μας θύμιζε πάρα πολύ το σημερινό πρόβλημα της Βορείου Ιρλανδίας. Τη διαπίστωση αυτή, εκτός των ιστορικών πηγών, υποστηρίζει η ύπαρξη τέτοιων πληθυσμών στη Συρία (Χαμηδιέ) και στη Λιβύη οι οποίοι διατηρούν την ανάμνηση της ελληνικής τους προέλευσης και εξακολουθούν να δηλώνουν "Ελληνες".

Επίσης και στη κεντρική και νοτιοδυτική Μακεδονία (Αλιάκμωνας και περιοχή Κοζάνης) κατοικούσαν οι εξισλαμισμένοι Ελληνες που έγιναν γνωστοί ως "Βαλαάδες". Οι Βαλαάδες χαρακτηρίζονται σε εθνογραφικούς χάρτες του περασμένου αιών ως "Greek Muslims".

Οι ελληνογενείς μουσουλμάνοι της Κρήτης και της Μακεδονίας εκδιώχθηκαν στην Τουρκία το 1923, με τη συνθήκη της Λωζάννης. Εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Δυτική και Νότια Μικρά Ασία. Στην πλειοψηφία τους παραμένουν και σήμερα ελληνόφωνοι. Για αυτούς τους πληθυσμούς δημοσίευαν οι τουρκικές εφημερίδες τα προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης.

Στις περιοχές της Κιλικίας (Αττάλεια) κατοικεί επίσης αριθμός ελληνοφώνων Κυπρίων μουσουλμάνων οι οποίοι μετακινήθηκαν εκεί από τα τέλη του περασμένου αιώνα. μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου.

Εξισλαμισμένοι Πόντιοι

Η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη ομάδα Ελλήνογενών εξισλαμισμένων είναι αυτή που κατοικεί στoν ιστορικό Πόντο και ειδικά στην επαρχία Τραπεζούντας. Οι εγκαταστάσεις αυτών που μιλούν τα ποντιακά ελληνικά περιγράφονται ως εξής στην έρευνα "Ethnic Groups in the Republic of Turkey" του γερμανικού παν/μίου του Τybingen:

"...αποτελούνται από μερικές εξάδες χωριών γύρω από την Τόνια και 40-50 εγκαταστάσεις στις κοιλάδες (επάνω μέρος) Σαλακλί και Γκιουρτσάϋ νότια του Οφι, γύρω από την Τσαϊκαρα και το Κιοπρούμπασι. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο κύματα μετανάστευσης στην επαρχία Σακαρυά."

Υπάρχει ήδη μια αξιόλογξ διασπορά των εξισλαμισμένων στην Κωνσταντινούπολη και στα περισσότερα αστικά κέντρα της Τουρκίας. Κοινότητές τους έχουν δημιουργηθεί στην κατεχόμενη Κύπρο, την Ιμβρο καθώς και στο εξωτερικό (Γερμανία). Επίσης τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί μια μικρή κοινότητα στην Ελλάδα.

Είναι συγκροτημένοι σε κλειστές κοινωνικές ομάδες στις οποίες επικρατεί ενδογαμία. Ξεχωρίζουν τον εαυτό τους από τους καθαρούς Τούρκους και τους διακρίνει φιλελληνισμός. Αυτοδηλώνονται ως "Ρωμαίοι" (Ρωμιοί) και είναι κυρίως ελληνόφωνοι. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι σε όλο τον Πόντο ξεπερνούν τις 300.000 άτομα.. Οι ελληνόφωνοι αυτοί Ρωμιοί περιλαμβάνονται συνήθως στους πληθυσμούς που καταγράφονται ως "Λαζοί". Με την ονομασία αυτή δηλώνονται δύο βασικά εθνοτικές ομάδες: οι παραδοσιακοί Λαζοί, οι οποίοι είναι γεωργιανό φύλο που βρίσκεται πολύ κοντά στους Μιγγρέλους της Γεωργίας και οι "Ρωμαίοι".

Οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί μιλούν διάφορα ιδιώματα της τραπεζουντιακής διαλέκτου της ελληνικής γλώσσας. Τη γλώσσα που μιλούν την ονομάζουν "ρωμαϊκά". Οι Οφλήδες μιλούν την αρχαιοπρεπέστερη ελληνική διάλεκτο που βρίσκεται εν ζωή. Είναι οι μόνοι που χρησιμοποιούν ως αρνητικό μόριο το "ου" και "ουκί" ενώ παρατηρείται και το φαινόμενο του τσιτακισμού. Η διάλεκτος ακόμα ακμάζει και διατηρεί την ικανοτητα να αφομοιώνει ξένες λέξεις και να τις διαμορφώνει με βάση τις ανάγκες της γλώσσας. Τον ελληνικό τύπο ακολουθούν και τα μουσουλμανικά ονόματα. Ο Μεμέτης, ο Κεμάλης, ο Τουργκούτης κ.λπ. Η Κωνσταντινούπολη επιβιώνει με την μεσαιωνική λαϊκή της ονομασία: Ισταμπόλη (από το "Εις την Πόλη"), απ' όπου προήλθε και το σημερινό τούρκικο όνομά της: Ισταμπούλ.

Η νεολαία σήμερα ξεπερνά την παλιά θρησκευτική προκατάληψη που αδιαφορούσε για τα εθνικά χαρακτηριστικά. Αρχίζει να αναζητεί την εθνική της προέλευση. Στην Κωνσταντινούπολη, όπου υπάρχει ισχυρή παροικία, καθώς και στην Τραπεζούντα έχουν ξεκινήσει προσπάθειες προβολής και υπεράσπισης του ελληνόφωνου πολιτισμού.

Η τραγωδία του Πόντου

Για τους ελληνόφωνους μουσουλμάνους της βόρειας Τουρκίας, δηλαδή του μικρασιατικού Πόντου, έχουμε πλήθος ιστορικών δεδομένων. Το 1914 ο ελληνικός πληθυσμός της περιοχής ανερχόταν σε 929.495 και κατανεμόταν ως εξής:

α) Ορθόδοξοι Ελληνες: 696.495,

β) Μουσουλμάνοι Ελληνες: 190.000,

γ) Κρυπτοχριστιανοί: 43.000

Οπως μας πληροφορεί ο μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος, οι εξισλαμισμοί στον Πόντο πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1648- 1687 από τις πιέσεις των φεουδαρχών, των Ντερεμπέηδων. Γράφει:

"Ενεκα των από των Τερε-βέηδων πιέσεων τούτων και των δεινών διωγμών οι από του ποταμού Ακάμψιος (Τσορόχ) μέχρι Τραπεζούντος συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί, οι κατοικούντες τας περιφερείας Ριζαίου, Οφεως, Σουρμένων και Γημωράς εξισλαμίστηκαν αθρόως. Οι χριστιανοί της περιφέρειας Οφεως είχον εξισλαμισθεί κατά την παράδοσιν ομού μετά του επισκόπου αυτών Αλεξάνδρου μετονομασθέντος Ισκεντέρ...".

Το τελευταίο κύμα των εξισλαμισμών συμπίπτει χρονικά με την γενοκτονία (1916-1923) που εξαπέλυσαν οι Τούρκοι κατά του χριστιανικού ελληνικού πληθυσμού του Πόντου. Οι Νεότουρκοι είχαν αποφασίσει τον βίαιο εξισλαμισμό των χριστιανικών εθνοτήτων και για το σκοπό αυτό δημιούργησαν ορφανοτροφεία για τα παιδιά των χριστιανών που είχαν εξοντώσει. Στα ελληνόπαιδα παρείχαν τουρκική παιδεία και ισλαμική θεολογική μόρφωση. Τις ελληνίδες τις υποχρέωναν σε γάμο με μουσουλμάνους.

Το ότι δεν υπήρχαν αξιόλογοι τουρκικοί πληθυσμοί στο χώρο του Πόντου φαίνεται από το γεγονός ότι και οι ίδιες οι τουρκικές αρχές προτιμούσαν τη χρήση του όρου "μουσουλμάνος" και όχι "Τούρκος". Σε κείμενο συνεννόησης - που αφορούσε τους όρους αυτονομίας του Πόντου και πρόβλεπε την ισοπολιτεία των κατοίκων του - που υπογράφτηκε το Σεπτέμβριο του 1919 στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ του μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρυσάνθου και του βαλή Τραπεζούντας Σουλεϊμάν Νετζμή Βέη ανάφερε δύο ομάδες κατοίκων: τους Ελληνες και τους Μουσουλμάνους.

