Ξεσηκώνονται οι ιεράρχες! Μητροπολίτης Ναυπάκτου: «Έχουμε εκτροπή εξουσίας»

Αρχίζουν να ανεβαίνουν οι τόνοι και η αντιπαράθεση ιεραρχών και κρατικής εξουσίας. Μετά τον μητροπολίτη Σταγών και ο Μητροπολίτης Ιερόθεος Ναυπάκτου εξέφρασε την αντίδραση του για τις κλειστές εκκλησίες ενώ ανοίγουν τα κομμωτήρια!

«Περιμένω την επάνοδο όχι μόνο στην κανονικότητα αλλά και στην εκκλησιαστικότητα», τόνισε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος, μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ενόψει των ανακοινώσεων του πρωθυπουργού για την σταδιακή άρση των περιορισμών που επιβλήθηκαν λόγω κορονοϊού.

«Eφόσον το πρόβλημα είναι στον συνωστισμό, εκεί θα λάβουμε όλα τα μέτρα, θα

«Ιερό πόλεμο» κήρυξε ο Ναυπάκτου Ιερόθεος για τις πρόσφατες εκλογές Μητροπολιτών

Για «παραβιάσεις των εκκλησιολογικών θεσμίων» στις πρόσφατες εκλογές Μητροπολιτών κάνει λόγο ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος που αναφέρεται διεξοδικά στα όσα συνέβησαν πριν την εκλογική διαδικασία κάνοντας αναφορά και σε ενέργειες του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου.

Το κείμενο του Σεβασμιωτάτου αναφέρει:

Η εκλογή ενός Επισκόπου για να ποιμάνη μια Ιερά Μητρόπολη είναι σοβαρή υπόθεση της Ιεραρχίας, γιατί ο Επίσκοπος είναι διάδοχος των θρόνων των Αποστόλων, αλλά πρέπει να είναι και μέτοχος των τρόπων των Αποστόλων, όπως ψάλλουμε στο Απολυτίκιο της εορτής αγίων Επισκόπων.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον οι ιεροί Κανόνες δίνουν ιδιαίτερη σημασία στον τρόπο εκλογής των Επισκόπων. Χαρακτηριστικός είναι ο ι΄Κανόνας της Σαρδικής, όπου μεταξύ άλλων διαλαμβάνει: «Και τούτο αναγκαίον είναι νομίζω, ίνα μετά πάσης ακριβείας και επιμελείας εξετάζοιτο… εάν περ άξιος νομισθείη εις την αψίδα της επισκοπής κατά προκοπήν διαβήναι δυνηθείη». Δηλαδή, ερμηνεύει ότι πρέπει να εξετάζεται η ορθή πίστη του υποψηφίου προς Αρχιερατείαν, η αγαθότητα των τρόπων του, η σταθερότητα του φρονήματός του και η επιείκειά του, και έτσι να εισέλθη στην αψίδα της επισκοπής, ήτοι «εις την ακρότητα του ύψους της αρχιερωσύνης διαβή κατά προκοπήν, προκόπτων και προβαίνων από των χθαμαλοτέρων επί τα υψηλότερα».

Γιατί δεν υπέγραψε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου συμμετείχε στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στην Κρήτη, αλλά ήταν αντίθετος με κάποια σημεία στο κείμενο περί σχέσεων της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον λοιπό χριστιανικό κόσμο και εξηγεί για ποιο λόγο δεν υπέγραψε.

Γιατί δέν ὑπέγραψα τό κείµενο

 «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσµον» Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου.

 
Ἔχουν δηµοσιευθῆ διάφορα σχόλια σχετικά µέ τήν στάση πού τήρησα ὡς πρός τό κείµενο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας µέ τίτλο: «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσµον». Ἄλλοι γράφουν ὅτι δέν τό ὑπέγραψα, ἄλλοι ὅτι τό ὑπέγραψα µέ ἐπιφυλάξεις καί ἄλλοι ὅτι τό ὑπέγραψα.

Μέ τήν δήλωσή µου αὐτή ἐπιβεβαιώνω ὅτι πράγµατι δέν ὑπέγραψα αὐτό τό κείµενο, καί ἐπί πλέον ἐξέφρασα τίς ἐπιφυλάξεις µου γιά τά κείµενα «Ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσµῳ» καί «Τό Μυστήριον τοῦ Γάµου καί τά κωλύµατα αὐτοῦ», σέ συγκεκριµένα σηµεῖα, τά ὁποῖα ἀνέπτυξα κατά τίς Συνεδριάσεις.

Εἰδικά γιά τό πρῶτο κείµενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσµον» θέλω νά πῶ ὅτι ὄντως δέν τό ὑπέγραψα µετά ἀπό βαθειά σκέψη, ἔχοντας θεολογικά κριτήρια. ∆έν εἶναι καιρός ἀκόµη νά ἀναπτύξω ὅλα τά ἱστορικά καί θεολογικά ἐπιχειρήµατά µου, πράγµα τό ὁποῖο θά τό κάνω ὅταν

Ιεράρχες και πολιτική.

   Γράφει ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος:

   «Θεωρώ ότι η δημοκρατική Πολιτεία διαθέτει μηχανισμούς γιά νά επιβάλη τήν νομιμότητα, νά πατάξη τήν εγκληματικότητα καί νά διαφυλάξη τήν ελεύθερη έκφραση καί δράση τών πολιτών καί τήν ασφάλειά τους, καθώς επίσης νά διαφυλάξη καί τό δημοκρατικό πολίτευμα τής χώρας.» (εφημερίδα καθημερινή ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2013). 

 Θα θέλαμε να εκφράσουμε την απορία μας. Δεν βρέθηκε κανένας συνεργάτης του, ούτε διάβασε πουθενά, ούτε άκουσε ότι, μεγάλοι συνταγματολόγοι όπως οι Ανδρέας Δημητρόπουλος, Γιώργος Κασιμάτης, Γιώργος Κατρούγκαλος, Ηλίας Νικολόπουλος και Κώστας Χρυσόγονος, δηλώνουν δημόσια ότι "η ψήφιση του νομοσχεδίου, (δανειακή σύμβαση – μνημόνια), συνιστά εκτροπή από τη συνταγματική, την ευρωπαϊκή και τη διεθνή νομιμότητα" Η δημοκρατική πολιτεία λοιπόν με την επίσημη κυβέρνησή της καταπάτησε το Σύνταγμα. Είναι νόμιμο αυτό σεβασμιότατε; Την νομιμότητα ή την παρανομία επέβαλε η δημοκρατική πολιτεία; Τί να διαφυλάξουν το δημοκρατικό πολίτευμα, όταν αυτοί οι ίδιοι το καταπάτησαν; Σε ποιους μηχανισμούς αναφέρεται ο μητροπολίτης; Το άρθρο 120 του Συντάγματος συγκαταλέγεται σε αυτούς, ή μόνο οι συλλήψεις κατόπιν διαταγής της «ανεξάρτητης» δικαστικής εξουσίας;  

Θεολογία χωρίς κάθαρση είναι υποκρισία

Το πιθηκίζειν και παπαγαλίζειν στην θεολογία

Θεολογία χωρίς κάθαρση είναι υποκρισία

Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου Ιερόθεος

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής (580-662) είναι ένας μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας, ο οποίος ακολουθώντας τους προγενεστέρους Πατέρες, αντιμετώπισε, μεταξύ των άλλων, την αίρεση του Μονοθελητισμού. Θεόπνευστα είναι τα κείμενά του «περί αγάπης», οι σχολιασμοί του στα έργα του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, οι απαντήσεις σε διάφορες απορίες, τα «200 κεφάλαια περί θεολογίας», η ερμηνεία στο «Πάτερ ημών», η «Μυσταγωγία», οι επιστολές του, τα δογματικά και τα αντιρρητικά του έργα κλπ. Είναι ένας εμπειρικός θεολόγος με ευσύνοπτο λόγο, ο οποίος απαντούσε στις θεολογικές απόψεις της εποχής του, με θαυμάσιο τρόπο.

