Χρειαζόμαστε έναν Ηγέτη! Έντιμο! Πατριώτη! χωρίς διαπλοκές και εξαρτήσεις.

GEWKWN

Χρειαζόμαστε έναν Ηγέτη! Έντιμο! Πατριώτη, ο οποίος………., να εξοστρακίσει την ανικανοκρατία και να ξεπαστρέψει την αριστεία των αχρήστων και τη βασιλεία των πολιτικών και οικονομικών αγυρτών

Αθάνατε, πάντα επίκαιρε, στρατηγέ Μακρυγιάννη: «Αχ, πατρίδα μου, δεν θα σ’ αφήσουν ζωντανή, ότι αυτήνοι σε κυβερνούν κι άλλοι τοιούτοι, κι απ’ αυτούς κρέμεσαι. Η ψυχή τους ολουνών είναι η ίδια. Δόλον θυσιάζουν διά εσένα πλήθος, κι αρετή και πατριωτισμόν τελείως. Και κιντυνεύεις. Μ’ αυτά δεν θα πας ομπρός» (Απομνημονεύματα, τ. Α΄, σελ. 154).

Ποιος ευθύνεται για την κατάπτωση, τη διάλυση σχεδόν των πάντων, την κατάρρευση κάθε προοπτικής, το σκοτεινό παρόν και το ερεβώδες μέλλον; Το διασάλπισε ο Δάντης πριν από οκτώ αιώνες. Δεν ευθύνεται ο λαός. Η ευθύνη ανήκει στο κομματικο-πολιτικό και κοινωνικό σύστημα και στην κακή, ανάξια και ανεπαρκή διακυβέρνηση: «Νογάς, λοιπόν, πως η κακιά κυβέρνια/ είναι αφορμή που σάπισεν ο κόσμος» (Canto XVI, στ. 103-105 – μετ. Ν. Καζαντζάκης).

Ο Αριστοφάνης περιέγραψε πριν από 2500 και πλέον χρόνια την κατάντια: «Πονάω που βλέπω όλα να σαπίζουν σ’ αυτόν τον τόπο. Στην εξουσία πάντοτε οι

Προφητεία : Ανοίγει η Βίβλος του 2019 – Η χώρα μας περιμένει έναν ηγέτη, απεσταλμένο του Θεού, που θα αφυπνίσει τον λαό πού τώρα κοιμάται.

Σχόλιο ιστολογίου:

ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στο θέμα της αναλαμπής της Ορθοδοξίας, γιατί τελικά μήπως περιμένοντας την αναλαμπή επικρατήσει ο σκοταδισμός;

Περιμένουμε ένα ηγέτη να μας σώσει; αλλά παραμένουμε αμέτοχοι περιμένοντας, χωρίς να ετοιμάζουμε τις προϋποθέσεις για τον ηγέτη της Ελλάδας (ας είναι ένας  πατριώτης). Αντίθετα όμως με αυτή τη μετριοπάθεια και τη στάση μας, ο ηγέτης που μας επιβάλλουν είναι ο αντίχριστος και κάθε μέρα αυτός μας πλησιάζει περισσότερο και ο Θεός απομακρύνεται από όλους εμάς, που περιμένουμε και περιμένουμε, ενώ είμαστε έτοιμοι σαν πρόβατα για την σφαγή .... και θα συνεχίσουμε να περιμένουμε; 

«Τι θα γίνει γέροντα με τον κόσμο που έχει αγανακτήσει με δαύτους … Σαν μαγεμένοι ψηφίζουν τα Νομοσχέδια το ένα πίσω από το άλλο, παρόλο που γνωρίζουν ότι καταστρέφουν την Ελλάδα… 

Σήμερα υποδούλωσαν τη χωρα μας …η Ελλαδα τελειωσε, η πατριδα μας εσβησε … Δεν οριζει πλεον ο Έλληνας τη ζωη του …

Δεν αισιοδοξεί, αλλά ελπιζει μονο στο αναπαντεχο και ξαφνικό γεγονός  που θα αναποδογυρίσει την πλάση και θα γκρεμίσει τα «δεσμά του»…....

Οι Σουηδοί αντικαθιστούν τώρα τίς πιστωτικές κάρτες και ταυτότητες με

Αντέχετε, κύριε Τσίπρα και κύριε Μητσοτάκη;

Αρθρο-παρέμβαση του εκδότη της «δημοκρατίας» Ι. Ν. Φιλιππάκη

H «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» αφιέρωσε το κεντρικό της θέμα στο φύλλο του Σαββάτου στην επιτακτική ανάγκη να βρεθεί ηγέτης που θα βγάλει αυτόν τον τόπο από το τέλμα όπου βρίσκεται εδώ και δεκαετίες. Δυστυχώς η παρέμβασή μας τελείωνε με τη φράση «Για την ώρα, μια τέτοια μορφή δεν φαίνεται στον ορίζοντα».

