Τὶς νῦκτες στὰ ὄνειρά μου βλέπω Ἑλλάδα. Βλέπω φῶς. Βλέπω ἐλευθερία. Ἀνθρωπιά! Χαρά! Εὐδαιμονία.Τὶς ἡμέρες ἀνοίγω τὰ μάτια καὶ συνειδητοποιῶ πὼς ὅλο αὐτὸ μᾶλλον εἶναι ψευδαίσθησις.
Ἀλλὰ τὶς νῦκτες ξαναβλέπω χαρά, ἀλήθεια, φῶς…
Καὶ πάλι ἡ Αὐγὴ διαψεύδει τὴν νύκτα.
Κύκλοι ἀλήθειας; Κύκλοι ψεύδους; Κύκλοι ἐναλλαγῆς τους;
Ἀπορίες.. Ἀγωνία… Ἀνυπομονησία..
Θέλω ἕνα σημάδι γιὰ νὰ βεβαιωθῶ πὼς ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι παράλογα ἢ εἶναι. Κάτι ποὺ νὰ τὰ συνδέῃ ἢ νὰ τὰ ξεκαθαρίζῃ.
Κι ἔτσι πορεύομαι μῆνες τώρα…
Τὶς νῦκτες χαρά… Τὶς ἡμέρες τρόμος…
Σήμερα ὅμως κατάλαβα.. Συνειδητοποίησα τὸ γιατὶ «ταξειδεύω» ἀνάμεσα στὸ ἐδῶ καὶ στὸ «Τέλος».
