Του Ζώη Μπέχλη, αναγνώστη της «Ζούγκλας»
Η ιστορία, η όποια ιστορία, είναι οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας. Από ένα σημείο και μετά, οι νεότεροι δεν ξεχωρίζουμε τον δικό μας παππού και τη δική μας γιαγιά από τον απέναντι. Είναι απλά ο παππούς και η γιαγιά που μας θυμίζει το πού θα πάμε, αλλά και μας συνδέει με το παρελθόν, την παράδοση, το μεταφυσικό της ιστορίας. Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος λένε ότι παραξενεύει… Σκεφτείτε τον άνθρωπο που με δυσκολία βαδίζει, αυτόν που έχει το βάρος της δικής του ιστορίας που ξέρει ότι μάλλον μόνον αυτός την ξέρει και αυτό τον γεμίζει μοναξιά, τη μοναξιά που γνωρίζει πως μαζί της θα αντικρίσει το τελευταίο μεγάλο ταξίδι.
Φανταστείτε τον ανήμπορο, πολλές φορές και μόνο, να ζει και να μετρά τα