Όλο το συγκλονιστικό αφιέρωμα του Οbserver για τον Δεκέμβρη του '44
Το κείμενο των δημοσιογράφων Ed Vulliamy και Helena Smith ρίχνει φως σε πολλές πτυχές της βρετανικής πολιτικής και στρατιωτικής επέμβασης στην Ελλάδα. Παρουσιάζει την βρετανική πολιτική στην Απελευθέρωση και τα Δεκεμβριανά, την δίωξη και καταστολή του Αντιστασιακού κινήματος, και την συνεργασία των Βρετανών με τους δοσίλογους και Ταγματασφαλίτες.
Οι δημοσιογράφοι ανατρέχουν στα βρετανικά αρχεία, συζητούν με τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο, με τον ιστορικό Αντρέ Γερολυμάτο, χρησιμοποιούν στοιχεία από βιβλία του Μαρκ Μαζάουερ, της Νένης Πανουργιά και του Πολυμέρη Βόγλη.
Αφιερώνουν μεγάλο μέρος του άρθρου στον Μανώλη Γλέζο τον οποίο συνάντησαν πρόσφατα στις Βρυξέλες, και συνομίλησαν μαζί του για την Αντίσταση, τα Δεκεμβριανά και για το σήμερα.
Αθήνα 1944: το βρώμικο μυστικό της Βρετανίας
Στην επέτειο των 72 χρόνων από την διαδήλωση της 3ης Δεκέμβρη 1944 που βάφτηκε στο αίμα και έδωσε το έναυσμα για τα Δεκεμβριανά, δημοσιεύουμε ΟΛΟΚΛΗΡΟ το άρθρο της βρετανικής εφημερίδας OBSERVER.
Εισαγωγή- Μετάφραση Λη Σαράφη
"Όταν 28 άμαχοι σκοτώθηκαν στην Αθήνα, δεν ήταν οι Ναζί που θα έπρεπε να κατηγορήσει κάποιος αλλά ήταν οι Βρετανοί. Ο Ed Vulliamy και η Έλενα Σμιθ αποκαλύπτουν πώς μια επαίσχυντη απόφαση του Τσώρτσιλ να στραφεί εναντίον των ανταρτών που είχαν πολεμήσει στο πλευρό μας στον πόλεμο έσπειρε τους σπόρους για την άνοδο της άκρας δεξιάς στην Ελλάδα σήμερα"
"Τα βλέπω ακόμα μπροστά μου, δεν έχω ξεχάσει" λέει ο Τίτος Πατρίκιος.
"Η αστυνομία της Αθήνας να πυροβολεί το πλήθος από τη στέγη της Βουλής στην πλατεία Συντάγματος. Οι νέοι και οι νέες να κείτονται σε λίμνες αίματος, ο κόσμος να ορμάει στα σκαλιά σοκαρισμένος και πανικόβλητος".
Έπειτα ήρθε μια σημαδιακή στιγμή καθώς η νεότητα του Τίτου και το πάθος για την δικαιοσύνη τον έκανε να αψηφήσει τον κίνδυνο: "Ανέβηκα στο σιντριβάνι στο κέντρο της πλατείας, αυτό που υπάρχει εκεί και σήμερα, και άρχισα να φωνάζω: "Σύντροφοι, μη διαλύεστε! Η νίκη θα είναι δική μας! Μη φεύγετε. Η ώρα ήρθε. Θα νικήσουμε!"
"Ήμουν, λέει σήμερα, βαθειά πεπεισμένος ότι θα νικούσαμε". Όμως δεν υπήρξε νικητής εκείνη τη μέρα. Φάνηκε καθαρά ότι η χώρα που μόλις πριν έξη εβδομάδες είχε απελευθερωθεί από το Ράιχ του Αδόλφου Χίτλερ, όδευε προς αιματηρό εμφύλιο πόλεμο.
Ακόμα και σήμερα, στα 86 του χρόνια - ο Πατρίκιος γελάει με τον εαυτό του που έφτασε σε τόσο προχωρημένη ηλικία - ο ποιητής θυμάται κάθε σκηνή, κάθε πυροβολισμό, κάθε λεπτό που διαδραματίστηκε στην κεντρική σκηνή της πολιτικής ζωής της Ελλάδας, το πρωινό της 3ης Δεκέμβρη 1944.
Εκείνη τη μέρα, πριν 70 χρόνια, ο βρετανικός στρατός ενώ ο πόλεμος εναντίον της Γερμανίας δεν είχε τελειώσει, άνοιξε πυρ - και εξόπλισε τους ντόπιους συνεργάτες των Ναζί ώστε να πυροβολούν κι αυτοί - εναντίον πλήθους πολιτών που διαδήλωναν υποστηρίζοντας τους παρτιζάνους με τους οποίους η Βρετανία ήταν σύμμαχος για τρία χρόνια.
Το πλήθος κρατούσε ελληνικές, αμερικανικές, βρετανικές και σοβιετικές σημαίες και φώναζε: "Ζήτω ο Τσώρτσιλ, ζήτω ο Ρούσβελτ, ζήτω ο Στάλιν" υποστηρίζοντας τους Συμμάχους.
Στις 3 Δεκέμβρη σκοτώθηκαν είκοσι οχτώ άμαχοι, κυρίως νέα αγόρια και κορίτσια, ενώ εκατοντάδες τραυματίστηκαν. "Πιστεύαμε ότι θα ήταν μια διαδήλωση όπως οι άλλες" θυμάται ο Πατρίκιος. "Κανείς δεν ανέμενε να γίνει αιματοχυσία".
Η λογική της Βρετανίας ήταν βάναυση και ύπουλη: ο πρωθυπουργός Γουίνστον Τσώρτσιλ θεωρούσε ότι η επιρροή που είχε το Κομμουνιστικό Κόμμα