Μέχρι να βρεθεί όμως (και αν βρεθεί) μήπως δίνεται η ευκαιρία στους δύο πολιτικούς ηγέτες που εκφράζουν (;) ή θέλουν να εκφράσουν την πλειονότητα του ελληνικού λαού να συνεννοηθούν (επιτέλους!) στην υλοποίηση ενός σχεδίου έκτακτης ανάγκης; Ενός σχεδίου που θα θέσει τις βάσεις ώστε στο μέλλον να μην ξαναπνιγούμε και να μην ξανακαούμε;

Αλήθεια, είναι τόσο δύσκολο να ζητηθεί η επείγουσα καταγραφή από όλες τις αρμόδιες κατά τόπους Αρχές των προβληματικών χωροταξικά περιπτώσεων; Ρέματα που έχουν μπαζωθεί ή στα οποία έχουν χτισθεί αυθαίρετα. Αιγιαλοί που έχουν περιφραχτεί και είναι αδύνατη η πρόσβαση. Οικιστικά συγκροτήματα που έχουν αναπτυχθεί χωρίς καμία ρυμοτομία. Δρόμοι που έχουν φτιαχτεί και θυμίζουν μονοπάτια. 

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΗΓΕΤΗΣ

Υπέρ της πατρίδος το παν!

Η κατάσταση σε μια χώρα δεν επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Αν κάποιος κάνει τον κόπο και πειθαρχήσει συναισθηματικά ώστε να εξετάσει αμερόληπτα τα δεδομένα, μπορεί να αντιληφθεί αν η εθνική ναυς ακολουθεί τη σωστή ρότα ή αν κλυδωνίζεται επικίνδυνα και τα στεγανά της πλημμυρίζουν με θαλασσόνερα.

Η Ελλάδα δεν κλυδωνίζεται. Εχει βρει σε ύφαλο. Βυθίζεται. Η οικτρή κατάληξη που δείχνει ότι θα έχει το συλλογικό ταξίδι οφείλεται στους ανίκανους, ανέμπνευστους, ανεπάγγελτους, αποκομμένους από την κοινωνία, ετερόφωτους και ξενόδουλους καπετάνιους. Η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες πάσχει από ηγεσία. 

Εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει πνευματικό και ηθικό εκτόπισμα και να φωτοβολεί η αρετή, χάσκει μέλαινα η οπή της χειριστοκρατίας, του κομματισμού, της αμηχανίας απέναντι και στα έκτακτα γεγονότα και στην καθημερινότητα των πολιτών.

Η πατρίδα μας χάνεται σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση και οι θολές φιγούρες των πνευματικά ολίγιστων προσπαθούν να συγκαλύψουν την τραγική αλήθεια με

Η Ελλάδα οδηγείται σε ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟ! Ζητείται ηγέτης…

Φαίνεται να επικρατεί ο ισχυρισμός πως σε μία χώρα των 10,75 εκ. Πολιτών, εκ των οποίων τα 2 εκ. είναι απόφοιτοι Πανεπιστημίων, δεν υπάρχει καμία ηγετική φυσιογνωμία – κάτι που εάν ήταν αλήθεια…

τότε δίκαια θα κατέληγε η πατρίδα μας στα σκουπίδια της ιστορίας, αφού δεν θα διέθετε ούτε έναν ικανό να την οδηγήσει στην απελευθέρωση της από το γερμανικό οικονομικό ζυγό.

Ανάλυση του Βασίλη Βιλιάρδου,

Όλοι γνωρίζουμε πλέον τι συμβαίνει σήμερα στην πατρίδα μας. Ειδικότερα, η εξουσία έχει υπεξαιρεθεί δόλια από κάποια μεμονωμένα άτομα που δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν το κόμμα τους εν αγνοία του – επίσης να προβούν σε δεκάδες προεκλογικές δεσμεύσεις που δεν είχαν καμία πρόθεση να τηρήσουν και τελικά να δολοφονήσουν την τελευταία ελπίδα των Ελλήνων. Η συνεργασία τους δε με τους οικονομικούς κατακτητές της χώρας ήταν προγραμματισμένη από πολύ πριν – ενώ στη συνέχεια δρομολόγησαν τα ύπουλα πρωσικά σχέδια σχετικά με το ξεπούλημα της σκόπιμα απαξιωμένης δημόσιας περιουσίας, με την υφαρπαγή της ιδιωτικής μέσω των υπερβολικών φόρων, της πτώσης των

Είσαι πρόβατο ή αετός;

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Ένας ηγέτης είναι έμπορος ελπίδας.

Ναπολέων Βοναπάρτης

Στην άκρως επίκαιρη παρατήρηση «δεν υπάρχει ηγέτης» τίθεται όμως και η εξής ερώτηση: Τι είδους ακόλουθοι είμαστε για να δούμε τι ηγέτη θέλουμε ή μπορούμε να αναδείξουμε.

Ας δούμε όμως πρώτα τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει κάποιον να ακολουθήσει έναν ηγέτη και έτσι να καταλάβουμε γιατί οι σύγχρονοι ηγέτες έχουν ελάχιστους ακόλουθους.

Ναπολέων Βοναπάρτης

Ένα στοιχείο είναι ο σεβασμός που προκαλεί ένας ηγέτης. Εάν οι ακόλουθοι σέβονται τον ηγέτη τότε τον ακολουθούν ακόμα και εάν τα επιχειρήματά του δεν είναι ισχυρά αλλά εάν δεν τον σέβονται τότε μπορεί επίσης να τον ακολουθήσουν γιατί θεωρούν ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή ωστόσο θα αμφισβητούν την ικανότητα του να λαμβάνει τις σωστές αποφάσεις. Σε αυτή την περίπτωση, οι ακόλουθοι επικαλούνται την φράση: «Με αυτόν που μπλέξαμε, ο Θεός να βάλει το χέρι του». 