Στην επιχειρηματολογία πάντως των Χριστιανών Ποντίων προς τις συμμαχικές δυνάμεις χρησιμοποιήθηκε η ελληνική καταγωγή των μουσουλμάνων του Πόντου. Στην Συνδιάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού στις 30/12/1918 υπεβλήθη υπόμνημα για την δημιουργία της "Ελληνικής Δημοκρατίας του Πόντου". Μεταξύ άλλων υπάρχει το εξής επιχείρημα:

"...από τον μουσουλμανικόν πληθυσμό μέγα μέρος είναι ελληνικής καταγωγής και δεν ελησμόνησαν ούτε την καταγωγήν αυτών, ούτε την ελληνικήν γλώσσαν, ην εξακολουθούν να ομιλώσιν."

Η Σημασία αυτών των Πληθυσμών

Οι εξισλαμισμένοι και κρυπτοχριστιανικοί πληθυσμοί μας βοηθούν στο να κατανοήσουμε την φύση της σύγχρονης Τουρκίας. Μας θυμίζουν την παλιά οικουμενικότητα του ελληνισμού. Ένα τμήμα της παλιάς ρωμιοσύνης παραμένει με κρυπτοχριστιανική ή μουσουλμανική μορφή, στους παλιούς ελληνικούς τόπους της Ανατολής.

Το τουρκικό κράτος προσπαθεί με κάθε τρόπο να αφομοιώσει τους πληθυσμούς αυτούς. Επιδιώκει την κοινωνική διάσπαση των συμπαγών πληθυσμών με μεταφορά σε άλλα μέρη της Τουρκίας. Ετσι δόθηκαν οικονομικά κίνητρα για μετανάστευση των ελληνόφωνων στο Κουρδιστάν, την Ιμβρο και την κατεχόμενη Κύπρο. Σήμερα ένα από τα τουρκικά χωριά της Ιμβρου κατοικείται από εξισλαμισμένους ελληνόφωνους ενώ περί τους 3.000 έχουν εγκατασταθεί ως έποικοι στην κατεχόμενη Κύπρο. Οι ελληνόφωνοι έποικοι είναι μία από τις λίγες εθνοτικές ομάδες που μεταφέρθηκαν εκεί και διατηρούν αρμονικές σχέσεις με τους εγκλωβισμένους.

Από την άλλη όμως οι ελληνογενείς μουσουλμάνοι της Τουρκίας προσπαθούν να διασώσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα και να αναδειχθούν σε μια γέφυρα φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των λαών της Τουρκίας και της Ελλάδας. Αποδεικνύουν επίσης ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις πλην αυτού της αλληλοκατανόησης και της συνύπαρξης. Εμείς ελπίζουμε ότι η βασανιστική περιόδος μετασχηματισμού στην οποία έχει εισέλθει η Τουρκία θα τελειώσει με την δημιουργία μιας πραγματικής δημοκρατικής και πολυπολιτισμικής κοινωνίας.

ΕΝΘΕΤΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ

Για τις περιοχές των εξισλαμισμένων Ελλήνων του Πόντου ο Μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος γράφει:

"Οι περί των Ψυχρόν ποταμόν (Μπαλτατζή Ντερέ) οικούντες Οφίται ή Οφλήδες, διετήρησαν την ελληνικήν γλώσσαν και τα ελληνικά ήθη και έθιμα, ενθυμούνται ακόμη την εξ Ελλήνων καταγωγήν αυτών. Είναι ημερώτεροι των Λαζών και κατά την κληροδοτηθείσαν αυτοίς παρά των Ελλήνων προγόνων αυτών παράδοσιν ασχολούνται με τα γράμματα και την θεολογίαν. Αι μουσουλμανικαί ιερατικαί και θεολογικαί σχολαί του Οφεως ήσαν αι τελειότεραι εν των Οθωμανικώ κράτει. Οι άνδρες εν Οφει γιγνώσκουσιν και την τουρκικήν γλώσσαν, αλλ' αι γυναίκες ηγνόουν αυτήν, και δια τούτο μέχρι των ημερών ημών εις την κατ οίκον ομιλία εγίνετο χρήσις του Ελληνικού Ποντικού ιδιώματος του Οφεως. Τα χωρία αυτών μέχρι των ημερών ημών διετήρουν τα Ελληνικά αυτών ονόματα, Παλαιοχώριν, Μεσοχώριν, Υψηλή ή Υψηλάντων, όθεν προήλθεν η οικογένεια των Υψηλαντών, Ξένος, Αληθινός, Φωτεινός, Χαλάεσσα, Γοργορά, Κοντού, Χωλός, Οκελος, σώζονται δε εν αυτοίς πολλοί ναοί και χειρόγραφα ελληνικά... Ελληνόφωνοι, αλλ ουχί ήμεροι ως οι Οφίται παρέμειναν και οι εξισλαμισθέντες χριστιανοί της Θοανίας (Τόνγιας), τα δε χωρία αυτών διετήρησαν κατά το πλείστον ομοίως τα ελληνικά ονόματα, οίον Κατωχώριν, Μεσοπλάγιν, Μεσοπαίδιν."

