Η ελιά, η ορθή επεξεργασία του ελαιοπυρήνα και η παραγωγή ζωοτροφής από αυτόν
Στην
ελιά, την σπουδαιότητά της για την ελληνική οικονομία, την αξιοποίηση
του ελαιόξυλου, την προφανή αύξηση του Α.Ε.Π. από την αξιοποίηση των
παραπροϊόντων της και την επεξεργασία των φύλλων της ελιάς -με ενσίρωση-
ώστε να καταστούν άριστη ζωοτροφή έχουμε εκτενώς γράψει σε προηγούμενη
ανάρτηση εδώ.
Με
το παρόν άρθρο μας θα μελετήσουμε τον πυρήνα της ελιάς (ο οποίος
περιέχει 4% λάδι), τι ακριβώς διαδικασία ακολουθείται στα 40 περίπου
πυρηνελουργεία της Ελλάδας και τι θα έπρεπε να γίνεται ώστε τα
υποπροϊόντα από την επεξεργασία της ελιάς και του πυρήνα της να
μεταποιούνται έτσι, ώστε να μεγιστοποιείται η οικονομική τους αξία.
Το
θέμα μας θα το προσεγγίσουμε με την βοήθεια του πονήματος του πρώην
ιδιοκτήτη και Διευθύνοντος Συμβούλου της ΧΡΩ.ΠΕΙ. κ. Σωτήρη
Σοφιανόπουλου (σύντομο βιογραφικό στο τέλος της ανάρτησης εδώ) “Οι “Άγνωστες” πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία“.
Οι
επικεφαλίδες έχουν τεθεί ώστε να εξυπηρετούν τον αναγνώστη ενώ οι
υπογραμμίσεις και οι επισημάνσεις με bold είναι δικές μας. Επιπλέον
παραθέτουμε και σημειώσεις προκειμένου να βοηθήσουμε στην πληρέστερη
ανάπτυξη του θέματος. Γράφει λοιπόν ο Σ.Σ.:
Ο πυρήνας της ελιάς και η σωστή επεξεργασία του
“…Ο πυρήνας (που περιέχει περίπου 4% λάδι) με φορτηγά διοχετεύεται σε περίπου 40 πυρηνελουργεία της χώρας και εκεί γίνεται η εκχύλιση (1) του υπολοίπου του λαδιού και βγαίνει το πυρηνέλαιο και το πυρηνόξυλο. Η
λέξη πυρηνόξυλο είναι λανθασμένη, διότι αν επρόκειτο περί ξύλου, θα
έπρεπε το κουκούτσι της ελιάς να επιπλέει στο νερό, πράγμα που δεν
συμβαίνει, όπως θα διαπιστώσουμε, αν το ρίξουμε σε ένα ποτήρι με νερό. Δεν είναι ξύλο, είναι λιγροΐνη, που έχει ειδικό βάρος 1,2 και καθόλου λάδι. Επίσης κακώς εκχυλίζουμε όλον τον πυρήνα και κάνουμε άδικο κόπο.
Τι έπρεπε να κάνουμε αντ’ αυτού;
Ο πυρήνας δεν μπορεί να εκχυλισθεί, αν προηγουμένως δεν ξεραθεί. Έτσι
λοιπόν το πρώτο πράγμα που κάνει το πυρηνελουργείο είναι να ξεραίνει τον
πυρήνα. Αυτή είναι μία αναγκαστική διαδικασία που πρέπει να γίνει ούτως
ή άλλως, διότι αλλιώς ο πυρήνας δεν διαχωρίζεται δια της κοκκομετρικής
διαδικασίας. Αντί λοιπόν μετά την ξήρανση να διαχωρίζουν τον πυρήνα στα 4
βασικά σημεία του (δηλ. στο φλοιό, το σάρκωμα της ελιάς που εμπεριέχει
λάδι, το λιγροϊνικό μέρος, που είναι το κουκούτσι και τον πυρήνα της
ελιάς που και αυτός εμπεριέχει λάδι) έπρεπε να διαχωρίζουν τον πυρήνα πρωτίστως στο λιγροϊνικό του μέρος που είναι μεγάλης θερμιδικής αξίας (άνω των 5 χιλιάδων θερμίδων το κιλό) (2) και στο σαρκώδες μέρος και το πυρηνικό μέρος που περιέχουν το λάδι. Και επειδή η διαφορά είναι μεγάλη, θα εκχύλιζε το πυρηνελουργείο μόνο το 25% του πυρήνος και όχι το 100%. Μετά την εκχύλιση το προϊόν που θα παρέμενε, που είναι μέρος του σημερινού πυρηνοξύλου, θα ήταν απ’ ευθείας ζωοτροφή. Το δε λιγροϊνικό μέρος που κατά βάρος είναι τα 3/4, δηλ. το κουκούτσι της ελιάς θα ήταν καύσιμο, όπως είναι δυστυχώς το πυρηνόξυλο σήμερα.
Βέλτιστη αξιοποίηση των μερών του πυρήνα της ελιάς