Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ήθη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ήθη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 25 Δεκεμβρίου 2018

Κόντογλου: "Αδέρφια μου! Φυλάξτε τα ελληνικά συνήθειά μας..."

«Αδέρφια μου. Φυλάξτε τα ελληνικά συνήθειά μας, γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, και μη ξεγιελιώσαστε με τα ξένα κι άνοστα  πυροτεχνήματα. Οι δικές μας οι γιορτές αδελφώνουν τους ανθρώπους, τους ενώνει η αγάπη του Χριστού. 
Μην κάνετε επιδείξεις. «Ευφράνθητε εορτάζοντες». Ακούστε τι λένε τα παιδάκια που λένε τα κάλαντα: «Και  βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθήτε, στην εκκλησίαν τρέξετε με προθυμίαν μπήτε, ν’ακούσετε με προσοχήν όλην την υμνωδίαν και με πολλήν ευλάβειαν την Θείαν Λειτουργίαν. Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το αρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας. Και τον σταυρό σας κάνετε, γευθήτε, ευφρανθήτε. 
Δώστε και κανενός φτωχού όστις να υστερήται». Αθάνατη ελληνική φυλή!

Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2017

Το σάπιο έχει κι άλλο σάπιο ακόμα. Οι υπόνομοι δε βγάλανε όλη τη βρώμα τους!

Νιώθω την ανάγκη να υπερασπιστώ την πατρίδα μου. Γιατί παραλίγο να τη χάσω στα χιόνια. Και θα την έχανα στην καλύτερη στιγμή της. Τη στιγμή που έχει αρχίσει να σηκώνει ανάστημα. Να τα βάζει με το CBS, με τη CIA, με την Ευρωπαϊκή Ενωση, με τους πράκτορες και τα πρακτορεία. Τη στιγμή που μας έκανε όλους εθνικά υπερήφανους.

Θέλοντας να συνεισφέρω, για ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες, γίνομαι εθελοντής. Τώρα που τελειώσαμε με τη βάση, με το οικονομικό υπόβαθρο της κοινωνίας μας, τώρα που μπήκαμε στη «ζώνη» του ευρώ, είναι καιρός να ασχοληθούμε και με το εποικοδόμημα. Πρέπει και οι θεσμοί να φτάσουν στο ύψος της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, από τη μια να γονατίζουμε τις ευρωπαϊκές τράπεζες με την οικονομική ευρωστία μας και από την άλλη να κρατάμε τον κ. Τσάκα έξω από τα κέντρα αποφάσεων. Αυτή η παράλειψη μας κάνει αναξιόπιστους. Μια πραγματικά ευρωπαϊκή χώρα πρέπει να εναρμονίζει την οικονομία με τις απόψεις της κοινωνίας της. Και η κοινωνία είδατε τι έδειξε; Λατρεία στον άνθρωπο - πρότυπο!

Κυριακή 13 Απριλίου 2014

Κυριακή των Βαΐων: ήθη και έθιμα από όλη την Ελλάδα


Από την Κυριακή των Βαΐων αρχίζει ουσιαστικά η Μεγάλη Εβδομάδα ή Εβδομάδα των Παθών.  Κατά την σημερινή ημέρα εορτάζεται η ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα όπου, κατά τους άγιους Ευαγγελιστές, οι Ιουδαίοι τον υποδέχθηκαν κρατώντας βάια ή βάγια (κλάδους φοινίκων) και απλώνοντας στο έδαφος τα φορέματά τους ζητωκραύγαζαν «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου»

'Ηθη και Έθιμα
Σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, από φοίνικες δηλαδή ή από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά. Μετά τη λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς.

Η εκκλησία μας καθιέρωσε ήδη από τον 9ο αιώνα το έθιμο αυτό μια και όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης «όχλος πολύς…έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ».

Πέμπτη 16 Ιανουαρίου 2014

Το πνευματικό βάθος της νηστείας στη χριστιανική παράδοση

Η μελέτη του κ. Χρυσόστομου Χατζηλάμπρου για τη σύνδεση μεταξύ Απεργίας Πείνας και Νηστείας (προηγούμενο άρθρο: www.pemptousia.gr/?p=58909), συνεχίζεται σήμερα με την εξέταση της ιστορικής διαδρομής της νηστείας στη μακραίωνη εκκλησιαστική παράδοση.
Πηγή:www.citypaper.gr/
Πηγή:www.citypaper.gr/

Οι Πατέρες της Εκκλησίας υποστηρίζουν ότι η νηστεία νομοθετήθηκε στον παράδεισο (Γένεσις 2, 17) και για συγκεκριμένο λόγο[85]. Ο σκοπός της έχει να κάνει με την ελεύθερη προσήλωση του δημιουργήματος στη ζωή του Δημιουργού και ο χαρακτήρας της με μια παιδαγωγική κίνηση ελευθερίας μέσα από την εγκράτεια. Η άστοχη κίνηση εγκλωβισμού του ανθρώπου στα όρια της κτιστότητάς του αποτελεί και την άρνησή του να ανταποκριθεί στην κλήση για ομοίωσή του με το Δημιουργό του. Η αναγκαιότητα της νηστείας διαφαίνεται σε όλη την Παλαιά Διαθήκη. Αποτελεί έκφραση εσωτερικής στροφής του ανθρώπου προς το Θεό, πράξη συντριβής και μετάνοιας[86].