Ένα άλλο στοιχείο είναι η εμπιστοσύνη. Πώς μπορεί να δημιουργήσει

Τώρα η πατρίδα σ' έχει ανάγκη Καπετάνιε, όσο ποτέ...

sibilla-gr-sibilla.blogspot

Η ΑΓΕΛΗ ΑΝΑΖΗΤΕΙ ΤΟΝ ΗΓΕΤΗ ΤΗΣ

Θα έχετε διαπιστώσει ότι αρκετοί συμπολίτες μας που είναι αδύναμοι και έχουν ανεπτυγμένο το αγελαίο ένστικτο αναζητούν απεγνωσμένα τον "νταβατζή" ηγέτη που θα καθαρίσει για πάρτη τους.

Όμως έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί η

εποχή των ηγετών. Βλέπετε άραγε πουθενά κανέναν ηγέτη παγκοσμίως;

Ενώ φυσικά σήμερα οι σύγχρονοι πολιτικοί είναι σαφώς πιο εξελιγμένοι και μορφωμένοι από τους παλιούς, εντούτοις, δυστυχώς ή ευτυχώς η σύγχρονη

ΕΧΟΥΝ ΑΡΑΓΕ ΕΚΛΕΙΨΕΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΗΓΕΤΕΣ;

Του Πέτρου Χασάπη
Βλέποντας το που οδηγείται η Ευρώπη και ο κόσμος γενικότερα, πολλοί ισχυρίζονται ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχουν εκλείψει σήμερα οι μεγάλοι ηγέτες.
Η αλήθεια είναι πως δεν εξαφανίστηκαν ξαφνικά οι ηγέτες και ότι όλοι οι νεότεροι πολιτικοί έγιναν με μιας ανίκανοι. Η αλήθεια είναι ότι άλλαξαν οι συνθήκες. 
Στη νέα τέταρτη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας που έχουμε ήδη εισέλθει, αυξήθηκαν απότομα η πολυπλοκότητα και ο αριθμός των προβλημάτων που

«Η ΤΥΦΛΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΣΑΣ ΘΑ ΣΑΣ ΑΦΑΝΙΣΕΙ», (βίντεο)

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Ένας πολύ γνωστός βετεράνος ηθοποιός, ο Donald Sutherland, στα τελευταία του αποφάσισε να μιλήσει για ένα κόσμο που χάνεται προδομένος από τους ίδιους τους ηγέτες του, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα δικά τους συμφέροντα και η εγκαθίδρυση της δικτατορίας της Νέας Τάξης.
«Οι πόλεμοι γίνονται μόνο για κερδοσκοπία, Λένε δήθεν για την δημοκρατία αλλά γίνονται για ένα 10% πάμπλουτων που κυβερνά τον κόσμο σαν αγέλη προβάτων. Σκλάβοι να δουλεύουν για αυτούς η Νέα τους Τάξη».

Ηγέτης ή Εξουσιαστής;

Γράφει η Αγγελακοπούλου Σταυρούλα 
Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε η πρόσφατη εμπειρία ενός φίλου η οποία με προβλημάτισε και ταυτόχρονα μου θύμισε, το πολυσυζητημένο πείραμα ψυχολογίας που έγινε το καλοκαίρι του 1971 και έμεινε γνωστό στα επιστημονικά ιστορικά ως «το πείραμα της φυλακής». Πρόκειται για το πείραμα του staford που έγινε στο Palo Alto των ΗΠΑ με χρηματοδότηση από το αμερικάνικο ναυτικό, με στόχο την μελέτη του πως και γιατί, των εξεγέρσεων στις στρατιωτικές φυλακές κ ουσιαστικά την κατάχρηση εξουσίας. Από τα 50 άτομα που συμμετείχαν άμεσα ή έμμεσα στην ιστορία αυτή, μόνο ένα άτομο η Cristina Maslach, (μέλλουσα σύζυγος του καθηγητή ψυχολογίας Philip Zibardo που είχε αναλάβει την έρευνα), ήταν η μόνη που εναντιώθηκε για ηθικούς λόγους στη συνέχιση

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΗ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΝΟΣ ΗΓΕΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥΣ

Πάντα μα πάντα το συμφέρον των διεθνή τραπεζιτών είναι ενάντια στο συμφέρον του κράτους και του λαού.

Αυτοί επιζητούν σε κάθε τους ενέργεια μείωση της δύναμης του κράτους και υποβάθμιση του πολίτη σε όλα τα επίπεδα, μέχρι να καταργηθούν τα εθνικά κράτη και ο άνθρωπος να γίνει δούλος.

Βρίσκονται πάντα κρυμμένοι πίσω από κάθε εξέλιξη, για να μην γίνονται ορατοί από το πλήθος, γιατί τότε η ανθρωπότητα θα ενωθεί εναντίον τους και θα πάψει η κυριαρχία τους .

Σε αυτό το άρθρο, θα αναλύσουμε τα μέσα και τα όπλα που χρησιμοποιούν οι διεθνείς τραπεζίτες, όταν θέλουν να ρίξουν ένα ηγέτη, που τολμά να υπηρετά το συμφέρον του λαού ή άλλα συμφέροντα και δεν εξυπηρετά τα συμφέροντα τους.

