ΠΕΣΙΜΙΣΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΑΣΧΟΛΙΑΣΤΟ....

Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ 

Γράφει ο Ιάκωβος Ιωάννου

Για ένα τουλάχιστον στυγνό και αποτρόπαιο έγκλημα πρέπει να καταδικαστεί ο πρωθυπουργός: για τη δολοφονία της ελπίδας 11 εκ. ανθρώπων που ανέκαθεν στην ιστορία τους αγωνίζονταν για ένα καλύτερο μέλλον δικό τους και των παιδιών τους – με όλα τα μεγάλα λάθη φυσικά και τις παραλείψεις τους.

«Για τους Έλληνες δεν υπάρχει πια κρίση. Αυτός είναι ο τρόπος που ζούμε πλέον. Έχουμε δηλαδή προσαρμοσθεί σε μία κρίση στο διηνεκές που δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει. Το κρίσιμο χρονικό σημείο, το οποίο μετέτρεψε το θυμό μας σε αποδοχή, ήταν πριν από δύο χρόνια. 

Τότε οι Έλληνες ψήφισαν την αριστερά για να πολεμήσουν τους δανειστές, ενώ αυτή έθεσε το θέμα σε δημοψήφισμα. Παρακινούμενοι από τη νέα κυβέρνηση ψήφισαν οι περισσότεροι ΟΧΙ. 

Θέλω να μιλήσω για την ελπίδα

Θέλω να μιλήσω κι εγώ για την ελπίδα. Την ελπίδα μου στον άνθρωπο. Την πίστη μου ότι, ακόμα και στα πιο σκοτεινά χρόνια, αυτή δεν θα εκλείψει. Ακόμα κι απέναντι στις συμφορές που μοιάζουν ανίκητες, αυτή δεν θα νικηθεί. Η ελπίδα μπορεί να περιγελαστεί. Να γίνει τέχνασμα και προεκλογικό σύνθημα των επιτήδειων που θέλουν να εξαπατήσουν. Να είναι απατηλή και ψεύτικη. Αλλά η δύναμή της είναι ασύγκριτη.
Ένας άλλος δάσκαλος είπε κάποτε ότι πρέπει να πιστεύουμε στη δύναμη της αλλαγής. Είμαι κι εγώ δάσκαλος. Πιστεύω κι εγώ στην αλλαγή. Κυρίως, όμως πιστεύω στην ελπίδα. Μα δεν πιστεύω στην ελπίδα που βρίσκεις στην αήθη, την πιο αηδή μορφή της «επαγγελματικής» - με τη χειρότερη σημασία της λέξεως – πολιτικής. Πιστεύω στην ελπίδα που παρηγορεί τον άνθρωπο. Που τον ενδυναμώνει να παλέψει. Που τον κάνει να αισθάνεται ελεύθερος, ακόμα και μέσα στα δεσμά μιας ιδιότυπης κατοχής.
Είμαι ένας δάσκαλος που πιστεύει στην ελπίδα.
Είμαι δάσκαλος κι η μεγαλύτερη ευθύνη μου είναι να διδάξω στα παιδιά, το μέλλον μας, ότι τίποτε δεν έχει χαθεί, ότι δεν είμαστε καταδικασμένοι. Να τους διδάξω όχι την απογοήτευση, αλλά την ελπίδα. Όχι την εξαπάτηση, αλλά την

Ο πανικός τους, η ελπίδα μας

Διαβάζουμε ότι κάποιοι μάνατζερς κερδοσκοπικών επενδυτικών ταμείων (hedge funds) του Λονδίνου «φρίκαραν» μετά από συνάντησή τους με εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι τους παρουσίασαν τις προθέσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δεν γνωρίζω τι ειπώθηκε μεταξύ τους. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι τα hedge funds θα εγκατέλειπαν την χώρα έτσι κι αλλιώς, με οποιαδήποτε κυβέρνηση ante portas. Και ότι όσο πιο γρήγορα φύγουν τόσο καλύτερα.

Γιατί να φύγουν; Δεν θέλουμε τις επενδύσεις τους; Όχι ιδιαίτερα! Τα hedge funds ποτέ δεν επενδύουν παραγωγικά. Δεν είναι η δουλειά τους αυτή. Δουλειά και σκοπός τους είναι να αγοράσουν κάποια χαρτιά φτηνά, ελπίζοντας ότι οι τιμές των χαρτιών που αγόρασαν θα αυξηθούν γρήγορα, θα ξεπουλήσουν στα γρήγορα (πολλές φορές εντός λεπτών της ώρας) και θα μεταβούν σε νέα πεδία δόξης

Ο "ζαλισμένος" λαός είναι πρόβατο επί σφαγή

Το χειρότερο πράγμα για ένα λαό που έχει χάσει τα πάντα είναι να απελπιστεί τόσο, σε σημείο που να θεωρεί πως κάθε κίνηση αντίστασης του είναι χαμένη, πως κάθε προσπάθεια αντίδρασης του είναι μάταιη, πως κάθε σκέψη να αγωνιστεί για ένα καλύτερο αύριο είναι καταδικασμένη ουτοπία.

Του Νίκου Χειλαδάκη/briefingnews.gr
Ο λαός αυτός, ζαλισμένος και «υπνωτισμένος» από ένα σύστημα που χρησιμοποιεί όλα τα μέσα για να τον αποπροσανατολίσει  και να τον καθηλώσει, είναι καταδικασμένος σε αργό θάνατο, είναι πρόβατο επί σφαγή και οι δήμιοι του είναι οι μεγάλοι προδότες του.
Όταν ανοίγεις μια συζήτηση για τις επερχόμενες εκλογές οι περισσότερες απόψεις που θα ακούσεις είναι ότι : «όλοι το ίδιο είναι», «ότι και να

Ζητείται ελπίς!

