Του Chris Snowdon
Το κίνητρο του Φρίντιχ Χάγιεκ για τη συγγραφή του Δρόμου προς τη Δουλεία (1944) ήταν ο φόβος του ότι τα μέτρα που απαιτούνταν για τη διεξαγωγή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θα διατηρούνταν και εν καιρώ ειρήνης. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το κράτος απέκτησε τον έλεγχο μεγάλου μέρους της οικονομίας και το βιβλίο του Χάγιεκ ήταν μια πολεμική έναντι εκείνων που έβλεπαν την επιτυχία της πολεμικής προσπάθειας ως μια απόδειξη ότι ο κεντρικός σχεδιασμός είναι ανώτερος της ελεύθερης αγοράς.
Θα ήταν εύκολο να υπερβάλει κανείς ως προς τους παραλληλισμούς με την τρέχουσα κατάσταση. Πολλοί άνθρωποι πίστευαν στον κεντρικό οικονομικό σχεδιασμό πολύ πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, ενώ κανείς (υποθέτω) δεν ονειρευόταν κάποιο κλείσιμο της οικονομίας. Μια πιο ρεαλιστική ανησυχία είναι ότι η παρατεταμένη έκθεσή μας σε δρακόντεια μέτρα θα κανονικοποιήσει την ανελευθερία και ότι απομονωμένα οφέλη από τους ισχύοντες περιορισμούς θα χρησιμοποιηθούν για την προώθηση ανελεύθερων πολιτικών στο μέλλον.
Πρόκειται για ένα κλίμα που δεν προμηνύει κάτι το καλό. Αναπάντεχα οφέλη μπορούν να προκύπτουν ακόμη και από τις πιο σκοτεινές καταστάσεις. Μελέτες καταδεικνύουν τη μείωση στους θανάτους από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και την κατανάλωση αλκοόλ σε περιόδους



΄






