Ύψωσις Τιμίου Σταυρού, Ιερά Συμμαχία, Φιλική Εταιρεία

Στέργιος Ζυγούρας

Η παραπληροφόρηση για τις αντιναπολεόντειες και μεταναπολεόντειες συμμαχίες είναι διεθνές φαινόμενο

Στις 26-9-1815 (14 Σεπτεμβρίου με το ορθόδοξο ημερολόγιο) υπεγράφη στο Παρίσι η Συνθήκη της Ιεράς Συμμαχίας από τον ορθόδοξο αυτοκράτορα της Ρωσίας και δυο ρωμαιοκαθολικούς μονάρχες. Τον αυτοκράτορα της Αυστρίας και τον βασιλιά της Πρωσίας. Τα επόμενα χρόνια προσχώρησαν σ’ αυτήν όλα σχεδόν τα χριστιανικά κράτη της Ευρώπης. Η εποχή του Ναπολέοντα τελείωσε οριστικά. Όχι όμως και το κλίμα που επέβαλε η Γαλλική Επανάσταση.

Η Ιερά Συμμαχία αναφέρεται πολύ συχνά στην ιστορία, ωστόσο, τα στοιχεία της δεν ξεκαθαρίζονται. Η Συνθήκη γίνεται στο όνομα της Αγίας Τριάδας. Τα κράτη που την υπογράφουν γίνονται σύμμαχοι στο όνομα του τριαδικού Θεού. Η Συνθήκη προφυλάσσει την ελέω Θεού μοναρχία και αντιτίθεται στο κοσμικό κράτος που διέδωσε ο Ναπολέων. Λογικά θα έπρεπε να την είχε υπογράψει και η μεταναπολεόντεια Γαλλία, όμως αυτό έγινε μόλις το 1818. Παρότι η «Αγία Συμμαχία» αποδίδεται στον Μέττερνιχ, αυτός που την επεδίωξε ήταν ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας. Ο Μέττερνιχ αρχικά αντέδρασε, στη συνέχεια δέχθηκε την συμβουλή της Βρετανίας να μην σταθεί η Αυστρία εμπόδιο στην

Σχετίζεται η 21η Μαΐου με την Επανάσταση του 1821;

Στέργιος Π. Ζυγούρας

Μια κλασική διαδικτυακή αναζήτηση με τις λέξεις “Κωνσταντίνος, Ελένη, Φιλική Εταιρεία” δίνει ελάχιστα αποτελέσματα. Ένα από αυτά περιγράφει με τον γνωστό, αξιωματικό τρόπο την ίδρυση της Εταιρείας, η οποία, αν και εμφανίζεται στενά συνδεδεμένη με την χριστιανική παράδοση (14^η Σεπτεμβρίου, 25^η Μαρτίου) στο τέλος, με μαγικό τρόπο, θεμελιώνει μια νεοτερική Επανάσταση που αποστασιοποιείται από την παράδοση. Αν και εμφανίζεται ως Επανάσταση των χριστιανών της Ανατολής (“παμβαλκανική” την ονομάζουν μέσω αναχρονισμού), στο τέλος, με μαγικό τρόπο θεμελιώνει ένα εθνικό κράτος όπου “Έλληνες” είναι αυτοί που ομιλούν την ελληνική γλώσσα.

Εκείνο που κυρίως παραλείπεται, είναι η ταυτότητα που αποκαλύπτει ο Αλ. Υψηλάντης την ημέρα έναρξης της Επανάστασης στο Ιάσιο (24-2-1821), όπου ο ίδιος ενσαρκώνει τον Μ. Κωνσταντίνο, αυτόν που ιδρύει για πρώτη φορά χριστιανικό κράτος, μετουσιώνοντας την πολυεθνική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η επίκληση του “Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού”, το σύνθημα “Εν τούτω νίκα”, στις προκηρύξεις του Αρχιστρατήγου-Γ. Επιτρόπου, ελάχιστα έχουν προβληθεί από την ιστορία. Ακόμα λιγότερο γνωστές είναι οι τρίχρωμες σημαίες του Υψηλάντη. Σε μια απ’ αυτές απεικονίζονται ο Αγ. Κωνσταντίνος και η Αγ. Ελένη με το σημείο του Σταυρού (κάτωθεν του οποίου οι Έλληνες=Χριστιανοί αγωνιζόμενοι, νικούν).

Το άρθρο, γραμμένο σε άμεση και απλή γλώσσα δεν αποφεύγει τις κλασικές παγίδες, που αποτελούν θέσφατα της ατεκμηρίωτης ιστορίας. Ίσως το κρισιμότερο λανθασμένο συμπέρασμα είναι ότι στις 12 Απριλίου 1820 ο Αλ. Υψηλάντης έγινε αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας. Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από πουθενά, τόσο ως ουσία (Γ. Επίτροπος της Αρχής δεν σημαίνει Αρχηγός), όσο -κυρίως- ως υπόθεση εργασίας που στηρίζεται πάνω στην αναπόδεικτη θεωρία των τριών ιδρυτών της Οδησσού.

«Πατριωτική Αριστερά» ή Φιλική Εταιρεία;

Του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη φ. 113

Εντυπωσιακή είναι η υποστήριξη την οποία απολαμβάνει η κυβέρνηση όχι μόνο από έναν απελπισμένο λαό, αλλά από τον ίδιο τον αντιμνημονιακό χώρο, μέσα και έξω από τον Σύριζα, και μάλιστα από την πατριωτική πτέρυγά του, που κατά τεκμήριο θα είχε μία αίσθηση των διακυβευμάτων και των κινδύνων που αντιμετωπίζει η χώρα.
Από κείνους που θα έπρεπε, λογικά, να αξιολογούν το ζήτημα της υπογεννητικότητας και της δημογραφικής κατάρρευσης ως σημαντικότερο από πολλά από τα υπαρκτά ζητήματα των φαρμακοποιών, επί παραδείγματι.

Από εκείνους που θα έπρεπε να αξιολογούν το ζήτημα της παραγωγικής ενδογενούς ανάπτυξης ως κατά πολύ σημαντικότερο από τον ΦΠΑ στα τουριστικά νησιά.
Από εκείνους που θα έπρεπε να θεωρούν το μεταναστευτικό ως μία βόμβα όχι μόνο στα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής αλλά και της ίδιας της εθνικής

200 χρόνια τύφλωση, αλλά… και αχτίδες φωτός – Φιλική Εταιρεία

Στην προσπάθειά της να μας διαφωτίσει για το μυστήριο της Φιλικής Εταιρείας που μόλις έκλεισε 200 χρόνια από την ίδρυσή της, η τηλεόραση της ΝΕΡΙΤ προέβη στο αναμάσημα που τυφλώνει. Η προκλητικά μονομερής παρουσίαση του θέματος, σχεδόν αναδείκνυε την άνωθεν πρεμούρα να κλείσουν οι “αντιμνημονιακές” δίοδοι, σε στυλ ΣΚΑΪ του 2011. Δυο καλεσμένοι των οποίων οι απόψεις συμπίπτουν, καλούνται σε διάλεξη (τρόπος του λέγειν, διάγγελμα μάλλον). Καμιά πρόθεση δημόσιας διερεύνησης του θέματος δεν προκάλεσε την τηλεοπτική τους παρουσία. Μια δημοσιογράφος παρίσταται. Αρκείται στην συμπλήρωση και επιβεβαίωση των λεγομένων, αφού αδυνατεί να διατυπώσει και την πιο απλή απορία, να διαπιστώσει έστω μια αντίφαση. Ακόμα