geopolitics

αρχική πηγή: Ελλήνων Παλιγγενεσία

Τά ξύλα τοῦ παπᾶ (Μία συγκλονιστική πραγματική διήγηση με κρυπτοχριστιανούς)

Πέμπτη τοῦ Πάσχα κι ὁ πάπα – Λευτέρης πρωΐ-πρωΐ φόρτωνε τό ζῷο του κι ἑτοιμαζόταν νά κατεβεῖ στήν Τραπεζούντα. Τήν ἴδια ὥρα ἀκούστηκαν οἱ πρῶτοι χτύποι τῆς καμπάνας. Ὁ συνεφημέριός του ὁ πάπα – Γαβριήλ φαίνεται πῶς εἶχε ἀϋπνίες. Χθές ἦταν ἡ σειρά του νά λειτουργήσει. Μετά πῆρε τά βουνά καί τά λαγκάδια νά μαζέψει ξύλα. Καί σήμερα νάτον ξημερώματα, ἕτοιμος νά κάνει τόν πραματευτή. Κανονικά ὄφειλε νά πάει στήν ἐκκλησιά. Τέτοια μέρα, ἀκόμη Πασχαλιά, ποῦ ξανακούστηκε νά λείπει ἀπ’ τή Λειτουργία! Ἄς ὄψονται, ὅμως, τά τόσα στόματα ποῦ περιμένουν στό σπίτι. Κάποιος ἔπρεπε νά νοιαστεῖ γιά τό καθημερινό τους…Ὀκτώ του ἔδωσε ὁ Θεός κι ἄλλα τρία ὁ Ἀνάστασης ὁ κουμπάρος του: Τή γυναῖκα του, τήν πεθερά του, τήν «κυρά – ντουλάπα», καί τόν κουνιάδο του, ποῦ δέν φτουρᾶ σέ δουλειά…

***

Ἔκανε τό σταυρό του καί ξεκίνησε. ..
Εἶχε μπροστά του πολύ δρόμο. Ὑπολόγιζε πρίν τό μεσημέρι νά φτάσει στήν πόλη κι ἄν ὅλα πᾶν καλά, ἀργά τό βράδυ νά εἶναι πάλι πίσω. «Βαστᾶτε ποδαράκιά μου» ἀναστέναξε καθώς ἀναλογίστηκε τό δρόμο ποῦχε νά κάνει. Κατά πῶς τό εἶχε συνήθειο ἄρχισε τό ψάλσιμο, νά σπάει κι ἡ μονοτονία. Νά κάνει ὅμως καί τό κέφι του. Μέσα στήν ἐρημιά ποιός τόν ἀκούει; Μόνο ὁ Θεός. Ἀποφεύγει καί τά κοροϊδευτικά χαμόγελα τοῦ πάπα – Γαβριήλ ἤ τίς εἰρωνίες τοῦ Ἰορδάνη, τοῦ ψάλτη: «Ἐξαιρετικά τά λές παπά. Σάν μανάβης!» Τό ξέρει. Ἡ φωνή τοῦ ἀκούγεται ἄσχημα. Μά ὅτι λέει, τό ψέλνει μέ τήν καρδιά του κι αὐτό θέλει ὁ Θεός. Ὅπως τότε ποῦ ἦταν μικρός. Καί φλεγότανε ἀπ’ τό μεράκι τῶν ὕμνων…

