Ο πόλεμος στην παραδοσιακή ελληνική οικογένεια

Το μήνυμα του ελληνικού κράτους σε κάθε νέο και νέα είναι ξεκάθαρο: «Μη δημιουργήσετε οικογένεια παραδοσιακού τύπου»

Από τον
Ναπολέων Λιναρδάτο*

Παρακολουθώντας τον Τύπο γίνεται αμέσως κατανοητό ότι η προώθηση της λεγόμενης «μονογονεϊκής οικογένειας» είναι μια από τις σημαντικότερες κοινωνικές πολιτικές του ελληνικού κράτους. Η προώθηση της «μονογονεϊκής» οικογένειας, σχεδόν από όλους τους κρατικούς φορείς, έχει ξεπεράσει πλέον το στάδιο της πολιτικής προτεραιότητας και έχει γίνει μια ασίγαστη εμμονή του προοδευτικού κατεστημένου, το οποίο κυριαρχεί στους μηχανισμούς του μεταπολιτευτικού κράτους.

Προτεραιότητα στις μονογονεϊκές οικογένειες δίνεται στους παιδικούς σταθμούς, στις μετεγγραφές στα ΑΕΙ και στους διορισμούς στο Δημόσιο, ενώ απολαμβάνουν έκπτωση στα τιμολόγια της ΕΥΔΑΠ και της ΔΕΗ, άδειες για θέσεις στις λαϊκές

Πῶς αὐτός πού δέν μένει στήν Ἱερά Παράδοση καί ὡς "ἑπόμενος τοῖς Ἁγίοις Πατράσι" εἶναι καταραμένος!

 

Πολλές φορές, κάποιες λέξεις καί φράσεις ἐκ τοῦ ἀνεκτίμητου καί ἀστείρευτου πνευματικοῦ θησαυροφυλακίου τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί μόνης Ἀληθείας ἠχοῦν βαριές στά αὐτιά τῶν Χριστιανῶν καί πολύ περισσότερο τῶν κοσμικῶν. Ἀκόμη χειρότερα, ἐξαιτίας τῆς παρερμηνείας αὐτῶν τῶν λέξεων καί φράσεων, δυστυχῶς πολλοί Χριστιανοί καί πολύ περισσότερο οἱ κοσμικοί σκανδαλίζονται καί τότε βλασφήμως ἀποδίδουν σκληρότητα, ἀναλγησία, κακῶς νοουμένη ἀπολυτότητα, ἔλλειψη ἀγάπης, ἀκόμη καί ἀπανθρωπιά στούς Χριστιανούς πού μέ πίστη τίς πρεσβεύουν, χείριστα δέ καί στόν ἴδιο τόν Θεό στόν Ὁποῖον ἐναντιώνονται σάν τόν χειρότερο ἐχθρό τους!

Εἶναι, ὅμως, ἔτσι ἡ ἀλήθεια;

Ὄχι! 

Ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ λέγει·

"Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου" (Ψαλμ. 142, 10). 

Δέν θεοποιεῖ ἐγωιστικά τά δικά του θελήματα. Δέν προβαίνει καί δέν θεοποιεῖ ἐγωιστικά τίς δικές του "ἑρμηνεῖες" στήν Πίστη, ἀλλά ζητᾶ ἀπό τόν Κύριο ὄχι ἁπλῶς νά πιστεύει ὀρθά θεωρητικῶς, ἀλλά οὐσιαστικά ἐμπράκτως νά ποιεῖ τό θέλημά Του, ὁμολογῶντας Αὐτόν ὡς Θεό του.

Συμπέρασμα: ἀντιστρέφοντας τά νοήματα, ὅποιος ποιεῖ τό δικό του θέλημα καί ὄχι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁμολογεῖ ἀσυνείδητα τόν ἑαυτό του καί κτίσμα τοῦ Ἀκτίστου Θεοῦ ὡς "θεό του" κι ἔτσι, δέν μπορεῖ νά εἶναι εὐλογημένος, ἀλλά καταραμένος!

Αὐτό τό ἐπιβεβαιώνει καί ὁ Χρυσορρήμων, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, λέγοντας:

"Ἐπικατάρατος πᾶς ὁ προσκυνῶν κτίσματι καὶ ποιήματι. Ἡμεῖς δὲ οὐ κτίσματι προσκυνοῦμεν, ἀλλὰ Τριάδα ἄκτιστον, ἄτρεπτόν τε καὶ ἀναλλοίωτον" ("Περί τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου Τριάδος", Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου).

Όντεν εθεμελιώνασι οι άγγελοι την Πόλη (ριζίτικο Κρήτης)

Πολλά τραγούδια έχουν γραφτεί για την Κωνσταντινούπολη και την Αγια Σοφιά. H παράδοση θέλει να συμμετέχουν στο χτίσιμο τους άγγελοι, πουλιά, αλλά και αυτός ο ίδιος ο Κωσταντής (που άλλοτε είναι ο περίφημος ακρίτης, άλλοτε ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος) όπως φαίνεται από το παρακάτω Ριζίτικο της Κρήτης

Όντεν εθεμελιώνασι οι γι-άγγελοι την Πόλη,
'που τ' Άγιον Όρος το νερό κι' από τη Χιο το χώμα,
κι' από την Αντριανούπολη, παίρνουν τα κεραμίδια.

ΟΙΚΙΑΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Θεόφιλος Παπαδόπουλος

"Ξέρω πως ποτέ δεν σημαδεύουν στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος. Τον νου σου, ε;"

 

Τα παλιά χρόνια, ήταν συνεχής και αδιάκοπη η προσπάθεια της κάθε αγροτικής οικογένειας να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερα είδη διατροφής, για να μπορέσει να θρέψει την πολυάριθμη φαμίλια της.    Για την εξασφάλιση αυτών των αγαθών, των τόσο απαραίτητων για τη συντήρησή τους, λειτουργούσε ένα ολοκληρωμένο σύστημα παραγωγής τους από την ίδια οικογένεια. Τα προσφερόμενα προϊόντα προς αγορά, από τα παντοπωλεία, ήταν απρόσιτα. Αυτά τα παντοπωλεία ήταν κάτι σαν τα σημερινά super-market, γιατί πούλαγαν όλα τα είδη της εποχής. Εκτός από τα τρόφιμα είχαν λιπάσματα, θειάφι, είδη κιγκαλερίας, βαφές, πρόκες… μέχρι και ασπιρίνες. Όμως ο πολύς κόσμος δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει. Ειδικά οι φτωχοί αγρότες έπιαναν χρήματα στα χέρια τους μόνο το καλοκαίρι που πούλαγαν τα προϊόντα τους. Είναι γνωστό ότι αρκετά παλιά, το εμπόριο γινόταν με ανταλλαγή προϊόντων. Αργότερα μπήκε το βερεσέ (αγορά με πίστωση). Οι πιο τακτικοί πελάτες των καταστημάτων αυτών ήταν τα πιτσιρίκια, αν και δεν έκαναν

Ο πόλεμος στην παραδοσιακή ελληνική οικογένεια

Ναπολέων Λιναρδάτος

Παρακολουθώντας τον τύπο γίνεται αμέσως κατανοητό ότι η προώθηση της λεγόμενης μονογονεϊκής οικογένειας είναι μια από τις σημαντικότερες κοινωνικές πολιτικές του ελληνικού κράτους. Η προώθηση της “μονογονεϊκής” οικογένειας, από όλους σχεδόν τους κρατικούς φορείς, έχει ξεπεράσει πλέον το στάδιο της πολιτικής προτεραιότητας και έχει γίνει μια ασίγαστη εμμονή του προοδευτικού κατεστημένου, το οποίο κυριαρχεί στους μηχανισμούς του μεταπολιτευτικού κράτους.

Προτεραιότητα στις μονογονεϊκές οικογένειες δίνεται στους παιδικούς σταθμούς, έκπτωση στα τιμολόγια της ΕΥΔΑΠ και της ΔΕΗ, άδειες για θέσεις στις λαϊκές, στις μεταγραφές στα ΑΕΙ και στους διορισμούς στο δημόσιο. Τα προνόμια είναι πολλαπλά και ξεκινούν από μηνιαία  επιδόματα μέχρι και ειδικές

Που πήγε ο Χριστός μας; Που πήγαν η ηθική, οι αξίες και οι παραδόσεις μας;

Γράφει ο Τρύφωνας Τιπούρτης. 
Μία επιστολή - φωτιά. Ένα θέμα που  είναι άμεσου ενδιαφέροντος  εφόσον έχει να κάνει με νεοταξικά πρότυπα που προσπαθούν εντέχνως ολοένα και περισσότερο να προωθήσουν.

Πρόκειται για μία ανοιχτή επιστολή Ελληνίδας μητέρας, η οποία προσπαθεί να αφυπνίσει όλους όσους έχουν πέσει στη κουλτούρα του πολυπολιτισμού, της πανθρησκείας και του ωχαδερφισμού. Ωχαδερφισμός...  ένας όρος που μου...
αρέσει να χρησιμοποιώ εφόσον η απάθεια τείνει να γίνει εθνικό μας σπορ.

Η επιστολή της μάνας έχει ως εξής:
"Πριν λίγες εβδομάδες έτυχε να δω στον ΑΝΤ1 για πρώτη φορά ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Ταμάμ. Μου κίνησε την περιέργεια η σύνθεση της οικογένειας με τον τούρκο πατέρα και τα παιδιά του και την Ελληνίδα μητέρα με τα παιδιά της.

Όσο εξελισσόταν η ιστορία, διαδοχικά πέρασα από την αρχική περιέργεια στην έκπληξη, στον θυμό, στον προβληματισμό, στη θλίψη και στην αγανάκτηση.

Αναρωτιόμουν πως είναι δυνατόν ελληνικό κανάλι να προβάλει τέτοιες ιδέες κάνοντας ωμή προπαγάνδα του χειρίστου είδους υπέρ της μουσουλμανικής θρησκείας, υπέρ των ανατολικών εν γένει θρησκειών & φιλοσοφιών (Διαλογισμού, γιόγκας κλπ), υπέρ της πανθρησκείας & του οικουμενισμού, υπέρ… υπέρ….

Είχα την αίσθηση ότι όσα δεν κατάφεραν όλες οι αιρέσεις μαζί, το κατάφερε αυτή η σειρά με αξιοθαύμαστο τρόπο μέσω εικόνας και ήχου σε λιγότερο από μία ώρα! Πώς να μην απορεί και να «θαυμάζει» κανείς με τον έντεχνο τρόπο που δηλητηριάζουν τις συνειδήσεις του Ελληνικού λαού, την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας.

Και αυτό δε γίνεται στα «κρυφά» αλλά ολοφάνερα με απόλυτη φυσικότητα, με «ατάκες» ξεκάθαρες λες και βγαίνουν από το στόμα φημισμένου γκουρού και όχι

Μια αναδρομή στην ιστορία του ρεμπέτικου που αποτέλεσε συνώνυμο του μάγκα!

Το ρεμπέτικο τραγούδι, που πλέον έχει καταχωριθεί στη συνείδηση του Έλληνα, ανεξαρτήτως τάξης και μόρφωσης, δεν ήταν πάντα δεδομένο ως αυτονόητη ελληνική παράδοση, Χωρίς να αποτελεί πάντα το δημοφιλές αυτό είδος που σήμερα αναγνωρίζουν όλοι, τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας, εναντίον του είχε ξεσπάσει ένας σφοδρός πόλεμος, ο οποίος διήρκεσε σχεδόν έναν ολόκληρο αιώνα…

Γράφει η Νίκη ΠαπάζογλουΜε διάφορους παράγοντες να συμβάλλουν στη δημιουργία του και στην διαμόρφωση του, όπως τα δημοτικά τραγούδια, η Βυζαντινή και Βαλκανική μουσική, η Τούρκικη και ανατολίτικη μουσική είναι ένα είδος που επηρεάστηκε έντονα και από κοινωνικού περιεχομένου παράγοντες, όπως ο τρόπος ζωής (τεκέδες, φυλακές , παρανομία) και μεγάλα ιστορικά γεγονότα (καταστροφή της Σμύρνης το 22 και το κύμα της προσφυγιάς, η βιομηχανική επανάσταση και η άνοδος -και αργότερα κάθοδος- της αστικής τάξης, οι διάφοροι πόλεμοι -1897, Β’

