Η Ελλάδα εισάγει πανάκριβο αμερικάνικο LNG

Το κόστος είναι μεγαλύτερο σε σχέση με το αντίστοιχο άλλων ευρωπαϊκών κρατών και οφείλεται στις μικρότερες ποσότητες που εισάγονται στην Ελλάδα

Περισσότερα από 7 εκατ. κυβικά πόδια αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου εισήχθησαν στην ελληνική αγορά τον Δεκέμβριο του 2018 και τον Φεβρουάριο του 2019 σύμφωνα με τα απολογιστικά στοιχεία του υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ που ανακοινώθηκαν στις 30 Απριλίου.

Από τα ίδια στοιχεία προκύπτει ότι η τιμή του υγροποιημένου αερίου που εισάγεται στην ελληνική αγορά είναι από τις ακριβότερες στην Ευρώπη.

H εισαγωγή αμερικανικού LNG στην ελληνική αγορά είναι μια εξαιρετικά πρόσφατη δραστηριότητα τόσο για τη ΔΕΠΑ όσο και για την εταιρία Μυτιληναίος που ήταν από τις πρώτες ιδιωτικές επιχειρήσεις που αναζήτησαν νέες πηγές προμήθειας αερίου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του αμερικανικού υπουργείου Ενέργειας οι πρώτες

Λαφαζάνης: Τέλος σε μνημόνια και τρόικα – Στοπ στις ιδιωτικοποιήσεις σε ΔΕΗ και ΔΕΠΑ

Την κατά γράμμα εφαρμογή των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης ανακοίνωσε κατά την ομιλία του στη Βουλή ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Παναγιώτης Λαφαζάνης θέτοντας “τέλος σε μνημόνια και τρόικα”.

“Μην ανησυχείτε. Τα μνημόνια και η τρόικα τέλος. Το ριζοσπαστικό προοδευτικό πρόγραμμά μας το οποίο επαναλάβαμε και στις προγραμματικές μας δηλώσεις, θα το εφαρμόσουμε το επόμενο διάστημα πλήρως, απολύτως και κατά γράμμα. Ας μην ελπίζουν κάποιοι ότι οι κυρίαρχοι κύκλοι της ευρωζώνης και πρωτίστως οι Μέρκελ και Σόιμπλε θα μας εκβιάσουν και θα μας εξαναγκάσουν σε άτακτη υποχώρηση”, είπε

Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της - Γιατί δεν πέφτουν οι τιμές στο φυσικό αέριο; Πλήγμα στις εξωστρεφείς ελληνικές εταιρείες

Σε μια συγκυρία, όπου η λέξη «εξωστρέφεια» βρίσκεται στα χείλη κάθε κυβερνητικού -και όχι μόνο- παράγοντα και μάλιστα όχι άδικα, αφού αποτελεί διαβατήριο επιβίωσης, η χώρα μοιάζει να ναρκοθετεί, από μόνη της, τις προσπάθειες των εταιρειών να επιχειρήσουν εκτός συνόρων. Άλλως δεν εξηγούνται οι συνθήκες ασφυξίας, στις οποίες συνεχίζει να βυθίζεται η ελληνική επιχειρηματική σκηνή και ιδίως εκείνη που διαθέτει εξωστρεφές προφίλ, εξαιτίας της αδυναμίας εξασφάλισης εύλογων τιμών στο φυσικό αέριο. Πρόκειται πραγματικά για ένα εκπληκτικό παράδοξο: μία χώρα, που από τη μια επιθυμεί διακαώς να ανοίξει ορίζοντες εξωστρέφειας, και την ίδια στιγμή δυναμιτίζει τις κοπιώδεις προσπάθειες ελληνικών εταιρειών να ανταγωνιστούν επί ίσοις όροις τον ήδη σκληρό ανταγωνισμό στις αγορές του εξωτερικού.

