Προς Όλους Όσοι Λαϊκίζουν με Σημαία την Ορθοδοξία

«Κατεβαίνουν στην Κύπρο με παπόρια και υποβρύχια αλλά θα συντριβούν από τους ΑΓΙΟΥΣ της νήσου που συνέτριψαν τις εικόνες τους» 

«Η παναγία θα ζυμώνει το ψωμί της πεινασμένης Ελλάδος»

«Διάφοροι στρατηγοί βγαίνουν και ομιλούν, αλλά δεν μίλησε ακόμα η ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ των Ελλήνων, η ΠΑΝΑΓΙΑ! »

Σεισμοί, φυσικές καταστροφές, πόλεμοι, πείνα και ασθένειες πάντοτε έπλητταν τον πλανήτη. Ο καρκίνος πλήττει μόνο τους αμαρτωλούς ή και τους δικαίους; Χωρίς βαρβάρους, κατοχές, σκλαβιές και πολέμους θα είχαμε Αγίους;;;

1922, 1941 γερμανική εισβολή και κατοχή και Κύπρος 1974. Που ήταν οι Άγιοι και η Παναγία; Γιατί η Παναγία δεν ζύμωνε και για τους πεινασμένους της κατοχής που πέθαναν κατά εκατοντάδες;

Γράφει ο Δρ Θεοφάνης Α. Τσαπικούνης

Άλλα μάλλον κάποιοι τους χρησιμοποιούν σαν το χρηματιστήριο, όταν ανεβαίνει είναι καλό, όταν κατεβαίνει είναι διορθωτικές κινήσεις.

Η Θεϊκή Παρέμβαση συνιστάται σε ένα τυχαίο γεγονός και την εμψύχωση. Η ναυμαχία στο Ναβαρίνο που ανέστησε την ελληνική επανάσταση (γιατί ο

Διαπιστώσεις, Συνθήματα & Ευχολόγια = ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ

Κάποτε το ζητούμενο ήταν η ελευθερία. Ιερός σκοπός και στόχος. Η ορμή, το πάθος και ο ενθουσιασμός δεν φτάνουν για να επιφέρουν την ελευθερία. Χρειαζόταν και ένα στρατηγικό μυαλό και σε εκείνα τα κρίσιμα χρόνια εμφανίστηκε ο Κολοκοτρώνης και μερικά ακόμα στρατηγικά μυαλά.

Εμφανιστήκαν όμως αμέσως και οι Κωλέτηδες και Μαυροκορδάτοι που έφεραν την επανάσταση στο χείλος της καταστροφής και το τίμημα σε αίμα και ζωές ανυπολόγιστο.

Κάποτε το ζητούμενο ήταν η κατάργηση του εργασιακού μεσαίωνα. Ιερός σκοπός και στόχος. Η ορμή, το πάθος και ο ενθουσιασμός δεν έφταναν για να επιφέρουν την αλλαγή. Χρειαζόταν θάρρος, παλληκαριά και επιμονή.

Γράφει ο Δρ Θεοφάνης Α. Τσαπικούνης

Την εποχή του Γκάντι αλλά και του Μαντέλα ο εχθρός ήταν σαφής και ξεκάθαρος. Ήταν οι Άγγλοι και η καταπιεστική συμπεριφορά τους προς ένα λαό με κουλτούρα όπως οι Ινδοί. Ήταν οι λευκοί και η εξευτελιστική συμπεριφορά των αποίκων προς τους ντόπιους που τους φερόντουσαν ωσαν να ήταν ζώα.

Οι παραγωγοί του λαϊκισμού τον ανάγουν σε σκιάχτρο…

Αναδημοσιεύουμε ένα παλιό μας κείμενο για το Λαϊκισμό (Ιούνιος 2016)