***

/
Ἀκόμη κι ὁ δεσπότης τή μοναδική φορά ποῦ λειτούργησε μαζί του τοῦ εἶπε: «Σούς μπρέ. Δέν τό λέγεις καλά». Ἦταν ἕνα ὅριο ποῦ τοῦ ἔβαλε ὁ Θεός καί δέν μποροῦσε νά τό ξεπεράσει. Τί κι ἄν πάλαιψε; Τί κι ἄν προσευχήθηκε; Τί κι ἄν ἔκλαψε; Τό μόνο ποῦ κατόρθωσε εἶναι, ὅσα λέει, νά τά λέει μέσα ἀπ’ τήν καρδιά του. Κι αὐτό εἶναι ποῦ θέλει ὁ Θεός. Τήν καρδιά, ὄχι τό λαρύγγι! Ἡ παρηγοριά του γιά τή σιωπή ποῦ ἔχει ἐπιβάλλει στόν ἑαυτό του. Σιωπή γιά νά μήν ἐνοχλεῖ, ὅπως ἐνοχλοῦσε τότες ποῦ μικρός στεκόταν παράμερα στό ψαλτῆρι. Ὅπως ἐνοχλοῦσε ἀργότερα τούς φίλους του ποῦ προχώρησαν στήν ψαλτική κι ἄς πίστευε πῶς θά τόν θέλουν κοντά τους. Ὅπως ἐνοχλοῦσε τό φίλο του τόν Ἀποστόλη, ποῦ ἔγινε δεξιός ψάλτης στό διπλανό χωριό. Σταμάτησε, ἔτσι, νά ψέλνει μπροστά στόν κόσμο καί προτιμοῦσε τίς ἐρημιές. Μέ τά τροπάρια μετροῦσε τίς ἀποστάσεις. Ξεκίναγε μέ τόν ὄρθρο, ἔλεγε καί λίγα ἀπ’ τόν ἑσπερινό κι ἄν εἶχε κι ἄλλο δρόμο πρόσθετε καί μερικά σκόρπια τροπάρια. Αὐτό θά ἔκανε καί τώρα, μέρες τῆς Πασχαλιᾶς. «Μπρός, λοιπόν, παπά δῶσε του νά καταλάβει» μονολόγησε. Ἔκανε τό σταυρό του κι ἄρχισε: «Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν λαοί…».

Ἀφοῦ ἔψαλε ὅλον τόν κανόνα, προχώρησε καί στούς αἴνους κι ἐκεῖ κατά τό δοξαστικό ἔμπαινε πιά στά πρῶτα σπίτια τῆς Τραπεζούντας. Μέ τό ψάλσιμο κάπου εἶχε ἀφαιρεθεῖ. Ὅταν κατάλαβε πῶς ἦταν στόν τουρκομαχαλά σκέφτηκε νά γυρίσει πίσω. Στάθηκε λίγο νά προσανατολιστεῖ κι ὕστερα πῆρε ἕνα σοκάκι ἐκεῖ στ΄ ἀριστερά. Περίμενε νά τόν βγάλει ἔξω ἀπό τό Κάστρο, μ΄ αὐτό φιδογύριζε ἀνάμεσα στά τουρκόσπιτα. Σέ κάποια στροφή φάνηκε ἕνας καφενές κι ἀπόξω δύο τρεῖς τοῦρκοι ἀραχτοί, ἀπολάμβαναν τό ναργιλέ τους. Καθώς περνοῦσε μπροστά του ὁ ἕνας του φώναξε:

«Πόσο τά ξύλα παπά;»
«Πέντε γρόσια ἐφέντη μ’».
«Πολλά δέν εἶναι βρέ καραμπᾶς (μαυροκέφαλε;)»
«Ὄχι ἐφέντη μ’, ὄχι. Ἔρχουμαι ἀπό μακριά», ὁ πάπα – Λευτέρης ἤξερε ν’ ἀντιστέκεται στά παζάρια τῶν τούρκων. «Κι ὑστέρα τί παίρνεις μέ πέντε γρόσια;»
«Ἄντε νά σού δώσω τρία νά τά φέρεις καί στό σπίτι».
«Νά χαρεῖς τά νειάτα σου ἐφέντη μ’. Κάμε τά τουλάχιστο τέσσερα. Εἶμαι φτωχός κι ἔχω τόσα στόματα νά θρέψω».
«Καλά. Ἄς εἶναι. Θά σού δώσω τέσσερα». Σηκώθηκε ἀπ’ τό σκαμνί του, τεντώθηκε καί πλησίασε τόν παπά. Χαΐδεψε λίγο τό ζῷο καί μετά στράφηκε ἄγριος στό παπά.
«Δέν λυπᾶσαι τό ζῷο βρέ Γκιαούρ; Πῶς τό φόρτωσες τό καημένο; Κοντεύει νά ψοφήσει! Δέν φοβᾶσαι τό Θεό βρέ καραμπᾶς;»
«Ἀντέχει ἐφέντη μ’» τόλμησε ν’ ἀπαντήσει ὁ πάπα – Λευτέρης.
«Σούς μπρέ» ἔβαλε τίς φωνές ὁ τοῦρκος καί σήκωσε τό χέρι τοῦ ἀπειλητικά. «Πᾶμε σπίτι νά τό ταΐσεις λίγο καί νά τό ποτίσεις. Γκιαούρ. Διαβόλου γενιά!»
Γιόμισε ὁ μαχαλάς ἀπ’ τίς φωνές του. Ὁ παπάς, τόν ἀκολούθησε φοβισμένος. «Τρελός θάναι» σκέφτηκε κι ἀπό μέσα τοῦ ἔλεγε ὅσες εὐχές τοῦ ἐρχόντουσαν στό μυαλό. Μπροστά στήν αὐλόπορτα τοῦ σπιτιοῦ φώναξε ἕνα ὄνομα. Ὕστερα καί μέ μία κλωτσιά τήν ἄνοιξε διάπλατα.
«Μπές μέσα μπρέ γκιαούρ. Δέν φοβᾶσαι τό Θεό εἶσαι καί παπάς».
Μέ τόν ἴδιο τρόπο ἔκλεισε τήν πόρτα κι ἀμέσως δύο νεαροί ξεφόρτωσαν τό ζῷο. Ὁ τοῦρκος, μέ φωνές, τράβηξε σχεδόν τόν παπά Λευτέρη μέσα στό σπίτι, πού ἀπ’ τό φόβο τοῦ ἔχασε κάθε δύναμη ν’ ἀντισταθεῖ. Μόνο ἔτσι σάν ἀστραπή τοῦ πέρασε ἡ σκέψη: «Εἶδες τί ἔπαθες γιά νά μήν πᾶς στή Λειτουργία;»
Μέχρι τήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ χαλοῦσε τόν κόσμο μέ τίς φωνές του. Μόλις πέρασαν τό κατῶφλι τήν ἔκλεισε μέ τόση δύναμη λές κι ἤθελε νά τήν γκρεμίσει. Καί τότε ἔγινε ἡ μεταμόρφωση. Ὁ ἄγριος τοῦρκος, αὐτός ποῦ χωρίς αἰτία ἦταν ἕτοιμος νά κακοπαιδέψει τό φτωχό παπά, ἔπεσε στά γόνατα καί φίλησε τό χέρι του μέ σεβασμό. Ἡ φωνή τοῦ μόλις ἀκουγόταν.
«Σχώραμε παπούλη μου, σχώραμε» τοῦ εἶπε ἑλληνικά. «Δέν εἶχα κακό σκοπό. Γί΄ αὐτά τά σκυλιά φώναζα, ποῦ μᾶς ἔβλεπαν. Μήν καταλάβουν τίποτα καί χαθοῦμε. Χριστιανοί εἴμαστε κι ἐμεῖς κι ἄς φαινόμαστε τοῦρκοι».
Κατάλαβε. Εἶχε μπροστά του ἕναν ἀπ’ αὐτούς ποῦ οἱ ρωμιοί ὀνόμαζαν κλωστούς. Ἕναν ἀπ’ αὐτούς ποῦ ἀντιστάθηκαν τόσα χρόνια στήν ὑποδούλωση τῆς ψυχῆς. Στή φαντασία τοῦ ὁ ἠρωϊσμός κι ἡ πίστη τούς ἔπαιρναν μυθικές διαστάσεις. Πᾶνε μερικά χρόνια ποῦ ἄκουσε γί΄ αὐτούς. Τότε θυμᾶται θέλησε νά τούς συναντήσει, νά ἔρθει σ’ ἐπαφή μαζί τους. Τόν συγκράτησαν οἱ πιό φρόνιμοι. Θάρθει ἡ στιγμή τοῦ εἶπαν, καλύτερα νά μή βιάζεσαι. Πέρασαν τά χρόνια κι ἡ στιγμή δέν ἦρθε. Στήν ἀρχή μάθαινε πῶς κάποιος παπάς βρέθηκε στή δίνη τῆς ἱστορίας τους, μά κι αὐτό σταμάτησε μέ τά χρόνια. Ἔτσι, κάπου μέσα του, ἄρχισε νά μήν πολυπιστεύει στήν ὕπαρξή τους. Ἄρχισε νά ἀμφιβάλλει γιά πολλά, ἤ νά τά δέχεται σάν μία χαριτωμένη ὑπερβολή. Καί νά τώρα ποῦ εἶχε μπροστά του ἕνα δικό τους. Τόν ἐπίασε ἀπό τά χέρια καί τόν σήκωσε. Ἐκείνη τή στιγμή φάνηκαν δύο γυναῖκες, ἡ μία νέα ἡ ἄλλη ἡλικιωμένη, καί τόν περιτριγύρισαν ἕνα τσοῦρμο παιδιά!