Τρίτη 23 Απριλίου 2013

«Ντύστε τα αγάλματα!»



Κρύφτηκαν πίσω από παραβάν ελληνικά γλυπτά στο Κατάρ λόγω γύμνιας!
«Ντύστε τα αγάλματα!»
 

Μαύρα πέπλα, κάτι σαν τα τσαντόρ, που φορούν οι γυναίκες της χώρας του Κατάρ ήθελαν να ρίξουν πάνω στα γυμνά, ελληνικά αγάλματα οι οργανωτές της έκθεσης «Ολυμπιακοί Αγώνες: Παρελθόν - Παρόν», που παρουσιάζεται στο Μουσείο Ολυμπιακών Αγώνων και Αθλημάτων της Ντόχα.

Η έκθεση, που εγκαινιάσθηκε στις 28 Μαρτίου περιελάμβανε ανάμεσά τους και δύο γυμνά, μαρμάρινα αγάλματα: Τον Κούρο του Πτώου και τον νεαρό αθλητή από την Ελευσίνα. Φευ όμως, η ακάλυπτη ηβική χώρα των αγαλμάτων θεωρήθηκε προσβολή για τα αυστηρά ήθη της χώρας - κυρίως διότι την έκθεση θα έβλεπαν και γυναίκες, όπως αναφέρθηκε - έτσι άρχισε μία διαπραγμάτευση με τους έλληνες αρχαιολόγους που είχαν συνοδέψει τα αρχαία έργα.

Πρώτη πρόταση ήταν το... τσαντόρ, που πάντως απορρίφθηκε σχετικά εύκολα, λόγω γελοιότητος. Η δεύτερη, που τελικώς εφαρμόστηκε, ήταν να κρυφτούν τα έργα πίσω από ένα παραβάν. Εκεί ακριβώς που τα βρήκε ο προσκεκλημένος στα εγκαίνια της έκθεσης αναπληρωτής υπουργός για τον Πολιτισμό κ. Κώστας Τζαβάρας, ο οποίος ορθώς πράττων ζήτησε να αποσυρθούν και να επιστρέψουν στην Ελλάδα.

Να σημειωθεί ότι στο Κατάρ εκτίθενται περί τα 600 αρχαία έργα, το μέγα πλήθος των οποίων προέρχονται από τη χώρα μας.
Είναι γεγονός, ότι όσο κι αν οι δυτικές κοινωνίες είναι εξοικιωμένες με το γυμνό σώμα, ειδικά όταν πρόκειται για έργα τέχνης υπάρχουν και άλλες βαθιά συντηρητικές, τα ήθη των οποίων οφείλει να σέβεται κανείς όταν βρίσκεται στη χώρα τους. Από την άλλη όμως δεν είναι δυνατόν να προσβάλλεται με αυτόν τον τρόπο η πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας, που στο τέλος - τέλος γέννησε τους Ολυμπιακούς.
Τι είδους συνεννοήσεις έκανε η ελληνική πλευρά με εκείνη του Κατάρ δεν έχει αποσαφηνιστεί, σε κάθε περίπτωση όμως από τη στιγμή που υπήρχε πρόβλημα θα έπρεπε τα αρχαία να αποσυρθούν άμεσα και όχι να γίνει αποδεκτή η μειωτική παρουσίασή τους.

Σε γενικότερο πλαίσιο εξάλλου η ανάδειξη του αθλητικού ιδεώδους των Ολυμπιακών Αγώνων της αρχαιότητας στο Κατάρ δεν έγινε με τον πρέποντα τρόπο, ίσως από έλλειμμα γνώσης...

Αλλωστε η έκθεση έχει και δεύτερο σκέλος για τους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, κάτι το οποίο ο γερμανικός τύπος - σημειωτέον η αρχαιολογική έκθεση παρουσιάσθηκε πρώτα στο Μουσείο Μάρτιν Γκρόπιους Μπάου του Βερολίνου - είχε σχολιάσει εξαιρετικά αρνητικά καθώς το Κατάρ παρουσιάζει μία εικόνα τους εντελώς εξωραϊσμένη και ειδυλλιακή!

Εδώ να θυμίσουμε, ότι η Ντόχα είχε διεκδικήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 αλλά παρ΄ ότι αυτό δεν έχει κριθεί ακόμη, δεν κατόρθωσε να μπει στους τελικούς υποψήφιους.

Τρίτη 7 Αυγούστου 2012

To χαμένο Ελληνικό ήθος


Ο ορισμός του ήθους είναι δύσκολος.
Ακόμη κι αν καταφύγουμε στην περίφημη ρήση του Ηράκλειτου "ήθος ανθρώπω δαίμων" πολύ λίγα μπορούμε να συμπεράνουμε γιά τη φύση του ήθους.
Ισως ο όρος να προσομοιάζει στον "τρόπο" με τον οποίο διάγουμε.Ολοι έχουμε βασικές ανάγκες (σίτιση-στέγαση-ένδυση-συναισθηματική αρμονία) τις οποίες λίγο-πολύ ικανοποιούμε και νομίζω πως δεν μπορεί επ'αυτών να τεθεί ζήτημα ήθους (δεν υπάρχει ηθικός και ανήθικος τρόπος να φας...ή τρως ή δεν τρως)!
¨Η μήπως όχι?
Τολμώ να πω,πως ακόμη και η θεμελιώδης ανθρώπινη ανάγκη (το φαγητό) είχε-στην ελληνική κοινωνία-αποκτήσει ορισμένα χαρακτηριστικά κοινωνικής συνδιαλλαγής στα οποία είχαν εμφιλοχωρήσει χειρονομίες ενός ιδιαίτερου ήθους.
-Κανείς δεν ξεκινούσε να φάει ξεχωριστά από τους άλλους (το ήθος της κοινής τράπεζας)
-Οταν τύχαινε απρόσκλητος επισκέπτης στο γεύμα,θεωρούνταν υποχρέωσή μας η πρόσκλησή του στο τραπέζι ("κόπιασε να σε φιλέψουμε")-το ήθος της προσφοράς στον άλλο,το κάλεσμα συμ-μετοχής στην ευφορία της σίτισης.
-Κανείς δεν άνοιγε σε κοινό χώρο ένα κουτί γλυκά,δίχως να αισθανθεί την ανάγκη να κεράσει τους γύρω του (το κέρασμα,ως στοιχείο αλτρουισμού,η ανάγκη να ευφρανθεί και ο διπλανός μας ώστε να είναι η δική μας απόλαυση ελεύθερη από ενοχές).

Ειδικότερα το "κέρασμα", το "φίλεμα", το "πρόσφορο", παραμένουν κατεξοχήν Ελληνικά χαρακτηριστικά και αυτό μπορεί να το βεβαιώσει κάθε ξένος που θα βρεθεί τυχαία σε πανηγύρι της Ελληνικής επαρχίας.

Το κέρασμα,ως στοιχείο ήθους Ελληνικού,είναι ίσως το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό,όταν παλεύω να βρω ένα στοιχείο που να χαρακτηρίζει τον ¨Ελληνα.
Μου είναι παντελώς αδιάφορο,εάν το κέρασμα είναι απομεινάρι του "Ξενίου Διός" ή στοιχείο της "Ορθόδοξης παράδοσης", δεν επιχειρώ κανενός είδους γεννεαλογία των Ελλήνων,λέω απλώς πως "είμαστε Ελληνες...επειδή κερνάμε"!

Ο Χρήστος Γιανναράς,έχει υποστηρίξει πως είναι "ίδιον του Ελληνικού τρόπου" η σύναξη γύρω απ'το τραπέζι, η μετατροπή της σίτισης σε κοινωνικό γεγονός, "η μεταποίηση της βιολογικής ανάγκης σε ανθρώπινη σχέση".
Πρόκειται για εξαιρετικά γοητευτική θεωρία,αλλά δεν είμαι καθόλου βέβαιος πως το Ελληνικό τραπέζωμα κρύβει τέτοια μεταφυσική πίσω του.

Ας ξαναγυρίσουμε στον ορισμό του Ηράκλειτου.
Το ήθος κάθε ανθρώπου είναι ο προσωπικός του δαίμονας, αυτός που τον ωθεί στο τί θα πράξει και τί όχι. Ο ορισμός ταυτίζει το ήθος με το χαρακτήρα και δε μου αρκεί. Υποστηρίζω πως το ήθος είναι ο δαίμονας που καθοδηγεί τον άνθρωπο στο πώς θα πράξει, στον τρόπο με τον οποίο θα "ντύσει" τον χαρακτήρα του. Το ήθος για μένα έχει σαφή αισθητικά στοιχεία.
-Χαρακτήρας χωρίς αισθητική δεν είναι ήθος,είναι στεγνός ηθικισμός.
-Αλλά και αισθητική χωρίς ήθος,είναι απλά "στυλ".

Μετά από αυτές τις αδέξιες προσεγγίσεις του Ελληνικού ήθους, έρχεται η βεβαιότητα της -από καιρό-εκλείψεώς του.
Η προσφορά στον άλλο, εξέλιπε, στο όνομα των άτεγκτων "νόμων της αγοράς".
Ο νεοπλουτισμός της μεταπολίτευσης επένδυσε στο "στυλ" (γεννώντας το φαινόμενο "ΚΛΙΚ" και τους κλώνους του),χλευάζοντας κάθε έννοια κοινωνικής ευγένειας ως "παλαιοσυντηρητισμό".
Η χώρα γέμισε "γοητευτικούς νέους" που υιοθέτησαν την υλοζωική ευδαιμονία ως υπέρτατη αξία και κυνηγώντας την αδιαφόρησαν για τη στοιχειώδη κοινωνική παιδεία, το σεβασμό στο συμπολίτη/συνάνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον, τον πόνο που είναι κάθε στιγμή παρών στη ζωή.
Οι νεοέλληνες φωνάζουν για να διαφημήσουν την παρουσία τους και επιδεικνύουν ανενδοίαστα τα "τεκμήρια" του πλούτου τους.Kαμία αιδώς, καμία αίσθηση "ύβρεως"-έστω μεταφυσικής.
Ο εξοβελισμός του ήθους υπήρξε συνέπεια πολιτική αλλά κατ'ουδένα τρόπο "ιδεολογική".
Ας μην ξεχνάμε πως συντελέσθηκε στην περίοδο ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς (ο ατομικισμός ως αξία γιγαντώθηκε επί ελληνικού σοσιαλισμού...) και διαπερνά οριζοντίως όλες τις ιδεολογικές αποχρώσεις!

Ευτυχώς γνώρισα κάποιους ¨Ελληνες παλαιών τρόπων.Πέρα από την ευγένεια που απέπνεε η στάση τους,μπορούσαν να πορευτούν περιφρονώντας το χρήμα (αδιανόητο!) και εκτιμώντας το "καθαρό βλέμμα των ανθρώπων"(δύσκολο να το ορίσουμε,το ξέρω...).
Το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα,μοιάζει ανίκανο να διαμορφώσει τέτοιους Ελληνες πια.
Ο εθισμένος στις διεκδικήσεις δημόσιος εκπαιδευτικός πώς μπορεί να "κοινωνήσει" την προσφορά ως αξία?

Η ανάρτηση αυτή καταπιάστηκε μ'ένα δύσκολο θέμα και ομολογώ πως απέτυχε με πείσει (πόσω μάλλον εσάς...).
Θα κάνω όμως μια τελευταία προσπάθεια να περιγράψω το χαμένο ελληνικό ήθος.
Θα καταφύγω στην "Κάλπικη Λίρα" του Τζαβέλλα και στο βλέμμα του Ορέστη Μακρή.Το εκκωφαντικό ήθος της σιωπής...

http://www.youtube.com/watch?v=m4htFaNia3U&list=FLJBq5hUbsXp3FNNv7_HNSYw&index=39

ΠΗΓΗ:http://nikorestis.blogspot.gr/2011/09/to.html

Δευτέρα 22 Αυγούστου 2011

Τα ήθη και τα έθιμα μας.

Τα ήθη και τα έθιμα μας, είναι το μόνο που θα μείνει πάντοτε αναλλοίωτο στη μνήμη μας. Από τον παππού στον εγγονό, μερικά από αυτά συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Αυτά που χάθηκαν στο χρόνο, θα μένουν πάντοτε στην σκέψη μας, σαν μια γλυκιά ανάμνηση από τα παλιά.


• Αρραβώνας (Σέρντιβαν )

Ο αρραβώνας γινόταν βράδυ του Σαββάτου ή γιορτερές μέρες. Ο γαμπρός απουσίαζε. Παρευρίσκονταν μόνο τα πεθερικά με τους συγγενείς . ΄Έπρεπε όμως τα άτομα που θα πήγαιναν στη νύφη να μην είναι ζυγά. Αν ήταν το θεωρούσαν κακό σημάδι για τον αρραβώνα. Τα πεθερικά χάριζαν στη νύφη μια ντούμπλα (διπλή λίρα) ή ακόμη και πεντόλιρο και γενικά χρυσαφικά. Οι συγγενείς του γαμπρού κερνούσαν λεφτά με τα οποία η νύφη αγόραζε χρυσαφικό. Οι συγγενείς της νύφης έδιναν μόνο ένα πουκάμισο για το γαμπρό και ένα μεγάλο, μακρόστενο, υφαντό και κεντημένο μαντήλι (το λεγόμενο "αρραβώνας") το οποίο κρεμόταν στον τοίχο του σπιτιού του γαμπρού, με έναν κεσέ (μικρό σάκο για νομίσματα) για να δηλώνει τον αρραβώνα.