Το βασικό του γνώρισμα είναι ότι συνδέει στενά την ησυχία με την ομολογία, δηλαδή τον ησυχαστικό τρόπο ζωής τής ορθοδόξου θεολογίας με την ομολογία της πίστεως. Το κεντρικό του σχήμα είναι: πρακτική φιλοσοφία η κάθαρση, φυσική θεωρία η φωτισμός και μυστική θεολογία ή θέωση. Όποιος αγνοεί αυτήν την διδασκαλία του αγνοεί την ουσία της ορθοδόξου θεολογίας του.

Μερικοί θεολόγοι της εποχής μας ανακάλυψαν την θεολογία του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, την χρησιμοποιούν επιλεκτικά για να κατοχυρώσουν την δική τους θεολογική σκέψη, την αναλύουν κατά τρόπον στοχαστικό, αλλά αγνοούν το βάθος της.

Με τις σκέψεις που ακολουθούν θα παρουσιασθή συνοπτικώς η διδασκαλία του για την θεολογία και τον αληθινό θεολόγο, και νομίζω στο σημείο αυτό κρύβεται η ουσία της θεολογίας του και η διάκριση μεταξύ της θεολογίας του Αγίου Πνεύματος και της θεολογίας των δαιμόνων ή της δαιμονικής θεολογίας.

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής σε μια επιστολή του ασχολείται με το θέμα τι είναι η σωτηρία του ανθρώπου και ποια είναι η αληθινή θεολογία.

Στην αρχή γράφει με μεγάλη ταπείνωση ότι, επειδή φοβάται να μην κατακριθή από τον Θεό για τους λόγους του, που έχουν νεκρωθή από την απραξία των αγαθών έργων και δεν έχουν την δύναμη να προσφέρουν την ζωή σε όσους τους ακούνε, γι’ αυτό σκέφθηκε να προσλάβη «την σιωπήν σύνοικον», δηλαδή προτιμούσε να σιωπά και να μη ομιλή. Όμως, στην παρούσα περίπτωση και απαντώντας στην παράκληση του επιστολογράφου του, τού μοναχού Μαρίνου, θα υπερβή την σιωπή και θα ομιλήση.

Αρχίζει την επιστολή του με το χωρίο του Προφητάνακτος Δαυΐδ: «Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου, σύνεσις δε αγαθή πάσι τοις ποιούσιν αυτήν» (Ψαλ. ρι', 10). Με τον στίχο αυτόν του ψαλμού θέλει να υποδείξη «την αληθώς γνωστικήν οδόν των θείων αρετών» και να ανοίξη «την έμπρακτον της γνώσεως θύραν» σε αυτούς που προτίθενται να αγαπούν τον Θεό και προτιμούν «πάντων των επί γης την ένθεον σωτηρίαν». Είναι βασικό έργο να αποκτά κανείς την έμπρακτη και όχι την θεωρητική γνώση. Έτσι, υποδεικνύει σε όσους θέλουν την «ένθεον σωτηρίαν» να αποκτήσουν τον φόβο του Θεού και την αγαθή σύνεση.

Ο φόβος του Θεού είναι απαραίτητος για να αποφύγουμε τους μολυσμούς με την προσδοκία των αιωνίων κολάσεων, η δε αγαθή σύνεση είναι αναγκαία για να εφαρμόσουμε όλα τα θεία θελήματα και να διακρίνουμε τα πρόσκαιρα από τα αιώνια, και να αποκτήσουμε την αληθινή γνώση. Όπως ο φόβος γίνεται αναιρέτης των ακαθάρτων παθών, έτσι και η σύνεση των πραγματικά συνετών γίνεται δημιουργός των αρετών.

Ο φόβος δεν πρέπει να περιορίζεται στα εξωτερικά ήθη με την κατήφεια, αλλά συνδέεται με την διάθεση της ψυχής και την ταπείνωση της καρδίας, η οποία κατασφαλίζεται με τους πυκνούς στεναγμούς στο βάθος της καρδίας, και με το μαστίγιο της μνήμης των προαμαρτημένων που την κτυπά αφανώς κατά την συνείδηση. Όμως, όποιος υποκρίνεται ότι έχει τον φόβο του Θεού μόνον εξωτερικά στους τρόπους της συμπεριφοράς, δεν διαφέρει σε τίποτε από τον πίθηκο που μιμείται τα ήθη και τα σχήματα των ανθρώπων, ενώ δεν είναι άνθρωπος. Αυτό το ζώο, μεταξύ των τετραπόδων, που διακρίνεται πολύ από τους ανθρώπους ως προς την φύση, ομοιάζει με αυτούς με την μίμηση της εξωτερικής συμπεριφοράς. Το ίδιο συμβαίνει με εκείνον που μιμείται εξωτερικά αυτούς που φοβούνται πραγματικά τον Κύριο, είναι δηλαδή σαν τον Σαδδουκαίο ή τον Γραμματέα που σώζει το σχήμα της ευλάβειας με εξωτερική ευπρέπεια, «παντελώς δε του πράγματος δια την ακάθαρτον εν τω βάθει που κειμένην της ψυχής προς το πάθος φιλίαν απολειπόμενος», δηλαδή στερείται παντελώς της αλήθειας, γιατί μέσα στα βάθη της ψυχής έχει κρυμμένη την φιλία προς το πάθος.

Ο άγιος Μάξιμος θέλει εδώ να πη ότι η αληθινή ευλάβεια φαίνεται στον αγώνα του ανθρώπου για την απαλλαγή του από τα πάθη και την ακαθαρσία που βρίσκεται στα βάθη της ψυχής, γιατί σε διαφορετική περίπτωση ο άνθρωπος ομοιάζει με τον πίθηκο, που υποκρίνεται τον άνθρωπο, ενώ είναι ζώο. Επομένως, όποιος θέλει να σωθή και να θεολογή αληθινά πρέπει να έχη φόβο Θεού και με αυτόν να καθαρίζη την καρδιά από τα πάθη και όχι απλώς να χρησιμοποιή τους λόγους των αγίων.

Από την άλλη μεριά δεν πρέπει να επιδεικνύουμε την θεία γνώση διατυπώνοντας «μόνη προφορά λόγων προς κάλλος απεξεσμένων», δηλαδή να προφέρουμε λόγους φτιαγμένους με καλλιέπεια, ούτε να ορίζουμε την αγαθή σύνεση με το να μιλάμε μόνον χωρίς να εφαρμόζουμε αυτά που λέμε, αλλά θα πρέπει η σύνεση να είναι εμποτισμένη με την διάθεση της ψυχής κατά την πράξη των αρετών! Οπότε, η σύνεση πρέπει με την πράξη να λαμπρύνη το φέγγος της γνώσεως, και με την γνώση να φαιδρύνη την ένταση της πράξεως, και έτσι ο φόβος πρέπει να συμβαδίζη με τον πόθο του Θεού. Ο άνθρωπος με τον φόβο του Θεού απέχει από το κακό και με την αγαθή σύνεση τελειοποιείται στην πράξη-εφαρμογή των εντολών.

Όποιος συνδέει την σύνεση μόνο με την απλή προφορά των θείων λόγων ομοιάζει με τον παπαγάλο (ψιττακό) που μιμείται τα ανθρώπινα λόγια, χωρίς να είναι άνθρωπος. Ο παπαγάλος, ενώ δεν έχει τίποτα το ανθρώπινο στην φύση του, εν τούτοις από όλα τα πουλιά διδάσκεται και υποκρίνεται τα ανθρώπινα λόγια. Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο που μιμείται εξωτερικά τα λόγια των αληθινών συνετών –των αληθινών αγίων– με μια απλή εκφώνηση για να καταπλήξη αυτούς που τον ακούνε, «την δε της γνώσεως έξιν ουκ έχων τη πράξει των αρετών πεποιωμένην», δηλαδή δεν έχει την έξη της γνώσεως εμποτισμένη με την πράξη των αρετών.