Τα υψηλά στρώματα της κοινωνίας στη συντριπτική τους πλειοψηφία, για να μπορέσουν να ανέβουν στην ιεραρχία της κοινωνίας, έγιναν μέλη σε μασωνικές

ΤΑ ΝΟΜΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ

«Οι αλλοδαποί που δανείζουν χρήματα σε κάποιο κράτος δεν μπορούν ( ...) να περιμένουν από αυτό να κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήρια, να διαλύσει την αστυνομία, να παραμελήσει τις δημόσιες υπηρεσίες και να εκθέσει το λαό του σε συνθήκες χάους και αναρχίας μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τους δανειστές του». 

Δήλωση της Νότιας Αφρικής στην Επιτροπή της Συνθήκης της Χάγης για την Κωδικοποίηση του Διεθνούς Δικαίου (1930).

Θεσμοί υπεράνω κάθε αντιμνημονιακής υποψίας, όπως το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, αλλά και το καθ" ημάς Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή βεβαιώνουν το αυτονόητο: ότι...

 

το χρέος δεν είναι βιώσιμο, χωρίς γενναίο κούρεμα, δηλαδή διαγραφή του μεγαλύτερου τμήματός του. Προφανώς ο προτιμότερος τρόπος για κάτι τέτοιο είναι, όπως σε όλα τα πράγματα, ο συναινετικός: να αποφασιστεί από μια Διεθνή Διάσκεψη με συμμετοχή της Ελλάδας και των δανειστών, όμοια με αυτή του Λονδίνου που απομείωσε το 1953 το χρέος της Γερμανίας. Γιατί να δεχθούν όμως -διαμαρτύρονται τα παπαγαλάκια- παρόμοια προοπτική οι δανειστές; Μα, για να μη χάσουν όλα τα χρήματά τους, όπως θα συμβεί αν επιλέξουν το δρόμο συνέχισης των μνημονιακών εκβιασμών ή άλλων μονομερών ενεργειών.

Σαμαράς, Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ ο Σημίτης ....ασήμαντοι ηγετίσκοι οι Eυρωπαίοι ηγέτες !

Προσοχή αδέρφια ....Φρίκη ! ....φαίνεται ότι ....ο Άντονι και ο Μπένι είναι το ίδιο πρόσωπο(Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ) ....με τρίτη εκδοχή(Χαιντάκι μικρό!) τον κακιασμένο Άδωνις.

 

 Ίσως οι τύποι να έχουν δει πολλές φορές την αμερικάνικη ταινία τρόμου *Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ ....και ξέρουν να παίζουν καλά τον ρόλο του καλού και του κακού ....εναλλάξ!

Έτσι δικαιολογείται η παροχή κάλυψης -από τον Άντονι- στον Μπένι ....χθες στην βουλή για τα υποβρύχια ....τι τον εαυτό του θα παρέπεμπε;

Αλλά,

Ότι και να κάνει ο Αντώνης είναι πάντα ο "καλός". (Πουλάει επικοινωνιακά ....τον ερωτεύτηκε και η Μερκέλοβα)

Ότι και να κάνει ο Βαγγέλης θα είναι πάντα ο "κακός". (Ως θηλυκό με "γούστο" η Μερκέλοβα τον απέρριψε)

Ότι και να κάνει ο Άδωνις ....στο εξής θα είναι η τρίτη εκδοχή του κακού ....ρόλο που διάλεξε ο ίδιος με εκείνες τις κακιασμένες τσιριμόνιες του για την "δόξα των απολύσεων" ....που πήγανε κάποιοι άλλοι να του πάρουνε.

Ας σοβαρευτούμε:

Πίσω από το κίνημα των 58 του ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ....βρίσκεται ο Σημίτης  ....άλλωστε παρέστη(!) ....έκανε και δηλώσεις.

Ο Ε. Βενιζέλος δεν είναι ο "άτυπος αρχηγός" του κινήματος των 58;

http://www.newsbomb.gr/bloggers/markopedio/story/380487/elia-i-kissos

Αν λοιπόν ο Σημίτης είναι -κατά τον Σαμαρά- ο δόκτωρ Τζέκιλ και ο κύριος Χάιντ(ιδέ παρακάτω) ....ο Ευάγγελος ως καθολικός διάδοχος της Σημιτικής σχολής και της "Ελιάς" τι είναι(;) ....ο ΥΠΟ-δόκτωρ Τζέκιλ και Χάιντ ....που ουσιαστικά κυβερνά την χώρα με τα συνδικαλιστικά απόβλητα(από την κοινωνία) ....εμφανιζόμενος -ενίοτε- και ως καλός Σαμαρείτης ....ΌΞΩ ΡΕ ΑΠ' ΤΗΝ ΠΑΡΆΓΚΑ!

