Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Στον κόσμο μέσα θα δοκιμάσετε θλίψη, αλλά μην απελπίζεστε!

Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός ευεργέτησε την ανθρωπότητα, και ιδιαιτέρως τους συμπατριώτες του Ιουδάιους, με ποικίλες και πολύτροπες ευεργεσίες.
Όμως έλαβε ως αμοιβή από τους ευεργετηθέντες ονειδισμούς, εμπτυσμούς, κολαφισμούς, μαστιγώσεις, καταφρονήσεις΄ δέχτηκε στο κεφάλι του ένα  στεφάνι πλεγμένο με αγκάθια, ποτίστηκε ξίδι και χολή και στο τέλος καταδικάστηκε με το σταυρικό θάνατο, το θάνατο της πιο μεγάλης ντροπής.

Αλλά και στους Μαθητές του λίγο πρίν από το σταυρικό του θάνατο  είπε:  Άν καταδίωξαν εμένα, και σας θα κυνηγήσουν.  Άν ετήρησαν το λόγο μου, και το δικό σας λόγο θα σεβαστούν και θα τηρήσουν... Επειδή δεν είστε ένα  κομμάτι απο τον αμαρτωλό κόσμο,  θα σας μισήσει ο κόσμος ο  αμαρτωλός.
Στον κόσμο μέσα θα δοκιμάσετε θλίψη, αλλά μην απελπίζεστε η θλίψη θα

Μην απελπίζεσαι πριν το τέλος…

Κάποιοι γιορτάζουν για αυτά που άφησαν πίσω. Κάποιοι άλλοι για αυτά που έρχονται. Γιορτάζουν για την ονομαστική εορτή τους, για την ημέρα που ήρθαν στην ζωή.

Οι άνθρωποι θέλουν κάθε ημέρα να εορτάζουν, να χαίρονται, και γι’αυτό κάθε ημέρα προσπαθούν να εφευρίσκουν κάποια γιορτή.
Πολλές φορές όμως οι άνθρωποι παρευρίσκονται σε κάποια γιορτή χωρίς να γιορτάζουν. Ο προσωπικός τους πόνος υπερτερεί της γιορτής. Η δοκιμασία, ο πειρασμός που ήρθε στην ζωή τους δεν τους αφήνει περιθώρια για εορτασμούς.

Είναι στην γιορτή από υποχρέωση και όχι από θέληση.Και αυτό τους στοιχίζει.
Βρίσκονται εκεί, αλλά δεν θέλουν να χαμογελάσουν, δεν μπορούν, όμως

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας: Τον χριστιανό τον δοκιμάζει και τον φανερώνει ο πειρασμός με την υπομονή που θα δείξει!

Πολλές φορές συμβαίνουν ατυχίες και θλίψεις στη ζωή του ανθρώπου, ώστε και μ' αυτές να απο­δειχθεί ποιοί, πλούσιοι ή φτωχοί, είναι στερεωμένοι στην πίστη και δυνατοί.
Γιατί και οι δυο αυτές κατηγορίες των ανθρώπων δοκιμάζονται στην υπο­μονή.

Στον καιρό μάλιστα των πειρασμών και των θλίψεων, μπορεί να γίνει φανερό κατά πόσο, ο πλούσιος συμπάσχει με τους άλλους. Κατά πόσο δηλαδή ελεεί και αγαπά τους αδελφούς.
Ο φτωχός επίσης κατά πόσο δέχεται τις θλίψεις, ευχαριστώντας τον Θεό και όχι βλασφη­μώντας και αλλάζοντας εύκολα, ανάλογα με τις περιστάσεις, τα φρονήματά του. Ο κυβερνήτης φαίνεται το χειμώνα στις δυσκολίες που συναντά μέσα στα κύματα. Ο αθλητής δείχνει την αντοχή και την τέχνη του στο στάδιο. Ο στρατηγός φαίνε­ται στον πόλεμο. Και ο μεγαλόψυχος φαίνεται στη συμφορά.
Τον χριστιανό όμως τον δοκιμάζει και τον φανερώνει ο πειρασμός. Και όπως οι κόποι των αγώνων χαρίζουν τα στεφάνια στους αθλητές, έτσι και τους

Θλίψεις και πειρασμοί - Δόξα και χάρις. Κυριακή E' Λουκά. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Θλίψεις και πειρασμοί - Δόξα και χάρις

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής

E' Λουκά. (Β' Κόρ. Ια' 31-ιβ' 9)

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. & Κονίτσης

Όταν κανείς μελετά τις επιστολές του Απ. Παύλου, και μέσω αυτών ανακαλύπτει την πολύπτυχη προσωπικότητά του, εκτός των άλλων εκπλήσσεται από τις αντιθέσεις. Τις ευλογημένες αντιθέσεις που περιλαμβάνει η ζωή του και που εκτείνονται από την «υπερβολή των αποκαλύψεων», όσο και αυτόν τον «σκόλωπα τη σαρκί» (Β΄Κορ. Ιβ΄7).
Φυσικά ο Απόστολος των εθνών, πολύ σπάνια έστρεφε τον λόγο στον εαυτό του. Όταν γινόταν αυτό, υφίστατο απόλυτη πνευματική ανάγκη. Όταν δηλ. χρειαζόταν ν' αποδειχθεί η αυθεντικότητα του Αποστολικού του αξιώματος και να κατοχυρωθεί το Αποκαλυπτικό του κήρυγμα.
Αυτό ακριβώς βλέπουμε και στο Αποστολικό μας ανάγνωσμα, στο οποίο «το στόμα του Χριστού», κατόπιν δεκατεσσάρων ολοκλήρων ετών, και κρύπτοντας τον εαυτόν του κάτω από τη φράση «οίδα άνθρωπο εν Χριστώ», αποκαλύπτει αυτά τα οποία συγκλονίζουν τον κάθε πιστό που ακούει και μελετά το ιερό κείμενο.

Π.Ο.ΑΣ.Υ Είμαστε άνθρωποι και όχι «αριθμοί»!

Tα σημερινά δημοσιεύματα του Τύπου που αναφέρονται στα σοκαριστικά στοιχεία όσον αφορά τις αυτοκτονίες αστυνομικών τα τελευταία χρόνια (16 από το 2010, πέντε (5) από την αρχή του χρόνου, τρεις (3) το 2012 και από τέσσερις (4) το 2010 και 2011) έρχονται να...


επιβεβαιώσουν την κραυγή αγωνίας που εκφράζει το συνδικαλιστικό μας κίνημα κάθε φορά που καλείται να εκδηλώσει την αυτονόητη θλίψη του για τις απώλειες συναδέλφων, και να σταθεί στο πλάι των δικών τους προσώπων.

Όχι στο δαίμονα της απελπισίας

Επειδή μαθαίνουμε ότι λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης που συνεχώς εξαπλώνεται, κάποιοι άνθρωποι βρίσκουν ως <<λύση>> την αυτοκτονία, δημοσιεύουμε σχετικό άρθρο από τοΟρθόδοξο αγωνιστικό περιοδικό <<Ο ΣΤΑΥΡΟΣ>>. Οι αναγνώστες να διαφωτίσουν όσο μπορούν περισσότερους και να διαδώσουν το παρόν άρθρο.

Όχι στο δαίμονα της απελπισίας

Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να κάνη ο άνθρωπος είναι η αυτοκτονία. Η αυτοχειρία είναι χειρότερη και από τον φόνο ενός άνθρωπου. Εάν ένας άνθρωπος διάπραξη φόνο, ναι μεν αφαιρεί μία ζωή, αλλά ο ίδιος υπάρχει περίπτωση νά μετανοήσει και να σωθεί. Ο αυτόχειρ και τη ζωή του αφαιρεί και την ψυχή του καταδικάζει στην αιωνία κόλαση και απώλεια.

Πίσω από την απόφαση ενός ανθρώπου να θέση τέρμα στη ζωή του κρύβεται πάντοτε ο ανθρωποκτόνος Διάβολος. Αυτός χαίρεται, όταν αφαιρείται βιαίως η ανθρώπινη ζωή, πολύ δε περισσότερο, όταν χάνεται μία ψυχή. Κάθε φορά, πού συμβαίνει κάποιο δυσάρεστο γεγονός στη ζωή μας, στενοχωρούμεθα, θλιβόμεθα, πονούμε. Και αυτό είναι φυσικό, διότι ο Θεός έπλασε τόν άνθρωπο για να ζει αιωνίως χαρούμενος και ευτυχισμένος, και όχι στην ποτισμένη με δάκρυα και αίμα κοιλάδα αυτή του κλαύθμωνος θλιμμένος και απογοητευμένος.

Η θλιμμένη και στενοχωρημένη ψυχή είναι το πλέον πρόσφορο έδαφος για να δράση ο Διάβολος. Όταν μάλιστα συνυπάρχει και η απιστία, τότε ο Διάβολος «τρίβει τα χέρια του» από χαρά, διότι οι πιθανότητες επιτυχίας του είναι μεγαλύτερες. Και αρχίζει το κακούργο έργο του, σπέρνοντας και φυτεύοντας λογισμούς απογνώσεως και απελπισίας στον νου του θλιμμένου άνθρωπου.

Στον πενθούντα παρουσιάζει ένα βίο αβίωτο, ένα μέλλον ανυπόφορο δίχως τό προσφιλές πρόσωπο, πού απέθανε.Στον ασθενή αποκλείει την πιθανότητα αναρρώσεως. Στον χρεοκοπημένο οικονομικώς δείχνει τό φάσμα τής φτώχειας και της δυστυχίας να εγκαθίσταται μονίμως στη ζωή του.Στον άνεργο επιστρατεύει όλες τις απαισιόδοξες σκέψεις, ότι όλες οι πόρτες έκλεισαν, και ότι δεν πρόκειται νά ευρη νέα εργασία. Στον δε θανασίμως αμαρτήσαντα παρουσιάζει την πτώση του ως τεραστία- τήν υπερμεγενθύνει, λέγοντας του, ότι σωτηρία γι’ αυτόν πλέον δεν υπάρχει. Συγχρόνως ψιθυρίζει στα ώτα των ανύποπτων θυμάτων του, ότι η μόνη λύση στα «τεράστια» και «άλυτα» προβλήματα τους είναι η αυτοκτονία! Πόσοι άνθρωποι τον επίστευσαν, απελπίστηκαν και έδωσαν τέρμα στη ζωή τους!

Το τραγικότερο παράδειγμα της Ιστορίας είναι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης.Μεταμελήθηκε, όπως αναφέρει ή Γραφή, γιά τήν προδοσία του Διδασκάλου του. Επέστρεψε και τα τριάκοντα αργύρια στους αρχιερείς και τούς πρεσβυτέρους. Παραδέχθηκε τήν ένοχη του. «’Ήμαρτον παραδούς αίμα αθώον», είπε την ώρα πού επέστρεφε τα χρήματα της προδοσίας. Οι ενέργειες του όμως αυτές σε τίποτε δεν τον ωφέλησαν, διότι αμέσως μετά ανεχώρησε από τόν ναό «και απελθών απήγξατο», πήγε και απαγχονίστηκε, κρεμάστηκε, αυτοκτόνησε (Ματθ. 27, 3-5). Ο δαίμων τής απελπισίας απεδείχθη ισχυρότερος και φοβερότερος από τους δαίμονες της φιλαργυρίας και προδοσίας, πού είχαν καταλάβει τήν ψυχή του. Ποτέ λοιπόν να μη δώσωμε τόπο σ’ αυτό τόν δαίμονα, όσο δυσχερείς και αν είναι οι συνθήκες της ζωής μας, όσα προβλήματα και αν αντιμετωπίζωμε. Ας έχωμε πίστη, υπομονή και ελπίδα, και ο Θεός ποτέ δεν πρόκειται να μας εγκατάλειψη.

Από το μηνιαίο ορθόδοξο αγωνιστικό περιοδικό Ο ΣΤΑΥΡΟΣ, της αγωνιστικής Ορθόδοξης Ιεραποστολικής Αδελφότητας Ο ΣΤΑΥΡΟΣ, τεύχος Ιανουαρίου 2009.

ΠΗΓΗ:http://niksothropoulos.wordpress.com/2

Γ.ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ: «Η ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ»

Η ελευθερία δεν κερδίζεται, αν δεν ελευθερώσομε το εσωτερικό μας απ’ τα μπερδέματα και τα πάθη.

Αυτό είναι η Εκκλησία μας, αυτή είναι η χαρά μας, αυτό είναι το παν για μας. Και ο άνθρωπος σήμερα αυτό ζητάει. Και παίρνει τα δηλητήρια και τα ναρκωτικά, για να έλθει σε κόσμους χαράς. αλλά ψεύτικης χαράς. Κάτι αισθάνεται εκείνη τη στιγμή και αύριο είναι τσακισμένος. Το ένα τον τρίβει, τον τρώει, τον τσακίζει, τον ψήνει. Ενώ το άλλο, δηλαδή το δόσιμο στον Χριστό, τον ζωογονεί, του δίνει χαρά, τον κάνει να χαίρεται τη ζωή, να νιώθει δύναμη, μεγαλείο.

Είναι μεγάλη τέχνη να τα καταφέρετε να αγιασθεί η ψυχή σας. Παντού μπορεί ν’ αγιάσει κανείς. Και στην Ομόνοια μπορεί ν’ αγιάσει, αν το θέλει. Στην εργασία σας, όποια και να είναι, μπορείτε να γίνετε άγιοι. Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη. Να βάζετε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, με ενθουσιασμό και αγάπη, προσευχή και σιωπή. Όχι να έχετε άγχος και να σας πονάει το στήθος.

Να εργάζεσθε με εγρήγορση, απλά, απαλά, χωρίς αγωνία, με χαρά κι αγαλλίαση, με αγαθή διάθεση. Τότε έρχεται η θεία χάρις.

Όλα τα δυσάρεστα, που μένουν μέσα στην ψυχή σας και φέρνουν άγχος, μπορούν να γίνουν αφορμή για τη λατρεία του Θεού και να παύσουν να σας καταπονούν. Να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό.

Δεν είναι ανάγκη να προσπαθείτε και να σφίγγεσθε. Όλη σας η προσπάθεια να είναι ν’ ατενίσετε το φως, να κατακτήσετε το φως. Έτσι, αντί να δίδεσθε στη στενοχώρια, που δεν είναι του Πνεύματος του Θεού, να δίδεσθε στη δοξολογία του Θεού.

Η στενοχώρια δείχνει ότι δεν εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στον Χριστό.

Η επικοινωνία με τον Χριστό, όταν γίνεται απλά, απαλά, χωρίς πίεση, κάνει τον διάβολο να φεύγει. Ο σατανάς δεν φεύγει με πίεση, με σφίξιμο. Απομακρύνεται με την πραότητα και την προσευχή. Υποχωρεί, όταν δει την ψυχή να τον περιφρονεί και να στρέφεται με αγάπη προς τον Χριστό. Την περιφρόνηση δεν μπορεί να τη υποφέρει, διότι είναι υπερόπτης. Όταν, όμως, πιέζεσθε, το κακό πνεύμα σας παίρνει είδηση και σας πολεμάει. Μην ασχολείσθε με τον διάβολο, ούτε να παρακαλείτε να φύγει. Όσο παρακαλείτε να φύγει, τόσο σας αγκαλιάζει. Τον διάβολο να τον περιφρονείτε. Να μην τον πολεμάτε κατά μέτωπον. Όταν πολεμάς με πείσμα κατά του διαβόλου, επιτίθεται κι εκείνος σαν τίγρης, σαν αγριόγατα. Όταν του ρίχνεις σφαίρες, αυτός σου ρίχνει χειροβομβίδα. Όταν του ρίχνεις βόμβα, σου ρίχνει πύραυλο. Μη κοιτάζετε το κακό. Να κοιτάζετε την αγκαλιά του Θεού και να πέφτετε στην αγκαλιά Του και να προχωρείτε.

Ο ταπεινός έχει συνείδηση της εσωτερικής του καταστάσεως και, όσο κι αν είναι άσχημη, δεν χάνει την προσωπικότητά του… Δεν χάνει την ισορροπία του. Το αντίθετο συμβάνει με τον εγωιστή, τον έχοντα αισθήματα κατωτερότητος. Στην αρχή μοιάζει με τον ταπεινό. Λίγο, όμως, αν τον πειράξει κανείς, αμέσως χάνει την ειρήνη του, εκνευρίζεται, ταράζεται.

Πηγή: Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλιβίτου, Βίος και Λόγοι 


ΠΗΓΗ:http://www.agioritikovima.gr/

Το «κόλλημα» στο Ίντερνετ προκαλεί εθισμό και κατάθλιψη

Άμεση σχέση φαίνεται να έχουν το «κόλλημα» στο Ίντερνετ και η κατάθλιψη, σύμφωνα με μελέτη βρετανών επιστημόνων. Αυτό που διερευνούν τώρα οι ειδικοί, είναι εάν το άτομο απομονώνεται επειδή έχει κατάθλιψη ή εάν η απομόνωση το οδηγεί στην κατάθλιψη.

Στην έρευνα που έκανε το Πανεπιστήμιο του Leeds, συμμετείχαν 1.319 άτομα ηλικίας 16 έως 51 ετών, από τους οποίους το 1,2% χαρακτηρίστηκαν «εθισμένοι στο Ίντερνετ», λόγω των πολλών ωρών που βρίσκονταν για χρόνια μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή τους.

Οι ερευνητές αναφέρουν πως κατέληξαν σε εντυπωσιακά συμπεράσματα.

Ένα από τα πιο σημαντικά είναι ότι φανατικοί χρήστες του Διαδικτύου αναπτύσσουν καταναγκαστική εξάρτηση από αυτό και αντικαθιστούν τις κοινωνικές συνήθειες της πραγματικής ζωής με τις online επαφές και τις συνομιλίες σε chat-rooms και sitesκοινωνικής δικτύωσης όπως είναι το Facebook.

Πίσω από την θλίψη, και την δοκιμασία, κρύβεται η ευλογία του Θεού, κρύβεται η αναγέννηση της ψυχής.

Η θλίψης είναι κακό πράγμα. Αλλά πίσω απ' αυτό, πίσω από τον πόνο, πίσω από την θλίψη, πίσω από την δοκιμασία, κρύβεται η ευλογία του Θεού, κρύβεται η αναγέννησης, η ανάπλασις του ανθρώπου, της οικογενείας.

Οι πάντες σχεδόν την μεταστροφή τους την οφείλουν σε κάποια δοκιμασία. Νομίζουν ότι πηγαίνουν όλα ωραία τους παίρνει ο Θεός το παιδί κλάμματα κακό, κ.λ.π. Έρχεται και επισκιάζει έπειτα η χάρις του θεού και ειρηνεύουν οι άνθρωποι και πλησιάζουν την εκκλησία, πλησιάζουν την εξομολόγηση, πλησιάζουν τον ιερέα.

Χάριν του παιδιού πάνε στην εκκλησία ο πόνος τους κάνει ν' αναζητήσουν, να προσευχηθούν υπέρ αναπαύσεως, να κάνουν τις λειτουργίες.

Ο πόνος απαλύνει την καρδιά και την κάνει δεκτική των λόγων του θεού, ενώ πρώτα ήταν σκληρή, δε δεχόταν. π.χ, ένας άνθρωπος στο σφρίγος της νεότητος εγώ είμαι σκέφτεται και κανένας άλλος δεν είναι. Να πτυχία, να και οι δόξες, να κι η υγεία, να κι οι ομορφιές, να κι όλα.

Όταν όμως τον ξαπλώσει στο κρεβάτι μία ασθένεια τότε αρχίζει να σκέφτεται διαφορετικά. Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Μπορεί να πεθάνω. Τι το όφελος όλα αυτά, κι αρχίζει να σκέφτεται διαφορετικά. Έρχεται φερ' ειπείν ένας άνθρωπος, τον πλησιάζει, διάβασε και αυτό το βιβλίο να δεις τι λέει.

Ακούει και ένα λόγο του Θεού και τότε τον ακούει τον λόγου του Θεού. Κι άμα του δώσεις και βιβλίο, ο πόνος ήδη του έχει κάνει την καρδιά του, έτσι κατάλληλη κι ανοίγει και το βιβλίο και το Ευαγγέλιο και το διαβάζει και από εκεί αρχίζει η ανάπλασις του ανθρώπου. Και όταν γίνει καλά, αμέσως πλέον σηκώνεται και ζει προσεκτικά τη ζωή του και δεν ζει όπως πρώτα με την υπηρηφάνεια και τη φαντασία που είχε.

Γέροντος Εφραίμ Προηγουμένου Ι. Μονής Φιλοθέου




ΠΗΓΗ: http://1myblog.pblogs.gr/
Το είδαμε: http://pistos.gr

Η σωστή αντιμετώπιση των θλίψεων

Πνευματικές εμπειρικές συμβουλές γύρω από τους πειρασμούς και τις θλίψεις

 Του Αγίου Ισαάκ του Σύρου

*Όπως πλησιάζουν τα βλέφαρα το ένα το άλλο, έτσι και οι πειρασμοί είναι κοντά στους ανθρώ­πους. Και αυτό το οικονόμησε ο Θεός να είναι έ­τσι, με σοφία, για να έχουμε ωφέλεια. για να κρού­εις δηλ. επίμονα, εξαιτίας των θλίψεων, τη θύρα του ελέους του Θεού και για να μπει μέσα στο νου σου, με το φόβο των θλιβερών πραγμάτων, ο σπό­ρος της μνήμης του Θεού, ώστε να πας κοντά του με τις δεήσεις, και να αγιασθεί η καρδιά σου με τη συνεχή ενθύμησή του. Και ενώ εσύ θα τον παρακα­λείς, αυτός θα σε ακούσει…

*Ο πορευόμενος στο δρόμο του Θεού πρέπει να τον ευχαριστεί για όλες τις θλίψεις που τον βρί­σκουν, και να κατηγορεί και να ατιμάζει τον αμελή εαυτό του, και να ξέρει ότι ο Κύριος, που τον αγα­πά και τον φροντίζει, δε θα του παραχωρούσε τα λυπηρά, για να ξυπνήσει το νου του, αν δεν έδειχνε κάποια αμέλεια. Ακόμη μπορεί να επέτρεψε ο Θεός κάποια θλίψη, διότι ο άνθρωπος έχει υπερηφανευθεί, οπότε ας το καταλάβει και ας μην ταραχθεί κι ας βρίσκει την αιτία στον εαυτό του, ώστε το κακό να μη γίνει διπλό, δηλ. να υποφέρει και να μη θέ­λει να θεραπευθεί. Στο Θεό που είναι η πηγή της δικαιοσύνης, δεν υπάρχει αδικία. Αυτό να μην περάσει από το νου μας.

*Μην αποφεύγεις τις θλίψεις, διότι βοηθούμε­νος απ’ αυτές μαθαίνεις καλά την αλήθεια και την αγάπη του Θεού. Και μη φοβηθείς τους πειρα­σμούς, διότι μέσα από αυτούς βρίσκεις θησαυρό. Να προσεύχεσαι να μην εισέλθεις στους ψυχικούς πειρασμούς όσο για τους σωματικούς, να ετοιμάζε­σαι να τους αντιμετωπίσεις με όλη τη δύναμή σου, γιατί χωρίς αυτούς δεν μπορείς να πλησιάσεις το Θεό. Μέσα σ’ αυτούς εμπεριέχεται η θεία ανάπαυ­ση. Όποιος αποφεύγει τους σωματικούς πειρασμούς, αποφεύγει την αρετή.