 

Οι προθέσεις σίγουρα δεν λείπουν, αλλά όσο καλοπροαίρετες και να είναι, δεν αρκούν από μόνες τους να ανατρέψουν το παράδοξο. Άλλωστε ο δρόμος για την κόλαση σπαρμένος με καλές προθέσεις είναι. Και αν δεν είναι κόλαση να αγοράζεις το φυσικό αέριο σε διπλάσιες τελικές τιμές σε σχέση με το μέσο ευρωπαϊκό κόστος αερίου, τότε τι είναι; Οι ελληνικές επιχειρήσεις, που αποτολμούν να ανοίξουν ένα παράθυρο εξωστρέφειας, έρχονται πραγματικά αντιμέτωπες με μια σύγχρονη «Κόλαση του Δάντη». Και αυτό καθώς, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, την ώρα που στην ελεύθερη αγορά της Ευρώπης οι τιμές του φυσικού αερίου κυμαίνονται μεταξύ 6-7 δολαρίων ανά 1 εκατομμύριο BTU, στην Ελλάδα το τιμολόγιο της ΔΕΠΑ, σε συνδυασμό με τους βαρείς ειδικούς φόρους, οδηγούν σε διπλασιασμό της τελικής τιμής ήτοι περίπου στα 14 δολ. Το αποτέλεσμα γνωστό: το κόστος παραγωγής των εγχώριων επιχειρήσεων έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί στα ύψη, λόγω ακριβώς του υψηλού κόστους ενέργειας.

Ανορθόδοξη πολιτική 

Πως ερμηνεύεται αυτή η ανορθόδοξη τιμολογιακή πολιτική, την οποία αναγκάζονται να υποστούν οι ελληνικές εταιρείες; Το συμβόλαιο που έχει υπογράψει η ΔΕΠΑ με την Gazprom είναι συνδεδεμένο με την τιμή του πετρελαίου (σε ποσοστό 100%), με αποτέλεσμα οι τιμές στη χώρα μας να είναι ακριβές ακόμα και τώρα που παντού στην υπόλοιπη Ευρώπη πέφτουν.

Μπορεί μαγικές συνταγές να μην υπάρχουν, αλλά σίγουρα υπάρχουν λύσεις. Μόνο που πρέπει να σπάσεις αυγά, για να κάνεις ομελέτα, και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι οι αρμόδιοι εθνικοί μας «σεφ» κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. 

 

Ειδάλλως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η ΔΕΠΑ, με δεδομένο ότι πλέον υπάρχουν ικανές συνθήκες στην αγορά, για να επαναδιαπραγματευτεί το συμβόλαιο με τη Gazprom, και να ελαφρύνει τα «βάρη» της βιομηχανίας της χώρας, συνεχίζει να αδρανεί. Γεγονός που προκύπτει άλλωστε και από το γεγονός ότι η μειωμένη κατά 15% τιμή αγοράς του φυσικού αερίου από τη ΔΕΠΑ –ως αποτέλεσμα της συμφωνίας μεταξύ ΔΕΠΑ και Gazprom τον περασμένο Μάρτιο- δεν έχει μετακυλιστεί ακόμη στη βιομηχανία, σύμφωνα τουλάχιστον με όσα καταγγέλλουν οι ίδιοι οι εξαγωγείς μέσω των Συνδέσμων τους.

Και όσοι καλοθελητές σπεύσουν να βρουν επιχειρήματα για να υπερασπιστούν την εθνική μας αδράνεια στο θέμα του κόστους του αερίου, να θυμίσουμε ότι η Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν δεχθεί τέτοιους όρους από την Gazprom, όπως για παράδειγμα, η –κατά 100%- σύνδεση της τιμής του φυσικού αερίου με αυτήν του πετρελαίου. 

Επιτέλους δεν είναι ανάγκη να ανακαλύψουμε τον τροχό ή την πυρίτιδα. Αρκεί να ακολουθήσουμε τις διεθνείς πρακτικές, που μας δείχνουν τον δρόμο. Άλλωστε το "συν Αθηνά και χείρα κίνει" είναι ελληνικός τρόπος σκέψης, εδώ και χιλιάδες χρόνια...