Οι 12 Αόρατοι μοναχοί του Αγίου Όρους

Η παράδοση χάνεται στα βάθη των αιώνων. Παρ’ όλα αυτά, διατηρείται αμείωτα ζωντανή: δώδεκα αόρατοι καλόγεροι κατοικούν στην κορυφή του Άθω, μερικές φορές εμφανίζονται για λίγο και χάνονται ξανά στην «ανυπαρξία» τους. Δώδεκα παράξενοι άγιοι, που προκαλούν τη σκέψη και τη φαντασία μας. Πόσο μυθικοί και πόσο πραγματικοί άραγε είναι;

Στο Άγιον Όρος υπάρχει μια παλαιά και άγραφη παράδοση που λέει ότι κοντά στην κορφή του Αθωνα χειμώνα-καλοκαίρι ζουν, τρεφόμενοι από την ευχή, δώδεκα μοναχοί αόραται. Όταν ένας απ’ αυτούς κοιμηθεί, άλλος τον αντικαθιστά. Και η δωδεκάδα μένει πάντοτε… ακεραία, χωρίς να της λείπει κανείς. Λέγεται ότι κάποιοι τους είδαν και αμέσως τους έχασαν. Κάποιοι άλλοι τους είδαν και χάθηκαν μαζί τους. Ένας νέος υποτακτικός είδε έναν απ’ αυτούς. Διηγήθηκε στον γέροντά του το γεγονός και ο γέροντας του είπε «έπρεπε να τον ακολουθήσεις». Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Γοντικάκης Προηγούμενος της Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους
Μαρτυρία επίσημη δεν υπάρχει για τους περιβόητους -κατά τα άλλα- δώδεκα αόρατους μοναχούς του Αγίου Όρους. Στο εύλογο και λογικό ερώτημα: θρύλος ή

Το παραδοσιακό τραγούδι στο χθες και το σήμερα.

Γράφει ο Νίκος Ζυγογιάννης.
Όλοι οι λαοί και οι λεγόμενοι «πρωτόγονοι» έχουν τραγούδια. Αυτά διαθέτουν ένα στοιχειώδη λόγο και μια στοιχειώδη μουσική και υπηρετούν ένα πρακτικό σκοπό π. χ. την πρόκληση βροχής.

Σε περισσότερο εξελιγμένες κοινωνίες, αγροτικές, το τραγούδι που αποδίδει συναισθηματικές διαθέσεις και καταστάσεις, έχει ομαδικό χαρακτήρα, εφόσον οι κοινωνίες αυτές παραμένουν ...
κλειστές.

Στην ελληνική γλωσσική χρήση ο προσδιορισμός «δημοτικό» παραπέμπει στην εποχή της παραδοσιακής αγροτικής κοινότητας. Απαραίτητη είναι η διευκρίνιση ότι ο «ομαδικός χαρακτήρας» των δημοτικών τραγουδιών δε σημαίνει πως αυτά σχηματίζονταν σε συνεργασία από το σύνολο της ομάδας.
Ένα άτομο, προικισμένο υπό την επήρεια μιας συναισθηματικής διάθεσης, «ταίριαζε» ένα τραγούδι (χρησιμοποιώντας παραδοσιακά εκφραστικά μέσα,

ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΑΥΓΑ

Γράφει η Καλή Μαμά , http://thessmama.gr/
Το Πάσχα πλησιάζει και η παράδοση επιτάσσει να βάψουμε αυγά. Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να κάνετε κάτι δημιουργικό μαζί με το παιδί σας και να περάσετε όμορφες στιγμές παρέα!
Φτιάξτε ένα όμορφο καλάθι βαμμένα αυγά, όπου το καθένα θα έχει τη δική του μοναδική διακόσμηση! Ένα πρωτότυπο δώρο για να πάτε στο νονό και τη νονά! Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ξετρελαθούν!

Βασική προεργασία για κάθε διακόσμηση: Βράστε τα αυγά και αφήστε τα να στεγνώσουν.

Πάμε να τα διακοσμήσουμε!

Ιδέα #1
Μπερδεμένα, απροσδιόριστα σχέδια
Δέστε γύρω γύρω από τα αυγά πλατιά λαστιχάκια ή κολλήστε αυτοκόλλητα σχηματάκια πριν βουτήξετε τα αυγά στη βαφή. Όταν στεγνώσουν βγάλτε τα και θα μείνουν τα σχήματα λευκά.

Το πνευματικό βάθος της νηστείας στη χριστιανική παράδοση

Η μελέτη του κ. Χρυσόστομου Χατζηλάμπρου για τη σύνδεση μεταξύ Απεργίας Πείνας και Νηστείας (προηγούμενο άρθρο: www.pemptousia.gr/?p=58909), συνεχίζεται σήμερα με την εξέταση της ιστορικής διαδρομής της νηστείας στη μακραίωνη εκκλησιαστική παράδοση.

Πηγή:www.citypaper.gr/

Οι Πατέρες της Εκκλησίας υποστηρίζουν ότι η νηστεία νομοθετήθηκε στον παράδεισο (Γένεσις 2, 17) και για συγκεκριμένο λόγο[85]. Ο σκοπός της έχει να κάνει με την ελεύθερη προσήλωση του δημιουργήματος στη ζωή του Δημιουργού και ο χαρακτήρας της με μια παιδαγωγική κίνηση ελευθερίας μέσα από την εγκράτεια. Η άστοχη κίνηση εγκλωβισμού του ανθρώπου στα όρια της κτιστότητάς του αποτελεί και την άρνησή του να ανταποκριθεί στην κλήση για ομοίωσή του με το Δημιουργό του. Η αναγκαιότητα της νηστείας διαφαίνεται σε όλη την Παλαιά Διαθήκη. Αποτελεί έκφραση εσωτερικής στροφής του ανθρώπου προς το Θεό, πράξη συντριβής και μετάνοιας[86].

Αφήστε τα παιδιά να πιστεύουν στον Αϊ-Βασίλη λένε οι ψυχολόγοι

Η φαντασία που συνοδεύει την παράδοση, υγιές κομμάτι της ανάπτυξης των παιδιών

Η παράδοση του Αϊ-Βασίλη τρέφει τη φαντασία των μικρών παιδιών και αυτό είναι υγιές κομμάτι της ανάπτυξής τους, σύμφωνα με τους επιστήμονες

Γενικώς το να λέμε ψέματα στα παιδιά είναι κακό. Ωστόσο υπάρχει και ένα λευκό (όπως η γενειάδα του Αϊ-Βασίλη) ψέμα που καλά κάνουμε και το επαναλαμβάνουμε, σύμφωνα με τους ψυχολόγους. Και αυτό διότι το να πιστεύουν οι μικροί στον Αϊ-Βασίλη αποτελεί φυσιολογικό και υγιές κομμάτι της ανάπτυξής τους. Η έννοια ενός άνδρα που ταξιδεύει... στον αέρα με ένα έλκηθρο το οποίο σέρνουν ιπτάμενοι τάρανδοι και καταφέρνει να μπει στα σπίτια από άκρου εις άκρον της Γης μέσα από την καμινάδα προκειμένου να αφήσει δώρα - και όλα αυτά μέσα σε μία νύχτα - είναι το λιγότερο... παραμυθένια. Ωστόσο ο μύθος του Αϊ-Βασίλη ζει και βασιλεύει στους αιώνες αποτελώντας μια ατράνταχτη παράδοση. Γιατί είναι τόσο διαχρονικός;

Πωγωνίσια... η ψυχή μας όλη!

Πωγωνίσιος, βαρύς χορός, μερακλίδικος, αρχοντικός, που σε συγκλονίζει εσωτερικά. Βαρύ Πωγώνι, "στον τόπο τα βιολιά", λυγμός και αναστεναγμός.
Σκοπός που κλέβει την καρδιά οποιουδήποτε που δεν είναι Ηπειρώτης. (δείτε το βίντεο)

Ο Πωγωνίσιος, είναι ο χορός που συμπυκνώνει για τους Ηπειρώτες την διαχρονική τραγουδιστική και μουσικοχορευτική έκφρασή τους, αφού συμπεριλαμβάνει και αγκαλιάζει την αρχαία Ελληνική παράδοση, με την ανημίτονη πεντατονική κλίμακα, αλλά και τη σύγχρονη μουσική ταυτότητα της περιοχής του Πωγωνίου, που έχει ως κύριο χαρακτηριστικό την «δωρικότητα», την...
λιτότητα και την ομαδικότητα.


Νικόλαος Παπαγεωργίου.

www.epirus-ellas.gr

Παραδοσιακή ενδυμασία (Φουστανέλα, τσαρούχια ..)

Ένας Έλληνας που φοράει
μια κλασική φουστανέλα -  1870

Φουστανέλα

Η φουστανέλα ήταν παραδοσιακό ένδυμα των αντρών, των ποιμενικών κυρίως ομάδων, στα Βαλκάνια. Πρόκειται για μια κοντή πολύπτυχη λευκή φούστα.

Κατασκευάζεται από πολλά ορθογώνια τρίγωνα τεμάχια υφάσματος, που ράβονται μεταξύ τους ίσιο με λοξό και μετά σουρώνονται στη μέση. Τις πιό πολλές φορές η φουστανέλα κατασκευάζεται σε δύο ξεχωριστά τμήματα και δένει στη μέση δεξιά και αριστερά. Το γεγονός ότι οι παλιότερες φουστανέλες είχαν κορμί, ήταν λιγότερο πτυχωτές και μακριές ως τη μέση της γάμπας, κάνει πιο πιθανή την προέλευσή της από το πουκάμισο.[1] 

Μέχρι την δεκαετία του 1890 φοριόταν και στην Ελλάδα, οπότε και αντικαταστήθηκε για λόγους μόδας από "τα φράγκικα", αυτό δηλαδή που σήμερα αποκαλούμε παντελόνι.

Η προέλευση της ονομασίας

Η Ηπειρώτικη μουσική (και το σημερινό μας “πρόβλημα”;) μέσα από το κλαρίνο του Πετρολούκα Χαλκιά και το πολυφωνικό σύνολο “Χαονία”

Παλαιότεροι και νεότεροι, ηπειρώτες (και μη) παραδίδουν στους επόμενους τηνπαράδοση που παρέλαβαν. Τι είναι “παράδοση”; Τείνουμε να πιστεύουμε ότι η “παράδοση” μένει στατική και αναλλοίωτη, ότι η αλλαγή της συνιστά παράπτωμα. Εύκολα όμως διαπιστώνουμε ότι είναι αδύνατο να μην αφήσει ο νεότερος το προσωπικό του αποτύπωμα, το αχνάρι της εποχής του· τόσο μέσα από τις περισσότερο ατομικές, όσο και μέσα από τις καθαρά συλλογικές μορφές. Εύκολα διαπιστώνουμε ότι την ίδια ώρα που η “παράδοση” μεταδίδεται ως “διατηρητέα”, την ίδια ώρα αλλάζει από τον νεότερο που την παραλαμβάνει. Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος να το θέσει ως “ερώτημα”: πόσο παλιά και πόσο νέα είναι η “παραδοσιακή” μουσική που [ανα]παράγουμε; Μια απάντηση θα μπορούσε να είναι: οι συνθήκες της κοινωνικής ζωής αλλάζουν, το ίδιο φαίνεται ν’ αλλάζουν και οι ανάγκες, όμως, στη σκυταλοδρομία της ανθρώπινης ύπαρξης πόσο -τελικά- διαφέρουν οι πρωταρχικές ανάγκες των ανθρώπων με το πέρασμα του χρόνου; ο θαυμασμός και ο σεβασμός στη φύση, η μεταφυσική αναζήτηση, ο έρωτας, η φιλία, η ανδρεία και -κυρίως- η ελευθερία, πόσο αλλάζουν από γενιά σε γενιά;