Ένας λαός ολόκληρος, με χαμένο το συλλογικό μας όραμα, χωρίς μπούσουλα, χωρίς ελπίδα! Από τους καναπέδες μας παρακολουθούμε καιρό τώρα, πάει πια πολύς χρόνος, μιαν κακόγουστη, χοντροκομμένη κωμωδία στις οθόνες των τηλεοράσεών μας. Ένα καθημερινό σήριαλ, φτηνό κι αντάξιο της Τηλεδημοκρατίας μας, εκτυλίσσεται σε συνέχειες, στα βραδινά δελτία ειδήσεων κι αλλού, από όλους τους δίαυλους των μέσων μαζικού εμπαιγμού. 

Στημένος όλος ο θίασος επί σκηνής, ανταποκρίνεται στα κελεύσματα των Ξεφτεντέρηδων και των Χατζηλάστιχων, με το σενάριο κάθε βράδυ γραμμένο στο πόδι και τους ξεπεσμένους πολιτικάντηδες, κακούς ηθοποιούς σε ρόλους φασουλήδων, στο πάλκο αυτού του θεάτρου του πολιτικού παραλόγου.

Τραγικότητα… ἐν Χριστῷ ἐλπίδες… Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου

Τραγικότητα… ἐν Χριστῷ ἐλπίδες…

Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου ἐφημέριου Ἱ.Ν. Κοιμήσεως ΘεοτόκουἈμαρουσίου

Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν χωρίς φόβο καί πάθος προσπαθεῖ νά διατυπώνει τήν ὀρθόδοξη θεανθρώπινη ἄποψη γιά τήν παροῦσα ζωή καί νά ὁριοθετεῖ τίς ἐν Χριστῷ ἐλπίδες της γιά τή Μέλλουσα.

Μέ ὁποιοδήποτε κόστος ἐπιθυμεῖ νά καταθέτει στόν πονεμένο καί τραυματισμένο λαό μας τήν ἀλήθεια καί μόνο τήν Ἀλήθεια, τό Χριστό, πού εἶναι ἡ πρώτη προϋπόθεση γιά τήν ἀπόκτηση τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας. «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια» λέγει ὁ Χριστός.  «Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰωάν. η΄ 32),

Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, θεοφώτιστος καί ἔμπειρος ἐπόπτης τῶν οὐρανίων καί τῶν ἐπιγείων ἀξιῶν, ὑποστηρίζει ὅτι ὄντως ἐλεύθερος, πραγματικά ἐλεύθερος, εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού θέλει νά ὑποτάσσει τό εὐτελές καί γεῶδες θέλημά του στό θέλημα τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ.  Ἡ πλήρης ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου βρίσκεται στήν πλήρη ἀποδοχή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. 

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑΣ...

«Αδελφέ σώσε με! Πρέπει να βρω τον γέροντα ασκητή του Παγγαίου Όρους. Καταστρέφεται η οικογένειά μου. Άρχισαν οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί και δεν ξέρω τι να κάνω. Και δεν έφθαναν όλα αυτά ξεκίνησαν και οι καυγάδες με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Για όλα φταίω εγώ. Πιστεύω όμως ακράδαντα πως κάποιος η κάποια μου έχει κάνει μάγια! Γι’ αυτό αναζητώ τον γέροντα να μου λύσει το πρόβλημα...»!

Η απογοήτευση και η απελπισία διακρινόταν από τη φωνή του και αποτελούσαν δείγμα της τραγικής κατάστασης που βρισκόταν ο ανωτέρω χριστιανός! Καθώς μου περιέγραφε με λεπτομέρειες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει τον διέκοψα ξαφνικά και του είπα:

-Άκουσε Παναγιώτη ο γέροντας δεν μπορεί να σου δώσει λύση. Δεν νομίζω ότι διαθέτει συνταγές λύσεις. Τη λύση πρέπει να τη δώσεις εσύ.

-Δηλαδή μου ζητάς να αυτοκτονήσω; Γιατί προσωπικά μόνο αυτή τη λύση βλέπω.

-Όχι δεν σου ζητώ να καταδικαστείς στην κόλαση αιωνίως. Σου ζητώ όμως να ανακαλύψεις τον Θεό μέσα από τη μετάνοια. Να μετανοήσεις σου ζητώ , όχι να αυτοκτονήσεις.

"ΚΑΤΙ" ΠΟΥ ΜΕ ΓΕΜΙΣΕ ΕΛΠΙΔΑ (Τραγούδι ΒΑΣΙΛΗ ΓΟΥΡΝΑΡΗ)

ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙ.ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΓΟΥΡΝΑΡΗ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΠΟΥ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΛΟ Κ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ.....

ΕΝΑΣ ΝΕΑΡΟΣ ΨΑΧΝΕΙ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΜΟΙΡΑΣΕ ΟΣΑ ΠΟΙΟ ΠΟΛΛΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ,ΚΑΘΕΤΑΙ Σ ΕΝΑ ΠΑΓΚΑΚΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ...ΜΙΑ ΤΥΦΛΗ ΚΟΠΕΛΑ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΔΥΝΑΜΗ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΝΑ ΠΑΛΕΥΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ!!!
ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΘΑΡΡΟΣ ΜΕ ΤΟ ΑΘΩΟ ΤΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟ!!!
ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΨΑΞΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ "ΚΑΤΙ" ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΟΠΛΙΣΕΙ ΜΕ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ!!

(Βασίλης Γούναρης)

Φρούδες ελπίδες, θα μου πεις!

Αυτοί, οι Τροϊκανοί,  εντεταλμένοι υπάλληλοι των δανειστών κι εντολοδόχοι της κυβέρνησης των Ολετήρων, έχουν το μοντέλο τους... Τι μοντέλο, δηλαδή, ένα κατάστιχο έχουνε. Θετικές αποκλίσεις από δω, αρνητικές αποκλίσεις από κει, τόσα μαζέψατε, τόσα φάγατε, αυτή είναι η σούμα, το λέει και το κομπιούτερ, τόσα λείπουν, αμοληθείτε και βρείτε τα.