 
Ο πιο μοχθηρός λαϊκισμός: 
«Παράδεισος η ΕΕ»! 
«Θα τρώμε με χρυσά κουτάλια»...Ο όρος «λαϊκισμός» μας καταδυναστεύει εδώ και δεκαετίες: Το κυρίαρχο σλόγκαν του νεοφιλελευθερισμού, το οποίο πήρε παραληρηματική διάσταση στα χρόνια του πασοκικού εκσυγχρονισμού (σημιτισμός). 
Πολύ εύστοχα επισημαίνει ο Στάθης στο σημερινό του άρθρο: 
«Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, από την εποχή του πρώτου διδάξαντος κ. Σημίτη, μια λέξη πλανάται σαν φάντασμα πάνω απ’ το κεφάλι μας (κι ενίοτε μέσα), η λέξη λαϊκισμός. 
Γενικώς το σμήνος των λέξεων που χρησιμοποιούν τα όρνια είναι μεγάλο (διακύβευμα, αφήγημα, πρόσημο κ.τ.λ.), αλλά η λέξη λαϊκισμός ξεχωρίζει πρώτη μακράν, και κατά τη διάρκεια, και κατά τη συχνότητα, και κατά το εύρος της χρήσης. 
Με τη σημερινή διαστροφή των εννοιών, ο λαϊκισμός δεν προσάπτεται τόσον εναντίον των πολιτικών, όσον εναντίον των πολιτών. Δεν είναι δηλαδή δημαγωγός ο εκάστοτε Κλέων ο Βυρσοδέψης, αλλά το θύμα του, ο Μήτσος ο φουκαράς». 

Λαϊκισμός – Δεξιός και Αριστερός

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Σε προηγούμενο κείμενο είχα αναφερθεί στον αναρχο-λαϊκισμό. Ο λαϊκισμός είναι ένα διαχρονικό διεθνές φαινόμενο που προκύπτει πάντα όταν οι ελίτ (άρχουσα τάξη) καταπιέζει τις χαμηλότερες τάξεις και επικρατούν συνθήκες ακραίας ανισότητας και φτώχειας.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να βλέπουμε τον λαϊκισμό με όρους δεξιάς – αριστεράς δηλαδή ότι υπάρχει δεξιός και αριστερός λαϊκισμός (ο οποίος όμως διαφέρει σημαντικά από τον αναρχο-λαϊκισμό).



Και τα δύο ρεύματα είναι κατά των ελίτ και κατά του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και της ανισότητας, προέρχονται από την τάξη των εργαζόμενων, και οι διαφορές τους θα λέγαμε είναι κυρίως στα κοινωνικά θέματα. Υποστηρίζουν τις επαναστατικές αλλαγές αλλά συνήθως με ειρηνικό τρόπο. Βασική τους διαφορά είναι ότι ο δεξιός λαϊκισμός υποστηρίζει (αρκετές φορές και με δυναμικό, ακτιβιστικό τρόπο) τον προστατευτισμό στην οικονομία, είναι κατά των

Είσαι αναρχο-λαϊκιστής;

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Σύμφωνα με ερευνητές, η ιδεολογία που γεννήθηκε το 2011 είναι ένα μείγμα κυβερνο-αναρχισμού, αντι-παγκοσμιοποίησης και λαϊκισμού όπως αυτού που εμφανίσθηκε στη Ρωσία και στην Αμερική στα τέλη του 19ου αι.



Ολοι γνωρίζουμε τη μάσκα των Anonymous, σύμβολο εμβληματικό του νέου τύπου επανάστασης (αναρχο-λαϊκισμού) , ένα σύμβολο που το είδαμε στους δρόμους του Καΐρου και όχι μόνο. Η νέα ιδεολογία που έχει προκύψει έχει τις βάσεις τις στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης που εμφανίσθηκαν τη

Ο Λαϊκισμός και τα όρια του

Σχόλιο ιστολογίου:
παραθέτουμε ένα δημοσίευμα, μιας άποψης που δεν μας βρίσκει σύμφωνους, επειδή οι τράπεζες είναι αυτές που σήμερα διαχειρίζονται τη ζωή μας, είναι αυτές που εκδίδουν νόμους χωρίς να περάσουν από το κοινοβούλιο (Τράπεζα της Ελλάδας), είναι αυτές που πουλούσαν δάνεια χωρίς να  κατέχουν τα χρήματα των δανείων, είναι αυτές που δημιούργησαν χρήματα από το πουθενά και τώρα που ξεφούσκωσε το οικονομικό τους σύστημα, το πληρώνει ο λαός.

Άποψη

Ο λαϊκισμός έχει τα όρια του και κυρίως η εμπάθεια έναντι του κεφαλαίου.

Είτε το θέλουν ορισμένοι είτε όχι ο τραπεζικός τομέας είναι ο βασικός πυλώνας της ελληνικής οικονομίας.

Οι επιθέσεις εναντίων του τραπεζικού συστήματος είναι επιθέσεις εναντίων της ελληνικής οικονομίας ενώ αντίθετα η  προστασία του είναι σαφέστατα προστασία της ίδιας της οικονομίας.

