Τι χρεοκόπησε την χώρα, ο κρατισμός ή η διαφθορά;

Παρά την μεγάλη και συνεχιζόμενη παραπληροφόρηση και με καθυστέρηση σχεδόν 10 ετών έχει αρχίσει να εμπεδώνεται στον δημόσιο διάλογο το συμπέρασμα ότι η χρεοκοπία της ελληνικής κυβέρνησης και γενικά της οικονομικής διακυβέρνησης του τόπου έφερε την κρίση και την ανάγκη μνημονιακής βοήθειας. Και ότι δεν ισχύει ότι για τα δεινά μας έφταιγε το μνημόνιο όπως πρακτικά όλο το πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο υποστήριζε τα πρώτα χρόνια της κρίσης. Τώρα που η συζήτηση στον δημόσιο διάλογο μεταφέρεται σε πιο λογικό έδαφος ακούγεται η αντιπαράθεση ως προς το αν για την χρεοκοπία φταίει κυρίως ο κρατισμός ή η διαφορά. Είναι μια ερώτηση που επιτρέπει γόνιμη συζήτηση, κυρίως διότι αν ως κοινωνία δεν καταλάβουμε τα αίτια της κρίσης δύσκολα θα καταλάβουμε τι πρέπει να κάνουμε για φύγουμε από αυτή. Να επισημάνω ότι η ορατή ύφεση της ελληνικής

Ελάχιστος εγγυημένος κρατισμός

Ναπολέων Λιναρδάτος

Η ανάπτυξη είναι το κλειδί» τόνισε ο πρόεδρος της Ν.Δ., ενώ υπογράμμισε ότι το πρόγραμμα περιλαμβάνει «καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για 800.000 άτομα και 1 δισ. ευρώ ετησίως». Η παραπάνω πρόταση είναι τυπική της σύγχρονης πολιτικής ρητορικής. Συνδυάζει έναν γενικώς αποδεκτό στόχο με μια πολιτική η οποία είναι αντίθετη με τον συγκεκριμένο στόχο. Το ότι δύο αντικρουόμενα στοιχεία συνδυάζονται στην ίδια πρόταση σημαίνει για τον πολιτικό που την εκστομίζει ότι οι όποιες αντιφάσεις έχουν απαλειφθεί. 

Η ιδέα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος άρχισε ως ένας πολιτικός συμβιβασμός. Η αναδιανομή του πλούτου και το κράτος πρόνοιας θεωρήθηκαν μια αμετάβλητη πολιτική πραγματικότητα και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ήταν ένας τρόπος να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα και να μειωθούν όλες οι αρνητικές συνέπειες. Υποτίθεται ότι το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα θα αντικαθιστούσε όλες τις ενισχύσεις του κράτους, έμμεσες και άμεσες, σε όλους τους τομείς. Θα είχαμε, δηλαδή, την αναδιανομή του πλούτου και το κράτος πρόνοιας, αλλά χωρίς τη γραφειοκρατία και τον κρατικό πατερναλισμό.

Ανεξαρτησία στις Ανεξάρτητες Αρχές

Του Παναγιώτη Καρκατσούλη*

Οι Ανεξάρτητες Αρχές αποτελούν την κατάληξη συστηματικών προσπαθειών που καταβλήθηκαν από την επιστημονική κοινότητα, τους διεθνείς οργανισμούς και πολλές εθνικές κυβερνήσεις, κατά τον τελευταίο αιώνα, προκειμένου να περιοριστεί η κρατική αυθαιρεσία, να αναπτυχθεί η οικονομία και να διευρυνθεί η δημοκρατία. Στον διαδραμόντα χρόνο, οι Αρχές έχουν συνδεθεί με τον ρόλο τους ως εγγυητή των δικαιωμάτων των πολιτών, ως εκτελεστικών υπηρεσιών του κράτους με σκοπό την επικέντρωση των υπουργείων στα αμιγώς επιτελικά τους καθήκοντα, και ως διαχειριστές περιοχών της οικονομίας (φυσικοί πόροι, δίκτυα) που ήλεγχε, μονοπωλιακά, η κεντρική κυβέρνηση.

Οι Ανεξάρτητες Αρχές συγκαταλέγονται μεταξύ των μεταρρυθμίσεων που δεν αγαπήθηκαν στην Ελλάδα. Πίσω από το κλισέ, δήθεν φιλοσοφικό-πολιτειακό ερώτημα, «ανεξάρτητες από ποιόν;» κρύβονται ποικιλόχρωμες ορδές καρεκλοκένταυρων κρατιστών.

Δικαιωματισμός, το νεότερο προσωπείο του κρατισμού

Ναπολέων Λιναρδάτος
Κάτι τρέχει όταν κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί με το οφθαλμοφανές. Για παράδειγμα, τι είναι αυτό που κάνει τα κόμματα, τα οποία κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να περιορίσουν τα θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη, να είναι τα ίδια οι πιο ένθερμοι οπαδοί και προωθητές του δικαιωματισμού;

Εκ πρώτης όψεως δημιουργείται η εντύπωση μιας αντίφασης. Γιατί, για παράδειγμα, τα κόμματα που θεσπίζουν νόμους λογοκρισίας, οι οποίοι κατάφωρα καταπατούν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου, δείχνουν επίσης έναν τεράστιο ενθουσιασμό για τη δημιουργία εκατοντάδων νέων δικαιωμάτων;

Ακόμη κι ο Τσακνής απηύδησε - «Παραιτούμαι γιατί η κυβέρνηση έδωσε την διοίκηση της ΕΡΤ στο πιο άρρωστο τμήμα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού»

Με μια αιχμηρή ανακοίνωση κατά της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ ο Διονύσης τσακνής παραιτήθηκε από πρόεδρος της ΕΡΤ.

Ο πρώην πρόεδρος της ΕΡΤ κάνει λόγο παρουσία στη διοίκηση της κρατικής ραδιοτηλεόρασης του πιο άρρωστου τμήματος του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού.

Η ανακοίνωση του Διονύση Τσακνή έχει ως εξής:

Τόσο η Κυβέρνηση διά των Υπουργών της με επικεφαλής τον κ. Παπά, όσο και ο Σύριζα διά του γραμματέα του κυρίου Ρήγα, εγκατέστησαν και επισημοποίησαν στην χθεσινή φιέστα στην ΕΡΤ, τη νέα Διοίκηση, με επικεφαλής τον Π. Καλφαγιάννη. Δικαίωμά τους, αλλά, σε ό,τι με αφορά, κατά πως θα έλεγε και ο Μέγας Αλεξανδρινός, «τη εξαιρέσει εμού».

Κρατισμός και υψηλή φορολογία, οι ασύλληπτοι δολοφόνοι της οικονομίας

Οι φόροι ενός κράτους είναι συντελεστής του κόστους της οικονομίας του. Μείωση του κόστους σημαίνει αύξηση της παραγωγικότητας και της ελκυστικότητας της οικονομίας παρά τα όσα καινοφανή και κενά διακηρύσσει ο νέος υπουργός Δημ. Παπαδημητρίου. 

Οι «δολοφόνοι» της ελληνικής οικονομίας είναι γνωστοί και ακούνε στο όνομα κρατισμός και υψηλή φορολογία. Η ελληνική οικονομική κρίση οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στο μεγάλο υδροκέφαλο και αρμόδιο για τα πάντα κράτος και στον έκλυτο δημοσιονομικό βίο του για δεκαετίες. Αυτό δημιούργησε μια ανίερη συμμαχία, ισχυρές πελατειακές εξαρτήσεις μεταξύ του πολιτικού συστήματος, των κομμάτων και των ισχυρών συντεχνιακών ομάδων που διόγκωσαν τις δαπάνες του