Ο άνθρωπος αυτός είναι ένας Φαρισαίος ή ψεκτός ιερεύς που υποκρίνεται, ενώ στερείται της σοφίας που υπάρχει στα έργα, και με την μεγάλη ιδέα του εαυτού του και την αλαζονεία της οιήσεως που τρέφει την υπερηφάνεια του νου του, ορθώνεται εναντίον του λόγου της αληθείας, αγνοώντας «ότι δαιμόνων θεολογία προδήλως η των επ’ αυτή δια φιλοδοξίαν μέγα φυσιώντων καθέστηκε δίχα πράξεως γνώσις». Με άλλα λόγια, είναι δαιμονική θεολογία αυτή που προέρχεται από τον άνθρωπο που κυριαρχείται από τα πάθη και δεν έχει αποκτήσει την γνώση μέσα από την πράξη, δηλαδή θεολογεί χωρίς την κάθαρση της καρδίας.

Με αυτόν τον λόγο ο άγιος Μάξιμος θέλει να τονίση ότι η ορθόδοξη θεολογία είναι καρπός της καθάρσεως της καρδιάς από τα πάθη και αποτέλεσμα της εσωτερικής καθαρότητας, διαφορετικά ο άνθρωπος που προσπαθεί να θεολογή ομοιάζει με έναν παπαγάλο, που παριστάνει τον θεολόγο, παπαγαλίζοντας, ενώ κυριαρχείται από τα πάθη. Μια τέτοια θεολογία είναι δαιμονική, δηλαδή υπαγορεύεται από τους δαίμονας που ενεργούν με τα πάθη.

Στο τέλος της επιστολής του ο άγιος Μάξιμος καταλήγει ότι πρέπει να απαλλάξουμε τον εαυτό μας από κάθε ρύπο της σαρκός και του πνεύματος, να μη επιτρέπουμε να επαναστατή ο νόμος της σάρκας εναντίον του νόμου του πνεύματος και να μη περιορίζουμε την έκφραση του φόβου στην εξωτερική συμπεριφορά, αλλά να φροντίζουμε για την καταστολή «της εντός κατά ψυχήν καλής διαθέσεως», ώστε να αποφύγουμε «την μέλλουσαν του πυρός απειλήν». Έτσι, δεν πρέπει να ομιλούμε για την κόλαση και σε τι ακριβώς συνίσταται, αλλά θα πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να αποφύγουμε την μέλλουσα απειλή του πυρός της κολάσεως, με τον φόβο του Θεού.

Συγχρόνως, θα πρέπει να κατακοσμήσουμε τους εαυτούς μας με την αγαθή σύνεση κατά την πράξη των εντολών και «εμπράκτους τους θείους λόγους ποιήσωμεν», δηλαδή να κάνουμε τους λόγους μας έμπρακτους, να επιδιώκουμε την βίωση όλων των αρετών, ήτοι την χρηστότητα, την πραότητα, την μακροθυμία, την ανοχή σε όλα, την υπακοή, την ευχαρίστηση σε όσα συμβαίνουν, να δεχόμαστε τις θείες παραχωρήσεις της Πρόνοιας του Θεού με τις οποίες διευθύνει την ζωή μας προς το συμφέρον.

Στην εποχή μας πολλοί θεολογούν χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς την κάθαρση της καρδίας, τον φωτισμό του νου και την εμπειρία της θείας Χάριτος, αλλά με μόνο εφόδιο τις διανοητικές ικανότητες, την απομνημόνευση των χωρίων και τον στοχασμό, και έτσι ομοιάζουν με τον πίθηκο και τον παπαγάλο, κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, δηλαδή θεολογώντας πιθηκίζουν και παπαγαλίζουν, όταν το βάθος της καρδιάς είναι γεμάτο από τα πάθη. Αλλά μία τέτοια θεολογία που είναι ανεξάρτητη από την καθαρότητα της καρδίας, που πιθηκίζει και παπαγαλίζει, όσο κι αν φαίνεται ωραία, έξυπνη και στοχαστική, δεν ωφελεί την Εκκλησία. Η αληθινή θεολογία και η επίτευξη της σωτηρίας γίνεται με τον φόβο του Θεού, που καθαρίζει την καρδιά από τα πάθη, και την αγαθή σύνεση που κοσμεί τον άνθρωπο από αρετές.

Πάντως, μια θεολογία που έχει αποδεσμευθή από την ησυχαστική παράδοση της Εκκλησίας είναι «δαιμόνων θεολογία», αφού ο στοχασμός και η φαντασία είναι καλός αγωγός σατανικής ενέργειας. (oodegr.com)

sophia-siglitiki.blogspot.gr

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΤΟ ΡΑΣΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΘΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ;

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΤΟ ΡΑΣΟ

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΘΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΙΕΡΕΙΣ

ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ;

Συνέντευξη του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

στην δημοσιογράφο κ. Παπαβλάχου

1. Ερώτηση: Πρέπει, κατά την γνώμη σας, να απλοποιηθή το ράσο ή και να καταργηθή ακόμη για να διευκολυνθούν κυρίως οι έγγαμοι Κληρικοί στην ζωή τους εκτός Εκκλησίας (μάλλον εκτός Ναού);

Το ράσο είναι το ένδυμα του Ορθοδόξου Κληρικού, που διαμορφώθηκε από την Παράδοση, και είναι διακριτικό γνώρισμά του. Έχει μια ιστορία, συνδεμένη με θυσίες, αγώνες, δάκρυα και αίματα. Όπως ξέρετε, πολλά λειτουργήματα στην κοινωνία έχουν κάποια διακριτική ενδυμασία, όπως οι ιατροί, οι νοσοκόμοι, οι φαρμακοποιοί κλπ. Στους Κληρικούς το ράσο θυμίζει ότι είναι πνευματικοί ιατροί και όχι απλώς κοινωνικοί λειτουργοί.

Η ζωή του Κληρικού είναι θυσιαστική, είναι μια διαρκής προσφορά και απαιτεί το να βγαίνη κανείς από τον εαυτό του και να προσφέρεται στον άλλον. Αυτό συνδέεται με τον αγώνα, την θυσία, την υπομονή στις συκοφαντίες και στην κριτική των ανθρώπων. Τελικά πιστεύω ότι δεν είναι το ράσο εκείνο που δυσκολεύει τους Κληρικούς στο έργο τους, αλλά η υψηλή αποστολή της Ιερωσύνης. Το να φορά κανείς το ράσο είναι η μικρότερη θυσία που μπορεί να κάνη.

Υπάρχουν νέοι που ισχυρίζονται ότι το ράσο τους εμποδίζει να γίνουν Κληρικοί. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι το πρόβλημά τους. Στην πράξη έχουν αντίρρηση στην θυσιαστική και ασκητική ζωή της Ιερωσύνης, σε αυτό που εκπροσωπεί η Ιερωσύνη. Στις άλλες Χριστιανικές Ομολογίες έχει αποβληθή το ράσο εκτός τους Ιερού Ναού, αλλά παρά ταύτα δεν υπάρχουν κλήσεις για να αναλάβουν την ποιμαντική διακονία των ανθρώπων.

Βέβαια σε μερικά σημεία και στην χώρα μας μερικοί Κληρικοί έχουν απλοποιήσει την ενδυμασία τους, όταν εξέρχωνται από τον Ναό, και ίσως κάτι πρέπει να γίνη προς την κατεύθυνση αυτή, αλλά νομίζω ότι δεν πρέπει οι Κληρικοί να αποβάλουν το ράσο, γιατί δεν είναι αυτό το βασικό πρόβλημά τους σήμερα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Εκκλησίας είναι η εκκοσμίκευση και η ανικανότητα των ανθρώπων να αισθανθούν την αγάπη του Θεού και να θυσιάζωνται για τους άλλους.

2. Ερώτηση: Είναι έτοιμη η Εκκλησία, αλλά και η κοινωνία, να δεχθή μια τέτοια αλλαγή;

Η Εκκλησία κινείται με αργούς ρυθμούς σε αλλαγές, όπως γίνεται και σε κάθε πολιτισμό, για να μην αποβάλλεται συγχρόνως και το βαθύτερο της Παραδόσεώς της. Κάθε αλλαγή πρέπει να γίνεται με προσοχή, για να διασφαλίζεται η ουσία της εκκλησιαστικής ζωής. Η Εκκλησία δεν πρέπει να μεταβάλλεται εύκολα σε κάθε επικαιρότητα, γιατί ενεδρεύει ο κίνδυνος της αλλοτρίωσης.

Έχει παρατηρηθή ότι οι Προτεστάντες θέλησαν να αποβάλουν μερικά αρνητικά στοιχεία της παραδόσεώς τους και μαζί με αυτά απέβαλαν και την ίδια την Παράδοση, όπως η μητέρα που μετά το πλύσιμο του βρέφους πετάει το ακάθαρτο νερό, αλλά είναι ενδεχόμενο να πετάξη και το ίδιο το βρέφος.

Από τις επισκέψεις που έχω κάνει στην Αμερική έχω δη ότι νέοι Κληρικοί, που τελειώνουν Θεολογικές Σχολές και μαθαίνουν την Ορθόδοξη Παράδοση, αγαπούν το ράσο και κυκλοφορούν εκτός του Ναού ενδεδυμένοι με αυτό, γιατί θέλουν να ζήσουν τόσο την Παραδόση, όσο και αυτό που την εκπροσωπεί και διαφοροποιείται από τον Προτεσταντισμό και τον Καθολικισμό.

Νομίζω δε ότι και η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να δεχθή την αποβολή του ράσου από τους Κληρικούς. Υπάρχουν μερικοί που θέλουν τον Ιερέα χωρίς ράσο, αλλά οι περισσότεροι θέλουν τους Κληρικούς να σέβωνται την Παράδοση, να εκφράζουν αυτό που εκπροσωπούν και να είναι ειλικρινείς στην αποστολή τους.

Αναδημοσίευση από: http://www.parembasis.gr/2013/13_04_08.htm

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον       www.egolpion.com

Έπεσε «ξύλο» στη Μητρόπολη Ναυπάκτου...

Και η απόφαση του «δικαστηριου».. Καμία

Περιμένοντας την απολογία του Π. Ίγνατιου.... 

Ο Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Σταυρόπουλος κλήθηκε από την Μητρόπολη Ναυπάκτου κύριο Ιερόθεο να απολογηθεί  διότι, παρά την απαγόρευση της  Ιεράς Συνόδου , Ιερουργεί στο Μοναστήρι της Μεταμορφώσεως  Ναυπάκτου.

Στις 3:30μ.μ. παρουσιάστηκε στο Επισκοπείο μαζί με άλλους Μοναχούς για να απολογηθεί.

Μόλις πληροφορήθηκαν οι κάτοικοι της Ναυπάκτου το λόγο που παρουσιάστηκαν οι Μοναχοί στη Μητρόπολη ξεσηκώθηκαν και τουλάχιστον 150 άτομα περικύκλωσαν το Επισκοπείο  Ναυπάκτου, φωνάζοντας να φύγει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος  από τη Ναύπακτο ως ανεπιθύμητος και ως πολέμιος της Μονής Μεταμορφώσεως την οποία έχτισε ο Ναυπακτιακός λαός.

Φωνές ακουγόντουσαν σε όλη την Ναύπακτο ρυθμικά λέγοντας ΑΝΑΞΙΟΣ.

Τα αίματα άναψαν όταν εμφανίστηκε ο πατήρ Θεμιστοκλής και ο πατήρ Καλλίνικος, δεξί χέρι του Μητροπολίτου Ναυπάκτου.

Το πλήθος άρπαξε από τα γένια τον π. Θεμιστοκλή πετώντας των στο έδαφος.

Ο δε Ιερομόναχος Καλλίνικος πρόλαβε και τράπηκε σε φυγή.

Ειδοποιήθηκαν Αστυνομικές δυνάμεις από το Αστυνομικό τμήμα Ναυπάκτου και με ενισχύσεις από την αστυνομία Μεσολογγίου για να προστατέψουν τον Μητροπολίτη και τους κληρικούς που έχει φέρει μαζί του.

Αυτήν τη στιγμή  πληροφορίες που λαμβάνουμε μας αναφέρουν ότι, δε θα αφήσουν να λειτουργήσει ξανά ο Μητροπολίτης  μόνο με τα ΜΑΤ και την Αστυνομία θα μπορεί να λειτουργεί, λένε οι πιστοί κάτοικοι της Ναυπάκτου.

Δυστυχώς Γεγονότα που βιώσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες στη Μητρόπολη Λαρίσης και Μητρόπολη Αττικής, αναβιώνουν τώρα στην Ναύπακτο.

Οι κάτοικοι λένε ότι, ο Μητροπολίτης προκαλεί   το λαό με τα όσα κάνει εις βάρος  της Μονής  Μεταμορφώσεως  ,η λύσεις όπως μας ενημερώνουν οι αγανακτισμένοι πολίτες είναι δύο ή να αλλάξει τακτική ή να παραιτηθεί από την Μητρόπολη Ναυπάκτου και να πάει σε άλλη Μητρόπολη, εάν βέβαια τον δέχονται αλλού.
Τα συμπεράσματα δικά σας.

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/12/blog-post_8922.html#ixzz2FjTu4qL9

«Βέλη» κατά κληρικών για την «πολιτική» τους από Nαυπάκτου Ιερόθεο

«Είναι αμάρτημα όταν κάποιοι Κληρικοί χωρίζουν τους ανθρώπους ανάλογα με τα κομματικά τους κριτήρια και ταυτίζονται με μια κομματική παράταξη. Αυτός είναι ο λόγος που το κανονικό δίκαιο της Εκκλησίας απαγορεύει στους Κληρικούς να πολιτεύονται», δηλώνει στο BriefingNews o μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγ. Βλα­σί­ου Ιερόθεος .

Του Γιώργου Θεοχάρη

Ερωτηθείς αναφορικά με κληρικούς που  εμπλέ­κονται σε πολιτικά ζητήματα και γενικότερα στην πολιτική και αν υπάρχουν όρια σε αυτό, ο Ιεράρχης υπογραμμίζει  ότι  η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, η πνευματική μητέρα όλων των Χριστιανών και πρέπει να παραμένει ανοικτή για όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου χρώματος, φυλής, κοινωνικής και πολιτικής τάξεως.

Και συμπληρώνει «Αυτό είναι το μεγαλείο της Εκκλησίας, ότι δεν κλείνεται σε μικρές στενές ομάδες που διακρίνονται από ιδιαίτερη πολιτική και κομματική ιδεολογία. Και όπως κάθε μητέρα δείχνει την αγάπη της προς όλα τα παιδιά της, τα οποία ενδεχομένως ανήκουν σε διάφορα κόμματα, το ίδιο και πολύ περισσότερο πρέπει αυτό να γίνεται από την Εκκλησία

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κινούνται οι Κληρικοί, ως Πνευματικοί Πατέρες και ως πνευματικές μητέρες των ανθρώπων, οι οποίοι αναζητούν στοργή, αγάπη, ελευθερία, νόημα ζωής. Γι’ αυτό είναι αμάρτημα όταν κάποιοι Κληρικοί χωρίζουν τους ανθρώπους ανάλογα με τα κομματικά τους κριτήρια και ταυτίζονται με μια κομματική παράταξη. Αυτός είναι ο λόγος που το κανονικό δίκαιο της Εκκλησίας απαγορεύει στους Κληρικούς να πολιτεύονται.

Βέβαια, πρέπει να κάνουμε μια διάκριση. Άλλο είναι η πολιτική όταν είναι επίθετο και δηλώνει την ζωή της πόλης, και άλλο είναι όταν η πολιτική είναι ουσιαστικό και δηλώνει την κομματική πρακτική. Μέ την πρώτη έννοια ο Κληρικός κάνει πολιτική, αφού ζή σε μια κοινωνία και συμμετέχει στις εκδηλώσεις της, ασχολείται με το κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο, όχι όμως με την δεύτερη έννοια, δηλαδή δεν πρέπει να κομματίζεται και να υποστηρίζει ανοικτά έναν κομματικό σχηματισμό.

Όταν γίνονται εκλογές ο Κληρικός είναι ελεύθερος να ψηφίζει το κόμμα που νομίζει ότι θα αντιμετωπίσει καλύτερα τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, αλλά δεν μπορεί να προπαγανδίζει στους Ενορίτες του το κόμμα που εκείνος έχει επιλέξει.

Μερικά κόμματα προσπαθούν να προσεταιρισθούν τους Κληρικούς και τους ανθρώπους της Εκκλησίας, αλλά οι Κληρικοί δεν πρέπει να υποκύπτουν σε αυτόν τον πειρασμό.

Μέ την ευκαιρία αυτή θέλω να υπογραμμίσω την άποψή μου ότι η Εκκλησία πρέπει να απεμπλακεί από τον σφικτό εναγκα­λισμό με το Κράτος για να αποκτήση την ελευθερία της, να διοική τα του οίκου της, σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί χρειάζεται ένας Καταστατικός Χάρτης που είναι νόμος του Κράτους, ο οποίος θα καθορίζει τόσες λεπτο­μέρειες για την εσωτερική ζωή της Εκκλησίας. Θα αρκούσε ένας νόμος που θα καθόριζε την νομική προσωπικότητα της Εκκλησίας και θα έδινε εξουσιοδότηση να πορεύεται σύμφωνα με τους ιερούς Κανόνας.

Επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να υπάρχει ένας νόμος του Κράτους περί Εκκλησιαστικών Δικαστη­ρίων, που ρυθμίζει τόσες λεπτομέρειες, ακόμη και τί θα φορά ο Κληρικός-δικαστής. Θα αρκούσε ένας νόμος με λίγα άρθρα που θα καθόριζε μερικές βασικές αρχές και θα άφηνε την Εκκλησία να δικάζει τους Κληρικούς της σύμ­φω­να με τους ιερούς Κανόνας, χωρίς να επεμβαίνει το κοσμικό δίκαιο.

Δυστυχώς, η υπάρχουσα κατάσταση σε μερικά σημεία ευνοεί την επικράτηση ενός πολιτειοκρατικού πνεύματος. Πρέπει να τεθεί μια τάξη στα θέματα αυτά, ώστε να μη θεωρείται και εκλαμβάνεται η εσωτερική ζωή της Εκκλησίας ως δέσμια του κρατικού-πολιτικού νόμου.

Πάντως, εάν εμείς οι Κληρικοί βλέπουμε τα πράγματα μέσα από την εκκλησιαστική προοπτική, δεν θα διακατεχόμαστε από ανα­σφά­λειες και δεν θα χωρίζουμε τα κόμματα σε εχθρικά ή φιλικά, όπως και δεν θα εμπλεκόμαστε σε εκλογικά διλήμματα. Άλλο είναι το έργο της Εκκλησίας και άλλο το έργο της Πολι­τείας και των κομμάτων.

Όταν μια Πολιτεία επιδιώκει και μπορεί να αντιμετωπίσει την φτώχεια και την ανεργία, τότε πρέπει να είναι ευπρόσδεκτη, γιατί φροντίζει για τα συμφέροντα του λαού».

ΠΗΓΗ:http://www.briefingnews.gr/orthodoxy/item/29693

ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ:ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΑΓΙΟΙ;

Του Γιώργου Θεοχάρη

Ο μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος στο Aγιορείτικο Βήμα
Υπάρχουν σήμερα άγιοι;Τι φταίει και οι γέροντες με χαρίσματα θεού είναι δυσεύρετοι;, είναι μερικά από τα φλέγοντα  ζητήματα που απασχολούν έντονα τους ανθρώπους του εκκλησιαστικού χώρου και τέθηκαν στον μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεο ο οποίος μέσα από το agioritikovima.gr  υπογραμμίζει ότι οι άγιοι γέροντες όπως, οι πατέρες,Παϊσιος,Πορφύριος,Σοφρώνιος και Εφραίμ ο Κατουνακιώτης και άλλοι άγνωστοι, πρέπει να είναι οι οδηγοί και  τα πρότυπά μας.
Παράλληλα, ο Ιεράρχης καλεί τους πιστούς σε προσευχή για την εμπόλεμη κατάσταση στη Συρία, λέγοντας χαρακτηριστικά, ότι πρέπει να  δημιουργήσουμε ενα ΄΄στρατόπεδο΄΄ προσευχής.
Ερωτηθείς για το Άγιο Όρος  εξηγεί ότι, είναι μία πνευματική μήτρα που κυοφορεί και γεννά τέκνα θεού.

Αναλυτικά η συνέντευξη του Σεβασμιωτάτου

-Σεβασμιώτατε, πολύς κόσμος σήμερα διερωτάται εάν υπάρχουν άγιοι. Τί λέτε;
Βεβαίως υπάρχουν άγιοι, ο σκοπός της Εκκλησίας είναι να αγιάζη τους ανθρώπους, αλλιώς δεν πρέπει να υπάρχη. Η Εκκλησία με τα Μυστήρια και με την ασκητική ζωή αποβλέπει στην θεραπεία του ανθρώπου από τα πάθη και στην πνευματική του υγεία, πράγμα που είναι η αγιότητα. 
Ο Θεός λέγει «άγιοι γίνεσθε ότι εγώ άγιός ειμι» (Α' Πέτρ. α', 16). Και στην Αποκάλυψη είναι γραμμένο: «Και ο άγιος αγιασθήτω έτι» (Απ. κβ', 12).
Δυστυχώς, οι περισσότεροι Χριστιανοί σήμερα εκλαμβάνουν την Εκκλησία ως θρησκευτική, ηθική και κοινωνική οργάνωση με κοσμικούς ή ενδοκοσμικούς σκοπούς. Και συναγωνίζονται στην Εκκλησία για παραγωγή κοινωνικού ή ηθικού έργου. 

Φυσικά, γίνεται και ένα τέτοιο έργο στην Εκκλησία, αλλά αυτό είναι το αποτέλεσμα, καρπός της ενώσεως του ανθρώπου με τον Χριστό.
Έτσι, υπάρχουν και σήμερα άγιοι που έζησαν και ζουν μέσα στην Εκκλησία, όπως Επίσκοποι, Ιερείς, μοναχοί, λαϊκοί όλων των κατηγοριών. Όμως, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε εμείς τα ορθόδοξα κριτήρια να τους καταλαβαίνουμε, γιατί αυτοί διαθέτουν έναν εσωτερικό κόσμο που είναι κρυμμένος από τους πολλούς, και πολλοί από μας δεν έχουμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις να τους αναγνωρίσουμε.

Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία δεν είναι μόνον ότι υπάρχουν και σήμερα άγιοι, αλλά το πώς γίνονται άγιοι.
Όλες οι επιστήμες έχουν μια ιδιαίτερη μέθοδο, και για να γίνη κάποιος άγιος πρέπει να ακολουθήση μια συγκεκριμένη μέθοδο, που είναι η κάθαρση της καρδιάς, ο φωτισμός του νού και η θέωση, σε συνδυασμό με τα Μυστήρια της Εκκλησίας. Αυτό το συναντάμε στην «Φιλοκαλία» και στην διδασκαλία των συγχρόνων Πατέρων, και έκφραση της αγιότητος είναι η μετάνοια, η ταπείνωση, η αγάπη στον Θεό και τους ανθρώπους.

Αυτός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι σήμερα διαβάζουν τους βίους και τους λόγους συγχρόνων αγίων, με την αγιογραφική έννοια του όρου, που αγωνίζονται για την σωτηρία τους, όπως του π. Παϊσίου, του π. Πορφυρίου, του π. Σωφρονίου, του π. Εφραίμ Κατουνακιώτη και πολλών άλλων γνωστών και αγνώστων, για να παραμείνω στους κεκοιμημένους. Αυτοί είναι οι οδηγοί και τα πρότυπά μας, χωρίς βεβαίως να καταργήται και να υπονομεύεται ο θεσμός της Εκκλησίας.


-Δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναζητούν έναν Γέροντα με ιδιαίτερα χαρίσματα για να τους καθοδηγήση, κάτι το οποίον αν μη τι άλλο, είναι δυσεύρετο στην εποχή μας.

Αυτό είναι φυσικό να γίνεται. Γιατί οι άνθρωποι σήμερα, όπως και σε κάθε εποχή, αναζητούν ανθρώπους για να τους δείξουν τον τρόπο και τον δρόμο της σωτηρίας, την μέθοδο που οδηγεί στην αγιότητα, στην εσωτερική πληρότητα. Δεν πρόκειται για μέθοδο λογική, τεχνική, ηθική, αλλά για τον συνδυασμό μεταξύ των Μυστηρίων και της ασκητικής ζωής.

Οι άνθρωποι αναζητούν «ζωντανούς οργανισμούς» και όχι απλούς διδασκάλους και ακαδημαϊκούς θεολόγους.
Όπως η βιολογική ζωή μεταδίδεται από ζωντανούς οργανισμούς και όχι νεκρούς, γιατί κανένας νεκρός οργανισμός δεν μπορεί να μεταδώση την ζωή, το ίδιο συμβαίνει και στην πνευματική ζωή. Ένας που αγαπά τον Χριστό με όλη του την ύπαρξη, δηλαδή ψυχοσωματικά, μπορεί να μεταδώση την αγάπη αυτή και στους άλλους. Όποιος γνωρίζει τον δρόμο που οδηγεί σε μια πολιτεία, μπορεί να υποδείξη τον δρόμο και σε αυτούς που την αναζητούν.

Βρίσκω την ευκαιρία να πω ότι υπάρχουν τρεις άξονες της πνευματικής  ζωής, όπως τους ερμηνεύει ο ιερός Νικόλαος Καβάσιλας. Αυτό φαίνεται στα εγκαίνια του Ιερού Ναού, όπου καθαγιάζεται το ιερό θυσιαστήριο από τον Επίσκοπο, ο οποίος θέτει ιερά λείψανα μαρτύρων σε αυτό.

Άρα οι άξονες της πνευματικής ζωής είναι τρείς, ήτοι ο Επίσκοπος, το θυσιαστήριο και οι άγιοι, και πρέπει να λειτουργούν σωστά αυτοί οι τρεις άξονες για να υπάρχη εκκλησιαστικό φρόνημα. Επίσκοπος που δεν συνδέεται με την θεία Ευχαριστία και δεν αναγνωρίζει τους αγίους  θεία Ευχαριστία έξω από τον Επίσκοπο και τους αγίους  και αγάπη στους αγίους χωρίς συμμετοχή στην θεία Ευχαριστία και την ενότητα με τον Επίσκοπο δεν συνιστούν ορθόδοξο εκκλησιαστικό φρόνημα.

Οι μεγάλοι Γέροντες σέβονται τον Επίσκοπο και οδηγούν αυτούς που θέλουν να ενωθούν με τον Χριστό στην θεία Ευχαριστία και τους προετοιμάζουν για την κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού.

Γι’ αυτό και οι άνθρωποι αναζητούν τέτοιους ευλογημένους Γέροντες και δέχονται τον καθοδηγητικό τους λόγο. Στο Γεροντικό και στα ασκητικά κείμενα φαίνεται ότι όσοι διψούν τον Θεό προστρέχουν σε «ζωντανούς οργανισμούς» και τους υποβάλλουν την ερώτηση: «Αββά, ειπέ ρήμα πώς σωθώ». Αυτό το «ρήμα» του αββά έχει δύναμη και ενέργεια, είναι λόγοι του Θεού και απόσταγμα της ζωής του που τους αναγεννά εν Χριστώ.

Δυστυχώς, όπως λέτε και εσείς, τέτοιοι Γέροντες είναι δυσεύρετοι στην εποχή μας, που είναι εποχή εκκοσμικεύσεως και συμβιβασμών στην πίστη και την ζωή, είτε γιατί είναι σπάνιοι ή κρυφοί αυτοί είτε γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να τους ακολουθήσουν.
Ωστόσο, όποιος αναζητά ευρίσκει.
Ο Χριστός το είπε: «Πάς ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τώ κρούοντι ανοιγήσεται» (Ματθ. ζ', 8). Πολλές φορές είναι δίπλα μας ευλογημένοι άνθρωποι και δεν τους υποψιαζόμαστε. Και είναι φοβερό να φεύγουμε από τον κόσμο αυτόν, δηλαδή έρχεται η ώρα να πεθάνουμε, χωρίς να υποψιαζόμαστε τους φίλους του Χριστού που μπορεί να είναι κοντά μας.


-Η Ορθοδοξία σήμερα βλέπουμε ότι σε πολλά μέρη της οικουμένης διώκεται. Πού θα φθάσουν λέτε οι εχθροί μας;

Έχετε απόλυτο δίκαιο. Όπου υπάρχει Ορθόδοξη Εκκλησία δέχεται πειρασμούς και διωγμούς. Είναι ένας νόμος απαρέγκλητος. Το βλέπουμε αυτό οπουδήποτε υπάρχει Ορθόδοξη Εκκλησία, σε βορρά και νότο, ανατολή και δύση. Μόνον που αλλάζει η μέθοδος του διωγμού σε κάθε χώρα. Άλλοτε είναι φανερή και επιθετική και θυμίζει τους αρχαίους χρόνους του Χριστιανισμού και άλλοτε είναι ύπουλη και περισσότερο επικίνδυνη, όπως είναι η εκκο-σμίκευση, δηλαδή ο συγχρωτισμός με τον κόσμο.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, είναι ο λαμπρός ήλιος που προκαλεί και προξενεί πόνο σε αυτούς που έχουν άρρωστους οφθαλμούς και πρόβλημα στην όραση. Και όπου υπάρχει ήλιος υπάρχει και σκιά, και στην σκιά υπάρχει και σκοτάδι, στο οποίο κυκλοφορούν πολλά αιμοβόρα θηρία.

Όταν οι άνθρωποι μισούν τον Χριστό, την Αλήθεια, την Ορθόδοξη Εκκλησία, έχουν εσωτερικό πρόβλημα και μπορούν να φθάσουν μέχρι απίθανου σημείου, μέχρι τρέλλας.
Είδα στο διαδίκτυο την τρομακτική σκηνή της αποκεφαλίσεως ενός Χριστιανού από φανατικό Μουσουλμάνο και έπαθα σόκ. Σκέφθηκα ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο εμαρτύρησαν οι Απόστολοι και οι Μάρτυρες, όπως λέγει το Συναξάριο «ξίφει τελειούται». Και αυτός είναι ένας έλεγχος για μας που αγαπάμε την καλοπέραση, τους συμβιβασμούς, την ευμάρεια.

Έτσι, οι διωγμοί δείχνουν την εσωτερική αρρώστια των διωκτών, αλλά και το μεγαλείο των Χριστιανών. Το μέτρο της αγάπης μας στον Χριστό είναι πολύ υψηλό. Η αγιότητα και η πιστότητα στις ευαγγελικές εντολές δεν προσφέρεται με χαμηλά κριτήρια ηθικού και κοινωνικού έργου, αλλά πρέπει να διαθέτουν υψηλές προδιαγραφές.

Τελικά, η Εκκλησία σήμερα πρέπει να ετοιμάζη τα τέκνα της και αυτούς που αγαπούν τον Χριστό και την σωτηρία τους για το μαρτύριο, για να γίνουν μάρτυρες του Χριστού. Η θεολογία, η ιεραποστολή, το κοινωνικό έργο έξω από την αίσθηση και την προοπτική του μαρτυρίου δε έχει ιδιαίτερη αξία. Οι μεγάλοι Γέροντες κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν «αλείπτες», δηλαδή προπονητές μαρτύρων. Αυτό κάνουν και σήμερα οι μεγάλοι Γέροντες.

Συγκινήθηκα τελευταία όταν έλαβα από μια Χριστιανή από την Αίγυπτο ένα μήνυμα που έλεγε: «Παρακαλώ να εύχεσθε στον Θεό να μας δίνη δύναμη, ειρήνη και ανάπαυση, ώστε να μπορούμε να φέρουμε τον σταυρό μας με θάρρος και σταθερή πίστη και να θεωρηθούμε άξιοι να γίνουμε άγιοι και μάρτυρες για το όνομα του Ιησού Χριστού».
Πώς να μήν αγαπά κανείς αυτήν την διάθεση για μαρτύριο!


-Στην Συρία η κατάσταση είναι έκρυθμη. Μέ σφαγές απειλούν τους Χριστιανούς εκεί εάν δεν εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Πού πάμε τελικά, μήπως αυτές οι πολεμικές συγκρούσεις γενικευτούν;

Παρακολουθώ με βαθειά λύπη όσα γίνονται στην Συρία. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι με το μέρος μιας πλευράς, γιατί κάτι τέτοιο συνεπάγεται συμμετοχή στον φόνο, και επιδέχεται την ανάλογη θεία δίκη. Πάντως, λυπάμαι βαθειά γι’ αυτό το τρελλό ποτάμι αίματος, για την απώλεια των ανθρω¬πίνων υπάρξεων.
Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα στρατόπεδο προσευχής για να σταματήση αυτό το τρελλό λουτρό αίματος και να επέλθη ειρήνη στην περιοχή.

Λυπάμαι και για έναν ιδιαίτερο λόγο, επειδή γνωρίζω τα μέρη αυτά, αφού τα επισκέφθηκα επανειλημμένως την τριετία 1988-1991, αλλά και αργότερα πολλές φορές.
Το έτος 1988, με πρόταση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κυρού Σεραφείμ και απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος πήγα στον Λίβανο για να διδάξω στην Μπελεμέντειο Θεολογική Σχολή «άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός», έχοντας υπηρεσιακό διαβατήριο από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος, για να έχω μεγαλύτερη ασφάλεια.

Επειδή δεν λειτουργούσε το αεροδρόμιο της Βηρυττού, λόγω του εμφυλίου πολέμου, πήγαινα στην Δαμασκό της Συρίας και από εκεί το Πατριαρχείο Αντιοχείας με κατηύθυνε στον Λίβανο.
Έτσι, παρέμενα πολλές μέρες στην Δαμασκό, όπου ομιλούσα σε Ορθοδόξους νέους επιστήμονες και φοιτητές που είχαν μεγάλη δίψα για τον Θεό, επισκέφθηκα πολλές πόλεις όπου λειτουργούσα και ομιλούσα με τους ανθρώπους, όπως την Χόμς, το Χαλέπι, την Λατάκεια κλπ.

Στην Συρία γνώρισα φλογερούς ορθόδοξους Χριστιανούς, καλούς μοναχούς, εξαιρετικούς Κληρικούς. Εκεί απέκτησα φίλους αγαπητούς και λυπάμαι που βλέπω κάθε μέρα αυτήν την αναταραχή στην περιοχή. Γνωρίζω Επισκόπους και Καθηγητές, που ήταν φοιτητές μου στην Θεολογική Σχολή του Λιβάνου, και προσεύχομαι γι’ αυτούς στον Θεό. Βέβαια, γνωρίζω ότι ο Πατριάρχης Αντιοχείας Ιγνάτιος, με τον οποίο συζήτησα πολλές φορές, έχει εξαιρετικές ικανότητες και προσπαθεί να διαφυλάξη και να προστατεύση την Εκκλησία, αλλά ο πειρασμός είναι μεγάλος.

Πάντως, ζούμε σε μια εποχή που δεν πρέπει να βλέπουμε μόνο τον εαυτό μας και το σπίτι μας, αλλά να μας απασχολούν τα προβλήματα των άλλων αδελφών μας ορθοδόξων Χριστια¬νών και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς. Βέβαια, ο Θεός διευθύνει την ιστορία, βρισκόμαστε κάτω από την Πρόνοιά Του, και επεμβαίνει στον κατάλληλο καιρό, αλλά χρειάζεται και η δική μας προσευχή. Έτσι, κάθε θεία Λειτουργία είναι προσευχή για την ειρήνη του κόσμου, την ευστάθεια των Εκκλησιών του Θεού, την παύση των πολέμων.

Ας το κάνουμε αίτημα προσευχής. Ας πονέση η καρδιά μας, γιατί δυστυχώς τα παγκόσμια προβλήματα είναι γεωπολιτικά, αφού όλοι οι λαοί θεωρούνται μικρά πιόνια στην διεθνή σκακέρα, που τα κινούν μερικοί «παγκόσμιοι παίχτες», χωρίς οίκτο και πόνο. Ας γίνη ο Θεός ίλεως σε όλους μας.


-Το Άγιο Όρος μέσα σε όλα αυτά, πολλοί λένε, ότι αποτελεί μια πνευματική όαση που αναπαύονται χιλιάδες κόσμου που τελευταία το επισκέπτονται...

Το Άγιο Όρος είναι πράγματι ένας χώρος ευλογημένος, μια πνευματική όαση, που διαθέτει αγιασμένους ανθρώπους, οι οποίοι ξέρουν να αγαπούν, να συμπαρίστανται στους ανθρώπους, να πονούν, να πεθαίνουν για τους άλλους, να αναπαύουν τους ταλαιπωρημένους.

Νά μη σας φανή παράδοξο αν σας πω ότι το Άγιον Όρος είναι ένας χώρος πολέμου, ένας τόπος που γίνονται συρράξεις πολεμικές. Εννοώ βέβαια πολέμους πνευματικούς εναντίον των πονηρών πνευμάτων. Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τάς αρχάς, προς τάς εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοίς επουρανίοις» (Εφ. στ', 12).

Οι Πατέρες του Αγίου Όρους αποκτούν εμπειρία αυτού του πολέμου, γι’ αυτό και μπορούν να διδάξουν αυτήν την πνευματική πολεμική μέθοδο σ’ αυτούς που επιθυμούν να την μάθουν. Όταν κανείς αγωνίζεται εναντίον του διαβόλου, της αμαρτίας και του θανάτου μπορεί να βιώση τους καρπούς της θείας Οικονομίας, της Ενανθρωπήσεως του Χριστού και να αποκτήση την πνευματική ελευθερία και την εσωτερική πληρότητα.