A] Ξέρετε τι έλεγε ο Αντώνης της ΠΟΛΑΝ ....για τον Σημίτη;

Διαβάστε στην εφημερίδα  "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ"(ΦΩΤΟ) στο φύλο ....της 2-6-1999:

 

 "....O πρόεδρος της Πολιτικής Άνοιξης χαρακτήρισε τον Kώστα Σημίτη «δόκτορα Tζέκυλ και Mίστερ Xάιντ.... που εκτελεί -πρόθυμα- σαν καλό παιδί ο,τι του ζητήσουν οι Aμερικανοί...."  (άδικο είχε;)

B] Ξέρετε τι έλεγε -στην ίδια συνέντευξη- ο Αντώνης της ΠΟΛΑΝ ....για τους Ευρωπαίους ηγέτες ....μηδέ -προφανώς- του Κολ, του Σρέντερ -και των άλλων τους ..που σήμερα προσκυνάμε- της Γερμανίας -φίλων του Σημίτη- εξαιρουμένων;

"....Ακόμη, αναφέρθηκε με μάλλον ακραίο τρόπο και χωρίς διακρίσεις στους Eυρωπαίους ηγέτες κάνοντας λόγο για «το μίζερο ρόλο του κομπάρσου που έχουν αποδεχθεί για την Eυρώπη αυτοί οι ασήμαντοι ηγετίσκοι », εννοώντας ίσως ότι κάτι τέτοιο έρχεται σε αντίθεση με τον στοιχειώδη σεβασμό στους ευρωπαϊκούς λαούς οι οποίοι τυγχάνει να τους έχουν εκλέξει ανεξάρτητα με το αν διαφωνεί ή όχι κάποιος με την πολιτική τους...."  (άδικο είχε;)

Τι τα θέλετε αγαπητοί μου ....υποχθόνιοι και καταχθόνιοι δόκτωρες Τζέκιλ και Μίστερς Χάιντ ....μας γκουβερνάρουν και τώρα το δωδεκαήμερο που θα βγούνε από τα "μαύρα έγκατα του  βουλευτηρίου των Αθηνών" ....τα τραγόμορφα "ξαδέρφια" του αρχαίου Θεού Αδώνιδος ....προσέχετε ιδιαίτερα ....αν κάποιοι απ' αυτούς σας επισκεφθούν στον τόπο σας ....πάρτε στειλιάρι ....συγνώμη την αγιαστούρα ήθελα να πω.

* Το Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ είναι μια αμερικάνικη ταινία τρόμου, βασισμένη στην νουβέλα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ. Ο σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Ρούμπεν Μαμούλιαν, και είναι γραμμένο από τους Σάμουελ Χοφενστάιν και Πέρσυ Χεθ.

Ο Δρ. Τζέκιλ πιστεύει πως ο άνθρωπος έχει δύο φύσεις: το καλό και το κακό. Πειραματίζεται πάνω τους, και κατά λάθος μεταμορφώνεται στον κακό του εαυτό, τον Χάιντ, που αρχίζει να πραγματοποιεί διάφορα εγκλήματα στο Λονδίνο.

«Ελιά» ή… κισσός;

10/12/2013 20:53

MΑΡΚΟΠΕΔΙΟ

Είν' αλήθεια, η «κεντροαριστερά» ζει μεγάλες στιγμές! Στιγμές ανάτασης, ανάταξης, ανανέωσης και προπαντός, πλεύσης στο λαό!

Του Μάρκου Μουζάκη
Αντάμα με τα συστημικά εκδοτικά συγκροτήματα, αυτά τα οποία στήριξαν και στηρίζουν τα επαχθή μνημόνια!
Αντάμα με τα δημοσιογραφικά καρακόλια του συστήματος, αυτά τα οποία ξορκίζουν κάθε αγώνα του λαού ενάντια στην εξαθλίωση, την εξαχρείωση, την υποταγή, την ταπείνωση!
Αντάμα με τον αρχιερέα του «εκσυγχρονισμού», τον Κ. Σημίτη.
ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΑ ΣΤΟ,
http://www.newsbomb.gr/bloggers/markopedio/story/380487/elia-i-kissos

Από τον κύριο Γεώργιο Δ.

Λάβρος ο Πούτιν εναντίον των Τραπεζών

Τρείς ολόκληρες ώρες άφησε ο Πούτιν τους μεγαλύτερους Τραπεζίτες της Ρωσίας να περιμένουν στον προθάλαμό του. Και όταν τους συνάντησε, ήταν λάβρος εναντίον τους. Μια τέτοια στάση απέναντι σε Τραπεζίτες, συναντάται εξαιρετικά σπάνια από πολιτικούς ηγέτες.

Στις 4 Ιουλίου ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν πραγματοποίησε συνάντηση με τους επικεφαλής των μεγαλύτερων ρωσικών Τραπεζών στην εξοχική προεδρική κατοικία Νοβο-Ογκαριόβο, προκειμένου να κατανοήσει γιατί τα επιτόκια των δανείων για επιχειρηματικότητα στη Ρωσία είναι τόσο υψηλά. Αφήνοντας κατ’ αρχήν τους Τραπεζίτες να τον περιμένουν τρεις ώρες, στη συνέχεια ο αρχηγός του κράτους τους κατέκρινε για μονοπωλιακή πολιτική, απληστία, και όρθωση εμποδίων στην οικονομική ανάπτυξη.

Κοντογιώργης: «Αυτό το πολιτικό σύστημα, εκτός από “νεκρόφιλο”, παράγει “ηγέτες σκουπίδια”».

Η ελληνική κρίση είναι μονοσήμαντα πολιτική 
Του Γιώργου Κοντογιώργη

Η πρωτοφανής κρίση που διέρχεται η χώρα είναιπρωτογενώς πολιτική. Την προκάλεσε εξ ολοκλήρου το πολιτικό σύστημα και, στο πλαίσιο αυτό, το πολιτικό προσωπικό που αυτό “παράγει”. Ένα προσωπικό που λειτουργεί, έναντι του κράτους, με τους όρους του υποκόσμου: ιδιοποιείται απροκάλυπτα το δημόσιο αγαθό που προόρισται να υπηρετήσει. Ασκεί πολιτικές που εξυπηρετούν εντέλει…
τους ιδίους και τους συγκατανευσιφάγους που διαπλέκονται μαζί τους, με διακύβευμα τη νομή της κοινωνίας.

Έχει αποσυνθέσει και (ανα-)δομήσει το κράτος, από την τελευταία του βαθμίδα, με μέτρο την αρχή των ολιγαρχικών συμμοριών, τις οποίες ενορχηστρώνει η κομματική νομενκλατούρα. Τέλος, χρησιμοποιεί τη Βουλή ως νομοθετικό όχημα και ως καθαρτήριο της ανομίας.

Τα αναχώματα που η πολιτική τάξη έχει ορθώσει, προκειμένου να παραμένει υπεράνω του νόμου και να κατοχυρώσει το λεηλατικό της έργο, υπερβαίνουν τη φαντασία, ακόμη και του πιο ευφάνταστου κακοποιού. Ένα ολόκληρο οπλοστάσιο -το Σύνταγμα, ο Κανονισμός της Βουλής, και οι νόμοι για την (μη) ευθύνη τους- συμπληρώνει η κατά συρροήν καταχρηστική εφαρμογή τους, με κορυφαία την επένδυση της Βουλής με δικαστικές αρμοδιότητες, ώστε να αποκλεισθεί κάθε δικλείδα διαφυγής προς τη δικαιοσύνη, ακόμη και των ιδιωτικών κακουργιών των μελών της. Στο πλαίσιο αυτό, η Δυτική κρίση, απλώς εξέθεσε την πολιτική τάξη, δεν παρήγαγε την ελληνική κρίση.

Στο κλίμα αυτό, η επένδυση στην ασυδοσία και στην ατιμωρησία για τη λεηλασία, τη διαπλοκή, τη διαφθορά, την αποδόμηση της δημόσιας διοίκησης και της κοινωνικής συλλογικότητας, την πελατειακή εκτροπή των δημοσιών πολιτικών, καλύφθηκαν με το πρόσχημα (την ανάληψη) της “πολιτικής ευθύνης”. Η έννοια του “πολιτικού κόστους”, στο πλαίσιο αυτό, εστιάσθηκε μονοσήμαντα στις αντιδράσεις των διαπλεκομένων συμφερόντων, που λυμαίνονταν, μαζί με το πολιτικό προσωπικό, το κράτος, όχι στις προσδοκίες της κοινωνίας και στο κοινό συμφέρον.

Το κομματικό σύστημα, από διαμεσολαβητής της κοινωνίας και λειτουργός της πολιτείας, μεταλλάχθηκε σε κατοχικό ιδιοκτήτη του πολιτικού συστήματος, μεταβάλλοντας ουσιαστικά τον δημόσιο σε ιδιωτικό χώρο. Κομματοκρατία, δυναστικό έναντι του πολίτη, κράτος, λεηλατική διαχείριση του δημόσιου αγαθού, συγκροτούν το “σώμα” της μεταπολίτευσης, η οποία μπορεί αβιάστως να ορισθεί ως η ολοκληρωτική επιστροφή στο καθεστώς της πλέον απεχθούς φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα στην Ελλάδα.

Η καταχρέωση της χώρας, ιδίως από τη δεκαετία του 1980, δεν έγινε με γνώμονα την ανάπτυξη της οικονομίας και τις ανάγκες της κοινωνίας. Οφείλεται στην ακατάσχετη “λαιμαργία”, που ανέπτυξε συντοχρόνω η πολιτική τάξη, στη συνάρμοση των πολιτικών της με τη διαπλοκή και τη διαφθορά, που ανεδείχθη σε θεμέλιο του συστήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι η άνοδος και η διασφάλιση της πολιτικής σταδιοδρομίας των μελών της, συνεπήγετο την διέλευσή τους από τους “μηχανισμούς” των συγκατανευσιφάγων, δηλαδή από τη διαβεβαίωσή τους ότι θα εργασθούν συνεπώς ως εντολοδόχοι τους.

Η γιγάντωση της φοροδιαφυγής, η πύκνωση των αγκυλώσεων σε βάρος των υγειών δυνάμεων της κοινωνίας, η υποχώρηση των δημοσίων πολιτικών υπέρ της πελατειακής αποδόμησης της κοινωνικής συλλογικότητας, η επιστράτευση της διανόησης για την ενοχοποίηση της κοινωνίας και, προφανώς, η εκλεκτική επιλογή υπέρ μιας παρασιτικής στο κράτος αστικής τάξης, αποτελούν σημεία της στρατηγικής τής καταστροφής.