Με δυο κουβέντες, αυτά υπογράψανε είτε τα είχανε είτε δεν τα είχανε διαβάσει.

Κι όσο υπάρχει υστέρηση στις εισροές από το προγραμματισμένο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας ή από την καθυστέρηση στις τυφλές απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων ή από τη συνεχιζόμενη, παρά τις περικοπές, σπατάλη στα νοσοκομεία και παντού, τόσο θα μεγαλώνει κι η μαύρη τρύπα.

Κι επειδή είναι από πάνω κι ανίκανοι οι κυβερνήτες μας, όταν -χειρότερα- δεν είναι διαπλεκόμενοι με τις διάφορες συνομοταξίες παρασίτων ή -τρισχειρότερα- δεν είναι καταχωρισμένοι στις λίστες των «λίσταρχων», καθυστερούν εσκεμμένα ή από απλή ανικανότητα και φόβο για το πολιτικό κόστος που οι κουτοπόνηροι άφρονες έτσι κι αλλιώς το έχουν ήδη αναλάβει και συνυπογράψει. Έτσι καθυστερούν κι οι εξοικονομήσεις που έχουν προβλεφθεί στα κουτουρού, από το ξεχαρβάλωμα των δομών κοινωνικής πρόνοιας.

[βίντεο] Η Ελλάδα της Κατάθλιψης και της Ελπίδας

Το θέμα της «εθνικής κατάθλιψης» εξαιτίας της οικονομικής κρίσης αλλά και τα πορτραίτα των ανθρώπων που αγωνίζονται για να ξεπεράσουν τα προβλήματα τους ή να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους που έχουν ανάγκη, παρουσιάζει το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα με το Στέλιο Κούλογλου. Στον ρόλο του αφηγητή, οι μαθητές της τετάρτης και της έκτης δημοτικού στο 19ο Δημοτικό Σχολείο Νίκαιας που ζωγραφίζουν την κρίση και μιλούν για το πως τη βιώνουν οι ίδιοι και οι γονείς τους. Ένα συγκλονιστικό βίντεο από κάποιον που έχει ήδη φτιάξει στο σαλόνι του σπιτιού του τη θηλειά για να αυτοκτονήσει αλλά και ιστορίες ανθρώπων που κατάφεραν να ξεπεράσουν την κατάθλιψη ή την στεναχώρια τους, φτιάχνοντας μέχρι και ομάδες γέλιου, συμπληρώνουν ένα ντοκιμαντέρ που, πέρα από τα στερεότυπα της κατάθλιψης, αναδεικνύει και τις νησίδες της ελπίδας 
Ένας στους έξι Έλληνες παρουσιάζει συμπτώματα κατάθλιψης, με αποτέλεσμα από το 2009 μέχρι το 2011 οι αυτοκτονίες να έχουν αυξηθεί κατά 21,4% σημειώνει ο ψυχίατρος Στέλιος Στυλιανίδης, αναλύοντας το φαινόμενο της αύξησης των αυτοκτονιών, καθώς και την πολιτική διάσταση που προσδίδεται σε κάποιες από αυτές.
Το Ελληνικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας και Ερευνών προσφέρει τις υπηρεσίες του στο κοινό περισσότερα από 50 χρόνια τώρα. Τελευταία, βλέπει τα τηλεφωνήματα-εκκλήσεις για βοήθεια να αυξάνονται και τις λίστες αναμονής να ξεπερνούν το μήνα. Παρόλη την αυξημένη ζήτηση, όμως, το ΕΚΕΨΥΕ είδε το ένα τρίτο του ανθρωπίνου δυναμικού του να χάνεται μέσα σε μόλις 15 ημέρε
Η αναδρομή στα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων στη Λέρο και σε άλλα μεγάλα ιδρύματα της εποχής, την οποία κάνει ο ψυχίατρος Βλάσσης Τομαράς, λειτουργεί σαν σήμα κινδύνου για το σήμερα. Τα κέντρα ψυχικής υγείας τα οποία αντικατέστησαν τις μεγάλες μονάδες απειλούνται τώρα με κατάρρευση.
Την ίδια στιγμή, ολοένα και περισσότεροι πολίτες απευθύνονται στο 1034, τη γραμμή για την κατάθλιψη του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής αναφέροντας προβλήματα σχετικά με την οικονομική κρίση. «Τα ποσοστά μείζονος καταθλιπτικού επεισοδίου έχουν αυξηθεί σημαντικά από το 2008», επιβεβαιώνει η Μαρίνα Οικονόμου, ψυχίατρος στην ΕΠΙΨΥ σημειώνοντας ότι η κατάθλιψη δεν κάνει διακρίσεις, επιβάλλοντας μια «γκρίζα δημοκρατικότητα» σε όλους.
Η κατάθλιψη φέρεται να έχει επηρεάσει και τον ελληνικό κινηματογράφο. Ο Γιάννης Ζουμπουλάκης μιλώντας στο φακό του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα συγκρίνει τις ταινίες πριν την κρίση με αυτές που δημιουργήθηκαν μετά. «Όλα αυτά τα οποία όλοι λίγο πολύ είμαστε τα βλέπουμε και στο σινεμά αυτή την εποχή», εξηγεί.
Ο ήλιος είναι μαύρος γιατί είναι δύσκολος ο καιρός για τον κόσμο πια, λέει η 10χρονη Ζωή, περιγράφοντας τη ζωγραφιά της. Το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα επισκέφτηκε το 19ο Δημοτικό Σχολείο Νίκαιας, όπου οι μαθητές της τετάρτης και της έκτης δημοτικού ζωγραφίζουν και μιλούν για την κρίση. Οι ζωγραφιές τους αποτυπώνουν τις σκέψεις τους, όσα βλέπουν στην τηλεόραση αλλά δεν τους τα εξηγεί κανείς, καθώς και τις κουβέντες των γονιών τους που ακούνε στο σπίτι.
«Οι βόλτες μας έχουν λιγοστέψει και εγώ δεν ζητάω πια πολλά πράγματα», λέει ο 12χρονος Σωτήρης, o οποίος έχει αντιληφθεί τη δύσκολη οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η οικογένειά του. «Καλύτερα να πεθάνουμε παρά να ζήσουμε», γράφει η ζωγραφιά του Νικηφόρου, συμμαθητή του.
Το Παράφωνο Jazz Bar λειτουργούσε ανελλιπώς για τριάντα χρόνια. Το 2010, λόγω οικονομικών προβλημάτων ανέστειλε τη λειτουργία του. Η Βηθλεέμ, ιδιοκτήτρια του μπαρ, κλαίει βλέποντας το αγαπημένο της πιάνο να βγαίνει από το κτήριο. Πέρα από το τέλος μιας εποχής, το κλείσιμο του Παράφωνου σήμαινε και οικονομικές δυσκολίες για την ίδια και την οικογένειά της. Αλλά δεν το έβαλε κάτω: αποφάσισε να το ρίξει στο γέλιο, και μάλιστα να κάνει όλο τον κόσμο να γελάσει. Ίδρυσε μια ομάδα γιόγκας γέλιου, η οποία συναντιέται κάθε βδομάδα στη γειτονιά της στα Εξάρχεια. Όλοι έχουν πληγεί από την κρίση. Αλλά γελάνε.
Η Μαριάννα, 26 χρόνια δημόσιος υπάλληλος βλέπει το μισθό της να κόβεται στη μέση. Δεν μπορεί πλέον να αποπληρώσει το δάνειό της, ούτε τους λογαριασμούς. Nιώθει ντροπή και απελπισία. Αλλά δεν χρειάζεται να τα βάψουμε μαύρα, επιμένει. Τουλάχιστον όχι όσο μπορούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο. 
Ο Κώστας, είναι συνταξιούχος μηχανικός στα καράβια και πατέρας ενός 8χρονου αγοριού. Η σύνταξή του έχει μειωθεί σε σημείο να του μένουν μόλις 100 ευρώ το μήνα. «Μας έχουνε θάψει ζωντανούς, πώς θα ζήσουμε», αναρωτιέται. Ο ίδιος εκμυστηρεύεται πως έχει σκεφτεί να δώσει τέλος στη ζωή του. «Γιατί να πεθάνω όμως, για τους πολιτικούς;» καταλήγει.
Στα γραφεία της ΕΚΠΟΙΖΩ, η δικηγόρος Λίλα Λιναρδάτου συμβουλεύει τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά για την τακτοποίηση των οφειλών τους. Αλλά, όπως εξηγεί, από κάποιο σημείο και πέρα ένιωθε περισσότερο ψυχολόγος, παρά δικηγόρος, αφού μέλη της οργάνωσης ξεσπούσαν σε κλάματα εξηγώντας την κατάστασή τους. Τέσσερις, μάλιστα, από αυτούς έδωσαν τελικά τέλος στη ζωή τους. Στην οργάνωση αποφάσισαν ότι δεν πάει άλλο, πρέπει να δράσουν άμεσα. Αποφάσισαν την διοργάνωση ομαδικών ψυχοθεραπειών, αλλά και ένα γλέντι, για να γνωριστούν τα μέλη της οργάνωσης καλύτερα. Στο πάρτυ ακόμα και ο κλόουν ήταν υπερχρεωμένος. Αλλά ζει για να κάνει τους άλλους να γελάνε.
Ακόμα, στην τηλεόραση που μας δημιουργεί ενοχές, αναφέρεται η τηλεκριτικός Πόπη Διαμαντάκου. Μιλουν επίσης η ψυχολόγος Αναστασία Λελέκη, η παιδιοψυχίατρος Τζένη Σουμάκη, η υπεύθυνη για τη γραμμή για τις αυτοκτονίες, Ελένη Μπεκιάρη, η υπεύθυνη για τη γραμμή για την κατάθλιψη, Ελένη Λουκή και η δασκάλα των μαθητών του σχολείου, Ελεάνα Ζάρκου.
«Θα ήθελα να ήταν ο κόσμος καλύτερος, να δούλευαν όλοι, να είχανε λεφτά. Θα ήθελα κι εγώ να κάνω κάτι για να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος», καταλήγει ο μικρός Νικηφόρος.


Η Ελλάδα της Κατάθλιψης και της Ελπίδας από tvxorissinora


http://www.rwf.gr

http://justiceforgreece.wordpress.com/

Η έλλειψη ΘΥΜΟΥ ως case study στην πορεία του Έλληνα προς την υποδούλωση

Είναι βέβαιο ότι στις μεγάλες πανεπιστημιακές έδρες ψυχολογίας το φαινόμενο «Έλληνας»  θα αποτελεί το πλέον περιζήτητο μεταπτυχιακό. Πιστός ο Έλληνας στην Ιστορία του  καταρρίπτει έναν ακόμη μύθο: Αμφισβητώντας ευθέως τους παραδεκτούς κανόνες της επιστήμης της ψυχολογίας αναδεικνύει νέα επιστημονικά δεδομένα, άγνωστα μέχρι χθές… Ότι στη διαδικασία προς το θάνατο το υποκείμενο είναι δυνατόν να οδηγηθεί από την άρνηση κατευθείαν στην αποδοχή, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΕΙ το ενδιάμεσο στοιχείο του ΘΥΜΟΥ που χαρακτηρίζει την τυπική «ψυχολογία της πορείας προς το θάνατο». Κάτι τέτοιο ήταν μέχρι σήμερα  άγνωστο…

Η Dr. Elisabeth Kubler- Ross που έγινε γνωστή για τη δουλειά της με ετοιμοθάνατους ασθενείς εντόπισε  τα στάδια της «ψυχολογίας του θανάτου» στη διαδικασία του ανθρώπου προς το θάνατο. Αυτά,  περιλαμβάνουν την άρνηση, το θυμό,  την κατάθλιψη και  τέλος την αποδοχή.