Από τα φοιτητικά μου χρόνια επισκεπτόμουν συχνά το Άγιον Όρος, γνώρισα οσίους μοναχούς, γεύθηκα το ευλογημένο ψωμί τους άκουσα τον αγιασμένο λόγο τους, αισθάνθηκα την αγάπη και την κρυφή ζωή τους, γνώρισα τί θα πή φυσικός εν Χριστώ άνθρωπος, αγρύπνησα στις Μονές, στις Σκήτες και τα ερημητήρια, περπάτησα στα θαυμάσια μονοπάτια, χάρηκα την παρθενική φύση του και γενικά έζησα έναν κόσμο αγάπης, καθαρότητος, ευαισθησίας και αρχοντιάς.

Στο Άγιον Όρος γνώρισα την αλήθεια ότι οι πραγματικοί μοναχοί εμφορούνται από την προφητική, αποστολική και μαρτυ¬ρική ζωή, είναι «οι ευαγγελικώς ζώντες», είναι οι σύγχρονοι Προφήτες, Απόστολοι και Μάρτυρες της Εκκλησίας. Πολλές φορές επικαλούμαι τις πρεσβείες τους και τις ευχές τους.

Το Άγιον Όρος, παρά μερικά λάθη που γίνονται από μεμονωμένους μοναχούς, είναι ένας τόπος μυστηρίου, που φλέγεται από την προσευχή, είναι μια πνευματική μήτρα που κυοφορεί και γεννά τέκνα του Θεού, ουρανοπολίτες. Γι’ αυτό και πρέπει να το σεβόμαστε βαθειά.


Εστάλη από:http://www.agioritikovima.gr/

ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ: «ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΕ ΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ «ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΑ» ΣΤΟΝ ΛΑΟ, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ»

Tου Γιώργου Θεοχάρη
«Βέλη» κατά των πολιτικών  για το χαράτσι στα ακίνητα μέσω της ΔΕΗ εξαπολύει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος. λέγοντας ότι ο ο­ποί­ος Ορ­γα­νι­σμός έ­χει σκο­πό να δί­νη φώς και ό­χι να σκορ­πά σκο­τά­δι.

« Ό­λη η ζω­ή της Εκ­κλη­σί­ας με την λα­τρεί­α, την θε­ο­λο­γί­α, την ποι­μα­ντι­κή της δια­κο­νί­α εί­ναι η πα­ρη­γο­ριά των αν­θρώ­πων και νο­η­μα­το­δο­τεί την ζω­ή τους. Στους και­ρούς μας που η Πο­λι­τεί­α με τα όρ­γα­νά της, έ­χει α­πο­γο­η­τεύ­σει τον λα­ό, η Εκ­κλη­σί­α εί­ναι χώ­ρος πνευ­μα­τι­κής υ­γεί­ας.» εξηγεί ο Ιεράρχης.

Ταυτόχρονα μιλά για τους νέους και την οικονομική κρίση κάνοντας και την αυτοκριτική του, ενώ αναφέρεται και στο  πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων «που δεν μπο­ρεί να πε­ρι­κλει­σθή στα φω­τά­κια, στον στο­λι­σμό του δέν­δρου, τις εκ­δρο­μές και τις αι­σθη­σια­κές χα­ρές» , όπως σημειώνει.

Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, η Εκ­κλη­σί­α δεν βο­η­θά­ει ό­σο μπο­ρεί αλ­λά πε­ριο­ρί­ζε­ται σε μί­α συμ­βο­λι­κή στή­ρι­ξη στους α­να­ξιο­πα­θού­ντες, λέ­νε πολ­λοί. Εί­ναι έ­τσι τα πράγ­μα­τα;

Δεν ξέ­ρω τί λέ­νε πολ­λοί, αλ­λά ε­γώ ξέ­ρω ό­τι η Εκ­κλη­σί­α εί­ναι στή­ριγ­μα και ελ­πί­δα γι’ αυ­τούς που προ­στρέ­χουν σε αυ­τήν και την ε­μπι­στεύ­ο­νται. Οι πολ­λοί κά­θο­νται έ­ξω α­πό την Εκ­κλη­σί­α και την κρί­νουν με τα δι­κά τους κρι­τή­ρια και τις δι­κές τους σκέ­ψεις. Ό­λη η ζω­ή της Εκ­κλη­σί­ας με την λα­τρεί­α, την θε­ο­λο­γί­α, την ποι­μα­ντι­κή της δια­κο­νί­α εί­ναι η πα­ρη­γο­ριά των αν­θρώ­πων και νο­η­μα­το­δο­τεί την ζω­ή τους. Δί­νει φώς, ζω­ή, ελ­πί­δα, νό­η­μα, προ­ο­πτι­κή. Ό­ταν κα­νείς ζή μέ­σα στον χώ­ρο της τα κα­τα­λα­βαί­νει ό­λα αυ­τά. Βε­βαί­ως, η Εκ­κλη­σί­α βο­η­θά και οι­κο­νο­μι­κά τους αν­θρώ­πους, αν και δεν εί­ναι Υ­πουρ­γεί­ο Κοι­νω­νι­κής Πρό­νοιας.

ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ,ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟ «IMAGE MAKING» KAI TO «STAR SYSTEM»

Του Γιώργου Θεοχάρη
O MHΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓ.ΒΛΑΣΙΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΣΤΟ AGIORITIKOVIMA.GR-ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ  ΑΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ

«Βέλη» σε πολιτικούς αλλά και σε κληρικούς εξαπολύει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγ.Βλασίου Ιερόθεος σε συνέντευξη του στοagioritikovima.gr. Με αφορμή την  αγωνία και τον πόνο που καταθέτουν οι συνάνθρωποι μας  στον ίδιο και σε Ιερείς της περιφέρειας του ο Ιεράρχης είπε «Είναι αγανακτισμένοι για τους πολιτικούς που ενώ έβλεπαν ή έπρεπε να βλέπουν πιο μακριά, δεν λάμβαναν τα κατάλληλα μέτρα». Να μην παίζουν με τους όρους «image making» και του «star system» καλεί τους κληρικούς εκείνους «που προσπαθούν να εντυπωσιάζουν με τα «πυροτεχνήματα» που χρησιμοποιούν και τις κοσμικές πρακτικές χάρη διαφόρων σκοπιμοτήτων»,όπως χαρακτηριστικά εξηγεί ο κ. Ιερόθεος.
Παράλληλα, υποστηρίζει, «Δυστυχώς, σήμερα επικρατεί μια νέα θρησκεία, δηλαδή, «η θρησκεία της φιλαργυρίας», όπως ευστόχως έχει χαρακτηρισθεί ο καπιταλισμός.»
 

 Σεβασμιώτατε, ο Έλληνας σήμερα καλείται να ανταπεξέλθει σε έναν "γολγοθά". Η ανεργία και η ανέχεια χτυπά όλο και περισσότερες πόρτες. Αυτό τί αντίχτυπο έχει στην Εκκλησία; Τί σας λένε οι συνάνθρωποι μας  που σας πλησιάζουν;

Ανοιχτή επιστολή προς την Ι. Σύνοδο και το Μητροπολίτη Ναυπάκτου!

Ανοιχτή επιστολή με αφορμή δημοσίευμα της Romfea.gr σχετικά με τις εξελίξεις στην Ιερά Μονή της Μεταμορφώσεως Ναυπάκτου, απέστειλε ο δικηγόρος Ιωάννης Κανελλόπουλος από την Πάτρα.

Να αναφερθεί ότι η επιστολή κοινοποιείται προς όλους τους Αρχιερείς της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιερόθεο.