Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (Slpress 31.03.2020)
Αυτές τις σκοτεινές ώρες, που θα ακολουθηθούν από ακόμη πιο δραματικές, με βασανίζει ολοένα και περισσότερο η πρόταση, που και με άλλους οικονομολόγους, Έλληνες και ξένους, έκανα στις αρχές της δεκάχρονης κρίσης, και που δεν ακολουθήθηκε. Αναφέρομαι στην ανάγκη επανόδου στο εθνικό μας νόμισμα, που πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα ήταν η μοναδική οδός σωτηρίας της Ελλάδας. Όπως είναι γνωστό, η παράμετρος αυτή ουδέποτε τέθηκε σε σοβαρή συζήτηση, αλλά αντιθέτως φορτίστηκε συστηματικά με σειρά αντίθετων, αλλά μη σοβαρών επιχειρημάτων, όπως και ανάμεσα σε άλλα, ότι….. έτσι «θα γίνουν πλούσιοι όσοι έχουν χρήματα στο εξωτερικό», ότι «δεν θα έχουμε φάρμακα», ότι «θα πεθάνουμε από το κρύο», ότι «θα γίνουμε Αργεντινή» κλπ. Περιορίστηκα, λοιπόν, αναγκαστικά όλα αυτά τα άχαρα χρόνια, στη συγγραφή βιβλίων και άρθρων, εξηγώντας τους λόγους της ανάγκης επιστροφής μας στο εθνικό νόμισμα, στη σύγκλιση ημερίδας στη Θεσσαλονίκη, από το

Αυτές τις σκοτεινές ώρες, που θα ακολουθηθούν από ακόμη πιο δραματικές, με βασανίζει ολοένα και περισσότερο η πρόταση, που και με άλλους οικονομολόγους, Έλληνες και ξένους, έκανα στις αρχές της δεκάχρονης κρίσης, και που δεν ακολουθήθηκε. Αναφέρομαι στην ανάγκη επανόδου στο εθνικό μας νόμισμα, που πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα ήταν η μοναδική οδός σωτηρίας της Ελλάδας. Όπως είναι γνωστό, η παράμετρος αυτή ουδέποτε τέθηκε σε σοβαρή συζήτηση, αλλά αντιθέτως φορτίστηκε συστηματικά με σειρά αντίθετων, αλλά μη σοβαρών επιχειρημάτων, όπως και ανάμεσα σε άλλα, ότι….. έτσι «θα γίνουν πλούσιοι όσοι έχουν χρήματα στο εξωτερικό», ότι «δεν θα έχουμε φάρμακα», ότι «θα πεθάνουμε από το κρύο», ότι «θα γίνουμε Αργεντινή» κλπ. Περιορίστηκα, λοιπόν, αναγκαστικά όλα αυτά τα άχαρα χρόνια, στη συγγραφή βιβλίων και άρθρων, εξηγώντας τους λόγους της ανάγκης επιστροφής μας στο εθνικό νόμισμα, στη σύγκλιση ημερίδας στη Θεσσαλονίκη, από το