Όταν τα ηγετικά όργανα της ευρωπαϊκής ένωσης αποφάσισαν να στηρίξουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες δεν το έκαναν γιατί αρέσκονται να ικανοποιούν όλες τις απαιτήσεις των τραπεζιτών όπως ισχυρίζεται η έρπουσα λαϊκίστικη θεώρηση των πραγμάτων.

Το αντίθετο κατανόησαν έγκαιρα ότι τα προβλήματα ρευστότητας και η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των τραπεζών οδηγούσαν τις οικονομίες σε αδιέξοδο.

Λαϊκισμός, πεδίο μελέτης η Ελλάδα

 ΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

«Η Ελλάδα μπορεί να μην είναι η γενέτειρα του λαϊκισμού αλλά, τουλάχιστον στο πλαίσιο της Ευρώπης, παίζει μοναδικό ρόλο στην εμπειρία και την κατανόηση του φαινομένου», λένε οι Κας Μουντ και Κρίστομπαλ Ροβίρα Καλτβάσερ στις πρώτες σειρές του βιβλίου τους «Λαϊκισμός. Μια συνοπτική εισαγωγή» (εκδ. Επίκεντρο) και εξηγούν ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν από τα πιο επιτυχημένα λαϊκιστικά κόμματα στην ευρωπαϊκή ιστορία, πολύ προτού «η άνοδος του λαϊκισμού» γίνει καυτό θέμα μεταξύ ακαδημαϊκών, πολιτικών και δημοσιογράφων.

Στο βιβλίο τους οι δύο πολιτικοί επιστήμονες ορίζουν τον λαϊκισμό ως μια «ιδεολογία ισχνού πυρήνα» και αναφέρονται σε περιπτώσεις κομμάτων και ηγετών που προσδιορίζουν ως λαϊκιστές, όπως τον Νικολάς Μαδούρο, τον Μπέπε Γκρίλο, τον Πάμπλο Ιγκλέσιας και τον Αλέξη Τσίπρα.

ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ

Στην εισαγωγή του βιβλίου τους υποστηρίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τη θέση του ΠΑΣΟΚ στο πεδίο του λαϊκισμού και προβλέπουν ότι «αν και ο παρών αριστερός - δεξιός λαϊκιστικός συνασπισμός δεν θα υπάρχει για πολύ καιρό, ο λαϊκισμός αναμφίβολα θα παραμείνει ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της ελληνικής

ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ : ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΟΠΛΟ –ΤΑΜΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Η λέξη Λαϊκισμός για πρώτη φορά είχε γίνει τόσο γνωστή στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα από τον τότε πρωθυπουργό κ Μητσοτάκη, ο οποίος κατήγγειλε για πρώτη φορά τα λεγόμενα διαπλεκόμενα ότι θέλουν να τον ανατρέψουν, χωρίς βέβαια ποτέ να εξηγήσει και να κατονομάσει τι είναι αυτά τα διαπλεκόμενα, ενώ κατηγόρησε τους πολιτικούς του αντιπάλους για λαϊκιστές.

Σαν γενικό ορισμό με απλά λόγια η λέξη αυτή αποδίδεται σε όσους αναφέρουν πράγματα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα για πολιτικούς σκοπούς, ότι κοροϊδεύουν τους ψηφοφόρους και ότι αναφέρονται σε χίμαιρες και σε μια άνευ περιεχομένου πολιτική για να κερδίσουν ψήφους και εκλογές.

Στην πραγματικότητα όμως αυτός ο όρος έγινε το κύριο όπλο διατήρησης στην εξουσία ενός συστήματος που δεν θέλει με τίποτα να χαρίσει τα προνόμια του σε κάποιους που έχουν κατάφορα αδικηθεί και θέλουν μια αλλαγή. Έτσι τους κατηγορεί και τους καταδικάζει για  λαικιστές. Χαρακτηριστική η φράση του συστήματος : Αυτός λαικίζει!
Κάθε πολιτική απόπειρα αλλαγής ενός διεφθαρμένου συστήματος, ενός πολιτικού προδοτικού συστήματος, χαρακτηρίζεται σαν λαϊκισμός με την έννοια του αποτρόπαιου. Ακόμα πιο πολύ, κάθε λαϊκή διεκδίκηση για καλυτέρευση της ζωής των αδικημένων γίνεται λαϊκισμός και μόνο τα προνόμια των προνομιούχων δεν πρέπει να θίγονται, γιατί κάθε τέτοια απόπειρα είναι…λαϊκισμός!

