Αναπνέουμε στο όνομα της Ελλάδας και της Ελευθερίας.
Όπλα μας η Αρετή, η Τόλμη και η Αυτοθυσία, προστάτης μας ο Θεός.
Στον πόλεμο που έχουμε φωνάζουμε μεσ’απ’τα στήθια: Ταν ή επί Τας.
Είπα να μην ασχοληθώ καθόλου με το τσίρκο της περασμένης Δευτέρας, αλλά ούτε να αγιάσεις δεν σε αφήνουν οι τζαναμπέτηδες. Κάνατε που κάνατε τις κουτσουλιές σας, ρε μασκαράδες, ήταν ανάγκη να μου στείλετε κι εκείνο το γονατογράφημα που αποκαλείτε «Διακήρυξη και Εξαγγελία Σύστασης»;
Η αρχική μου αντίδραση ήταν «όχι ρε, δεν θα χάσω τον χρόνο μου με δαύτους», αλλά εκείνες οι τρεις λέξεις μου κίνησαν την θυμηδία: Διακήρυξη-Εξαγγελία-Σύσταση. Κάτι θέλει να πει ο ποιητής. Αλλά τι; Διακηρύττει την σύσταση της εξαγγελίας; Ή μήπως την εξαγγελία της σύστασης; Μπορεί πάλι να εξαγγέλλει την διακήρυξη της σύστασης, ή να συστήνει την
Επανερχόμαστε στο μέγα θέμα που αναδείξαμε χθές με την ανακοίνωση της Π.Γ. του "Μετώπου ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ", αναφορικά με την ανεξέλεγκτη επιδείνωση των Ελληνορωσικών σχέσεων: (http://metopoeleftheriellada.blogspot.com/…/blog-post_7.htm…).
Δυστυχώς φαίνεται πως επιβεβαιωνόμαστε απόλυτα από τις εξελίξεις και, κυρίως, από επιβεβαιωμένες πλέον πληροφορίες, προερχόμενες από έγκυρες πηγές, και αφορά στην απέλαση του Έλληνα πρέσβη στην Μόσχα, κ. Ανδρέα Φρυγανά.
Αναξιότιμε κ. Ρούσκα, διαβάζοντας την από 22 Νοεμβρίου 2017 εγκύκλιό σας προς τα μέλη του συλλόγου σας, η πρώτη σκέψη μου ήταν να γράψω ένα άρθρο για το φαινόμενο του νεοδοσιλογισμού στην πατρίδα μας. Είπα όμως να απευθυνθώ προσωπικά σε σένα, ως χαρακτηριστικό εκφραστή αυτής της αντίληψης, δημοσίως βεβαίως, διότι δημόσια πρέπει να στηλιτεύονται τέτοιες αντιλήψεις και πρακτικές.
Η επιστολή σου αποτελεί μνημείο δουλοπρεπούς επίκυψης προς τους επικυριάρχους, προς εξασφάλιση του επιούσιού σου, βεβαίως-βεβαίως!
Το ίδιο όπως και τότε, με τους γερμανοτσολιάδες των Ταγμάτων Ασφαλείας. Μόνο που εκείνοι δεν υποκρίνονταν τους ευυπόληπτους λειτουργούς, ούτε καμώνονταν τους στυλοβάτες της εύρυθμης λειτουργίας του Κράτους. Δεν το έπαιζαν ιδεολόγοι και κουραφέξαλα. Να λιγδώσουν λιγουλάκι το αντεράκι τους ήθελαν, εις βάρος και ενάντια των συνανθρώπων τους βεβαίως, μέσα στην μαύρη κατήφεια της κατοχής.
Η επιστολή μου αυτή απευθύνεται κυρίως προς τα μέλη και τους φίλους του ΕΠΑΜ, αλλά και σε κάθε Έλληνα αγωνιστή που θά ‘θελε να δει και να πιστέψει σε έναν φορέα που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης ανάτασης και οργάνωσης του αγώνα για την απελευθέρωση της πατρίδας μας.
Πολλοί από ‘μας –συμπεριαμβανομένου και του εαυτού μου- πιστέψαμε ότι αυτός ο φορέας είναι το ΕΠΑΜ. Και, πιστέψτε με, πράγματι το ΕΠΑΜ θα μπορούσε να επιτελέσει αυτό το έργο. Θα μπορούσε, θα μπορούσε, αλλά... ο Αρχηγός δεν το έστησε γι’ αυτό τον λόγο, παρά ως ανάχωμα...
Η ταύτιση με «συγκροτήματα» –και δη του αυριανισμού- δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά ως επιστέγασμα προμελετημένου εγκλήματος.
Σ’ αυτή, την πρώτη μετασυνεδριακή παρέμβασή μου, δεν θα σας μιλήσω για τα τεκταινόμενα του συνεδρίου και τους φερμένους «πρασινοκαρτίτες» εκτελεστές. Δεν με ενδιαφέρουν αυτοί. Κουβαλητοί ήταν –ήρθαν, έσφαξαν και πλήρωσαν την ματαιότητά τους- και αύριο θα τους ξεκουβαλήσουν όπως τους έφεραν.
Του Γιώργου Ιεροδιάκονου Μου είναι ιδιαίτερα δύσκολο να περιορίσω τον λόγο μου σε απλές
πολιτικές αναλύσεις, όταν το επίδικο αποτελεί μέρος της προσωπικής μου
ιστορίας. Διότι, είμαι μεν μέλος του Ε.ΠΑ.Μ., μέλος της Πολιτικής
Γραμματείας, αλλά πάνω απ’ όλα είμαι Κυπραίος στην καταγωγή και όλα αυτά
που καλούμαι να πραγματευτώ τα έζησα -και τα ζω ακόμα- μέσα στο πετσί
μου, από μικρό παιδί. Οπότε, ο λόγος μου σήμερα δεν θα είναι πολιτικός,
ούτε στεγνά ιστορικός, αλλά λόγος προσωπικός, διηγηματικός, βιογραφικός,
αφού θα σας μιλήσω για όλα αυτά που έζησα. Γεννήθηκα 18 ημέρες πριν την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της
ΕΟΚΑ. Και γεννήθηκα εκεί, μέσα στη φωτιά. Ο πατέρας μου, ενεργό μέλος
της ΕΟΚΑ, ήδη 15 χρόνια πριν είχε προσφερθεί ψυχή τε και σώματι στον
αγώνα εναντίον του «Άξονα», καταταχθείς ως εθελοντής στον «Ιερό Λόχο»
του Τσιγάντε. Κι έτσι τά ‘φερε η μοίρα να ζήσω όλη τη φωτιά μέσα στο
σπίτι μου. Αλλά και τον θάνατο. Ακόμα θυμάμαι το γοερό κλάμα της μάμμας μου, όταν την επομένη των
δεύτερων γενεθλίων μου οι Άγγλοι αποικιοκράτες απαγχόνιζαν τον αγαπημένο
της ξάδερφο, τον Βαγορή, όπως τον φωνάζαμε υποκοριστικά (τον Ευαγόρα
Παλληκαρίδη). Θυμάμαι ακόμα και το κλάμα του πατέρα μου, εκείνη την
αποφράδα μέρα του ’59, οπόταν συρόταν εκβιαζόμενος ο Μακάριος να
συνυπογράψει εκείνη την προδοτική συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου, που
καθιστούσε την Κύπρο μας προτεκτοράτο. Κι εκεί ξεκίνησαν όλα. Όλα όσα συνέβησαν στη συνέχεια, όλα αυτά που ζούμε σήμερα και ....
Του Γιώργου Ιεροδιάκονου Η Δημογραφική, ως επιστήμη, ερευνά τους θεμελιώδεις δείκτες πρόβλεψης
των παγκοσμίων εξελίξεων, καθώς επίσης και την κατάδειξη ενδεχόμενων
μελλοντικών μετρήσεων της εθνικής ισχύος ενός εκάστου κράτους... Είναι προφανές ότι ακραίες δυσμενείς μεταβολές, οδηγούν τόσο την
ανθρωπότητα όσο και επί μέρους έθνη σε σοβαρούς κινδύνους, καθ’ όσον οι
επιπτώσεις των μεταβολών αυτών είναι δυνατόν να συμπαρασύρουν ευθέως και
άλλους βασικούς παράγοντες εθνικής ισχύος, όπως η οικονομία, οι ένοπλες
δυνάμεις, η κοινωνική συνοχή κλπ. Δυστυχώς, ειδικά μετά την εισαγωγή μας στον ζοφερό κύκλο των
μνημονίων, το δημογραφικό μέλλον της χώρας μας διαγράφεται ζοφερό ακόμη
κι αν δεν υπάρξει μείζων πολεμική αναμέτρηση ή οικολογική ή
επιδημιολογική καταστροφή. Ήδη, με βάση τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, το ισοζύγιο
θανάτων-γεννήσεων έχει αντιστραφεί εις βάρος των γεννήσεων (92.984 για
το 2015), έναντι 121.785 θανάτων κατά την ίδια περίοδο. Κι άμα
συνυπολογίσουμε και τις περίπου 400.000 μεταναστεύσεις εκτός Ελλάδος των
πιο παραγωγικών ηλικιών, τότε αντιλαμβάνεστε ότι μιλάμε για δημογραφική
κατάρρευση της χώρας.
Μέσα σ’ αυτή την ζοφερή πραγματικότητα, ερχόμαστε να
εξετάσουμε κατά πόσο και σε ποιο βαθμό επενεργούν οι εισερχόμενες
μεταναστευτικές ροές, είτε αυτοί είναι...