« Ἡ φαμιλιά μου παπούλη μου» τοῦ εἶπε ὁ κρυφός χριστιανός.
Σέ λίγο καθισμένοι στό σαλόνι ἀντάλασσαν τίς ἱστορίες τους. Αἰσθάνονταν γνωστοί ἀπό χρόνια. Ἦταν κι αὐτοί ὅπως ὅλοι οἱ δικοί τους. Χρόνια τώρα, ἀπό πατέρα σέ παιδί, κράταγαν μυστική τήν πίστη τους καί συνέχιζαν φανερά νά κάνουν τή ζωή τοῦ μουσουλμάνου. Πρῶτα κοντά τούς ἔμενε ἕνας χότζας ποῦ ἦταν κρυφός παπάς. Αὐτός τούς βάφτισε, αὐτός τούς πάντρεψε, αὐτός κήδευε τούς πατεράδες τους. Ὅλα στά κρυφά. Νύχτα πάνω στή νύχτα. Τή μέρα τούς πάντρευε τούρκικα. Τή νύχτα χριστιανικά. Γεννιόταν ἕνα παιδί; Τή μέρα ἔκανε σουνέτι. Τή νύχτα βαφτίσια. Στό θάνατο ὁ πρῶτος ποῦ ἔμπαινε στό σπίτι ἦταν αὐτός. Μόνος μέ τήν οἰκογένεια τοῦ νεκροῦ διάβαζε τρισάγιο. Τή νύχτα ἔκανε τήν κηδεία καί τό πρωΐ ὅλα τά ἔθιμα τῶν μουσουλμάνων. Διπλή ζωή, διπλό ξόδι. Ἀπό τότε ὅμως ποῦ πέθανε, ἔμειναν ὀρφανοί. Ἀλειτούργητοι. Ἀβάφτιστοι. Δύο χρόνια ἔχουν νά κάνουν Ἀνάσταση. Τή νύχτα τό Μεγάλο Σάββατο ἄκουσαν τίς καμπάνες ἀπ’ τό χριστιανικό μαχαλά. Ἄναψαν κερί καί ἔψαλαν σιγανά τρεῖς φορές τό «Χριστός Ἀνέστη».

