Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νίκος Καζατζάκης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νίκος Καζατζάκης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 20 Απριλίου 2019

Νίκος Καζαντζάκης: Ακόμη ένας μπολσεβίκος καθοδηγητής των “Ελλήνων εθνικιστών”



Γράφει ο Théo 
    Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια ο πένης ελληνικός “εθνικός χώρος” καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες προκειμένου να “γαντζωθεί" από διάφορες “mainstream” (τουτέστιν, “του συρμού”) φιγούρες της ελληνικής λογοτεχνικής θολοκουλτούρας, για να μπαλώσει όπως μπορεί την προφανή και κατάδηλη ιδεολογική του ανεπάρκεια. Εν άλλοις λόγοις, μετά τον Σλάβο, μπολσεβίκο Ίωνα Δραγούμη και τον παραληρούντα Περικλή Γιαννόπουλο, αναζητούνται απεγνωσμένα νέα  πτώματα για να τροφοδοτήσουν με μέλη το ιδεολογικό τέρας του Φραγκεστάιν του “ελληνικού εθνικισμού.” Ένα τέτοιο πτώμα ανακάλυψαν σχετικά προσφάτως οι  “Έλληνες εθνικιστές” στο πρόσωπο του Νίκου Καζατζάκη. 
    Ο συγκεκριμένος λογοτέχνης  προβάλλεται συστηματικά από το σύνολο σχεδόν των ιστοσελίδων και των μπλόγκ του “χώρου” ως φορεύς εθνικιστικών, αριστοκρατικών και φυλετικών ιδεών, ως διανοούμενος που απεστρέφετο τον κομμουνισμό και άλλα τινά.  
    Όλα δείχνουν, μάλιστα, ότι η εν λόγω προπαγανδιστική εκστρατεία στοχεύει κυρίως στο νεανικό εθνικιστικό κοινό, το οποίο συχνά, λόγω νεαρής ηλικίας και περιορισμένων γνώσεων, δεν διαθέτει επαρκώς ανεπτυγμένη κριτική ικανότητα ώστε να διυλίσει την προσλαμβανομένη πληροφορία που του “σερβίρουν” μαζικά, εν είδει ομοβροντίας, τα μαρξιστικά Μ.Μ.Ε., οι καθεστωτικές φυλλάδες, οι φτηνές αριστερές κινηματογραφικές παραγωγές (ιδέ Σμαραγδής και Σία) και παράλληλα οι διάφορες ιστοσελίδες του ακροδεξιού ιδεολογικού “fast food” που λυμαίνονται  τον “εθνικό χώρο”. 
    Εν προκειμένω, είναι εξαιρετικά δύσκολο για κάποιον εχέφρονα άνθρωπο που έχει μελετήσει στο ελάχιστο το έργο του Ν.Κ να συγκρατήσει τα γέλια ή την

Τετάρτη 2 Ιουλίου 2014

Η ΔΑΙΜΟΝΟΠΛΗΞΙΑ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ – Ιωάννου Δ. Κορδορούμπα

kazantzakis_ekthesi1
Η ΔΑΙΜΟΝΟΠΛΗΞΙΑ
ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ
Ιωάννου Δ. Κορδορούμπα
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΤΟ «ΠΙΣΤΕΥΩ» ΤΟΥ Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ (σελ. 273-279)
Copyright Αδελφότης «Ο Σταυρός», Ζωοδ. Πηγής 44, 10681 Αθήνα»
[...] Ο ίδιος ο Καζαντζάκης εκστασιάζεται με τα πνευματιστικά φαινόμενα, που τα: «βεβαιώνουν σο­βαροί επιστήμονες», και διερωτάται: «Πως συμβαίνει το Μέντιουμ που δε γνωρίζει αρχαία Ελληνικά και Λατινικά ούτε καμμιά ξένη γλώσσα να συντάσσει επιστημονικές πραγματείες;» (Γράμμα προς Στεφανίδη — «Αμάλθεια» 1906).
Αλλά και σε διάφορα άλλα γραψίματά του κά­νει τόσο σαφείς νύξεις που, σε συνδυασμό με το όλο αντιχριστιανικό του έργο, σχηματίζεται μπρο­στά στα έκπληκτα μάτια του αναγνώστη η σιλουέττα του πονηρού πνεύματος. Γράφει στη γυναίκα του:
«Προς τι όλη ετούτη η αγωνία, η αγέλαστη ζωή, η ασκητική της ψυχής μου; Σα να’ μαι όργανο ενός ανώτερού μου κάνω πράγματα που δε θέλω, ακολουθώ εντολές που είναι ανώτερες από μένα. Είμαι ένα παιχνίδι στα χέρια ενός Άγνωστου που είναι μέσα μου και που είμαι εγώ ο ίδιος, η ουσία μου, η πέρα απ’ την εφήμερη ύπαρξή μου ουσία του κόσμου» (Βρετ. 74).
Σε γράμμα του στον Πρεβελλάκη:
«Κάθε μέρα διαπιστώνω βαθύτερα πως μέσα μου υπάρχει κάποιος που μετατρέπει τις ανθρώπινες επιθυμίες σε κάτι σκοτεινό, σκληρό, απελπισμένο… μια άγρια χαρά νιώθω όταν αντικρύζω την ιδέα του θα­νάτου» (Γράμμα 54).

Δευτέρα 30 Ιουνίου 2014

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ: ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

img1ΝΙΚΟΣ   ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ
ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
Ιωάννου Δ. Κορδορούμπα
    Φελαχολαούς ονομάζει ο Σπέγκλερ τους πολιτι­στικά ξεπεσμένους λαούς. Ένας τέτοιος λαός λοιπόν, κατά τον Κρητικό Καζαντζάκη, είμαστε κι’ εμείς οι Έλληνες. Γι’ αυτό και «δεν θ’ αρχότανε να ζητήσει τους Έλληνες για να κηρύξει τη λύση που θα μπορούσε να σώσει τη σημερινή ψυχή — τότε τουλάχιστον το 1920 — γιατί οι τοτινοί άνθρωποι στην Ελλάδα, ήταν ακόμα α­προετοίμαστοι ν’ ακούσουν μια ιδέα και να ταρα­χτούνε· ήταν μικροί εμποράκοι, δασκαλάκοι, άναντροι» (Α. Υπ. 180).

Ήταν τότε που είχε συλλάβει το όραμα της λυτρώσεως του ανθρώπου με την «ΑΣΚΗΤΙΚΗ» του.
Η αλήθεια είναι ότι, πραγματικά τότε οι άνθρω­ποι στην Ελλάδα σαν… δασκαλάκοι που ήταν είχαν στέρεες πεποιθήσεις κι’ ιδανικά και με το δίκηο του εκφράζει τη δυσπιστία του γι’ αυτούς. Αν όμως ζούσε σήμερα, που οι ιδέες του πέρασαν ακόμα και σε κληρικούς, δε θα ’λεγε τα ίδια και δε θ’ αναγκαζότανε να κάνη αυτό το διαχωρισμό. Αλλά ας δούμε το γράμμα του απ’ την αρχή.

«Δεν ξέρω καλά ή κακά, έχω ξεφύγει απ’ τα σύνορα της Ελληνικής πατρίδας. Ναι είμαι απ’ την Ελληνική ράτσα κι’ ο ξεπεσμός της είναι και δικός μου ξεπεσμός… Μα πάλι λέω, νιώθω πως η Κρητική μας ράτσα δεν είναι Ελληνική». 
Κάτι ανάλογο είχε πει και στον ANDRE ΜΙRAMBEL: