Δώστε, κλέφτες, πίσω τα 100 ευρώ του παππού μας!

 

Του Ζώη Μπέχλη, αναγνώστη της «Ζούγκλας»

Η ιστορία, η όποια ιστορία, είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας. Από ένα σημείο και μετά, οι νεότεροι δεν ξεχωρίζουμε τον δικό μας παππού και τη δική μας γιαγιά από τον απέναντι. Είναι απλά ο παππούς και η γιαγιά που μας θυμίζει το πού θα πάμε, αλλά και μας συνδέει με το παρελθόν, την παράδοση, το μεταφυσικό της ιστορίας. Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος λένε ότι παραξενεύει… Σκεφτείτε τον άνθρωπο που με δυσκολία βαδίζει, αυτόν που έχει το βάρος της δικής του ιστορίας που ξέρει ότι μάλλον μόνον αυτός την ξέρει και αυτό τον γεμίζει μοναξιά, τη μοναξιά που γνωρίζει πως μαζί της θα αντικρίσει το τελευταίο μεγάλο ταξίδι.

Φανταστείτε τον ανήμπορο, πολλές φορές και μόνο, να ζει και να μετρά τα

Σουηδία και COVID: Από τη σοσιαλδημοκρατία στη βαρβαρότητα

by Marcello Ferrada de Noli

Η επαίσχυντη μεταχείριση των ηλικιωμένων αποτελεί μια επιπλέον απόδειξη ότι η Σουηδία ακολούθησε λάθος στρατηγική για τον Covid-19.
Η Σουηδία, με ένα από τα υψηλότερα ποσοστά θανάτου από τον κορονοϊό στον κόσμο, έδωσε μια από τις χειρότερες και πιο συγκλονιστικές ιστορίες όσον αφορά την αμέλεια που αναδύεται
από τα κέντρα φροντίδας της χώρας∙ οι πολιτικοί ηγέτες της Σουηδίας και η υγειονομική περίθαλψη πρέπει να λογοδοτήσουν για πολλά.

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της πανδημίας του Covid-19 ήταν οι διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους έχουν αντιδράσει οι χώρες σε όλο τον κόσμο. Αυτό προφανώς κατέληξε σε διαφορετικά αποτελέσματα. Μερικά έθνη έχουν πάει αρκετά καλά. Άλλα λιγότερο. Και μερικά, όπως η Σουηδία, έζησαν τραγικές στιγμές.

Σεβασμός στους ηλικιωμένους ή φασισμός, ξαφνικά τους ένοιαξε όλους για τα γερατειά.

Πάει, θα λαλήσουν οι παππούδες… Φον ντερ Λάιεν: Οι ηλικιωμένοι θα πρέπει να μείνουν σε απομόνωση τουλάχιστον μέχρι το τέλος του έτους

Οι επαφές των ηλικιωμένων με το περιβάλλον τους στην Ευρώπη θα πρέπει να παραμείνουν περιορισμένες τουλάχιστον έως τα τέλη του χρόνου εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού, προειδοποιεί η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν σε συνέντευξή της.

«Χωρίς εμβόλιο θα πρέπει να περιορίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τις

1η Οκτωβρίου – Ημέρα Ατόμων της 3ης Ηλικίας

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

    Καλημέρα και καλό μήνα στους φίλους και τις φίλες του blog!

    Με την Απόφαση 45/106 της 14ης Δεκεμβρίου 1990 Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ καθιέρωσε την 1η Οκτωβρίου ως «Διεθνή Ημέρα των Ηλικιωμένων».

     https://www.un.org/development/desa/ageing/international-day-of-older-persons-homepage.html

    Ως συνταξιούχος πλέον Καθηγητής, και σαφέστατα μέλος της κατηγορίας «Ατόμων της τρίτης Ηλικίας» αποτίνω φόρο τιμής σε όλες και όλους, γιαγιάδες και παππούδες, που σήμερα μας τιμά η συγκεκριμένη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

     Σήμερα γιορτάζουμε!

     Σήμερα θα προτρέψω φίλες και φίλους συνταξιούχους, γιαγιάδες και παππούδες να δώσουμε «τόπο στα νιάτα», αλλά να ΜΗΝ εγκαταλείψουμε τον αγώνα, την προσφορά, την δημιουργικότητα, να μην «ΑΠΟΣΥΡΘΟΥΜΕ» επιμένοντας ΟΧΙ στην Γεροντοκρατία αλλά στη διαπίστωση ότι οι κοινωνίες που αποκλείουν τους ηλικιωμένους από τη συμμετοχή – σε συμβουλευτικούς ρόλους – στα δρώμενα στερούν από τις νεότερες γενιές πολύτιμες γνώσεις από έμπειρους ανθρώπους…  

Η ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ

Διονύσιος Φέντας

"Η φιλοδοξία είναι το τελευταίο καταφύγιο της αποτυχίας"

 

Όταν τα γεράματα χτυπάνε την πόρτα οι άνθρωποι γίνονται βάρος στους νεότερους, έτσι τουλάχιστον πιστεύουν. Και έτσι το βλέπουν κάποιοι. Ξεχνάνε, όμως, ότι τα γεράματα δεν είναι αρρώστια, κάποια στιγμή όλοι θα φτάσουν εκεί. Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα ‘ρθεις!

Σοφή αυτή η παροιμία. Κανένας δεν αναλογίζεται τα δύσκολα, αυτά που θα ‘ρθουν. Κανένας δεν καταλαβαίνει ότι ακόμα και τα πιο φυσιολογικά πράγματα για εμάς και οι φυσικές απλές δραστηριότητες στα γεράματα γίνονται με δυσκολία. Οι άνθρωποι όταν γερνάνε γίνονται σοφοί από την εμπειρία της ζωής. Η ψυχή τους γεμάτη και η καρδιά τους χτυπά πλέον από ανησυχία να δουν και να καμαρώσουν καλά τα παιδιά και τα εγγόνια τους, τη συνέχειά τους. Και, όμως, αυτοί οι άνθρωποι που καρδιοχτυπούν για τις ζωές των παιδιών τους, κάποιες φορές τους γίνονται ανεπιθύμητοι…

Και αναρωτιέται κανείς, πόσο αχάριστοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι; Δεν τους έχει πει κάποιος ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται; Ότι κάποτε και οι ίδιοι, αδύναμοι και γερασμένοι θα κρέμονται από τα δικά τους παιδιά;

Ο παππούς της ιστορίας πάντρεψε τον μονάκριβο γιο του. Απ’ την αγάπη που του είχε, του έκανε δώρο όλη την περιουσία του και δεν κράτησε τίποτα για τον ίδιο. Ο γιος παντρεύτηκε και όλα κυλούσαν ήρεμα μέχρι τη στιγμή που ο παππούς πολύ γέρος πια είχε ανάγκη τη φροντίδα του γιου και της οικογένειάς του. Για αντάλλαγμα η νύφη του και ο γιος του τον έβαλαν να μένει σε ένα υπόγειο.