Ο λαϊκισμός όμως τα τελευταία χρόνια έχει πάρει μια ξεχωριστή διεθνή διάσταση και τώρα με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ έγινε το καθημερινό όπλο του συστήματος και της παγκοσμιοποίησης, για την διατήρηση μιας καταστροφικής κατάστασης για τους λαούς και τους μη προνομιούχους.
Έτσι ο Τραμπ, ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που δεν βγήκε από το «κουβούκλιο» του πολιτικού συστήματος, χαρακτηρίζεται σαν λαϊκιστής. Λαϊκιστές λοιπόν είναι οι ευρωσκεπτικιστές, οι αντιπολιτευόμενοι της σημερινής διεφθαρμένης και νεοταξικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λαϊκιστές και οι οπαδοί της Λεπέν στην Γάλλια, οι χαρακτηριζόμενοι σαν ακροδεξιοί που για τους δημοκρατικούς πρέπει να… αποκλείονται από τις δημοκρατικές διαδικασίες (!!!). Δηλαδή δημοκρατία μόνο για τους δικούς μας.
Λαϊκισμός είναι η κάθε προσπάθεια για την άρση των αδικιών του συστήματος για την διεκδίκηση όποιων αιτημάτων των λαϊκών στρωμάτων που έχουν λεηλατηθεί τα τελευταία χρόνια.
Ο χαρακτηρισμός λαϊκιστές σήμερα είναι το μεγαλύτερο όπλο του συστήματος που το χρησιμοποίει για να πολεμήσει κατά όσων αντιστέκονται σε ένα σύστημα με  εντεταλμένα ΜΜΕ, που προωθεί την επιβολή της πάσης φύσεως διαστροφής, την επιβολή της Πανθρησκείας, της Νέας Τάξης, της παγκοσμίας οικονομιστικής νεοεποχιτικής δικτατορίας, την  επιβολή της κάρτας του πολίτη και της καταβαράθρωσης όσων δικαιωμάτων είχε αποκτήσει ο εργαζόμενος κόσμος στον εικοστό αιώνα.
Λαϊκισμός λοιπόν! Εσείς δεν θα πάρετε ???

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγο
www.nikosxeiladakis.gr

Οι παραγωγοί του λαϊκισμού τον ανάγουν σε σκιάχτρο…

Ο πιο μοχθηρός λαϊκισμός:
«Παράδεισος η ΕΕ»!
«Θα τρώμε με χρυσά κουτάλια»... Ο όρος «λαϊκισμός» μας καταδυναστεύει εδώ και δεκαετίες: Το κυρίαρχο σλόγκαν του νεοφιλελευθερισμού, το οποίο πήρε παραληρηματική διάσταση στα χρόνια του πασοκικού εκσυγχρονισμού (σημιτισμός).
Πολύ εύστοχα επισημαίνει ο Στάθης στο σημερινό του άρθρο:
«Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, από την εποχή του πρώτου διδάξαντος κ. Σημίτη, μια λέξη πλανάται σαν φάντασμα πάνω απ’ το κεφάλι μας (κι ενίοτε μέσα), η λέξη λαϊκισμός.

Γενικώς το σμήνος των λέξεων που χρησιμοποιούν τα όρνια είναι μεγάλο (διακύβευμα, αφήγημα, πρόσημο κ.τ.λ.), αλλά η λέξη λαϊκισμός ξεχωρίζει πρώτη μακράν, και κατά τη διάρκεια, και κατά τη συχνότητα, και κατά το εύρος της χρήσης.
Με τη σημερινή διαστροφή των εννοιών, ο λαϊκισμός δεν προσάπτεται τόσον εναντίον των πολιτικών, όσον εναντίον των πολιτών. Δεν είναι δηλαδή δημαγωγός ο εκάστοτε Κλέων ο Βυρσοδέψης, αλλά το θύμα του, ο Μήτσος ο φουκαράς».

Ολόκληρο το άρθρο εδώ:
http://resaltomag.blogspot.gr/2016/06/blog-post_27.html

Καταρχάς πρέπει να τοποθετήσουμε τα πράγματα όρθια, διότι με τη δόλια «διαστροφή των εννοιών» το αστικό καθεστώς, ιδιαίτερα με τη μοχθηρή μορφή του νεοφιλελευθερισμού, έχει τοποθετήσει τα πράγματα με το κεφάλι προς τα κάτω.

Πρώτη αποκατάσταση της πραγματικότητας.

Ο «λαϊκισμός» είναι πολιτική ιδεολογία, δηλαδή η «θεωρία και η Πράξη» των κομματικών υποκειμένων, του κράτους, των πνευματικών ελίτ, γενικά των ελίτ της εξουσίας.