Γιάννης Σταμάτης 

Τεχνολόγος Τροφίμων 

Στις ελληνικές καλένδες παραπέμπεται η δημιουργία των τριών νέων ΕΠΑ

Η πολυαναμενόμενη διεύρυνση της χρήσης του φυσικού αερίου στον αστικό τομέα, μέσω της δημιουργίας νέων ΕΠΑ και της τροφοδοσίας νέων περιοχών, φαίνεται ότι παραπέμπεται στις «ελληνικές καλένδες» παρά την προετοιμασία χρόνων και τις υποδομές που έχουν ήδη αναπτυχθεί. Αυτό θα έχει αρνητικές συνέπειες όχι μόνον στους κατοίκους και στις επιχειρήσεις των περιοχών αυτών, αλλά και στην ίδια τη ΔΕΠΑ.

Η προσέλκυση επενδυτών για τη δημιουργία νέων ΕΠΑ (Εταιρείες Παροχής Αερίου) σε Στερεά Ελλάδα και Εύβοια, Κεντρική Μακεδονία και Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, η οποία ήταν ούτως ή άλλως προβληματική όπως έχει αποδειχθεί από τις μέχρι σήμερα απόπειρες, καθίσταται πλέον σχεδόν αδύνατη, μετά την υιοθέτηση των όσων προβλέπονται στην τελευταία συμφωνία με την τρόικα για την απελευθέρωση της λιανικής αγοράς του αερίου. Και τούτο διότι

Ένα εκατομμύριο δολάρια την ημέρα πετά στα σκουπίδια η Ελλάδα, ελέω Gazprom

Κοντά ένα εκατομμύριο δολάρια την ημέρα πετά στον κάλαθο των αχρήστων η Ελλάδα, ελέω Gazprom. 

Την ώρα που μισθοί, συντάξεις, Υγεία, Παιδεία, κοινωνικό Κράτος έχουν μπει στη μέγγενη της κρίσης, η χώρα έχει την πολυτέλεια να πληρώνει ετησίως για το ρωσικό φυσικό αέριο της Gazprom "καπέλο" 190 εκατ.ευρώ σε σχέση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, επιφέροντας ένα ακόμη πλήγμα στην τσέπη των Ελλήνων καταναλωτών και στην ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων. 

Τη στιγμή που τα λουκέτα στις εγχώριες εταιρείες (βλέπε ΕΡΤ) αποτελούν πλέον καθημερινή "ρουτίνα", το ελληνικό Δημόσιο -και άρα η ελληνική επιχείρηση και ο Έλληνας καταναλωτής- υποχρεούται να πληρώνει ετησίως για το ρώσικο φυσικό αέριο "καπέλο" 250 εκατ. δολάρια (περί τα 190 εκατ.ευρώ). 

Οι διαπιστώσεις δεν ανήκουν σε αντικυβερνητικές πηγές ούτε σε δυσδιάκριτα ανταγωνιστικά της Gazprom συμφέροντα, αλλά στο ίδιο το νούμερο 2 της ρώσικης εταιρείας, τον  Αλεξάντερ Μεντβέντεφ. Και έγιναν με τον πιο επίσημο τρόπο σε συνέντευξη Τύπου του Μεντβέντεφ σχετικά με την ευρωπαϊκή αγορά. 

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: από τα στοιχεία που έδωσε ο Μεντβέντεφ, προκύπτει ότι οι μέσες τιμές που η Gazprom πουλά το αέριο στις ευρωπαϊκές χώρες το 2013 βρίσκονται στα επίπεδα των 10,30 δολαρίων ΗΠΑ ανά εκατομμύριο Βρετανικές Θερμικές Μονάδες (1 MBTU αντιστοιχεί σε περίπου 27 κυβικά μέτρα), με την τιμή για τα 1.000 κυβικά μέτρα να διαμορφώνεται στα 380 δολάρια.

Στην Ελλάδα, ωστόσο, οι τιμές είναι τουλάχιστον 30% υψηλότερες, 

αφού κυμαίνονται από 13,5-15 δολάρια ΗΠΑ το MBTU. Έτσι για τα 1.000 κυβικά μέτρα, η τιμή για την ελληνική αγορά κινείται στα 480-540 δολάρια, δηλαδή 100 έως 160 δολάρια περισσότερο. 

Με δεδομένο δε, ότι η ΔΕΠΑ εισάγει κάθε χρόνο περίπου 2,5 δισ. κυβικά μέτρα ρωσικού αερίου, το "καπέλο", με το οποίο επιβαρύνονται οι Έλληνες καταναλωτές και η εγχώρια παραγωγή κάθε χρόνο, ανέρχεται σε τουλάχιστον 250 εκατομμύρια δολάρια.   

"Δεμένοι χειροπόδαρα" 

Το πάζλ του ελληνικού παράδοξου έρχεται να συμπληρώσει το γεγονός ότι 

η ίδια η ρωσική επιχείρηση βρίσκεται σε διαρκείς διαπραγματεύσεις 

με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες με αντικείμενο τις μειώσεις των τιμολογίων.

"Και η Ελλάδα"; Είναι το εύλογο ερώτημα. Η Ελλάδα είναι δεμένη χειροπόδαρα, 

αφού η ΔΕΠΑ διατηρεί μακροχρόνιο συμβόλαιο με την Gazprom έως το 2016. 

Η τελευταία επαναδιαπραγμάτευση μεταξύ ΔΕΠΑ και Gazprom έγινε το 2011 και οδήγησε σε οριακές μόνο μειώσεις τιμών. 

Την κατάσταση μάλιστα επιδεινώνει το γεγονός ότι η τελευταία συμφωνία μεταξύ των δυο πλευρών απαγορεύει να τεθεί θέμα τιμών μέχρι και το τέλος του 2014.

Η ελληνική Πολιτεία "ποντάροντας" στην εξαγορά της ΔΕΠΑ από την Gazprom, 

και ευελπιστώντας σε μία μείωση των τιμολογίων, όταν η ελληνική επιχείρηση θα περνούσε υπό ρωσικό έλεγχο, βρίσκεται πλέον για άλλη μια φορά μετέωρη.

Έτσι ούτε τη ΔΕΠΑ κατάφερε να πουλήσει στους Ρώσους και να δημιουργήσει έναν νέο σηματωρό για το πρόγραμμά των αποκρατικοποιήσεων, ούτε φθηνότερο φυσικό αέριο μπορεί να εξασφαλίσει σε πολίτες και επιχειρήσεις. 

Στο τραπέζι βέβαια υπάρχει πάντα και η λύση της προσφυγής του ελληνικού Δημοσίου και της ΔΕΠΑ στη διαιτησία, δρόμο που έχουν ήδη επιλέξει άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ζητώντας νωρίτερα και έγκαιρα αλλαγή των όρων των σχετικών συμβάσεων. 

Αντέχει η Ελλάδα να περιμένει το τρένο του φθηνότερου φυσικού αερίου; Και εάν το αντέχει το ελληνικό Δημόσιο, μπορούν να το αντέξουν πολίτες και επιχειρήσεις;

Αλέξης Δερμιτζάκης

Το «σικέ» παιχνίδι της Gazprom

Μετά τη χθεσινή αποχώρηση "κεραυνό εν αιθρία" της Gazprom από το διαγωνισμό της ΔΕΠΑ, όλες οι πλευρές ψάχνουν να βρουν που θα ρίξουν τις ευθύνες. Αυτό που όμως κανείς δεν εξετάζει είναι το αν είχε ποτέ πραγματικά σκοπό ο ρωσικός κολοσσός να αγοράσει τη ΔΕΠΑ. Ή αν κατάφερε με την διπλωματική στρατηγική του να αποτρέψει άλλους ισχυρούς επενδυτές να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό, διαρρέοντας τα περί υψηλού τιμήματος, καθιστώντας εν τέλει άγονο τον διαγωνισμό με την ξαφνική του αποχώρηση και διατηρώντας παράλληλα το υπάρχον status quo, με την προνομιακή για τα συμφέροντα του τρέχουσα σύμβαση με τη ΔΕΠΑ.
Όπως φανερώνεται εκ των υστέρων, η στρατηγική της Gazprom ξεδιπλώθηκε σταδιακά, έχοντας μελετήσει προσκετικά κάθε βήμα και γνωρίζοντας άριστα την ελληνική πραγματικότητα και τη δυνατότητα της να επηρεάσει πρόσωπα και καταστάσεις. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η Gazprom είναι ο αποκλειστικός προμηθευτής φυσικού αερίου της Ελλάδας τα τελευταία 45 χρόνια και μέχρι το 2016. Η συμφωνία της ΔΕΠΑ με την Gazprom, διασφαλίζει στη ρωσική εταιρεία ένας υπερκέρδος σε σχέση με άλλους πελάτες της στην Ευρώπη, ενώ οι Ρώσοι έχουν φροντίσει να "δέσουν τα χέρια της ΔΕΠΑ" με μια συμφωνία που απαγορεύει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση για έκπτωση στην τιμή αερίου μέχρι το 2014 (!).
Όταν λοιπόν έγιναν γνωστές οι μη δεσμευτικές προσφορές η Gazprom έβαλε σε πλήρη εφαρμογή τη στρατηγική της. Χρησιμοποίησε το «λαγό» της την Sintez, και φρόντισε με κάθε τρόπο να διαρρεύσει ότι οι δύο ρωσικές εταιρείες ήταν διατεθειμένες να δώσουν ένα πακτωλό χρημάτων για ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ, βγάζοντας στην ουσία τον όποιο ανταγωνισμό εκτός παιχνιδιού. Επισφράγισαν την αποκλειστικότητα τους, με τις απανωτές επισκέψεις του ίδιου του Μίλλερ στον πρωθυπουργό, ο οποίος με τους όρους που έθετε, πίεσε την κυβέρνηση για αλλαγή του διαγωνισμού, έτσι ώστε να "φωτογραφίζει" τις ρωσικές εταιρείες. Υπό την πίεση της τρόικα για άμεση είσπραξη εσόδων από τις αποκρατικοποιήσεις και από το ανύπαρκτο ενδιαφέρον των δυτικών εταιρειών για την αποκρατικοποίηση της ΔΕΠΑ, η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε με κάθε τρόπο να τελεσφορήσει ο διαγωνισμός.
Χθές λοιπόν, όταν κυβέρνηση, ΤΑΙΠΕΔ και όλα τα Μέσα περίμεναν εναγωνίως να δημοσιεύσουν στις 13:00 το τελικό αντίτιμο που κατέθεσε η Gazprom, και η όλη συζήτηση επικεντρωνόταν στο αν θα είναι 765, 800 ή 900 τα εκατομμύρια, η Gazprom έπαιξε την "τελευταία πράξη του δράματος". Όχι μόνο δεν κατέθεσε προσφορά, αλλά δεν ενημέρωσε και ποτέ το ΤΑΙΠΕΔ. Οι δε εξηγήσεις που έδωσε περί Κομισιόν και περί ρίσκου επένδυσης, είναι τουλάχιστον αστείες. Ένας κολοσσός που έχει κάνει πολλές φορές εξαγορές, και τα ρίσκα γνωρίζει και την αποτίμηση αυτού στο οποίο επενδύει. Άλλωστε το ΤΑΙΠΕΔ δεν έκρυψε ποτέ αυτά τα στοιχεία.
Το συμπέρασμα που εξάγεται λοιπόν είναι ένα: Η Gazprom έστησε εξ αρχής το παιχνίδι για να αποβεί άγονος ο διαγωνισμός και να μη χρειαστεί να δώσει λεφτά για να αγοράσει ένα asset που της είναι πιο επικερδές με τη σχέση που έχει σήμερα. Γιατί να βρεθεί ιδιοκτήτης μιας ελληνικής ΔΕΚΟ που θα πρέπει να εξυγιάνει, όταν μπορεί να παραμείνει αποκλειστικός προμηθευτής της και να της πουλάει 30% ακριβότερα από ότι σε άλλους πελάτες, εισπράττοντας κάθε χρόνο η ίδια και οι μεσάζοντες της, περίπου 300 εκατ. ευρώ "καπέλο";
Και τα πραγματικά ερωτήματα που πρέπει να τεθούν την επόμενη μέρα του φιάσκου είναι τα εξής τρία:

· Ποιοι είναι αυτοί που καρπώνονται τα χρήματα των Ελλήνων καταναλωτών και των ελληνικών επιχειρήσεων και που πάνε τα 300 εκατ. ευρώ το χρόνο που πληρώνουν οι Έλληνες παραπάνω από τους λοιπούς Ευρωπαίους;
· Πότε θα δημοσιευθούν οι όροι της σύμβασης προμήθειας φυσικού αερίου μεταξύ ΔΕΠΑ-Gazprom.

· Ποιος και πότε θα εξασφαλίσει καλύτερες τιμές φυσικού αερίου στους Έλληνες; Ότι και να γίνει με την αποκρατικοποίηση της ΔΕΠΑ, η προτεραιότητα πρέπει να είναι η διαπραγμάτευση της τιμής του φυσικού αερίου που πληρώνει η Ελλάδα.

(Εστάλη από τον κύριο Νίκο Α.)

Gazprom: Το φιλί του Ιούδα

Όχι μια αλλά 3 επισκέψεις στην Ελλάδα του Διευθύνοντος Συμβούλου της Gazprom, Αλεξέι Μίλλερ, κατέγραψαν οι κάμερες και οι πένες του ελληνικού Τύπου, κατά τη διάρκεια της φάσης προετοιμασίας των δεσμευτικών προσφορών. Μετά από κάθε επίσκεψη, ο Μίλλερ έφευγε κουβαλώντας στη βαλίτσα του τις διασφαλίσεις της ελληνικής κυβέρνησης για αποδοχή των όποιων όρων επέβαλε το ρωσικό μονοπώλιο, σε έναν «διεθνή και διαφανή» διαγωνισμό που κινήθηκε στους ήχους της ρωσικής μπαλαλάικας…

Τρεις ήταν και οι φορές αλλαγής της ημερομηνίας κατάθεσης των δεσμευτικών προσφορών. Δεδομένου ότι όπως πια γνωρίζουμε μόνος ένας είναι ο πλειοδότης του διαγωνισμού, μήπως οι καθυστερήσεις αυτές είχαν μοναδικό σκοπό να φέρουν το διαγωνισμό στα μέτρα του πλειοδότη;

Και είμαστε και τόσο χαρούμενοι για όλα αυτά, που υποδεχόμασταν τον κύριο Μίλλερ και τη συνοδεία του με ένθερμους εναγκαλισμούς στα σκαλιά του Μαξίμου, ενάντια στο πρωτόκολλο. Στις συναντήσεις αυτές παρών ήταν και ο μεσάζων της Gazprom με τη ΔΕΠΑ, ο οποίος προφανώς έχει συμφέρον να παραμείνει η κατάσταση ως έχει, δηλαδή να συνεχίσει να χρεώνει ακριβά η Ρωσία την Ελλάδα για το φυσικό αέριο που της παρέχει, με τις ανάλογες πάντα προμήθειες. Και όπως απέδειξαν οι χθεσινές εξελίξεις, πέτυχαν αυτό που ήθελαν Ρώσοι και μεσάζοντες, δηλαδή να μην αλλάξει τίποτα. Να συνεχίσουν δηλαδή να εισπράττουν "καπέλο" 300 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο, παραπάνω από ότι πληρώνουν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές βιομηχανίες και καταναλωτές.

 (Εστάλη από τον κύριο Αλέξη Δ.)