Δημήτριος Νατσιός: Η άλωση της Πόλης: Προσέγγιση στο χθες και στο σήμερα

Ομιλία του δάσκαλου Δημητρίου Νατσιού, για την μαύρη επέτειος της Άλωσης της Πόλης.

Οι μύθοι του Μαρμαρωμένου Βασιλιά και της Κόκκινης Μηλιάς

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Οι μύθοι του Μαρμαρωμένου Βασιλιά

και της Κόκκινης Μηλιάς

Κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει το τέλος Μαΐου έρχεται πάντα στο νου μου, με μια αίσθηση μελαγχολίας είναι αλήθεια, η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους (29 Μαΐου 1453) και μαζί της ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης Παλαιολόγος και οι συναγωνιστές του.

Όλοι γνωρίζουμε πως η επικρατέστερη άποψη για τον θάνατο του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου είναι ότι έπεσε μαχόμενος στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, αλλά υπάρχουν και πολλές, διαφορετικές απόψεις όπως εκείνη του Donald Mac Gillivray Nicol (1923-2003), ενός  από τους διαπρεπέστερους Βυζαντινολόγους του 20ού αιώνα, ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα πως «η αφθονία αλληλοσυγκρουόμενων μαρτυριών καθιστά αδύνατο το να βεβαιωθεί κανείς σχετικά με τον τόπο και τον τρόπο θανάτου του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου». 

Κρήτες της Κωνσταντινούπολης

Οι τελευταίοι υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης

Η 29 Μαϊου αποτελεί μια μαύρη σελίδα στην ιστορία μας, αφού όπως μας έμαθαν στο σχολείο οι διδάσκοντες την ιστορία, σαν σήμερα Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων του σουλτάνου Μωάμεθ Β' του Πορθητή, ύστερα από έναν άνισο και ηρωικό αγώνα και πολιορκία ενός έτους από τις ορδές των Τούρκων.
Όλοι ξέρουμε ότι οι Τούρκοι μπήκαν από την Κερκόπορτα, τη γνωστή φράση Η Πόλις εάλω, ότι ο τελευταίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έπεσε ηρωικά μαχόμενος και ότι η Πόλη στη συνέχεια λεηλατήθηκε αβασάνιστα από τους Τούρκους και οι περισσότεροι Βυζαντινοί σφαγιάστηκαν.
Αυτό που δε γνωρίζουν οι περισσότεροι είναι ότι οι τελευταίοι υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης ήταν Κρητικοί υπό την ηγεσία του Σφακιανού ναύαρχου και πλοιοκτήτη Μανούσου Καλλικράτη από τα Σφακιά.

Η επέτειος της άλωσης της Πόλης, μας βρίσκει να ζούμε μια νέα άλωση;

Ποτέ δεν χάθηκε ένα έθνος, ένας λαός, ένεκα οικονομικών λόγων. Το αίτιο είναι η σήψη της κοινωνίας. Και τα σπέρματα αυτής σήψης, τα βιώνουμε ήδη 

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Το είπε και ο Μαρξ, ότι επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Υπάρχουν όμως κοινά σημεία σε γεγονότα που απέχουν χρονικά μεταξύ τους, και που αξίζει να τα προσέξει κάποιος, ιδιαίτερα αν θέλει να μελετήσει τα συμβάντα και στον πρόναο της πολιτικής.

Επέτειος σήμερα της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης και οι ομιλητές θα αναφερθούν στον ηρωισμό των υπερασπιστών της και θα αναδείξουν σκηνές που θα συγκινήσουν το ακροατήριο. Καλό θα ήταν όμως, να γίνει αναφορά και στο πώς έφθασε η Πόλη να γίνει έρμαιο των διαθέσεων των εχθρών της.

Και πρώτα απ’ όλα να ειπωθεί, ότι η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν τότε πρωτεύουσα κάποιας Αυτοκρατορίας, διότι αυτή είχε ήδη είχε καταλυθεί προ πολλού χρόνου. Την εποχή της Άλωσης, η άλλοτε κραταιά Αυτοκρατορία είχε περιορισθεί εδαφικά, στην Πόλη και σε πέριξ αυτής εδάφη της ανατολικής

Πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός: Ἡ πτώση τῆς Ῥωμανίας

Γράφει ὁ πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός
Τὰ αἴτια τῆς πτώσης
Ἀπὸ τὰ παραπάνω γίνεται φανερό, ὅτι ἡ πτώση τῆς Πόλης τὸ 1453 δὲν ἔγινε ἀπροσδόκητα, οὔτε μὲ αὐτὴν ἄρχισε ἡ τουρκοκρατία. Στὶς 29 Μαΐου 1453, ὅπως εἴδαμε, ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ρωμανίας ἦταν ἤδη κάτω ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς, τοὺς Ἄραβες καὶ τοὺς Βενετούς. Ἀπὸ τὸ 1204 ἡ Πόλη δὲν μπόρεσε νὰ ἀναλάβει τὴν πρώτη της δύναμη καὶ ὅλα ἔδειχναν πὼς βαδίζει στὴν τελικὴ πτώση. Τὸ φραγκικὸ πλῆγμα ἐναντίον της ἦταν τόσο δυνατό, ποὺ ἀπὸ τὸ 13ο αἰ. ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν «μιὰ πόλη καταδικασμένη νὰ χαθεῖ».11
Ἡ ἅλωση ἦταν ἐξάλλου ἡ κατάληξη μιᾶς μακροχρόνιας ἀποσύνθεσης τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ὑπόστασης τοῦ Γένους. Ἀπὸ τὸ 13ο αἰ. ὁ Ἑλληνισμὸς εἶχε διασπαστεῖ καὶ διαμοιραστεῖ, στὸ μεγαλύτερο μέρος του, σὲ ξένους δυνάστες. Οἱ διεισδύσεις, ἔπειτα, μισθοφόρων στὸ στρατὸ καὶ ἀλλοφύλων στὸ διοικητικὸ μηχανισμό του εἶχαν προκαλέσει τὴν ἐθνολογική του ἀλλοίωση. Οἱ ἐμφύλιοι πόλεμοι...

(1321-1328, 1341-1355), καὶ ἡ ἐσωτερικὴ ἀναρχία εἶχαν ἐπιφέρει τὴ δημογραφική του συρρίκνωση. Σοβαρὰ λάθη στὴν οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῶν αὐτοκρατόρων, ὅπως ἡ συνεχὴς αὔξηση τῆς μεγάλης ἰδιοκτησίας σὲ βάρος τῶν μικρῶν, ποὺ πιέζονταν ἀπὸ τὴ δυσβάστακτη φορολογία, ἡ καταχρηστικὴ ἐπέκταση τοῦ θεσμοῦ τῶν «προνοιαρίων» καὶ ἡ ὑπερβολική, πολλὲς φορές, αὔξηση τῶν

468η επέτειος Αλώσεως Κωνσταντινουπόλεως (βίντεο)

Συμπληρώνονται φέτος 564 έτη από την Άλωση της Κωνταντινούπολης 

Μοιραίο έτος το 1921 για τους Έλληνες.Η Ελλάδα που ήδη από το 1919 υπό την ηγεσία του Ελευθερίου Βενιζέλου είχε καταλάβει την Σμύρνη και την Ανατολική Θράκη με σοβαρές αξιώσεις διεκδικούσε την πραγματοποίηση της  Μεγάλης Ιδέας ενώ το 1920 είχε υπογραφεί η συνθήκη των Σεβρών στην οποία αντιστέκονταν σθεναρά με έδρα την Άγκυρα οι τούρκοι εθνικιστές.

Στις 29 Μαίου 1921 (468η επέτειος Αλώσεως Κωνσταντινουπόλεως) ο

Εκδήλωση του Ιερού Λόχου 2012, στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης, για την μαύρη επέτειο της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης. Φωτογραφίες και βίντεο.

Η αφίσα της εκδήλωσης (τοιχοκολλήθηκε στην περιοχή του Ευόσμου)

Το φυλλάδιο της εκδήλωσης (διανεμήθηκε σε 1200 αντίτυπα, στον Εύοσμο)

Βίντεο από την εκδήλωση :

ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ

Η ελευθερία και η εθνική αξιοπρέπεια  δεν κατακτώνται χωρίς θυσίες , ούτε και χαρίζονται από δήθεν συμμάχους και μάλιστα άλλης θεολογίας.

Τα τελευταία χρόνια, με αφορμή την υπογραφή των λεγομένων μνημονίων και την παράδοση της Πατρίδας μας αμαχητί στα χέρια των ξένων τοκογλύφων, έρχονται τα γεγονότα και τα πρόσωπα της Άλωσης, να μας δώσουν το δικό τους μήνυμα , να φωτίσουν τις διάνοιές μας και να μας διδάξουν ότι η ελευθερία και η εθνική αξιοπρέπεια  δεν κατακτώνται χωρίς θυσίες , ούτε και χαρίζονται από δήθεν συμμάχους και μάλιστα άλλης θεολογίας.