Ήταν φυσικό, αυτό το πολιτικό σύστημα, εκτός από “νεκρόφιλο”, να παράγει βασικά “ηγέτες σκουπίδια”, χωρίς καμία “φιλοδοξία” υστεροφημίας. Ο κομματικός σωλήνας και οι “παρατάξεις”, αποτέλεσαν το εκκολαπτήριο και, συγχρόνως, το θερμοκήπιο μέσα στο οποίο δοκιμάζονταν η προσήνειά τους στο σύστημα.

Ώστε, η υπερχρέωση της χώρας δεν έγινε γιατί δεν επαρκούσε ο παραγόμενος πλούτος για τις ανάγκες της κοινωνίας ή λόγω μιας υπέρμετρης αναπτυξιακής προσπάθειας, αλλά για λόγους λεηλασίας. Έχει υπολογισθεί ότι εάν ο παραχθείς, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, πλούτος και ο εισαχθείς από την Ευρωπαϊκή ‘Ένωση, είχαν επενδυθεί παραγωγικά, το κατά κεφαλήν εισόδημα των Ελλήνων θα ήταν εφάμιλλο τουλάχιστον εκείνου της Σκανδιναβίας. Σε κάθε περίπτωση, είναι απολύτως ψευδές ότι οι Έλληνες ζούσαν υπεράνω των δυνατοτήτων τους, ή ότι το χρέος δεν ήταν διαχειρίσιμο.

Όμως, παρόλ’αυτά, εάν κατά την περίοδο του 2008-2009, λαμβανόταν στοιχειώδη μέτρα ανάταξης της οικονομίας, ανασυγκρότησης του κράτους και περιστολής της λεηλατικής διαχείρισης του δημοσίου χώρου, η προσφυγή στην τρόικα, δηλαδή η καθυπόταξη της χώρας στη διεθνή των αγορών και των στρατηγικών σχεδιασμών της Γερμανίας, δεν θα χρειαζόταν. Από τη μία, η πολιτική του “άστο για αργότερα” και από την άλλη, η λογική του “πολιτικού κόστους” (να μην θιγούν οι φίλιες ομάδες συμφερόντων) και, για όλους, η εμμονή στο “παλαιό καθεστώς”, σε συνδυασμό με την καθολική στοχοποίηση του πολιτικού προσωπικού ως υπευθύνου από την κοινωνία, οδήγησαν τη χώρα αύτανδρη στην αγκαλιά της τρόικας.

Με τον τρόπο αυτόν, μετακύλυαν το ελληνικό πρόβλημα στην Ευρώπη, από όπου ανέμεναν, όπως δήλωναν, τη διάσωση της χώρας. Νόμιζαν ότι έτσι θα διέφευγαν από τη δική τους ευθύνη και θα αντλούσαν συμπληρωματική νομιμοποίηση, δηλαδή ασφάλεια, ώστε να αντισταθμίσουν την εχθρότητα του μείζονος αντιπάλου, που ήταν εφεξής η κοινωνία των πολιτών.

Με διαφορετική διατύπωση, υπέβαλαν τη χώρα σε μια απεχθή εξωτερική κατοχή, για να διατηρήσουν οι ίδιοι τη δική τους επί της ελληνικής κοινωνίας. Προφανώς, δεν γνώριζαν τι συνέβη με τους Έλληνες ολιγαρχικούς, οι οποίοι συμμάχησαν με τους Ρωμαίους για την καθυπόταξη της Ελλάδας, ευελπιστώντας ότι έτσι θα μοιράζονταν μαζί τους την ηγεμονία επί των ελληνικών κοινωνιών. Δεν άργησε, όμως, να έρθει η σειρά τους, καταβάλλοντας εντέλει δυσανάλογο τίμημα.

Η διαχείριση της κρίσης, στο πλαίσιο του Μνημονίου, αναδεικνύει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο την πολιτική διάσταση της κρίσης. Δεν προσχώρησαν απλώς στην πολιτική επιλογή των αγορών -και στο εσωτερικό της Ε.Ε., της Γερμανίας-, δηλαδή στην “κινεζοποίηση” της ελληνικής κοινωνίας, στην αποδόμηση του οικονομικού ιστού και του κοινωνικού χάρτη της χώρας, καθώς και στην απαξίωση του ιδιωτικού και του δημόσιου πλούτου. Προχώρησαν ακόμη περισσότερο, εφαρμόζοντας επιλεκτικά τις πρόνοιες του Μνημονίου εις βάρος της κοινωνίας της εργασίας και του παραγωγικού ιστού της χώρας. Απέφυγαν όμως πεισματικά να αγγίξουν τους πυλώνες της καταστροφής: το πολιτικό σύστημα, τη δημόσια διοίκηση και τη νομοθεσία που οικοδομεί τη διαπλοκή και τη διαφθορά.

Εξού και τα αλλεπάλληλα μνημόνια, αφού η τακτική της διαχείρισης προσομοιάζει με εκείνη του ναρκομανούς: αποβλέπει στη δόση, όχι στην ανάταξη του ασθενούς, προετοιμάζοντας έτσι τον αργό του θάνατο. Με απόλυτο τρόπο, εννοούν να αμνηστεύσουν το δύσοσμο πολιτικό τους παρελθόν (όλα ανεξαιρέτως τα σκάνδαλα κλπ) και τη φοροδιαφυγή, καθώς και να διατηρήσουν αλώβητα τα σκανδαλώδη τους προνόμια, τη δημόσια διοίκηση και τη νομοθεσία της διαπλοκής. Με αναπόφευκτη συνέπεια, τα βάρη να μετακυλύονται στους καθέξιν φορολογουμένους, καθ’υπέρβαση ακόμη και των προβλέψεων της τρόικας.

Η διαπίστωση της αιτίας της κρίσης υποδεικνύει προφανώς τη λύση. Απαιτείται η εκ βάθρων ανασυγκρότηση του κράτους και στους τρεις πυλώνες του. Για να γίνει όμως αυτό προϋποτίθεται η υποβολή του πολιτικού προσωπικού στη δικαιοσύνη για τα πολιτικά του πεπραγμένα, και όχι μόνο για τις εκνομίες του. Επιβάλλεται, επίσης, η υποχρεωτική ανασύνδεση των πολιτικών του κράτους με την κοινωνική συλλογικότητα. Έχω υποδείξει αλλού τρόπους για την αναγκαστική συνεκτίμηση της κοινωνικής βούλησης στις δημόσιες πολιτικές, όπως και την αιτιολογία της ιδιαιτερότητας του φαινομένου στην ελληνική περίπτωση. Οι έκτακτες περιστάσεις που διανύει η χώρα, η άμεση απειλή να μεταβληθεί σε “μη χώρα” και, μάλιστα, να “ιμιοποιηθεί“, επιβάλλουν μόνο έκτακτα μέτρα.

Απομένει να διερωτηθούμε πώς, αφού, δυνάμει των μέχρι τώρα πεπραγμένων της πολιτικής τάξης, δεν αναμένεται η μεταβολή αυτή να προέλθει από τους κόλπους της. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι είτε η κοινωνία θα εξαναγκάσει στην κατάρρευση της κομματοκρατίας, είτε η τελευταία θα βρεθεί αντιμέτωπη με εξεγερτικές ή ανεξέλεγκτα ακραίες ή και βίαιες καταστάσεις, είτε οι φορείς της εξωτερικής κατοχής θα αναλάβουν τελικά την επίλυση του γρίφου δι’ίδιον όφελος. Και στις τρεις αυτές περιπτώσεις οι συνέπειες για τη χώρα θα είναι απρόβλεπτες.

Απομένει να διερωτηθούμε, στο πλαίσιο αυτό, εάν θα ήταν εφικτή η ανάδυση μιας κοινωνικής δυναμικής και, κατ’επέκταση, πολιτικής δύναμης, που θα οδηγούσε στην υπέρβαση του κομματοκρατικού και, συνακόλουθα, λεηλατικού καθεστώτος, με διακύβευμα την ολική κατάλυση του δυναστικού κράτους.

Στο πλαίσιο αυτό, ο εναγκαλισμός του συμφέροντος της χώρας, διέρχεται χωρίς άλλο από την αναγκαστική καθαίρεση και, περαιτέρω, την κάθαρση της πολιτείας από τους φορείς της καθεστωτικής κομματοκρατίας: οφείλει πριν απ’όλα να “ματώσει” παραδειγματικά το πολιτικό προσωπικό, με την υποδειγματική τιμωρία -κατ’ελάχιστον- των τριών πρωθυπουργών του ευρώ και να ανακληθεί, στο σύνολό της, η συνταγματική εγγύηση της φαυλοκρατίας. Τώρα και όχι αύριο.

Το ερώτημα, με διαφορετική διατύπωση, είναι εάν απομένει άλλος χρόνος για τη χώρα, πριν από την παγίωση της ολικής της καταστροφής. Διότι, εν προκειμένω, όπως διαμορφώνονται τα πράγματα, η Ελλάδα της μετά την κρίση εποχής, σε βάθος δεκαετιών, θα είναι, δυστυχώς, ένα απλό ομοίωμα της σημερινής Ελλάδας.

Αναδημοσίευση από το Crash, τεύχος 20/Φεβρουάριος 2013, σελ. 86-87
Από: lomak

Γιατί μᾶς τελείωσε ἡ πλατεία;

Ὄχι διότι μαζεύτηκαν τὰ ΜΑΤ. Οὔτε διότι κάθε καπελωτὴς στήθηκε ἐκεῖ καὶ πασχίζει νὰ διαφεντεύῃ, μὲ ἢ χωρὶς ντουντοῦκες καὶ μικρόφωνα. Οὔτε διότι θὰ βουλιάξῃ ἀπὸ τὸ πλῆθος! 


Ἡ πλατεία μᾶς τελείωσε διότι τώρα πρέπει νὰ κυττάξουμε μέσα μας. 
Πήγαμε, φωνάξαμε, σφυρίξαμε, καπνιστήκαμε, ματώσαμε, βήξαμε, τρέξαμε, βρίσαμε, δεθήκαμε…


Δεθήκαμε… Ἄγνωστοι μὲ ἀγνώστους δεθήκαμε. Κυττάξαμε δίπλα μας καὶ βρήκαμε στὰ μάτια τοῦ ἀγνώστου τὸν σύντροφο… Ἁπλώσαμε χέρι καὶ δὲν βρήκαμε τὸ κενό.. Μοιραστήκαμε σκέψεις, φόβους,  πόνους, ἀνησυχίες, ὄνειρα, πόθους…