ΑΦΗΣΤΕ ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ ΝΑ ΦΑΝΕ ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ……..

GEWKWN :  ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΟΥ

Παιδιά μου, ζήστε στην προσωρινή κατοικία σας  ( στην γην ) ειρηνικά,  δημιουργείστε , όπως Ο Πατέρας σας , αγάπη, μιλήστε με τα λόγια του Πατέρα σας στα παιδιά Του, λυγήστε την ψυχην σας με αγάπη προς την αγάπη.

Αφήστε τις σάρκες να φάνε τις σάρκες και ενισχύστε τον ναον σας  ( το σώμα σας ) για να μην πειραχθεί η ψυχή σας.

Όταν μιλώ για σάρκες, εννοώ τις σάρκες των οποίων η ψυχή δόθηκε αλλού και όχι στο Θεον Πατέρα, μίλησα γι’αυτους, οι οποίοι γκρέμισαν τον ναον της ψυχής και έφτιαξαν την σάρκα του σατανά.

Παιδιά μου, μην νομίζετε ότι οι Απόστολοι στην εποχή τους έκαναν κάτι το επιπλέον από την εποχή τους,  τώρα, στην δική σας εποχή, θα κάνετε και εσείς σύμφωνα με την εποχην σας.

Διδακτόν λογον Θεού διδάσκειν    ( σημείωση gewkwn :  δηλαδή να διδάσκετε αυτό το οποίον διδάσκεσθε από τον Θεον!  )

Ναι παιδιά μου, διδακτόν λογον, δηλαδή, Ο Χριστός σας διδάσκει τον λογον Του Θεού μέσω της Καινής Διαθήκης και όλων των Θεολογικών κειμένων και αυτόν το λογον και εσείς να διδάσκετε  ( εσύ που διδάσκεσαι από τον Λογον Του Θεού, δίδαξε τον και στους άλλους )

Όλες τις έννοιες των λέξεων, πρέπει να τις κρατάτε γερά στα χέρια, να τις χωνέψετε εις τον νουν και να τις εκφράσετε με Θείον λογον, διότι αυτός είναι ο προορισμός σας σε αυτήν την ΟΛΙΓΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝ επάνω εις την γην.

Είναι το έργο σας αυτό, είναι το καθήκον σας και είναι το χρέος της αιωνίας ζωής προς τον Πατέρα, όπως και Ο Χριστός προς Αυτόν !

Ναι παιδιά μου όταν Ο Χριστός,  σας ομιλα για χρέος , δεν σας ομιλα για χρέος τραπέζης, ούτε όταν χρεώνεστε ένα ρούχο, αλλά…..

ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΡΕΟΣ ΑΜΥΘΗΤΟΥ ΑΞΙΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΧΡΕΟΣ ΨΥΧΗΣ ΜΕ ΑΝΤΑΜΕΙΒΗΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΓΙΑ ΕΣΑΣ, ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΣΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΙΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΑΝΤΑΜΕΙΒΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΙΟΝ ΠΑΤΕΡΑ.

Πως ανταμείβεται ;

1.       Με αγάπη

2.       Με στοργή

3.       Με ηθική

4.       Με αναγνωρισιν

Και όλα αυτά τα οποία είναι  το 5 ον και το πλέον μεγάλο :  την καλυψιν με το Αγιον Πνεύμα, έτσι ανταμείβεται το χρέος από τον Ουράνιον Πατέρα σας, για εσάς.

Και όταν έχετε αυτήν την ανταμειβην στο χέρι σας, σας δίνει την άδεια ελεύσεως στο βασίλειο Του, που λέγεται Παράδεισος.

Πήρατε ποτέ χρέος με ανταμειβη από κάπου αλλού ;   έτσι είναι η ευσπλαχνία του Θεού Παιδιά  μου.

Τί είναι τα πάθη και οι αρρώστιες της ψυχής;

1. Τί είναι τα πάθη και ποιά τα μεγαλύτερα από αυτά;
Από την αρχή της δημιουργίας του ο άνθρωπος, ως θεοειδής, δε δεχόταν στη σκέψη και στη ζωή του το παράλογο. Οι σκέψεις και οι κινήσεις του ήταν ορθές, γιατί φωτιζόταν από τη θεία Χάρη.

Αφού πλανήθηκε και απέκοψε τη σχέση του με το πρώτο αίτιο της παντελειότητας, αμέσως συντρίφτηκε η προσωπικότητά του και το πρώτο «απλούν» διαδέχθηκε το «σύνθετον». Με αυτόν τον τρόπο τοποθετήθηκε το παράλογο στη θέση του λογικού. Από τότε όλες οι δυνάμεις της ανθρώπινης προσωπικότητας διαστράφηκαν προς τη βία του παραλόγου και δημιούργησαν τα πάθη. Οι λογισμοί και οι πράξεις δεν κινούνται με βάση τη σωστή «χρεία», αλλά με βάση την πονηρή έξη και συνήθεια και σύμφωνα με το πονηρό πάθος που επικρατεί.

Αγιος Ισαάκ ο Σύρος: Για την καλλιέργεια της ψυχής μας

Για να προκόψεις στην αρετή χρειάζεται να γνωρίσεις τον Θεό και να Τον αγαπήσεις. Και θα Τον γνωρίζεις καλύτερα όσο περισσότερο τον αγαπάς. Πρέπει να σταυρώσεις τα πάθη σου και τις κακές σου επιθυμίες, για να έρθει μέσα στη ψυχή σου η χάρη Του.

Η βάση των αρετών είναι η ταπείνωση. Και για να αποκτήσουμε αρετές πρέπει πρώτα να βάλουμε το θεμέλιο των αρετών που είναι η ταπείνωση.
Πρέπει ν’ απαλλαγείς από τα σαρκικά πάθη, για να μπορέσεις να προκόψεις στην αρετή.

Τί είναι τα πάθη και οι αρρώστιες της ψυχής;

1. Τί είναι τα πάθη και ποιά τα μεγαλύτερα από αυτά;

Από την αρχή της δημιουργίας του ο άνθρωπος, ως θεοειδής, δε δεχόταν στη σκέψη και στη ζωή του το παράλογο. Οι σκέψεις και οι κινήσεις του ήταν ορθές, γιατί φωτιζόταν από τη θεία Χάρη.

Αφού πλανήθηκε και απέκοψε τη σχέση του με το πρώτο αίτιο της παντελειότητας, αμέσως συντρίφτηκε η προσωπικότητά του και το πρώτο «απλούν» διαδέχθηκε το «σύνθετον». Με αυτόν τον τρόπο τοποθετήθηκε το παράλογο στη θέση του λογικού. Από τότε όλες οι δυνάμεις της ανθρώπινης προσωπικότητας διαστράφηκαν προς τη βία του παραλόγου και δημιούργησαν τα πάθη. Οι λογισμοί και οι πράξεις δεν κινούνται με βάση τη σωστή «χρεία», αλλά με βάση την πονηρή έξη και συνήθεια και σύμφωνα με το πονηρό πάθος που επικρατεί.
Κάθε σκέψη και ενέργεια του παραλόγου είναι και λέγεται πάθος, γιατί δεν λειτουργεί με τους νόμους του λογικού ή της «χρείας», αλλά με τις παρά φύση ορμές, στις οποίες υπάρχει η κτηνωδία και ο δαιμονισμός.
Η αρχή του πάθους βρίσκεται στην παράλογη χρήση των νοημάτων, η οποία

Όταν η ψυχή ταράζεται από οργή ή ενοχλείται από φοβερή λύπη

Άγιος Διάδοχος επίσκοπος Φωτικής
Όταν η ψυχή ταράζεται από οργή, ή θολώνεται από μέθη, ή ενοχλείται από φοβερή λύπη, δεν μπορεί ο νους να κρατήσει τη μνήμη του Κυρίου Ιησού

61. Όταν η ψυχή ταράζεται από οργή, ή θολώνεται από μέθη, ή ενοχλείται από φοβερή λύπη, δεν μπορεί ο νους να κρατήσει τη μνήμη του Κυρίου Ιησού, ακόμη και αν κανείς τον βιάζει.
  Γιατί όπως είναι σκοτισμένος από την σκληρότητα των παθών, χάνει την πνευματική του αίσθηση.
Γι' αυτό η επιθυμία της ευχής δεν έχει πού να τυπώσει τη σφραγίδα της, ώστε ο νους να διατηρεί αλησμόνητα τα λόγια της ευχής, επειδή η μνήμη της διάνοιας σκληραίνει από την ωμότητα των παθών.
Αν όμως η ψυχή είναι ελεύθερη από αυτά τα πάθη, ακόμη και αν για λίγο λησμονήσει το ποθούμενο όνομα, αμέσως ο νους μεταχειρίζεται την ενεργητικότητά του και ξαναπιάνει γερά το πολυπόθητο εκείνο και σωτήριο θήραμα.

ΓΙΑΤΊ ΝΟΣΟΎΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΑΚΡΙΒΏΣ ΕΊΠΕ Ο ΙΠΠΟΚΡΆΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΈΜΑ

1

Ο Ιπποκράτης έλεγε ότι κάθε νόσος ξεκινά πρώτα από την ψυχή και μετά καταλήγει στο σώμα. Και πριν αποφασίσουμε ποια θεραπεία θα ακολουθήσουμε για το σώμα, πρέπει πρώτα να έχουμε θεραπεύσει το τραύμα της ψυχής
Είναι τραγικό σήμερα να μην γνωρίζουμε καν την τεράστια δύναμη της ψυχικής μας κατάστασης αλλά και των σκέψεων που προέρχονται από αυτήν, και πως ακριβώς λειτουργεί όλο αυτό και επηρεάζει το σώμα μας. Μόνο τα τελευταία χρόνια η σύγχρονη ιατρική άρχισε να μελετά και να αποδέχεται την επίδραση των σκέψεων στην υγεία μας.

Έχει αποδειχθεί πλέον ότι ανάλογα με τον τύπο των σκέψεων μας ο εγκέφαλος μας κάνει και ανάλογες συνάψεις, στέλνοντας τα ανάλογα μηνύματα-εντολές στα κύτταρα μας.

Συγκλονιστική αφήγηση του Γέροντα Νίκωνα.

σχόλιο Γ.Θ : Ετοιμαστείτε να ανατριχιάσετε... αλλά όπως επισημαίνει ο Γέροντας "Μην είστε ευκολόπιστοι"...

yiorgosthalassis.blogspot

Να απολαμβάνουμε τα αγαθά με μέτρο, αλλιώς φθείρουμε το σώμα μας και σκοτώνουμε την ψυχή μας!

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
«Να μην απορείς, εάν την «τρυφή» (δηλαδή πλούσια και φιλήδονη ζωή πολυφαγίας και ακολασίας) την ονόμασε «αγκάθια». Κι εσύ το αγνοείς, όντας μεθυσμένος από το πάθος.
Εκείνοι όμως που είναι υγιείς γνωρίζουν ότι η πολυφαγία και η ακολασία κεντάει περισσότερο από το αγκάθι και δαπανάει την ψυχή περισσότερο από τη μέριμνα, ενώ δημιουργεί χειρότερους πόνους και στο σώμα και στην ψυχή.

Γιατί δεν πλήττεται κάποιος τόσο από τη φροντίδα όσο από την αφθονία. Όταν τον άνθρωπο τον πιάνουν οι αϋπνίες, το χασμουρητό, το βάρος στο κεφάλι και πόνοι στα σπλάχνα, κατάλαβε από πόσα αγκάθια είναι χειρότερα όλα αυτά. Και όπως τ' αγκάθια σαν τα μαζέψεις ματώνουν τα χέρια που τα κρατούν, έτσι και η πολυφαγία και η ακολασία και τα πόδια και τα χέρια και το κεφάλι και τα μάτια και απλά όλα τα μέλη τα ρημάζει.
Ξερή και άκαρπη, όπως το αγκάθι, προξενεί στενοχώρια και κακοπάθεια πολύ περισσότερη και πολύ πιο καίρια.
Φέρνει πρόωρο γήρας, αμβλύνει τις αισθήσεις, θολώνει το λογισμό, σακατεύει το νου που ήτανε ξυράφι και κάνει πλαδαρό το σώμα, έτσι που η αποθήκη της

Για την πορνεία του Πνεύματος και της σαρκικής επιθυμίας

«Περί των οχτώ λογισμών της κακίας»
2. Περί του πνεύματος της πορνείας και της σαρκικής επιθυμίας
Δεύτερος αγώνας που έχομε να κάνομε είναι εναντίον του πνεύματος της πορνείας και της σαρκικής επιθυμίας, η οποία επιθυμία αρχίζει από τη μικρή ηλικία να ενοχλεί τον άνθρωπο.
Ο αγώνας αυτός είναι μεγάλος και δύσκολος και έχει δύο μέτωπα. Γιατί ενώ τα άλλα ελαττώματα κάνουν τη μάχη μόνο μέσα στην ψυχή, ο σαρκικός πόλεμος είναι διπλός, και στην ψυχή και στο σώμα. Και γι' αυτό πρέπει να αναλάβομε διπλό πόλεμο.

Γιατί δεν είναι αρκετή η σωματική νηστεία για να αποκτήσομε την τέλεια σωφροσύνη και αληθινή αγνεία, αν δεν ακολουθεί και συντριβή καρδιάς και πυκνή προσευχή προς τον Θεό και συχνή μελέτη των Γραφών και κόπος και εργασία των χεριών, τα οποία μπορούν να αναστέλλουν τις ακατάστατες ορμές της ψυχής και να ανακαλούν την ψυχή από τις αισχρές φαντασίες. Προπάντων βοηθά η ταπείνωση της ψυχής, χωρίς την οποία ούτε την πορνεία, ούτε άλλο πάθος μπορεί κανείς να νικήσει.

Πρώτα-πρώτα λοιπόν πρέπει με κάθε προσοχή να φυλάγει κανείς την καρδιά του από ρυπαρούς λογισμούς. Γιατί από την καρδιά βγαίνουν -όπως είπε ο

Γέρων Παΐσιος «Αδελφοί μου στους καιρούς αυτούς θα... »

Ο Άγιος Γέρων Παίσιος για τον άνθρωπο στους έσχατους καιρούς(δηλαδή σήμερα)... τι πρέπει να κάνει ο πιστός για τη σωτηρία της ψυχής του...

(Συγκλονιστικό απόσπασμα ομιλίας του Γέροντος Παισίου του Αγιορείτου)

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ

Η ΚΟΛΑΣΗ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ: ΤΟΠΟΣ Ή ΤΡΟΠΟΣ ;

Η ΚΟΛΑΣΗ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ:

ΤΟΠΟΣ Ή ΤΡΟΠΟΣ ;

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΟΥΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ

ΤΟ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ  ΙΕΡΟΘΕΟΥ

Οι άγιοι Πατέρες για τον Παράδεισο και την Κόλαση

Είναι πολύ σημαντικό να δούμε την διδασκαλία των αγίων Πατέρων για τον Παράδεισο και την Κόλαση, γιατί αυτοί είναι οι απλανείς διδάσκαλοι της Εκκλησίας, οι φορείς της αμιάντου Παραδόσεως, και γι' αυτό η Αγία Γραφή δεν μπορεί να ερμηνευθεί έξω από την Θεόπνευστη διδασκαλία τους. Άλλωστε, η Εκκλησία, που είναι το θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού, γράφει την Αγία Γραφή και την ερμηνεύει. Η γενική διδασκαλία των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας είναι ότι ο Παράδεισος και η Κόλαση δεν υπάρχουν εξ επόψεως του Θεού, αλλά εξ επόψεως του ανθρώπου. Βεβαίως, υπάρχει Παράδεισος και Κόλαση σαν δύο τρόποι ζωής, αλλά δεν είναι ο Θεός που τους δημιούργησε. Στην πατερική παράδοση φαίνεται καθαρά ότι δεν υπάρχουν δύο τόποι, αλλά ο ίδιος ο Θεός είναι Παράδεισος για τους αγίους και ο ίδιος ο Θεός είναι Κόλαση για τους αμαρτωλούς. Αυτό συνδέεται αναπόσπαστα με την διδασκαλία των αγίων Πατέρων για την καταλλαγή και την συμφιλίωση, όπως και για την εχθρότητα του ανθρώπου με τον Θεό. Πουθενά στην Αγία Γραφή δεν φαίνεται ότι Θεός καταλλάσσεται με τους ανθρώπους, αλλά ότι ο  Χριστός καταλλάσσει τον άνθρωπο με τον Θεό.

Πώς τα πάθη διαβρώνουν την ψυχική συγκρότηση

Στη σειρά των τμηματικών δημοσιεύσεων της διεισδυτικής μελέτης του κ. Δημήτρη Τσιολακίδη (προηγούμενο άρθρο:www.pemptousia.gr/?p=60658), η οποία εξετάζει τη διασύνδεση της Νηπτικής Παράδοσης με την Ποιμαντική Ψυχολογία, πληροφορούμαστε σήμερα τους τρόπους με τους οποίους τα πάθη επιδρούν διαβρωτικά στην πνευματική συγκρότηση του ανθρώπου.

Όπως είδαμε οι παρενέργειες από τη δουλεία στα πάθη διαστρέφουν το τριμερές της ψυχής, καταστέλλοντας την πρόοδο της βουλήσεως που οδηγεί τον άνθρωπο στη μέθεξη των Θείων μυστηρίων και τον εντάσσει στην εσχατολογική πραγματικότητα. Η φιλαυτία, η υπερηφάνεια, η κενοδοξία, προσβάλλουν το λογιστικό οδηγώντας σε άμετρη συμπεριφορά. Συνεκδοχικά το θυμικό όπως αυτό αποκαλύπτεται από τις συνήθεις, όμως τόσο ουσιαστικές παραστάσεις της λαιμαργίας, δεν επιζητεί την ένωση με το Θεό, αλλά κινούμενο παρορμητικά ψάχνει να βρει έρεισμα και δικαίωση στην «κτίσιν μάλλον παρά στον κτίσαντα»[72]Έτσι φουντώνει η ανθρώπινη κτητικότητα αντικαθιστώντας την αγάπη με τη ζηλοφθονία και το μίσος. Το επιθυμητικό κυριευμένο από την έξαψη της πορνείας αντί να ποθήσει την ηδονή που υπόσχεται η κοινωνία με το Θεό, στρέφεται στην ύλη και σκιρτά για τη γεύση της σάρκας.

Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής Γιατί οι άνθρωποι έχουν μπλε μάτια και τι σημαίνει;

Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής και δεν είναι απλά ένα κλισέ, αλλά μια απόλυτη πραγματικότητα. Τα κύρια γνωρίσματα του χαρακτήρα μπορούν να διαβαστούν στα μάτια των ανθρώπων, εφόσον ξέρουμε το πώς.

Ο καθένας είναι διαφορετικός στο χαρακτήρα, στην εμφάνιση, στην κατανόηση, αλλά το χρώμα των ματιών σε κάποιο βαθμό ενώνει τους ανθρώπους και τους δίνει μερικά κοινά χαρακτηριστικά.
Πριν μπούμε όμως στις λεπτομέρειες για τους ανθρώπους με μπλε μάτια, που θα εξετάσουμε σήμερα, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα θεωρία από μια ομάδα ερευνητών από την Κοπεγχάγη, για τη μετάλλαξη που προκαλεί το μυστηριώδες φαινόμενο των μπλε ματιών: ότι όλοι οι άνθρωποι με μπλε μάτια, γενετικά σχετίζονται με ένα πρόσωπο που έζησε στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, κάπου μεταξύ 6–10.000 χρόνια πριν.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Η ψυχή είναι το μέσον, με το οποίο συνειδητοποιούμε τη λειτουργία και την κατάσταση του σώματος μας – με αποτέλεσμα, όταν το σώμα μας αρρωσταίνει, να υποφέρει η ψυχή μας, να «σκοτεινιάζουν» τα συναισθήματα μας και να «γκρεμιζόμαστε» πολύ συχνά στην κατάθλιψη.

Από την αντίθετη πλευρά, όταν η ψυχή μας αρρωσταίνει, λόγω κάποιας οδυνηρής απώλειας για παράδειγμα, τότε «μολύνεται» το σώμα μας – ενώ όταν υποφέρει είτε το σώμα, είτε η ψυχή, πόσο μάλλον και τα δύο ταυτόχρονα, το πνεύμα μας καταρρέει, παύει να λειτουργεί, αποσυντονίζεται, σφάλει και συχνά βυθίζεται σε κώμα.

Πού θα βρίσκεται η ψυχή μέχρι την κοινή Ανάσταση

Απόσπασμα από το βιβλίο Δώρα της Ερήμου, Gifts of the Desert, Κυριάκου Μαρκίδη, καθηγητή Κοινωνιολογίας του Μέιν, εκδόσεις Διόπτρα

«Μία ερώτηση ακόμα, πάτερ Μάξιμε», είπε ο Γιάννης. «Όταν η ψυχή διαχωρίζεται από το σώμα, αυτή που θα βρίσκεται μέχρι την τελική Ανάσταση; Τι θα κάνει; Εξελίσσεται, ή παραμένει, ας πούμε, σε μια κατάσταση βαθέος ύπνου;»

Τὰ Ψυχοσάββατα

Ποιὰ εἶναι, πότε καὶ γιατί τελοῦνται

Μέσα στὴν ἰδιαίτερη μέριμνά της γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ἡ ἁγία Ὀρθόδoξη Ἐκκλησία μας ἔχει καθορίσει ξεχωριστὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος γι᾿ αὐτούς. Κάθε Σάββατο δηλαδή.
Ὅπως ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἔτσι καὶ τὸ Σάββατο εἶναι ἡ ἡμέρα τῶν κεκοιμημένων, γιὰ νὰ τοὺς μνημονεύουμε καὶ νὰ ἔχουμε (ἐπι)κοινωνία μαζί τους. Σὲ κάθε προσευχὴ καὶ ἰδιαίτερα στὶς προσευχὲς τοῦ Σαββάτου ὁ πιστὸς μνημονεύει τοὺς οἰκείους, συγγενεῖς καὶ προσφιλεῖς, ἀλλὰ ζητᾶ καὶ τὶς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας γι᾿ αὐτούς.
Στὸ δίπτυχο (χαρτάκι), ποὺ φέρνουμε μαζὶ μὲ τὸ προσφορο γιὰ τὴ θεία Λειτουργία, ἀναγράφονται τὰ ὀνόματα τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται.
Σὲ ἐτήσια βάση ἡ Ἐκκλησία ἔχει καθορίσει δύο Σάββατα, τὰ ὁποῖα ἀφιερώνει στοὺς κεκοιμημένους της. Εἶναι τὰ Ψυχοσάββατα. Τὸ ἕνα πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω καὶ τὸ ἄλλο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς.
Τὸ Ψυχοσάββατο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω ἔχει τὸ ἑξῆς νόημα: Ἡ ἑπομένη ἡμέρα εἶναι ἀφιερωμένη στὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου.Ἐκείνη τὴ φοβερὴ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ὅλοι θὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸ θρόνο τοῦ μεγάλου Κριτή. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ μὲ τὸ Μνημόσυνο τῶν κεκοιμημένων ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ γίνει ἵλεως καὶ νὰ δείξει τὴν συμπάθεια καὶ τὴν μακροθυμία του, ὄχι μόνο σὲ μᾶς ἀλλὰ καὶ στοὺς προαπελθόντας ἀδελφούς, καὶ ὅλους μαζὶ νὰ μᾶς κατατάξει στὴν Ἐπουράνια Βασιλεία Του.
Μὲ τὸ δεύτερο Ψυχοσάββατο διατρανώνεται ἡ πίστη μας γιὰ τὴν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας τὴν ἵδρυση καὶ τὰ γενέθλια (ἐπὶ γῆς) γιορτάζουμε κατὰ τὴν Πεντηκοστή. Μέσα στὴ μία Ἐκκλησία περιλαμβάνεται ἡ στρατευομένη ἐδῶ στὴ γῆ καὶ ἡ θριαμβεύουσα στοὺς οὐρανούς.
Ὁ λόγος ποὺ τὰ καθιέρωσε ἡ Ἐκκλησία μας, παρ᾿ ὅτι κάθε Σάββατο εἶναι ἀφιερωμένο στοὺς κεκοιμημένους, εἶναι ὁ ἑξῆς: Ἐπειδὴ πολλοὶ κατὰ καιροὺς ἀπέθαναν μικροὶ σὲ ἡλικία ἢ στην ξενιτιὰ ἢ στὴν θάλασσα ἢ στὰ ὄρη καὶ τοὺς κρημνοὺς ἢ καὶ μερικοί, λόγῳ πτωχείας, δὲν ἀξιώθηκαν τῶν διατεταγμένων μνημοσύνων, «οἱ θεῖοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι ἐθέσπισαν τὸ μνημόσυνο αὐτὸ ὑπὲρ πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος εὐσεβῶς τελευτησάντων Χριστιανῶν». Συγχρόνως δέ, ἐνθυμούμενοι καὶ ἐμεῖς τὸν θάνατο, «διεγειρόμεθα πρὸς μετάνοιαν».
Γιὰ τὴν ἱστορία καὶ μόνο ἂς γνωρίζουμε ὅτι: «Ἡ καθιέρωσις τοῦ Σαββάτου πρὸ τῶν Ἀπόκρεω ὡς Ψυχοσαββάτου ἐγένετο μᾶλλον κατ᾿ ἀπομίμησιν τοῦ Σαββάτου πρὸ τῆς Πεντηκοστῆς, ὡς μόνου προϋπάρχοντος».

Ἡ ὠφέλεια ἀπὸ τὰ μνημόσυνα

Σύμφωνα μὲ ὁμόφωνη ἁγιοπατερικὴ μαρτυρία τὴν ὁποία ἐπιβεβαιώνει ἡ ἀδιάκοπη ἐκκλησιαστικὴ παράδοση αἰώνων, οἱ εὐχὲς γιὰ τοὺς νεκροὺς θεσπίστηκαν ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους. Ἡ θέσπιση αὐτὴ ἔχει δύο βασικὰ θεμέλια: α) τὴν ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας ὡς κοινωνίας ἁγίων, ποὺ ἀποτελεῖται ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς ζωντανοὺς ἀλλὰ καὶ τοὺς «κεκοιμημένους» χριστιανοὺς καὶ β) τὴν πίστη στὴν μεταθανάτια ζωή, τὴν ἀνάσταση καὶ τὴν τελικὴ κρίση.
Ἤδη στὶς Ἀποστολικὲς Διδαχὲς βρίσκεται ἡ διάκριση τῶν μνημοσύνων σὲ «τρίτα», «ἔνατα», «τεσσαρακοστὰ» καὶ ἐνιαύσια» (ἐτήσια), ἀνάλογα μὲ τὸ χρόνο τελέσεώς τους ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου.
Πολλοὶ συμβολισμοὶ τῶν ἐπιμέρους μνημοσύνων ἀναφέρονται ἀπὸ τοὺς πατέρες. Οἱ κυριότεροι εἶναι οἱ ἑξῆς: Τὰ «τριήμερα» συμβολίζουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μετὰ τὴν τριήμερη παραμονή Του στὸν τάφο καὶ τελοῦνται μὲ τὴν εὐχὴ ν᾿ ἀναστηθεῖ καὶ ὁ νεκρὸς στὴν οὐράνια βασιλεία. Τὰ «ἐννιάμερα» τελοῦνται γιὰ τὰ ἐννέα τάγματα τῶν αΰλων ἀγγέλων, μὲ τὴν εὐχὴ νὰ βρεθεῖ κοντά τους ἡ ἄϋλη ψυχὴ τοῦ νεκροῦ. Τὰ «τεσσαρακονθήμερα» τελοῦνται γιὰ τὴν Ἀναλήψη τοῦ Κυρίου, ποὺ ἔγινε σαράντα μέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του, μὲ τὴν εὐχὴ νὰ «ἀναληφθεῖ» καὶ ὁ νεκρός, νὰ συναντήσει τὸ Χριστὸ στοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ ζήσει γιὰ πάντα μαζί Του. Τὰ «ἐτήσια», τέλος, τελοῦνται τὴν ἐπέτειο ἡμέρα τοῦ θανάτου, σὲ ἀνάμνηση τῶν γενεθλίων τοῦ νεκροῦ, καθώς, γιὰ τοὺς πιστοὺς χριστιανούς, ἡμέρα τῆς ἀληθινῆς γεννήσεως εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ σωματικοῦ θανάτου καὶ τῆς μεταστάσεως στὴν αἰώνια ζωή. Μνημόσυνα, ἀντίστοιχα μὲ τὰ παραπάνω, τελοῦνται τὸν τρίτο, ἕκτο καὶ ἔνατο μῆνα ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου («τρίμηνα», «ἑξάμηνα», «ἐννεάμηνα»).
Τὴν μεγαλύτερη ὠφέλεια στοὺς νεκροὺς τὴν προξενεῖ ἡ τέλεση τῆς θείας εὐχαριστίας στὴ μνήμη τους, γιατὶ τότε, μὲ τὶς μερίδες τους στὸ ἅγιο δισκάριο, «ἐνώνονται ἀόρατα μὲ τὸ Θεὸ καὶ ἐπικοινωνοῦν μαζί Του καὶ παρηγορούνται καὶ σώζονται καὶ εὐφραίνονται ἐν Χριστῷ» (ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης).
Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ εἰδικὰ γιὰ κάθε νεκρὸ μνημόσυνα, ἡ Ἐκκλησία ἔχει στὶς καθημερινὲς ἀκολουθίες της, γενικὲς δεήσεις γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ὅπως εἶναι λ.χ. τὸ νεκρώσιμο μέρος τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Μεσονυκτικοῦ καὶ οἱ σχετικὲς ἀναφο ρὲς στὶς «ἐκτενεῖς δεήσεις» τοῦ Ἑσπερινοῦ, τοῦ Ὄρθρου καὶ τῆς θείας Λειτουργίας.
Πρέπει νὰ σημειωθεῖ, ἂν καὶ αὐτονόητο, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τελεῖ μνημόσυνα μόνο γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ποὺ κοιμήθηκαν μέσα στοὺς κόλπους της.

Ἐξηγήσεις παρερμηνειῶν

Θὰ πρέπει, τέλος, νὰ ἐξηγήσουμε ὅτι πολλὰ λάθη ἀπὸ τὴν ἄγνοια τοῦ παρελθόντος ἔχουν φτάσει ὡς τὶς μέρες μας, καὶ θὰ πρέπει ἄμεσα νὰ διορθωθοῦν.
α) Τὰ μνημόσυνα θὰ πρέπει νὰ γίνονται ἀκριβῶς τὴν ἡμέρα ποὺ πρέπει καὶ ὄχι νωρίτερα ἢ ἀργότερα.
β) Τὸ σπάσιμο γυάλινων ἀντικειμένων ἢ ἄλλων τοιούτων, εἶναι ἄκρως εἰδωλολατρικὴ συνήθεια καὶ ἁμαρτάνουν ὅσοι τὸ πράττουν.
γ) Στὰ μνημόσυνα παραθέτουμε καὶ εὐλογοῦνται μόνο καλῶς βρασμένα κόλλυβα (σιτάρι) ὡς ἐνδεικτικὰ τῆς Ἀναστάσεως καὶ ὄχι ἀλλα ὑποκατάστατα (κουλουράκια-ψωμάκια-γλυκά κ.τ.λ.)
δ) Τὸ πρῶτο Σάββατο τῆς Τεσσαρακοστῆς δὲν εἶναι «Ψυχοσάββατο», ἀλλὰ ἑορτάζουμε τὸ «διὰ κολλύβων» θαῦμα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος.
ε) Στὰ Ψυχοσάββατα μποροῦμε νὰ παραθέτουμε κόλλυβα εἴτε στὸν Ἑσπερινὸ τῆς Παρασκευῆς, εἴτε στὴν Θεία Λειτουργία τοῦ Σαββάτου, εἴτε καὶ στὰ δύο. Πρόκειται περὶ τῆς ἰδίας ἀξίας, ἀφοῦ ἡ ἴδια ἀκολουθία διαβάζεται.
στ) Τὰ εὐλογηθέντα κόλλυβα δὲν τὰ σκορπίζουμε στὸν τάφο, οὔτε τὰ ἀπορρίπτουμε στὰ σκουπίδια, πράξεις ἐκκλησιαστικὰ ἀπαράδεκτες.
Σὲ κάθε περίπτωση, ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν λύση τυχὸν ἀποριῶν σας, εἶναι μόνον ὁ ἐφημέριος τοῦ Ναοῦ.

Προέλευσις κειμένου: http://agstefanos.blogpsot.com

Καλό Χριστουγεννιάτικο μήνα

«Τα μάτια της ψυχής μου» Κωστὴς Παλαμᾶς

Στα βάθη της ψυχής μου, χαρίσματα θεϊκά / ολανοιγμένα νιώθω δυό μάτια μυστικά. Δεν τα φωτίζει ο ήλιος που λάμπει για τη γη / και παίρνουν φως απ’ άλλη πιο καθαρή πηγή. Στα βάθη της ψυχής μου, που πάθη ταπεινά / δεν έχουν τόπο, νιώθω δυό μάτια φωτεινά. Και βλέπω τα κρυμμένα, τ’ αθώρητα θωρώ, / τον άνθρωπο, την πλάση, τ’ αστέρια, τον καιρό. Στα βάθη της ψυχής μου κι εκεί που δεν μπορείς / ποτέ σου νάμπης-νιώθω δυό μάτια ολημερίς... Χειροπιαστά ξανοίγω τα πλάσματα του νου / κι απάνου μου σκυμμένους αγγέλους τ’ ουρανού.
Εκεί που η σκύλα η Έγνοια δεν πάει, δεν αλυχτά, / μέσ’ στην ψυχή μου κρύβω δυό μάτια ολανοιχτά. Μια μέρα τ’ άλλα μάτια, που είναι από γη πλαστά / θα λυώσουν μες το μνήμα με το κορμί κλειστά. Στα βάθη της ψυχής μου που πάθη κοσμικά / δεν έχουν τόπο, νιώθω δυό μάτια μυστικά. Αυτά δε θα κλειστούνε ποτέ, δε θα χαθούν, / ελεύθερα μια μέρα γοργά θα φτερωθούν. Τα μάτια της ψυχής μου, τα μάτια τα θεϊκά / που μέσα μου ανοιγμένα τα νιώθω μυστικά, ψηλότερ’ απ’ τ’ αστέρια, στον έβδομο ουρανό / θα τ’ ανταμώσουν πάλι το Φως το αληθινό.

exprotestant.blogspot

 

Γ.ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ: «ΝΑ ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ»

Δύο περιστατικά μέ τόν Γέροντα Πορφύριο πού καταδεικνύουν τήν διάκριση μέ τήν οποία πρέπει νά αντιμετωπίζουμε τόν πλησίον.

Η κοπέλα μέ τό “σούπερ μίνι” έχει υπέροχη ψυχή!

Πρό ετών,  όταν ο Γέροντας υπηρετούσε ακόμη στήν Πολυκλινική Αθηνών, μιά μέρα, καθώς περπατούσε στήν περιοχή τής Ομόνοιας μαζί μέ δύο δικές του κοπέλες, πνευματικά του παιδιά, είδε από απέναντι νά έρχεται μιά νεαρή μέ προκλητική εμφάνιση. Φορούσε τό γνωστό “σούπερ μίνι”, πού ήταν μόδα. Μόλις τήν αντίκρισαν, λέει ο Γέροντας:

- Τι λέτε; Τί σκέπτεσθε; Τήν κατακρίνετε αυτή τήν κοπέλα;
- Όχι, Γέροντα, απάντησαν αυτές, γνωρίζοντας τίς θέσεις του.
- Καλά κάνετε καί δέν τήν κατακρίνετε, είπε ο Γέροντας. Νά μήν κρίνετε τούς ανθρώπους από τήν εξωτερική εμφάνιση. Αυτή η κοπέλα πού βλέπετε έχει θαυμάσια ψυχή! Έχει δυναμισμό ψυχής. Αυτό πού κάνει τώρα, δηλαδή πού προκαλεί, οφείλεται στή δύναμη τής ψυχής της. 

Φαντασθείτε τί θά γίνει άν αυτή η κοπέλα γνωρίσει τόν Χριστό, εάν μάθει όλα όσα εσείς ξέρετε. Τότε ασφαλώς θά φθάσει πολύ ψηλά!
Αυτός ήταν ο τρόπος τής συμβουλευτικής καί τής παιδαγωγικής τού πατρός Πορφυρίου. Καθοδηγούσε τούς αδελφούς βιωματικά καί εποπτικά.

Ήρθαν στόν Γέροντα μέ άσεμνη εμφάνιση

Μιά ημέρα, πού πήγα στόν Γέροντα, συνάντησα εκεί κάποιες κοπέλες, πού είχαν πάει κι αυτές νά τόν δούν. Ήταν, όμως, άσεμνα ντυμένες. Κουβέντιαζε, λοιπόν, μαζί τους ο Γέρων Πορφύριος γιά διάφορα πνευματικά θέματα, αλλά δέν τούς έκανε καμία παρατήρηση γιά τήν εμφάνισή τους. Εγώ, ομολογουμένως, αγανάκτησα εσωτερικά μ’ αυτές τίς κοπέλες, πού πήγαν σ’ ένα τέτοιο άγιο Γέροντα ντυμένες κατ’ αυτόν τόν τρόπο, αλλά σκανδαλίσθηκα καί από τό γεγονός ότι ο γέρων Πορφύριος δέν τούς έκανε παρατήρηση.

Όταν έφυγαν οι κοπέλες, χαμογελώντας μού είπε: “Κύριε τάδε, εγώ δέν είμαι αυστηρός, όπως είσαι εσύ”. Βέβαια, αμέσως κατάλαβα ότι είχε συλλάβει τή σκέψη μου καί τόν σκανδαλισμό μου. Όμως, τόν ρώτησα: “Γιατί τό λέτε αυτό, Γέροντα;”. Μού είπε τότε: “Ήρθαν αυτές οι κοπέλες εδώ μ’ αυτή τήν εμφάνιση καί δέν τούς έκανα παρατήρηση. Εγώ έχω μιά άλλη τακτική. Διότι, ακόμη κι άν τούς μιλούσα γιά τήν εμφάνισή τους, αφού δέν έχουν πίστη στόν Χριστό, δέ θά συμμορφώνονταν. Προσπαθώ πρώτα νά τίς φέρω στήν πίστη τού Χριστού καί, τότε, μόνες τους θά καταλάβουν τό λάθος τους καί θά διορθωθούν”.

Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου, σελ. 168,169 


ΠΗΓΗ:http://www.agioritikovima.gr

Μια μοναδική συνέντευξη από έναν Ιατρό Ψυχών.

Η πρώτη επαφή με τον κ. Δημήτρη Καραγιάννη ήταν μέσα από τα βιβλία του (τα οποία δεν πρέπει να λείπουν από καμία οικογένεια), όμως αυτό που ήταν η αφορμή για αυτή τη συνέντευξη ήταν μια ομιλία(μπορείτε να την ακούσετε εδώ). Εκείνο το απόγευμα μετά το πέρας της ομιλίας αισθάνθηκα πιο σοφός. Είναι σημαντικό στην εποχή μας να ακούς από επιστήμονες σοφίες και πραγματικές αλήθειες ζωής. Σας παροτρύνω να διαβάσετε με προσοχή την παρακάτω συνέντευξη που έδωσε για το pentapostagma.gr ο κ. Καραγιάννης, είμαι σίγουρος ότι θα ωφεληθείτε.

1. Ζούμε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο με έντονο άγχος για τη βιωτή μας και την οικογένειά μας καθώς και για το μέλλον της πατρίδας μας, από πού θα πρέπει να αντλεί δύναμη ο άνθρωπος για να ανταπεξέρχεται στις δυσκολίες της ζωής;;;

Οι δυσκολίες είναι πραγματικές. Αντίθετα προς την προηγούμενη κατάσταση της κοινωνίας μας που ήταν ναρκωμένη και δεν συνειδητοποιούσε την πραγματικότητα, οι υπεύθυνοι  άνθρωποι σήμερα κινητοποιούν το υπαρξιακό άγχος που αντιστοιχεί στην πλήρη εγρήγορση για την συνειδητοποίηση του προβλήματος και την παραγωγή μιας λειτουργικής λύσης.

Έχουμε να θεωρούμε ότι οι δυσκολίες στη ζωή μας είναι δοσμένες και δεν περιορίζονται μόνο στα οικονομικά θέματα, αλλά αφορούν την περιοδική ύπαρξη των καταστροφικών φυσικών φαινομένων, τις ανθρώπινες σχέσεις, την φθαρτότητα του σώματος με τις ασθένειες και τελικά τον ίδιο τον θάνατο.

Επομένως οι όποιες κοινωνικές ή προσωπικές αναταράξεις που ποτέ βέβαια δεν είναι καλοδεχούμενες, προσφέρουν την δυνατότητα να αναρωτηθεί ο καθένας μας τι είναι αυτό που δεν είναι πεπερασμένο. Τι είναι αυτό που δεν είναι αναλώσιμο. Τι είναι αυτό που όχι μόνο προσφέρει καταφύγιο στις δύσκολες ώρες, αλλά που η αλήθεια του χαριτώνει την ύπαρξη.

Η Σωτηρία της Ψυχής στην Ελληνική Θεολογία (Μέρος τρίτο)

     «Τι είναι σχέση; Προς την κατεύθυνση ενός πατερικού θεολογικού ορισμού της σχέσης κινείται ο μαξιμιανός στοχασμός: «Σχετική ένωσις εστίν η τας διαφόρους γνώμας εις εν συνάγουσα θέλημα. Σχετική δέ διαφορά εστιν η το εν θέλημα γνώμης ετερότητι διατέμνουσα κίνησις» (PG 91,152 C.). Περαιτέρω διευκρινίζει: «Σχετική ένωσις εστι φιλική συνδιάθεσις η θελημάτων ομονοητική σύμπνοια και επίνευσις. Σχετική διαφορά έστι γνώμης ετερότης ή θελημάτων ανομοιότης ή διαίρεσις διαθέσεως» (PG 91,152 C.). Τα χωρία είναι εύγλωττα σε κάθε μή ανελλήνιστο αναγνώστη, γι'αυτό περιττεύει ο σχολιασμός εκ μέρους μας.

     Ο Μάξιμος εφαρμόζει τη σχεσιακή οντολογία στη χριστολογία με τρόπο ρητό και απερίφραστο: «επειδή η ένωσις σχέσις εστί και ού πράγμα, σχέσις άρα και ού πράγμα η του Χριστού ενέργεια» (PG 91,340 D.). Η σχεσιακότητα διαστέλλεται απο την οντότητα και προτάσσεται της φυσικότητας. Η ενέργεια του Χριστού σχετίζει συμπαντικά, εφόσον η ένωση συνιστά την πεμπτουσία της Θεανδρικότητας που αίρει τον οντολογικό μεσότοιχο Θείου και ανθρωπίνου.