Το αυτοκίνητο που οδηγείται με τη... σκέψη

Το μόνο που χρειάζεται να προσέχεις, όταν οδηγείς αυτό το αυτοκίνητο, είναι να μην πετάγονται οι σκέψεις σου εδώ κι εκεί, γιατί τότε κινδυνεύεις να τρακάρεις. γερμανοί ερευνητές, από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, ανέπτυξαν μια επαναστατική τεχνολογία που καθιστά δυνατό τον έλεγχο ενός οχήματος μόνο με το νου.

Χρησιμοποιώντας αισθητήρες, διαθέσιμους ήδη στο εμπόριο, οι οποίοι χρησιμοποιούνται στα ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα, οι επιστήμονες μπόρεσαν σε πρώτη φάση να διαχωρίσουν τα βιοηλεκτρικά εγκεφαλικά κύματα που δημιουργούνται, όταν ένας οδηγός σκέφτεται εντολές όπως «στρίψε αριστερά», «στρίψε δεξιά», «πάτα γκάζι», «φρένο» κλπ.

Στη συνέχεια, κατάφεραν να αναπτύξουν μια διεπαφή (interface) που συνδέει τους αισθητήρες με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή που ελέγχει το αυτοκίνητο.

Με τον τρόπο αυτό, η νοητική εντολή, μέσω του αισθητήρα, μεταφέρεται στον κομπιούτερ του οχήματος που αναλαμβάνει να την εκτελέσει.

Έτσι, το αυτοκίνητο στην ουσία ελέγχεται με το νου του οδηγού.

Οι πρώτες δοκιμές οδήγησης με το νου έγιναν ήδη στο πρώην αεροδρόμιο Τέμπελχοφ του Βερολίνου.

Ένας οδηγός μέσα στο αυτοκίνητο, ο οποίος φορούσε στο κεφάλι του μια ειδική «κάσκα» με τους εγκεφαλικούς αισθητήρες, μπορούσε να ελέγχει χωρίς πρόβλημα το όχημα.

Υπήρχε μόνο μια μικρή χρονική υστέρηση ανάμεσα στη νοητική εντολή και στην πραγματοποίησή της (αρκετή βέβαια για να καθιστά το σύστημα, προς το παρόν, επικίνδυνο για τις πραγματικές συνθήκες οδήγησης στο δρόμο), όπως δήλωσε ο καθηγητής τεχνητής νοημοσύνης Ραούλ Ρόχας, επικεφαλής του προγράμματος “AutoNOMOS”, το οποίο φιλοδοξεί να σχεδιάσει το «αυτόνομο αυτοκίνητο» του μέλλοντος, στο οποίο θα υπάρχουν «υβριδικά» συστήματα ελέγχου, δηλαδή θα απαιτούν τη συνεργασία του ανθρώπου και της μηχανής.

Το πρώτο αυτοκίνητο του είδους -ένα τροποποιημένο Volkswagen Passat Variant 3c- ονομάστηκεBrainDriver.

Η κάσκα κεφαλιού με 16 αισθητήρες, αξίας περίπου 300 δολαρίων, κατασκευάστηκε από την αμερικανική εταιρία Emotiv και αρχικά προοριζόταν για βιντεοπαιγνίδια.

O οδηγός πρέπει προηγουμένως να εκπαιδευθεί στο σχετικό λογισμικό- μετακινώντας με τη σκέψη του διάφορα εικονικά αντικείμενα- πριν χρησιμοποιήσει σωστά τη συσκευή για οδήγηση.

Μια παρόμοια τεχνολογία εγκεφαλικών αισθητήρων επίσης αξιοποιείται για τον έλεγχο βιονικών άκρων, την καθοδήγηση αναπηρικών αμαξιδίων με το νου και τον εξ αποστάσεως έλεγχο φορητών ηλεκτρονικών συσκευών όπως το iPad.

Το καινοτομικό όχημα αποτελεί το μοναδικό πρωτότυπο προς το παρόν και δεν έχει ακόμα ληφθεί απόφαση αν το αυτοκίνητο αυτό προορίζεται ποτέ για πραγματική οδήγηση στους δρόμους (αφού βέβαια πρώτα τελειοποιηθεί η τεχνολογία νοητικής οδήγησης).

Μεταξύ άλλων, σύμφωνα με το “New Scientist”, ένα όχημα που επιτρέπει οδήγηση με τη σκέψη, θα ήταν πολύ χρήσιμο σε άτομα με ειδικές ανάγκες, που δεν μπορούν να οδηγήσουν κανονικό αυτοκίνητο.

Ο σχεδιασμός μηχανών που θα ελέγχονται από τις ανθρώπινες σκέψεις, αποτελεί ένα συνεχώς αναπτυσσόμενο πεδίο έρευνας, όπως φάνηκε και στο πρόσφατο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης (AAAS), όπου ανακοινώθηκαν διάφορες πρωτοβουλίες σε εξέλιξη, σύμφωνα με το περιοδικό “Science”, κυρίως στον τομέα της νευρο-προσθετικής ρομποτικών άκρων που ελέγχονται νοητικά. Εξάλλου, ερευνητές της Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Λοζάννης της Ελβετίας παρουσίασαν μια κάσκα κεφαλιού με την οποία ο χρήστης μπορεί να καθοδηγήσει νοητικά ένα ρομπότ σε ένα χώρο, μια τεχνολογία που επίσης θα μπορούσε να είναι πολύ χρήσιμη σε κατάκοιτα ή καθηλωμένα άτομα.

Πηγή: ΑΠΕ- ΜΠΕ, Παύλος Δρακόπουλος

nooz

Η Θεική φύση του Νου - Αριστοτέλης [Μετά τα Φυσικά]

Άρα ο Νούς νοεί τον εαυτόν του ως κράτιστος και η νόησή του είναι της νοήσεως νόησις. 

Αριστοτέλης [Μετά τα Φυσικά 1074b.15–1075a.10].

Μετάφραση:

Τα σχετικά τώρα με τον νου δημιουργούν ορισμένες απορίες' διότι θεωρείται βέβαια ότι είναι το πιο θείο από τα φαινόμενα, το ερώτημα ομως για το σε ποια κατασταση θα πρέπει να είναι για να μπορεί να έχει αυτό τον χαρακτήρα δημιουργεί ορισμένες δυσκολίες. Διότι άν δεν νοεί τίποτα, τότε σε τι θα έγκειται το ιερό μεγαλείο του, αφού θα είναι όπως κάποιος που κοιμάται. Αν, πάλι, νοεί, αλλά ως όργανο άλλου, τότε, δεδομένου ότι αυτό που αποτελεί την ουσία του δεν είναι η νόηση αλλά ορισμένη δύναμη, δεν θα είναι η άριστη ουσία, καθότι η αξία του έγκειται στη νόηση. Ακόμα, είτε η ουσία του είναι νους είτε νόηση, τι είναι αυτό που νοεί; Διότι ή νοεί τον εαυτό του ή κάτι άλλο' αν νοεί κάτι άλλο, τότε ή [νοεί] πάντα το ίδιο πράγμα ή κάτι διαφορετικό. Υπάρχει, λοιπόν, κάποια διαφορά ή όχι ανάμεσα στο να νοεί το ωραίο ή οποιοδήποτε άλλο τυχαίο πράγμα; Ή μήπως υπάρχουν μερικά πράγματα που είναι αδιανόητο να τα σκέπτεται; Προφανώς, λοιπόν, νοεί το πιο θείο και το πιο πολύτιμο πράγμα, και αυτό είναι κάτι που δεν μεταβάλλεται, διότι [από το σημείο αυτό και πέρα] η μεταβολή είναι προς το χειρότερο, και άλλωστε κάτι τέτοιο θα ήταν ήδη κίνηση. Πρώτα απ’ όλα, λοιπόν, αν [ο νους] δεν είναι νόηση, αλλά δύναμη, είναι φυσικό να είναι γι’ αυτόν επίπονο πράγμα η συνεχής νόηση• έπειτα, είναι φανερό ότι κάτι άλλο θα ήταν το πιο πολύτιμο και όχι ο νους, ήτοι το αντικείμενο της νόησης. Διότι η διαδικασία και η ενέργεια της νόησης θα ανήκει και σε αυτόν που νοεί το χειρότερο πράγμα στον κόσμο, έτσι ώστε, αν αυτό μπορεί να το αποφεύγει κανείς (διότι και μερικά πράγματα είναι καλύτερο να μην τα βλέπουμε παρά να τα βλέπουμε), η ενέργεια της νόησης δεν θα μπορούσε να είναι το καλύτερο πράγμα. Τον εαυτό του, άρα, νοεί, αν όντως είναι το πιο σπουδαίο πράγμα, και έτσι η νόησή του είναι νόηση της νόησης. Απ’ ό,τι φαίνεται όμως, η επιστήμη, η αίσθηση, η γνώμη και η διάνοια δευτερευόντως μόνο αναφέρονται στον εαυτό τους. Ακόμα, αν το νοώ και το νοούμαι είναι διαφορετικά πράγματα, ως προς ποιο από τα δύο θα του ανήκει το καλό; Πράγματι, το νοούν δεν ταυτίζεται με το νοούμενο. Ή μήπως σε ορισμένες περιπτώσεις η επιστήμη είναι το πράγμα: στις παραγωγικές επιστήμες η ουσία χωρίς την ύλη και το τι ήταν να είναι, και στις θεωρητικές ο ορισμός και η νόηση; Αφού, λοιπόν, το νοούμενο και ο νους δεν είναι διαφορετικά για όσα πράγματα δεν έχουν ύλη, τότε [ο θείος νους και το αντικείμενό του] θα ταυτίζονται, και η νόηση θα είναι ένα με το νοούμενο. Απομένει, βέβαια, μια απορία, δηλαδή - αν το νοούμενο είναι σύνθετο" διότι [αν ήταν, η νόηση] θα μπορούσε να μεταβάλλεται σε συνάρτηση με τα διάφορα μέρη του όλου. Ή μήπως ό,τι δεν έχει ύλη είναι αδιαίρετο - όπως ακριβώς η ανθρώπινη νόηση, ή καλύτερα η νόηση των σύνθετων πραγμάτων σε ορισμένες χρονικές περιόδους (διότι δεν κατέχει το καλό την τάδε ή τη δείνα στιγμή, αλλά κατέχει το καλύτερο απ’ όλα, που είναι κάτι διαφορετικό από αυτή, σε μια ολοκληρωμένη χρονική περίοδο), και έτσι είναι στον αιώνα τον άπαντα η νόηση που νοεί τον εαυτό της;

" Η σωστή αγωγή του παιδιού, είναι η μόνη σωτηρία της ανθρωπότητας"

Μαρία Μοντεσσόρι

βιβλίο: " Ο δεκτικός νους "

http://montessorianikinotita.files.wordpress.com/2011/06/o_dektikos_nous.pdf