Ζῶ ἐντὸς τοῦ κλεινοῦ Ἀστεως! Ζῶ σὲ μίαν ὅμοια οἰκοδομή, ἀρκετῶν ὀρόφων, δίχως αὐλὲς κοινόχρηστες καὶ δίχως χῶμα. Ὅπως κι ἐσεῖς φαντάζομαι. Δὲν ἔχω χωριό, δὲν ἔχω κτήματα, δὲν ἔχω ῥίζες. (Βλέπετε, ὁ Πόντος….) Κάποια λίγα κατάλοιπα τὰ χαίρονται κάποιοι συγγενεῖς (καλή τους ὥρα) μὲ ἀπόφασι τῶν γονέων καὶ τῶν παππούδων μου. Συνεπῶς εἶμαι ἀπόλυτα ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν Γῆ.
Ἔχω μάθει ὅμως πολλὰ γιὰ τὴν Γῆ. Ἔχω ἀσχοληθεῖ σὲ κηπάρια, σὲ γλᾶστρες, ἀκόμη καὶ σὲ ..δανεικὰ χωράφια. Ἔχω πιάσει λάσπη, κασμά, φτυάρι, τσουγκράνα… Ἔχω ξεχορτιαριάσει, κλαδέψει, μπολιάσει… Γενικῶς… Τὸ πέρασα κι αὐτὸ τὸ στάδιο.