Παρακάτω περιγράφονται τα διάφορα επί μέρους στοιχεία της τυπικής «ψυχολογίας του Έλληνα» στην  πορεία του προς το θάνατο, όπως αυτή έχει παρατηρηθεί σε ανθρώπους που βρίσκονται σε προχωρημένα καρκινικά στάδια. Τα επί μέρους όμως στοιχεία που έχουν παρατηρηθεί σε ανθρώπους που πάσχουν από καρκίνο σε τελικό στάδιο, έχουν στην περίπτωση του Έλληνα μεταλλαχτεί, για λόγους που η επιστήμη πιθανόν να είναι σε θέση να εξηγήσει μετά από πολλά χρόνια…  Το αποτέλεσμα είναι  ότι ελλείπει από τον ετοιμοθάνατο σήμερα Έλληνα ο ΘΥΜΟΣ, που είναι το ενδιάμεσο στάδιο της άρνησης και της αποδοχής που ψυχολόγοι, ιστορικοί και κοινωνιολόγοι εντοπίζουν ανέκαθεν στους  λαούς που οδηγηθήκαν σε  βίαιη και βάναυση υποδούλωση.

Έλλειψη ελπίδας: Ο Έλληνας θεωρεί ότι δεν θα υπάρξει τέλος σ’ αυτό το προσωπικό του μαρτύριο. Ελπίζει όμως και προσμένει στην κυκλοφορία του νέου  iPhone5. 

Αίσθημα ανημποριάς: Το Έλληνας νοιώθει μόνος του στο να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση. Καμία βοήθεια δεν μπορεί να έρθει από πουθενά, καθώς οι άλλοι Έλληνες είτε δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, είτε δεν μπορούν είτε δεν ενδιαφέρονται να βοηθήσουν. Το νέο εδώ επιστημονικό δεδομένο σε αντίθεση με τις μελέτες που έχουν γίνει σε καρκινοπαθείς (όπου «οι άλλοι» είναι οι υγιείς), είναι ότι «οι άλλοι» είναι οι συνέλληνες που επίσης  ακολουθούν την ίδια προς το θάνατο πορεία…

Ανήμπορος θυμός: Σαν αποτέλεσμα του να αισθάνεται ο Έλληνας θύμα αδικίας, υπάρχει μέσα του καταπιεσμένος σιωπηλός θυμός και οργή μαζί με μια αίσθηση απόλυτης ανημπόριας προκειμένου να αντιδράσει. Ο Έλληνας  νοιώθει ότι ‘νικήθηκε’. Λίγο πριν εκπνεύσει έχει σιωπηλά  αποδεχτεί  ότι ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.

Απουσία έκφρασης των αρνητικών συναισθημάτων: Είτε από φόβο, ενοχή, σύγχυση ή απλά από απελπισία, ο Έλληνας δεν βρίσκει διέξοδο να εκφράσει ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ τα πληγωμένα του συναισθήματα. Αντίθετα μάλιστα, τα ‘τοξικά’ αυτά αρνητικά συναισθήματα συσσωρεύονται μέσα του. Ο Έλληνας κυριολεκτικά «σηκώνει το σταυρό του» στα κοινωνικά δίκτυα όπου ο φόβος, εξαφανίζεται και βρίσκει διέξοδο να εκφράσει τα πληγωμένα του συναισθήματα.

Ο Έλληνας  αισθάνεται ότι έχει παγιδευτεί : Σαν αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, ο Έλληνας  νοιώθει ότι έχει εγκλωβιστεί σε μια τρομερή ψυχική φυλακή, από την οποία δεν υπάρχει διέξοδος αν του κοπεί το ρεύμα… Πληρώνει  υποτελικά  το χαράτσι της ΔΕΗ  για να μπορεί να  συμμετέχει στις εργασίες της χιλιοστής εκατοστής έκτης εθνοσυνέλευσης που συγκλήθηκε με πρωτοβουλία της επιτροπής για την αναθεώρηση του Συντάγματος στα πλαίσια της ομάδας εργασίας που δημιουργήθηκε στο facebook «Εδώ και τώρα εκλογές για Συντακτική Εθνοσυνέλευση [Η ΙΣΛΑΝΔΙΑ ΚΕΡΔΙΣΕ ΕΜΕΙΣ?]».

    

Εξάντληση: Η παρατεταμένη, βαριά ψυχική πίεση καταλήγει τελικά σε βαρύτατη εξάντληση, σωματική και ψυχική. Κάτω από το ειδικό αυτό στρες, ο Έλληνας κανονικά  δεν θα  μπορούσε  να βρει καμία ανάπαυση, καμιά εσωτερική «λιακάδα», καθόλου «αέρα» για τον ψυχισμό να αναπνεύσει και να ανανεωθεί. Η ζωή θα γινόταν  «ένα ασήκωτο βάρος» αν έλλειπε η εξωτερική «λιακάδα» του καυτού ελληνικού ήλιου με 2.000.000 χλμ ακτογραμμής και 2.000.000 απλωμένες ξαπλώστρες και τραπεζοκαθισματα που βοηθούν τον ψυχισμό 2.000.000 ανέργων να αναπνεύσουν και να ανανεωθούν.

Κατάθλιψη: Εξ αιτίας της συγκεκριμένης ψυχολογικής κατάστασης, το άτομο βαθιά μέσα του δεν μπορεί να βρει καμία χαρά, καμία γλυκύτητα στη ζωή, κανένα λόγο που πραγματικά θα τον ‘τραβούσε’ να ζήσει, πλην του φρέντο καπουτσίνο που δίνει μια νότα γλυκύτητας στη ζωή εκατομμυρίων ελλήνων, ειδικά για  αυτούς που τον πίνουνε γλυκό. Πρόκειται για μια ιδιότυπη κατάσταση βαριάς κατάθλιψης που οι Έλληνες ασθενείς βαδίζουν από καφέ σε καφέ αργά, σέρνοντας τα βήματά τους, με τον κορμό κυρτό και κεφάλι σκυμμένο στην εφαρμογή facebook mobile για κινητά android και iOS (6 παρακαλώ).

Ελλείψει λοιπόν του ενδιάμεσου στοιχείου του ΘΥΜΟΥ, οι Έλληνες, σε αντίθεση με τους καρκινοπαθείς, οδηγούνται αμαχητί στην τελική ευθεία προς το απόλυτη υποδούλωση… Στο στάδιο αυτό κυριαρχεί η παραίτηση και η γλυκύτατα ήρεμη αποδοχή της απελπισίας που κατά το μέρος αυτό είναι η ίδια ακριβώς συμπεριφορά που παρατηρείται σε ανθρώπους που βρίσκονται σε τελικά καρκινικά στάδια…

Παραίτηση: Φαίνεται σαν να μη μπορεί να γίνει τίποτε. Αν και το άτομο μοιάζει να εξακολουθεί να προσπαθεί και να αγωνίζεται, βαθιά μέσα του παραιτείται και ‘υποκύπτει στη μοίρα του’. Ασυνείδητη επιθυμία του Έλληνα να υποταχτεί -  να σκλαβωθεί: Παρά την συνειδητή διάθεση του Έλληνα  να ζήσει ελεύθερα, την έγνοια του για τους ιστορικούς του Έθνους Αγώνες  που τον ωθεί να παραμείνει ελεύθερος και να προασπίσει τα κεκτημένα με αίμα δικαιώματα, ο Έλληνας εβρισκόμενος ήδη σε προχωρημένο στάδιο υποδούλωσης βαθιά μέσα του θέλει να υποταχτεί. Να σκλαβωθεί βαριά.  Εξ αιτίας αυτής της μη-συνειδητής επιθυμίας να μη συνεχίσει άλλο να ζει ελεύθερα, η υποδούλωση φαντάζει  σαν «ένας εύκολος τρόπος διαφυγής  για να υποταχτεί  κάποιος»…  Όπως ο καρκίνος που έχει χαρακτηριστεί από ορισμένους ερευνητές σαν ‘ένας ευγενικός τρόπος να αυτοκτονήσει κάποιος’.

Γλυκύτητα, ήρεμη αποδοχή της απελπισίας: Όπως και στα τελικά στάδια του καρκίνου, έτσι και ο Έλληνας σήμερα φαίνεται συνήθως πολύ ‘ήσυχος’ και παραιτημένος, με μια στωική αποδοχή της μοίρας και των βασάνων του, σαν να μη θέλει ή να μην έχει πια τη δύναμη να αγωνίζεται και να διεκδικεί να αλλάξει κάτι σ’ αυτά που τον βαραίνουν.

20 χρόνια μετά, ερευνώντας ο ιστορικός του μέλλοντος τα αίτια που οδήγησαν τον  Έλληνα να σκλαβωθεί χωρίς να πέσει μια ντουφεκιά, η αρχαιολογική σκαπάνη πιθανόν να  φωτίσει το σκελετό του Έλληνα, πάνω σ ένα φτηνό καναπεδάκι ΙΚΕΑ μπροστά σε μια σβηστή οθόνη…

http://alampasis.blogspot.gr/2012/11/case-study.html
για το βίντεο: 
Μικρό απόσπασμα από την ταινία του Σίντνεϊ Λιούμετ (σκηνοθέτη του “Σέρπικο”) “Το Δίκτυο” του 1976… 
Η ταινία που τόλμησε να αποκαλύψει σε όλο του το μεγαλείο το ψέμα από τη μία πλευρά και την απονεύρωση από την άλλη. 
Μια ταινία που, 35 χρόνια μετά, φαντάζει απόλυτα σημερινή. Προφητική, αποκαλυπτική, σοκαριστική…
Υποψήφια για 10 όσκαρ.

http://justiceforgreece.wordpress.com/

Σχόλιο ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ:

που είναι ο θυμός μας; που πήγε η αγανάκτηση και η οργή; που είναι οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών; που είναι οι Έλληνες να διαμαρτυρηθούν;

Μας βιάζουν, μας σκοτώνουν, μας κλέβουν, μας απειλούν, μας πλασάρουν την προπαγάνδα τους κάνοντας το αυτονόητο ανύπαρκτο, μας βομβαρδίζουν με μπούρδες ώστε να χάσουμε το μυαλό μας, η σκέψη μας να επικεντρώνεται στο πως θα πάρουμε το δάνειο (πακέτο στήριξης) και να παραμείνουμε στην ληστρική Ευρωπαϊκη ένωση. Ποιο δάνειο ρε ξευτίλες; αυτό που θα πάει στις τράπεζες και στην αποπληρωμή των τόκων από τα προηγούμενα δάνεια. Πως μπορεί να χαίρεται η κυβέρνηση όταν ξεπουλά την πατρίδα μας, όταν την διαμελίζει, όταν ο λαός πεινάει και μετά τολμά να μιλά για ανάπτυξη. Με ποιο τρόπο θα γίνει η ανάπτυξη, με την οικονομική ύφεση μας πάει 100 χρόνια πίσω, με τους φόρους ή μήπως ξεπουλώντας την χὠρα μας στους γύπες, αυτό θεωρεί ο Σαμαράς ανάπτυξη.