«Νά κάνουμε τώρα τήν Ἀνάσταση», ἡ ἰδέα ἄστραψε στό μυαλό τοῦ πάπα – Λευτέρη. «Τί πειράζει; Πασχαλιά εἶναι ἀκόμη. Ἑτοιμαστεῖτε κι ἐδῶ εἴμ΄ ἐγώ».
Ἀπ’ τή στιγμή ἐκείνη ἕνας ὁλάκερος μηχανισμός μπῆκε σέ λειτουργία. Μέχρι τό βράδυ βρέθηκαν ἄμφια, σκεύη, πρόσφορα ἐνῷ ἕνα νιό παληκάρι, μέ γρήγορο ἄλογο, ἔτρεξε στό χωριό νά καθησυχάσει τήν παπαδιά, ποῦ δέν θά γύριζε ὁ παπάς ἐκεῖνο τό βράδυ.
Γύρω στά μεσάνυχτα γιόμισε τό σπίτι ἀπό κρυφοχριστιανούς. Ἄντρες, γυναῖκες, παιδιά πέρασαν τό κατώγι μ’ ἁγιοκέρια ποῦ εἶχαν μόνοι τους ἑτοιμάσει. Στήν ἀνατολική πλευρά μία κασέλα εἶχε γίνει Ἁγία Τράπεζα. Ὁ πάπα – Λευτέρης ἄρχισε τό ψάλσιμο μ΄ ἕνα γέροντα.
«Κύματι θαλάσσης τόν κρύψαντα πάλαι διώκτην τύραννον».
Τούτους ΄δῶ δέν ἐνοχλοῦσε ἡ φωνή του. Γι’ αὐτό δέν ἄκουσε ἐκεῖνο τό «σούς μπρέ», ποῦ τοῦ μαύριζε τήν ψυχή. Τούς ἔφτανε ποῦ ἄκουγαν τά λόγια. Κι ἄν ἔκρινε ἀπό τά βλέμματα, ἴσως καί νά φχαριστιόντουσαν ἀπ’ τό ψάλσιμό του. Στό τέλος ἄναψε τό κερί τοῦ ἀπ’ τό καντῆλι ποῦ τρεμόπαιζε καί κάλεσε τούς μυστικούς χριστιανούς του:
«Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός καί δοξάσατε Χριστόν τόν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν».
Μετά, ἐκεῖ στή μέση, ἔψαλε «τήν Ἀνάστασίν σου Χριστέ Σωτήρ», διάβασε τό Εὐαγγέλιο κι ἐνῷ ἡ πόλη ἡσύχαζε, ψάλανε ὅλοι μαζί τό «Χριστός Ἀνέστη». Γύρω του τά δακρυσμένα μάτια τοῦ σκλάβωναν τήν καρδιά. Ἦταν μία ἀπ’ τίς στιγμές ποῦ θά τόν συνόδευαν σ’ ὅλη του τή ζωή.
Ἦταν ἕτοιμη νά ξεπροβάλει ἡ νέα μέρα, ὅταν ξεκίναγε νά γυρίσει στό χωριό. Πίσω του ἄφηνε τό σπίτι, ποῦ ἔγινε ἡ κολυμπήθρα γιά ν’ ἀναβαπτιστεῖ στήν πίστη του κι ἕνα κομμάτι τῆς καρδιᾶς του. Θαρχόταν νά τό συναντήσει πάλι σέ λίγες μέρες. Τόν περίμεναν οἱ νέοι του χριστιανοί. Μαζί τους καί τά μικρά παιδιά, ποῦ εἶχαν μείνει ἀβάπτιστα.
Τώρα ἤξερε. Κάθε φορᾶ ποῦ ξεκίναγε μέ ξύλα γιά τήν Τραπεζούντα θά ἔφερνε κι ἕνα φόρτωμα στόν τουρκομαχαλά. Κάθε φορᾶ καί σέ διαφορετικό σπίτι. Τή νύχτα τό σπίτι αὐτό θά γινόταν ἡ ἐκκλησιά κι ἐκεῖ θά συνάζονταν οἱ κλωστοί. Ἄπ΄ τά πιό ἀπίθανα μέρη ξεφύτρωναν οἱ μαῦρες σκιές ποῦ ἀδιαφοροῦσαν γιά τήν προχωρημένη ὥρα. Τίς πιό πολλές φορές ἐρχόταν στό σπίτι τοῦ πεθαμένου κρυφοῦ παπᾶ ὅπου ὑπῆρχε ὁλάκερη ἐκκλησιά κρυμμένη ἄπ’ τά μάτια τοῦ κόσμου. Μυστικές πόρτες ἔφερναν τούς πιστούς ἀπό τούς σκοτεινούς δρόμους. Ἔξω οἱ νέοι εἶχαν ἀναλάβει τή φύλαξη. Τόσα χρόνια στή ζωή αὐτή ἔμαθαν νά φροντίζουν τήν ἀσφάλειά τους. Μαζί τους ἄρχισε κι αὐτός νά ζεῖ τούς φόβους καί τίς ἀγωνίες τους κι ὅταν γνωρίστηκαν καλά ἡ ἔγνοιά του σκλαβώθηκε στό μαχαλά τους.
«Τά παιδιά ἔχουν σήμερα μπαϊράμι» ἔλεγε στήν παπαδιά «κι ὅλη μέρα θά εἶναι νηστικά»…

Πηγή: Γιώργη Θ Πρίντζιπα, Τό συναξάρι τῶν κρυφῶν ὀνείρων, § Τά ξύλα τοῦ παπᾶ (ἀποσπάσματα), σέλ. 113 -140, ἔκδοσις 1η , ἔκδοσις Τέρτιος, Κατερίνη, Ὀκτώβριος 1992-ΡΩΜΑΙΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ

ΠΗΓΗ:http://fdathanasiou.wordpress.com

(Εστάλη από την φίλη μας Σπυριδούλα)