Ο νεοφιλελεύθερος ρατσισμός

Όσο πιο πλούσιος είναι ένας άνθρωπος ή ένα κράτος, τόσο λιγότερο νοιώθει συναισθήματα αλληλεγγύης για τους άλλους – ενώ όσο πιο πολύ μειώνεται το βιοτικό επίπεδο των Πολιτών από τις σκόπιμες κρίσεις που προκαλούνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, τόσο περισσότερο χαμηλώνει η πολιτισμική τους στάθμη, οπότε γίνονται πολύ πιο εύκολα ελεγχόμενοι.

.

«Ο μετά-ναζιστικός οικονομικός ρατσισμός της Γερμανίας και όχι μόνο, δεν

Η ΑΘΗΝΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΜΠΑΡΟΥΤΙ

Εχθρός μας είναι ο νεοφιλελευθερισμός

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
Επικεφαλής της “Ελλήνων Πολιτείας” 
egerssi@otenet.gr
www.egerssi.gr 

Στις “περίεργες” ημέρες που βιώνει η χώρα μας, ο εχθρός της είναι ο νεοφιλελευθερισμός, ο οποίος εκφράζεται από όλα τα κοινοβουλευτικά σημερινά κόμματα! Άσχετα, αν η “φωνή” τους έχει απόχρωση κόκκινη, μαύρη, ροζ, πράσινη ή γαλάζια!  Στην κατάληξή της, η “φωνή” τους εξυπηρετεί να ίδια άνομα συμφέροντα, τις ίδιες πολιτικο-ιδεολογικές ή παραθρησκευτικές φράξιες! Γι΄ αυτό, άλλωστε, το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών “βράζει” εναντίον όλων όσων θεωρητικά και φαινομενικά τον “εκπροσωπούν” στην ελληνική Βουλή!

Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις προσώπων, ανηκόντων σε αυτά τα κόμματα που χειρίστηκαν θέματα τα οποία ήταν επ΄ ωφελεία της Πατρίδος μας  και που προσωπικά ο υπογράφων, ποτέ δεν δίστασε να εκθειάσει συγκεκριμένες ενέργειές τους – το τονίζω, συγκεκριμένες ενέργειές τους - παρ΄ ότι μας χωρίζει ιδεολογικός άβυσσος!

Οι «καλοί» φασίστες

"Η ιδεολογική ριζοσπαστικοποίηση της μεταπολίτευσης υπονόμευσε τις καθιερωμένες κοινωνικές ιεραρχίες. Ο ηλικιωμένος καθηγητής σου, για παράδειγμα, έπαψε να θεωρείται πηγή κοινωνικής αυθεντίας και αξιοσέβαστο πρόσωπο. Τώρα μπορείς να τον χλευάζεις δημόσια, να του χτίζεις το γραφείο ή να τον κρατάς όμηρο για ώρες. Αν χρειαστεί μπορείς και να τον χτυπήσεις (όχι πολύ, ίσα-ίσα για «συμμόρφωση»). Το ίδιο μπορείς να κάνεις και με τους αντιπροσώπους (που εσύ ψήφισες) στο Κοινοβούλιο ή οποιονδήποτε άλλο φορέα υποτιθέμενου κύρους ή εξουσίας. Η ατομική ή συλλογική επιδίωξη, το «έτσι θέλω» έγινε για πολλούς η μόνη νομιμοποιητική δύναμη (παρατηρήστε πώς συμπεριφέρονται πολλοί συνδικαλιστές). Η μεταπολίτευση έθεσε άλλες προτεραιότητες και η παλιά τάξη πραγμάτων έπρεπε να υποχωρήσει. Εξάλλου, όπως το είχε πει ο Α. Παπανδρέου: δεν υπάρχουν θεσμοί παρά μόνο ο λαός" 