Το παραπάνω μήνυμα, μας το στέλνει, μέσω επιστολής του προς τον ναύαρχο Νοταρά, κατευθείαν ο ίδιος ο Γεννάδιος Σχολάριος, ο οποίος, επειδή αρνήθηκε τότε να υπογράψει τις ανίερες συμφωνίες της Φερράρας, χαρακτηρίστηκε από τους παπικούς και από τους δικούς μας ενδοτικούς, ως δήθεν προδότης. Τα γεγονότα μοιάζουνε τόσο πολύ με τα σημερινά!

Η άλωση της Κωνσταντινούπολης, 29 Μαΐου 1453

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

 

Η άλωση της Κωνσταντινούπολης, 29 Μαΐου 1453

Τρίτη 29 Μαΐου 1453, οκτώ η ώρα το πρωί.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο τελευταίος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου, καταπληγωμένος, καταματωμένος, με ξεσκισμένα ρούχα, κραυγάζει σαν Χριστός σταυρωμένος: «Η Πόλη πάρθηκε και εγώ ακόμα ζω; Δεν υπάρχει κανένας χριστιανός για να πάρει το κεφάλι μου;»

(Από το «Χρονικό» του Γεωργίου Σφραντζή)

Πέρασαν κιόλας πεντακόσια εξήντα τρία χρόνια από την άλωση της Πόλης που ήταν το τελευταίο μεγάλο κέντρο του αρχαίου, του αθάνατου ελληνικού πολιτισμού. Της Πόλης που η άλωση της σήμανε το τέλος μιας μακράς και ένδοξης ιστορίας.

Η Κωνσταντινούπολη συγκέντρωνε την εποχή της ακμής της μαζί με τα προάστια 1.000.000 κατοίκους. Τις παραμονές της άλωσης ο συνολικός πληθυσμός που είχε απομείνει δεν ξεπερνούσε τους 80.000 κατοίκους.

Η άλωση της Κωνσταντινούπολης ήταν το επακόλουθο, η συνέπεια μιας μακροχρόνιας και πολύπλευρης κρίσης που είχε αρχίσει πολλούς αιώνες νωρίτερα και είχε φθείρει σταδιακά κάθε δύναμη, είχε εξαντλήσει κάθε ικμάδα του άλλοτε παντοδύναμου βυζαντινού κράτους, ενός κράτους που αποτελούσε τον προμαχώνα της Ευρώπης απέναντι σε κάθε επιδρομέα.

29 Μαΐου 1453: Η Άλωση της Πόλης. Εκδήλωση στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης

 

H εκδήλωση θα γίνει ανήμερα της μαύρης επετείου της Άλωσης της Πόλης, Κυριακή 29 Μαϊου, 6:30 μμ, στο Πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Ευόσμου (Θεσσαλονίκης), που βρίσκεται κοντά στην πλατεία του Ευόσμου.

Ομιλητής είναι ο γνωστός αγωνιστής εκπαιδευτικός κ.Δημήτριος Καραγιαννίδης ο οποίος έχει ασχοληθεί με το θέμα.

Παράλληλα με την ομιλία, θα γίνεται προβολή διαφανειών και θα προβληθούν σχετικά αφιερώματα ενώ θα γίνουν και αναφορές στην σημερινή κατάσταση της Ελλάδος και στον κίνδυνο μιας νέας "Άλωσης", τόσο στην Ορθοδοξία όσο και στην πατρίδα μας.

(Εστάλη από αναγνώστη)

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης και η θυσία του τελευταίου αυτοκράτορα

Του Αναστάσιου Λαυρέντζου

Καθώς πλησιάζει η 29^η Μαΐου, εκείνοι που επιμένουν να θυμούνται, δεν μπορούν να μην σταθούν σε αυτή την ημερομηνία, στην οποία το 1453 συνέβη το κοσμοϊστορικό γεγονός της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης. 

562 χρόνια πέρασαν από τότε και το ορόσημο αυτό εξακολουθεί να ανατέμνει την παγκόσμια και την ελληνική ιστορία. 

Σε όρους συμβολισμού πρόκειται για μια από τις πιο σημαντικές ημερομηνίες του Μεσαίωνα, ενώ για τον ελληνισμό συνιστά το τυπικό τέλος του μεσαιωνικού ελληνικού κράτους. Η Ιστορία βέβαια είναι μια αλυσίδα γεγονότων, που όσο ξεμακραίνουν από το παρόν τόσο ξεθωριάζουν. Κάποια γεγονότα όμως έχουν την ιδιότητα να διατηρούν τη σημαντικότητά τους και με κάποιο τρόπο – ίσως κάθε φορά διαφορετικό – να παραμένουν επίκαιρα.

Η 29η Μαΐου 1453 για πολλές γενιές Ελλήνων παρέμεινε μια ιδιαίτερα σημαντική ημερομηνία, γιατί στο συλλογικό υποσυνείδητο αντιπροσώπευε το τυπικό