ΟΡΚΟΙ ΚΑΙ ΟΡΚΟΙ

Με αφορμή την ορκωμοσία του Ερντογάν, ας ρίξουμε μια ματιά στους προεδρικούς όρκους της Τουρκίας και της Ελλάδος, για να αντιληφθούμε κάποιες ουσιαστικές διαφορές, τόσο στην νοοτροπία όσο και στην γενικότερη αντίληψη περί Έθνους.

Ο Τούρκος Πρόεδρος, ο οποίος εκλέγεται ΑΜΕΣΑ από το εκλογικό σώμα για μια πενταετία και ο οποίος συγκεντρώνει στα χέρια του όλες τις Εξουσίες του Κράτους, παρακάμπτοντας το Κοινοβούλιο, δίνει τον ακόλουθο όρκο:

«Υπό την ιδιότητά μου ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ορκίζομαι στην τιμή και στην υπόληψή μου στο μεγάλο τουρκικό έθνος και στην ιστορία του για να διασφαλίσω την ύπαρξη και την ανεξαρτησία του κράτους, την αδιαίρετη ακεραιότητα της πατρίδας και του έθνους, καθώς και την κυριαρχία του έθνους χωρίς περιορισμό, να τηρώ το Σύνταγμα, το κράτος δικαίου, τη δημοκρατία, τις αρχές και τις μεταρρυθμίσεις του Ατατούρκ, και την αρχή της κοσμικής δημοκρατίας, να μην αποκλίνω από τις αρχές που πρεσβεύουν τα ανθρώπινα

Επιβάλλεται, επιτρέπεται ή απαγορεύεται ο θρησκευτικός όρκος;

Για το φλέγον ζήτημα του θρησκευτικού όρκου μίλησε στο ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ ο έγκριτος νομικός Χαράλαμπος Άνδραλης, γνώστης του εκκλησιαστικού δικαίου. Συγκεκριμένα στην εμπεριστατωμένη ανάλυσή του μετά από σχετικό ερώτημα αναφορικά με την νομική αλλά και πνευματική διάσταση του θέματος αναφέρει τα εξής: 

Του Χαράλαμπου Άνδραλη, δικηγόρου
Το αμφιλεγόμενο θέμα του θρησκευτικού όρκου, επανήλθε στο προσκήνιο της επικαιρότητας, με την κίνηση του νέου Πρωθυπουργού να παράσχει πολιτική διαβεβαίωση στο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αντί του καθιερωμένου θρησκευτικού όρκου ενώπιον του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος.
Το ζήτημα από νομικής άποψης είναι σαφές. Η επιβολή του θρησκευτικού όρκου ως υποχρεωτικού θα ήταν αντίθετη με το άρθρο 13 παρ. 1 του Συντάγματος με το οποίο προστατεύεται η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης. Με το ίδιο άρθρο κατοχυρώνεται η απόλαυση των ατομικών και