Είμαστε υπόδουλοι του συστήματος, χωρίς οργή, χωρίς θυμό. Έτσι δεν έχουμε μέλλον και καμιά ελπίδα και αν αυτός ο μηδενισμός πονάει, η συνειδητοποίηση ότι η κατάσταση είναι χειρότερη από την μικρή αυτή περιγραφή, αυτό πονάει περισσότερο.

«Η ΚΥΡΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ, Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΣ»

Γέροντος Ιερομ. Πετρωνίου Τανάσε (†2011)
Δικαίου τής Ρουμάνικης Σκήτης τού Τιμίου Προδρόμου τής Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας - Αγίου Όρους

Μετά τήν ανάληψι τού Σωτήρος Χριστού στούς ουρανούς, η Κυρία Θεοτόκος ήταν η μεγάλη παρηγοριά τών αγίων Αποστόλων καί όλων όσοι είχαν πιστεύσει καί ακολουθήση τήν Θείο Διδάσκαλο.

Η καρδία τής Θεοτόκου άκουε πολύ μυστικά καί αισθανόταν ανέκφραστες χαρές.

Είχε ιδή θαυμαστά έργα, είχε ακούσει τόσα πρωτάκουστα λόγια, τόσα μυστήρια πού τής τά εμπιστεύθηκε ο Υιός Της, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, τόν Οποίον είχε μέσα στήν καρδιά της.Πολλά απ᾿ αυτά πού εγράφησαν στά Ιερά Ευαγγέλια από τούς αγίους Ευαγγελιστάς καί ιδιαίτερα ο ευαγγελιστής Ιωάννης, τά άκουσε από τό άγιο στόμα της.

Η ιερά Παράδοσις μάς λέγει ότι η Κυρία Θεοτόκος Μαρία έζησε μέχρι  τά γηρατειά της μέ βαθειά ταπείνωσι, μαζί μέ τόν μαθητή τής αγάπης, τόν άγιο Ιωάννη, στήν πόλι Έφεσο.

Αλλά συχνά επήγαινε καί στούς Αγίους Τόπους τής πόλεως Ιερουσαλήμ, τόπους μεγάλων καί αγίων αναμνήσεων καί όπου ετελείωσε καί τήν επίγεια ζωή της. Στήν Γεθσημανή, ο τάφος τής Θεοτόκου, τιμάται μέχρι σήμερα μέ βαθειά ευλάβεια απ᾿ όλο τόν χριστιανικό κόσμο, ακόμη κι από τούς μουσουλμάνους.

Μάς λέγει πάλι η Ιερά Παράδοσις, ότι όχι πολύν καιρό μετά τήν Κοίμησί της, όταν οι Άγιοι Απόστολοι συγκεντρώνοντο καθημερινά στό υπερώο καί απήγγειλλαν: «Μέγα τό Όνομα τής Αγίας Τριάδος.

Κύριε Ιησού Χριστέ βοήθησον ημάς», κάποια ημέρα τούς εμφανίσθηκε η Κυρία Θεοτόκος συνοδευομένη από φωτεινούς αγγέλους καί τούς είπε: «Χαίρετε, διότι εγώ είμαι μαζί σας όλες τίς ημέρες τής ζωής σας»! 

Τότε οι Μαθηταί, μέ έκστασι καί μέ χαρά εκραύγασαν: «Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθησον ημάς»! Καί από τότε παρέμεινε «Η Τάξις τής Παναγίας», η οποία διατηρείται στά μοναστήρια, στήν τράπεζα τής αδελφότητος, μετά από Κυριακές καί εορτές, πού μάς υπενθυμίζουν τήν υπόσχεσι τής Μητέρας μας Κυρίας Θεοτόκου:«Χαίρετε, διότι εγώ είμαι μαζί σας όλες τίς ημέρες τής ζωής σας»!

Τότε η χαρά τών αγίων Αποστόλων ήταν μεγάλη, καθώς μεγάλη καί η ελπίδα όλων τών χριστιανών, γνωρίζοντας όλοι αυτή τήν υπόσχεσι τής Παναγίας μας.

Πράγματι, η Θεοτόκος μάς υποσχέθηκε ότι θά είναι μαζί μας όλες τίς ημέρες τής ζωής μας. Αυτή κρατεί τήν υπόσχεσίν της κι εμείς τήν συναντούμε πάντοτε καί παντού στόν δρόμο τής επιγείου ζωής μας.

Ο χριστιανικός κόσμος είναι γεμάτος από εκκλησίες πού είναι αφιερωμένες στήν Μητέρα τού Κυρίου μας καί αναρίθμητες εικόνες της θαυματουργές, από τίς οποίες εκχέονται μέ αφθονία τά πλούσια δώρα της γιά όλους τούς πιστούς πού τρέχουν μέ πίστι καί ευλάβεια κοντά της.

Γι᾿ αυτό, είναι φόρος τιμής καί ευγνωμοσύνης τά ωραιότερα λόγια πού απήγγειλλε ποτέ ανθρώπινη γλώσσα, νά απευθύνωνται στήν Κυρία Θεοτόκο, διότι Αυτή είναι: Η Βασίλισσα τού ουρανού καί τής γής, η τιμιωτέρα τών Χερουβείμ καί ενδοξοτέρα τών Σεραφείμ, η Μητέρα τής προσευχής, η πηγή τού ελέους, η ταχεία βοήθεια, τό ανίκητον τείχος καί η λύτρωσις τού κόσμου.

Η πιό ακριβή κληρονομιά της, πού είναι η πνευματική ζωή, η Αγία Ορθοδοξία, τήν έθεσε υπό τήν προστασία τής Κυρίας Θεοτόκου, στήν Οποία τής έδωσε καί επίγειο Κήπο, τό Άγιον Όρος ῎Αθω. Κήπος άγριος, πετρώδης, καιόμενος τό καλοκαίρι από τόν ήλιο καί δερνόμενος από τούς δυνατούς ανέμους καί τά θαλάσσια κύματα, αλλά μέσα σ᾿ αυτόν τόν Κήπο αναπτύσσονται «τά λογικά άνθη τού παραδείσου», τά πνευματικά άνθη τών οποίων ο πόθος είναι αδιάκοπος γιά τήν απόκτησι τών ουρανίων αγαθών.

Ιδιαίτερα, γιά τούς μοναχούς, η Κυρία Θεοτόκος είναι η τέλεια ενσάρκωσις τών διά μέσου τών αιώνων πνευματικών υποσχέσεων: είναι η Μητέρα τής καθαρότητος, τής αγιότητος, τής εκπηγάσεως τής αδιακόπου προσευχής.

Ένας μοναχός τών ημερών μας συνέγραψε ένα πολύ ωραίο ποίημα «Ακάθιστον τής Φλογεράς Ρομφαίας τής Κυρίας Θεοτόκου», προστάτιδος τής ακαταπαύστουν προσευχής.

Είναι άξιο νά ενθυμηθούμε τό γεγονός ότι όλες οι Ορθόδοξες Χώρες τιμούν εξ ίσου τήν Κυρία Θεοτόκο, καί κάθε μία Χώρα τής προσφέρει καί από κάποιο συγκεκριμένο όνομα, μέ τό οποίο αρέσκονται νά τήν ονομάζουν καί μέ αυτό νά τήν αποκαλούν.

Έτσι, οι Έλληνες, ανάλογα μέ τόν τέλειο πόθο τους γι᾿ Αυτήν, τήν ονομάζουν Γοργοϋπήκοο. Επειδή τά θαύματά της είναι αναρίθμητα, τήν ονομάζουν όχι απλώς Αγία, αλλά Παν-αγία. Τούς Σλαύους τούς εντυπωσιάζει ιδιαίτερα η τιμή τήν οποίαν αξιώθηκε η Κυρία Θεοτόκος νά γίνη Μητέρα τού Θεού, γι᾿ αυτό Bogoroditsa, δηλαδή Μητέρα τού Θεού είναι τό συνηθισμένο όνομα μέ τό οποίο τήν αποκαλούν.

Οι Ρουμάνοι στήν χιλιετή ιστορία τους, πού δοκιμάσθηκαν σκληρά από βαρβαρικές επιδρομές, ποθούσαν πάντοτε καί μέ τήν θερμότητα μητρικής καρδιάς, όντας στά καταφύγιά τους πιό πολύ τήν αποκαλούσαν Μητέρα τού Θεού. Γι᾿ αυτό στήν Ρουμανία τό Όνομα: «Maica Domnului  δηλ.Μητέρα τού Θεού ή Μητερούλα τού Θεού», χρησιμοποιούνται περισσότερο.

Η ονομασία «Μητέρα τού Θεού» εκφράζει ιδιαίτερα τήν μητρική της στοργή καί τήν θεία παντοδυναμία της. Γι ᾿ αυτό καί η πιό διαδεδομένη εικόνα της είναι εκείνη πού παρουσιάζει τήν Θεοτόκο μέ τό Θείον Βρέφος στήν αγκαλιά της.

Δίπλα απ᾿ αυτή τήν εικόνα, μέ ιδιαίτερη τιμή έχει θέσι η Θεοτόκος η Προσευχομένη, η οποία στέκεται σέ στάσι προσευχής μέ τά χέρια της υψωμένα ζητώντας από τόν Υιόν της τό έλεος υπέρ τού κόσμου.  Τήν ευρίσκουμε συνήθως στό μέσον τού τέμπλου (εικονοστασίου), όπου ο Σωτήρ εμφανίζεται ως Βασιλεύς καί Κριτής τού κόσμου, έχοντας δεξιά του τήν Μητέρα Του, ενώ από αριστερά, τόν μεγάλο Φίλον Του, τόν άγιο Ιωάννη τόν Πρόδρομο.

Η Μητέρα τού Θεού έχει ταπεινή μορφή καί χέρια ανυψωμένα πρός τόν Κύριον. «Υιέ μου, λέγει, βλέπε αυτά τά χέρια τά οποία σέ εκράτησαν! Τά υψώνω πρός Εσένα μέ ταπείνωσι καί ικεσία: «Λύτρωσε από τά βάσανά του τό ανθρώπινο γένος»! Ποιός μπορεί νά αρνηθή μία τέτοια προσευχή; Απ᾿ αυτές τίς δυνατές προσευχές έχει αποδειχθή ότι η δυναμική βοηθός τού ανθρωπίνου γένους είναι η Κυρία Θεοτόκος.

Στήν εποχή μας, ο κόσμος έχει εξοργίσει τόν Δίκαιο Κριτή μέ τό πλήθος τών αμαρτιών του. Καί Εκείνος τώρα είναι έτοιμος νά ξεσπάση εναντίον μας. Δέν έχουμε άλλη σωτηρία, ούτε άλλη δυνατή ελπίδα, εκτός από τά πανάγια Χέρια τής Μητρός τού Κυρίου μας, τά οποία δέν κουράζονται νά υψώνονται ενώπιόν Του γιά τήν σωτηρία ημών τών αμαρτωλών.

Τήν πάσαν ελπίδα μας σέ Σένα, εναποθέτουμε Μητέρα μας Κυρία, Θοτόκε! Αμήν.

Μετάφρασις από μοναχό Δαμασκηνό Γρηγοριάτη

ΠΗΓΗ:http://www.agioritikovima.gr/