Να σέβεσαι και να ανέχεσαι τους άλλους  -   Νίκος Μαραντζίδης 

του Φαήλου Κρανιδιώτη
Τρία φασισταριά, από αυτά που υποδύονται τους «προοδευτικούς», έστειλαν στο νοσοκομείο τον καθηγητή Μαραντζίδη μετά από λυντσάρισμα σε καφετέρια, του οποίου προηγήθηκε η ερώτηση «είσαι αυτός που γράφει άρθρα κατά της αριστεράς»;

Ο Νίκος Μαραντζίδης αποτελεί σπάνια περίπτωση επιστήμονα με υποδειγματική τεκμηρίωση στο ιστορικό, ερευνητικό του έργο. Έχω διαβάσει όλα όσα έχει δημοσιεύσει κι έχω διαβάσει και πολλά βιβλία άλλων για τα θέματα που εκείνος πραγματεύεται. Δεν τον έχω τσακώσει ποτέ να ψεύδεται, να μαϊμουδίζει πηγές και γεγονότα ή να κάνει την πάπια για άλλα. Έχει δε μια εκνευριστικά σταθερή απόσταση από τα γεγονότα, τα πρόσωπα και την όποια ιδεολογική τους φόρτιση, σε μια χώρα όπου μερικοί «επιστήμονες» φτιάχνουν πρώτα το κομματικώς επιθυμητό «συμπέρασμα» των ιδεοληψιών τους και μετά

Η ορολογία του Νεοφιλελευθερισμού : η διγλωσσία ως εργαλείο Ολοκληρωτισμού

«Και νόμισαν πως είχαν το δικαίωμα ν' αλλάξουν και τη συνηθισμένη ανταπόκριση των λέξεων προς τα πράγματα, για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους ...( ...) ... Αιτία για ολ' αυτά είναι η όρεξη ν' αποχτήσουν δύναμη οι άνθρωποι από απληστία και φιλοδοξία..». 

( Θουκυδίδης, Ιστορία, Βιβλίο Γ΄, Μτφρ. Ε. Λαμπρίδη )

Η νεοφιλελεύθερη γλώσσα έχει εισβάλει στο φαντασιακό μας. Λέξεις όπως μεταρρυθμίσεις, λιτότητα, ανάπτυξη, εξυγίανση, επανακεφαλαιοποίηση, ευελιξία, υποτίμηση, ανταγωνιστικότητα, χρεοκοπία, και τόσες άλλες, λειτουργούν απειλητικά στο μυαλό μας, δημιουργούν συναισθήματα αβεβαιότητας και ανασφάλειας, εγκαθιδρύουν μέσα μας το απεχθές αόρατο πρόσωπο μιας πανίσχυρης τεχνολογικής εξουσίας, μπροστά στην οποία αισθανόμαστε ανίσχυροι και ανήμποροι. Αυτές οι νέες λέξεις-ακόμα χειρότερα-έχουν την τάση να διαγράψουν λέξεις που ήταν άρρηκτα συνυφασμένες με τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, με το συνηθισμένο εαυτό μας, με τις σχέσεις μας και με την κοινωνική μας εμπειρία, δημιουργώντας την αίσθηση ότι ο εαυτός μας και ο κόσμος μεταβάλλεται ραγδαία και αμετάκλητα, με έναν μοιραίο και νομοτελειακό τρόπο. Αυτή ακριβώς η αίσθηση του αμετάκλητου, του μονόδρομου, που κάνει το μέλλον να φαντάζει δυστοπικό για τον εαυτό μας, τα παιδιά μας και την κοινωνία, διαγράφει κάθε έννοια ελπίδας και πίστης και οδηγεί στην απελπισία, στην παραίτηση και την εκμηδένιση. Αυτός ο εκμηδενισμός της ατομικής ισχύος, ενισχύεται ακόμα περισσότερο μέσα από τις κοινωνικές επαφές, καθώς αναπαράγεται και εκλαμβάνει διαστάσεις συλλογικής απελπισίας και κατάθλιψης.